In mijn ogen het jaar van de blunder van Roger de Vlaeminck. Wie gaat er nu in hemelsnaam bij een Italiaanse ploeg rijden, waar een Italiaan fietst die toevallig ook nog erg hard op de stenen kan rijden?Dom, dom, dom!
Moser was extra geprikkeld want De Vlaeminck had dat jaar in de Sanson kleuren wel al Milaan-San Remo weten te winnen.
Een koers die hoog op de verlanglijst van Checco stond.
In de Ronde van Vlaanderen waren Moser en de Vlaeminck gelijk geëindigd in een achtervolgend groepje.
Duidelijk was toen al dat de beide heren aan elkaar gewaagd waren. Erg onhandig als je dan in dezelfde ploeg fietst.
In de finale van Parijs-Roubaix 1978 weet Moser te ontsnappen en De Vlaeminck zit opgesloten met Raas en Maertens.
Er gaan zelfs verhalen dat Roger Jan en Freddy een zak geld heeft beloofd als ze weer bij Moser zouden geraken.
Of er zo'n belofte is gedaan is niet relevant, maar De Vlaeminck zal wel hebben zitten bidden dat ze weer bij Moser zouden komen. Ook daarmee was hij nog niet zeker van de winst want hij zou dan wel met drie rappe mannen naar de meet moeten.
Het mocht niet zo zijn en een uniek record zat er voor Roger niet in. Een vijfde lag op de loer maar de keuze voor geld in plaats van voor een sportief succes hielden Roger op vier!
Gefrustreerd verkondigde De Vlaeminck na afloop dat Moser z'n overwinning alleen te danken had aan zijn afstop werk.
Natuurlijk heeft de aanwezigheid van De Vlaeminck een verlammend effect op de achtervolgers. Immers met een frisse Roger moest je maar beter niet naar de wielerbaan gaan.
Toch zouden we Moser zwaar onrecht aandoen als we hem de overwinning niet vooral aan hemzelf toe wijzen.
Durf en doorzettingsvermogen bezorgde Moser deze overwinning en de komende twee jaar zou blijken dat het geen mazzeltje was.
Podium 1978
1 Francesco Moser
2 Roger De Vlaeminck
3 Jan Raas
Op Youtube: Moser in de regenboogtrui als winnaar op de wielerbaan.
Zaterdag is het zover en mogen de vrouwen van start voor hun tweede editie van Parijs-Roubaix. Om als kijker warm te lopen even een mooi filmpje van de UCI van de editie van vorig jaar.
Bernard Hinault laat met z'n vierde plaats zien klaar te zijn voor een overwinning wat een jaar later ook zou lukken. De jonge Fons de Wolf laat met een zesde plaats zien dat zijn overwinning in 1978 bij de amateurs geen toeval is geweest.
Helaas ontpopt het talent de Wolf onvoldoende. Ondanks overwinningen in Milaan-San Remo en De Ronde van Lombardije is er in mijn ogen aan Fons een groot talent verloren gegaan. Een zeer groot talent.
Aan Moser is er echter geen talent verloren gegaan en met zijn palmares neemt hij plaats in de top tien aller tijden.
Na zijn droomdebuut in Parijs-Roubaix van 1974 - tevens z'n eerste podiumplaats in een klassieker - stoomde Moser op als klassiekerspecialist.
Moser haalde in zijn carrière in alle klassiekers podiumplaatsen, maar Parijs-Roubaix was toch zijn absolute specialiteit.
In 1980 ronde hij een perfecte hattrick af en evenaarde daarmee de prestatie van Octave Lapize.
Met nummer 1 (winnaar vorige editie) en in de Italiaanse driekleur maakt Moser er een groots nummer van.
Met een enorm verzet stormde Moser richting velodroom. Duclos-Lassalle was een van de weinige die nog enige tegenstand probeerde te geven.
Maar Gilbert was nog jong maar vooral nog onervaren en in z'n eerste twee deelnames in de hel eindigde hij op een 28 en 25e plaats.
Voor Duclos-Lassalle was 1980 het jaar van de doorbraak. Eerder dat jaar had hij Parijs-Nice weten te winnen. Dan heb je echt wat in je mars en in deze Parijs-Roubaix liet hij zien dat hij een bijter is en een geboren kassei-specialist.
Gilbert moest echter nog 12 (!!!) jaar wachten voor hij z'n eerste Roubaix ging winnen.
In 1980 zat hij er dicht bij, maar 'Checco' was gewoon niet te houden. Op een monster van een verzet dendert Moser door de Hel heen.
Soms bruusk dat je met het zweet in je handen het zit te aanschouwen. Maar de Italiaan weet wat hij doet en komt met ruime voorsprong aan op de wielerbaan.
Even later komt de dapper Duclos-Lassalle binnenrijden en de Fransen weten z'n prestatie te waarderen.
Thurau wordt derde en dit was het laatste grote resultaat van Didi op de weg. Jammer want een talent als Thurau zou toch minimaal vijf klassiekers in z'n carrière moeten winnen.
Hinault eindigde zoals reeds genoemd op de vierde plaats en liet duidelijk zien in "De Hel" progressie te tonen. Voor iemand die het maar een strontkoers vond deed hij toch al drie jaar erg enthousiast mee. Dat hij grotere plannen had dan alleen maar meedoen werd een jaar later wel duidelijk.
In 1980 was Moser echter nog de sterkste en dat zonder enige vorm van discussie. Een indrukwekkende overwinning en een fenomenale hattrick.
Podium 1980
1. Francesco Moser
2. Gilbert Duclos-Lassalle
3. Dietrich Thurau
Ruim 50 minuten van deze editie op Youtube. Let op welk verzet Moser trapt en hoe Duclos-Lassalle met de moed der wanhoop het gat probeert te dichten. Smullen!
2013 was een zonovergoten editie wat zorgde voor een geanimeerde koers en een hoog gemiddelde van ruim 44 per uur. Deze editie was 254 kilometer lang en de renners moesten ruim 52 kilometer kasseien verteren.
Van de 198 gestarte renners zijn er 118 in de officiële uitslag opgenomen. Opmerkelijk is dat nummer 20 slechts een minuut achterstand heeft op winnaar Cancellara. Dat ondanks dat er vanuit de start knalhard gefietst is.
De top 20 binnen een minuut betekend wel dat diep in de finale er nog heel veel renners zichzelf een kans gaven op de overwinning.
Toch waren het Fabian Cancellara en Sep Vanmarcke die de rest achter zich lieten en op de wielerbaan mochten gaan sprinten om de begeerde winst. Deze sprint werd nog wat chaotisch omdat de achtervolgers net iets minder dan een ronde op de wielerbaan aan achterstand hadden.
Uiteindelijk won Cancellara vrij makkelijk de sprint en haalde op die manier zijn derde overwinning in Parijs-Roubaix.
Dit was ook een editie die ook voor de TV kijker voorbij vloog. Daarom lekker om op een druilerige dag nog eens van deze editie te gaan zitten genieten.
Vorige week zondag was het na tweeënhalf jaar eindelijk weer zo ver. Alle fans van deze koers zaten flink op hun honger, maar het wachten is ruimschoots beloond.
Dit was een koers waar je wel honderd boeken over kan schrijven.
Het was sinds 2002 dat we een natte editie hebben gekregen dus geen van de renners had ooit in koers op natte noord Franse kasseien gereden. Voor zo'n 60 renners was het sowieso een debuut en het volledige podium zou uiteindelijk bezet worden door debutanten.
Voor het zover was hebben we een spectaculaire koers gezien. Sommige "experts" voorstelde hooguit 20 man aan de streep en volle ziekenhuizen. Zo'n 100 renners staan in de officiële uitslag en dat is 60%. Mooi getal om eens bij stil te staan. Heel veel renners voelde dat dit - om meerdere redenen - een special editie was en wilde in de uitslag komen.
Naast de renners die in de officiële uitslag staan hebben nog een aantal renners de wielerbaan weten te bereiken. Echter buiten tijd maar de wil om deze editie uit te rijden was onwaarschijnlijk groot.
Het duurde even voor de vroege vlucht op gang kwam, maar voor de eerste kasseien reed er uiteindelijk een zeer grote groep weg. In deze kopgroep renners van alle grote ploegen maar op de eerste kasseistroken begonnen de eerste renners al af te haken.
De kopgroep werd bij iedere volgende strook dunner maar bepaalde toch in grote mate het verloop van de koers. Uiteindelijk waren alleen Florian Vermeersch en Nils Eekhof over.
Op hun hielen gezeten door een groepje wat eveneens was overgebleven van de grote kopgroep. Daarachter probeerde ploegen van mogelijke kanshebbers terug in de koers te komen maar het tempo aan de kop van de wedstrijd bleef - zeker gezien de staat van het parcours - zeer hoog.
Eekhof viel van voren weg en op enig moment leek Gianni Moscon op weg naar een groot solonummer. Vermoeidheid, een lekke band en een val waren diep in de finale een pijnlijke cocktail dat hij niet langer podium kandidaat was.
Van der Poel en Colbrelli waren knap van achter naar de kop van de koers weten te komen. De jonge Vermeersch wist van geen ophouden en zou samen met de Italiaan en de Nederlander op weg gaan naar de wielerbaan.
De jacht achter de kopgroep was rommelig maar het gat was te klein om als kopgroep te gaan zitten treuzelen. Colbrelli die tot dan toe vrij zuinig zich in de kop van de wedstrijd had weten te manoeuvreren nam nu ook zijn verantwoording.
Helemaal gerust was Colbrelli niet in z'n sprint want op Carrefour de l'Arbre probeerde hij van z'n twee medevluchters te komen. Hoewel zowel Vermeersch en van der Poel al enorm met hun krachten hadden gesmeten kwam Colbrelli niet van ze af.
Op het eind van de Gruson probeerde Vermeersch het dan nog een keer. Ook in de straten van Roubaix probeerde Vermeersch het nog en keer en toen was al duidelijk dat Colbrelli z'n twee kompanen in de sprint ging opeten.
In een sprint met drie was Colbrelli op afstand de sterkste. Vermeersch was ondanks zijn droomdebuut toch teleurgesteld en dat mag. Als je zo dicht bij bent wil je ook winnen.
Van der Poel kon leven met z'n derde plaats en heeft zoals hij dat zelf zo mooi kan zeggen "gekoerst zoals ik wil koersen"
Colbrelli is aan een geweldig seizoen bezig en absoluut een verdiend winnaar, maar Florian en Mathieu hebben deze editie op onnavolgbare wijze gekleurd.
Voorlopig is de editie van 2002 de laatste echte natte editie. Er zijn dus geen renners in het huidige peloton die al eens een natte editie van Parijs-Roubaix hebben gereden.
Zowel voor vandaag als morgen wordt er regen verwacht en dat zullen maar heel weinig renners en rensters echt weten te waarderen.
Voor ons als toeschouwer levert dat spectaculaire beelden op, maar mogelijk ook valpartijen met minder fraaie afloop.
De vrouwen rijden vanmiddag hun eerste editie van Parijs-Roubaix. Daar hebben ze veel en veel te lang op moeten wachten maar het ziet er naar uit dat het gelijk een natte editie wordt.
Veel fans zullen met spanning uitkijken naar beide koersen en om het wachten op deze zaterdagochtend wat aangenamer te maken zijn hier twee(!!) uur Parijs-Roubaix 2002...........
Tafi zit voor mij in dezelfde hoek als Ballerini. Renners waar ik enorm zwak voor heb.
Geen absolute toppers, maar jongens die vooral door hard werken en afzien toch een zeer fraaie erelijst bij elkaar wisten te scharrelen.
In het begin van z'n carrière had Tafi wat moeite om korte uitslagen te rijden in Parijs-Roubaix.
Toen hij echter de smaak te pakken had was hij niet meer weg te denken in de voorste rijen.
Van 1995 tot en met 2003 fietste Tafi in Le Nord met de eerste mee.
1996 Zuur
In 1996 stond Tafi voor het eerst op het podium in Roubaix. Dat zal echter niet naar z'n zin zijn geweest en een van de weinige keren dat Tafi z'n benen heeft stil gehouden.
Dit was immers de editie dat er drie Mapei's de wielerbaan op kwamen rijden.
Prachtig dit machtsvertoon, maar in de ploegleidersauto was de uitslag al vastgesteld.
Persoonlijk vind ik dat Tafi gewoon volle bak had moeten doorrijden toen Museeuw lek reed. Dan maar ontslag! Als Museeuw weer was bijgekomen er ook volle bak voor spurten.
Ik heb niks tegen Museeuw, maar wel tegen de manier waarop deze overwinning is verkwanseld. Tafi werd in 1996 uiteindelijk derde.
Twee jaar later in 1998 stond Tafi weer op het podium. Ook nu waren het weer drie Mapei's die het podium vulde maar om het resultaat was gekoerst.
Ballerini had een superdag en was door niemand te houden. Tafi haalde de tweede plaats voor de derde Mapei Wilfried Peeters.
1999 Eindelijk raak
In 1999 was het dan eindelijk raak voor Tafi. Ook nu was Mapei weer oppermachtig en stonden wederom met drie man op het podium.
Maar wel na een zeer geanimeerde koers. Al van het begin waren er diverse uitvalspogingen en met nog 50 kilometer koers was het peloton in een groot aantal groepjes uiteengevallen.
Op zo'n 40 kilometer voor de streep komen er in de kop twee groepjes samen met Andrea Tafi, Wilfried Peeters, Tom Steels, George Hincapie, Jo Planckaert, Leon Van Bon , Frank Vandenbroucke, Andrei Tchmil.
Renners die in een zware koers aan elkaar gewaagd zijn. Dat dit de slag zou zijn was dan ook direct duidelijk.
Wat minder vanzelfsprekend was is de demarrage van Tafi op een zeer lange, brede asfaltweg.
Minuten lang rijdt hij voor het grijpen voor de achtervolgers uit. Bij de achtervolgers doen ploegmaten Steels en Peeters natuurlijk geen trap teveel.
Zodra Tafi weer op de kasseien komt rijdt hij met een zeer krachtige en overtuigende pedaalslag stelselmatig bij achtervolgers weg.
In z'n Italiaanse driekleur stuif Tafi werkelijk richting Roubaix en behaald z'n mooiste overwinning uit z'n carrière.
Peeters en Steels maken het Mapei podium compleet en Van Bon wordt netjes zesde.
Podium 1999:
1. Andrea Tafi
2. Wilfried Peeters
3. Tom Steels
Foto: Net als alle andere winnaars heeft Tafi recht op een plaquette welke ligt verwerkt
in de laatste strook vlak voor het oprijden van de wielerbaan.
Hoewel Tafi beslist in Parijs-Roubaix de meest consistente rapportcijfers wist te behalen, stond hij in veel andere eendagskoers ook z'n mannetjes.
De meeste van ons herinneren nog wel z'n prachtige overwinning in de Ronde van Vlaanderen in 2002.
Maar ook de Ronde van Lombardije, Parijs-Brussel en Parijs-Tours staan op de erelijst van Tafi.
Verder een enorme rij Italiaanse semi-klassiekers.
Koersen die in de laars en bij de kenners een groot aanzien hebben: Giro del Lazio (3x), Coppa Sabatini, Coppa Agostoni, Giro del Piemonte, Coppa Placci en Trofeo Melinda (voorheen Giro di Umbrie)
2005 Maglia Pavé
In 2005 nam Tafi in Parijs-Roubaix afscheid.
In een speciaal voor Andrea gemaakt trui met kassei-print wilde Tafi nog één keer schitteren.
Tafi was echter bijna veertig en al die jaren in iedere koers waar hij uitkwam volle bak gereden. Nooit met de rem erop gekoerst. Zeventien jaar als prof volle bak gekoerst. Het was genoeg.....
Een vijfde plaats in 2003 is het laatste aansprekende succes van Tafi in "De Hel"
Na zijn carrière als wielrenner begon Tafi een Bed & Breakfast in het prachtige Toscane. Een van de appartementen heeft natuurlijk de naam van Tafi's favoriete koers: Paris-Roubaix.
Comeback
In 2019 wilde Tafi nog één keer deelnemen aan Parijs-Roubaix. Getraind als een beest en ook een ploeg gevonden. Helaas brak Tafi in de voorbereiding zijn sleutelbeen.
Afgelopen winter gingen er geluiden dat Tafi het dan toch in 2020 nog een keer ging proberen.
Door de Corona-crisis is Parijs-Roubaix ruim een half jaar opgeschoven en het is op dit moment onduidelijk of Tafi 25 oktober as aan de start zal staan.
Video 1999
Registratie van de laatste 2 uur. Let vooral een op hoe Tafi bij het uitrijden van Cysoing de oplopende strook (Cysoing-Bourghelles) beetpakt. Op 1:14:40 is hij er net aan begonnen.
Als je zowel de Ronde van Vlaanderen, Gent Wevelgem en Parijs-Roubaix weet te winnen dan ben je toch een echte Flandrien.
Daarbovenop nog de E3 Prijs, Kuurne-Brussel-Kuurne en tweemaal de Ronde van Belgie.
Foré was een echte Flandrien en een beetje wind of regen maakte hem niet zoveel uit.
We rijden nog over het traditionele parcours, maar de doortocht op Doullens is niet meer het breekpunt wat het geweest is.
De wegen worden beter en het materiaal een stuk geavanceerder. Renners rijden inmiddels met 10 versnellingen en een helling als die van Doullens is geen hindernis meer.
Het duurt tot half koers voor er de eerste serieuze gaten gaan vallen. Het is werkelijk pleuris weer en het zijn de Belgen die de eerste viool spelen.
Vooral van Looy (zelf drie maal winnaar), De Bruyn (winnaar in '57), Janssens (winnaar Touretappe naar Roubaix), Desmet en de latere winnaar Foré laten zien dat dit vooral een spelletje is voor flinke Vlaamse bonken.
Toch kunnen toppers als Van Looy en De Bruyn niet voorkomen dat hun drie landgenoten ervandoor gaan. Van Looy is gehinderd door een incident met een motor.
Iets wat tegenwoordig 20 keer op TV wordt herhaald maar er vroeger gewoon bij hoorden.
Van Looy was misschien de sterkste, maar moest tot 1961 nog op z'n honger gaan zitten. Foré heeft de koers overigens niet gestolen en de hele dag in de vuurlijn gefietst.
Op de wielerbaan liet hij in een felle sprint zijn twee landgenoten vrij makkelijk z'n achterwiel zien.
Hoe het is om Parijs-Roubaix te winnen dat wist Rik al. In 1961 won hij namelijk z'n eerste Roubaix.
Ook wist Rik inmiddels hoe het is om solo aan te komen op de wielerbaan. Een kunstje dat hij opvoerde in 1962.
Twee juweeltjes van overwinningen mede omdat ze beide werden behaald in de regenboogtrui. Parijs-Roubaix winnen in de regenboogtrui? Veel mooier kan het toch niet zijn!
Het smaakte naar meer, maar een jaar later stranden van Looy op een ijzersterke Daems. Deze was in '62 nog tweede achter van Looy geworden en gaf daarmee aan een lastige klant te zijn als het om dit soort koersen ging.
In '63 en '64 kwam er geen grote eendagskoers op het imposante palmares van Rik. We hebben allemaal wel eens een mindere periode maar dat moest in 1965 maar eens worden rechtgezet.
Met een zesde plaats in de Ronde van Vlaanderen had Rik laten zien klaar te zijn voor z'n derde zege in Parijs-Roubaix.
Mede doordat Rik even op z'n honger had gezeten smaakte de overwinning in deze Parijs-Roubaix zoeter dan zoet.
De hele dag is de koers geanimeerd, maar Roubaix is al in zicht voor de beslissing valt.
Vanaf de helling van Doullens - die toen nog deel uitmaakte van het parcours - zijn er schermutselingen maar geen van de pogingen zet echt door.
Naar mate de koers verder verloopt worden de wegen smaller en de pogingen serieuzer. Zo'n beetje alle toppers uit die tijd mengen zich wel in de debatten.
Poulidor altijd goed in de hel doet een poging. Simpson laat van zich horen. Er zijn echter in de eerste 200 kilometer ook de nodige valpartijen.
In de buurt van Mons en Pévèle trekt crosser Wolfshohl eens flink de toeclipriempjes aan. Het is nog 50 kilometer en de koers wordt steeds feller maar ook onrustiger.
Vele pogingen volgen die uiteindelijke een stevige kopgroep oplevert.
De volgende renner sluiten aan bij een zeer gemotiveerde Wolfshohl: Sels, Janssen, van Schil, Herman, Foré, Huymans, Vannisten, Adorni, Simpson en Van Looy.
Wolfshohl blijft proberen maar komt niet alleen weg en krijgt bovendien met pech te maken. Ook onze landgenoot heeft niet z'n dag en het pechspookje achtervolgt hem de hele dag. Geheel tegen het z'n karakter in geeft Janssen er de brui aan.
Van Looy is echter ontketend en alleen Foré kan volgen. Toch zal Foré bijna blij geweest zijn met z'n lekke band, want Van Looy is een onwaarschijnlijk tempo aan het voeren.
Z'n vlucht wordt afgeschermd door een ijzersterk Sels die keurig tweede wordt.
Van Looy komt solo aan op de wielerbaan met een voorsprong van een minuut op z'n ploegmaat.
Solo? Ja solo. Het stond nog wel op z'n trui................
Podium 1965
1. Rik van Looy
2. Edward Sels
3. Willy Vannitsen
Ik ben echt van de oude stempel en vind dat grote koersen door grote renners gewonnen moeten worden.
Dan moeten die grote renners wel hun best doen, want cadeau geven doen we niet in Noord Frankrijk.
Duclos-Lassalle, Madiot en Planckaert zaten allemaal in de top tien maar waren die dag gewoon niet goed genoeg.
Slecht een paar stroken met blubber en verder lag de hel er zomers bij. Jammer want een droge editie en toppers die niet top zijn levert doorgaans een wat mindere editie op.
Toch hebben de renners die het podium halen de koers niet gestolen. Op anderhalf uur voor de wielerbaan gaan ze in de aanval: Dewolf, Planckaert, Wampers, Duclos-Lassalle, Van Hooydonck en Madiot. Serieus gezelschap!
Dewolf is zoals altijd te ongeduldig en kan zich niet inhouden. Planckaert die de steun van knecht Wampers bij zich heeft hypoticeert z'n kans door een valpartij.
Wampers die dat voorjaar in een uitstekende conditie is laat deze kans niet voorbij gaan. Dirk Dewolf heeft altijd mijn hart gestolen.
Ik herinner me het nog of het gister was. Ik heb uiteraard niks tegen Wampers maar ik had het Dewolf zo gegund.
Dirk is echter geen killer in dit soort situaties en de snellere en vooral leppe Wampers mag de bloemen gaan halen.
Misschien geen groot kampioen maar datzelfde voorjaar wint Wampers ook nog de Scheldeprijs en Rund um den Henniger Turm.
Er zijn in het seizoen van 1989 toch toppers die voor zo'n rijtje graag hadden getekend.
Podium 1989
1 Jeam-Marie Wampers
2 Dirk De Wolf
3 Edwig van Hooydonck
Op Youtube vond ik de finale van deze zomerse editie.
Een jaar later zou Wampers ploegmaat Eddy Planckaert naar de overwinningen loodsen.
Bij Eric Vanderaerden heb ik altijd het gevoel gehad dat er veel meer in zat dan er is uitgekomen.
In het eerste deel van z’n carrière toen Eric bij Peter Post fietste haalde Eric z’n meeste en grootste successen.
Toch werd hij toen geremd door een rij sterke ploeggenoten, die zo nu en dan ook een dikke vis uit de vijver wisten te halen.
In de Post-jaren haalde Eric een Belgische titel binnen en overwinningen in de Ronde van Vlaanderen (in werkelijk pleuris weer), Parijs-Roubaix, Gent-Wevelgem en Parijs-Brussel.
Ook won hij in de Post-jaren een viertal etappes in de Tour de France.
Toen Vanderaerden begin 1990 overstapte naar de ploeg van Raas werd het allemaal een heel stuk dunner op zijn palmares.
Jammer want Eric was een groot talent en bovendien een toffe gast. Misschien was dat laatste wel een beetje z’n handicap.
Natuurlijk kon hij als iedere sporter z’n heftige momenten hebben, maar als je Eric in die jaren in een interview zag dan ontstond toch wel eens het beeld dat hij naar andere (lees: ploegmaats) wat harder mocht zijn.
De Bucklerploeg waar hij in 1990 terecht kwam bestond natuurlijk uit de nodige haantjes. Bovendien was de sfeer van het anti-Post kamp er natuurlijk ook een die niet bij ieder voor positieve resultaten gaat zorgen. Zeker niet bij Vanderaerden die vooral fietste om te winnen en niet om en ander te laten verliezen.
In Parijs-Roubaix van 1987 was Eric Vanderaerden echter op z’n best en zoals we hem graag zagen. Het was een geanimeerde koers en met vier blijven ze in de finale over. Er moet gesprint worden bij een sponsor voor de deur wat natuurlijk een grote smet is op de 100e verjaardag van deze koers.
Gelukkig was er aan het aantal stroken niet gemorreld. Een strook meer of minder maakte voor Eric niet uit en in de sprint stonden de overige drie koplopers niet eens op de foto.
Toch een kleine teleurstelling voor Eric. Hij kreeg namelijk niet een grote kassei op een sokkel maar een miniatuur in goud. Dit naar aanleiding van het honderdjarig bestaan.
Een teleurstelling die in de jaren daarna wellicht alleen maar groter werd. In 2010 is dat rechtgezet en dankzij Les Amis de Paris-Roubaix staat er ook bij Eric inmiddels een echte pavé op de schoorsteenmantel.
Tijdens de Superklassieker (uitstap voor wielertoeristen met finish op het velodroom van Roubaix) een aantal jaar geleden kreeg Eric een echt kassei zoals sinds eind jaren 70 aan de winnaar wordt overhandigd.
Het is hem gegund want het was een overwinning om je vingers bij af te likken!
Podium 1987
1. Eric Vanderaerden
2. Patrick Versluys
3. Rudy Dhaenens
Op het filmpje is goed te zien dat de overige drie andere koplopers in de sprint volledig kansloos waren.
Voor mij is dit een zwarte dag in de geschiedenis van Parijs-Roubaix. Natuurlijk was de Mapei ploeg uitzonderlijk sterk, maar wat mij betreft ga je in de koningin van de klassiekers niet als drie wielertoeristen over de streep.
Het was knap dat Museeuw, Bortolami en Tafi met z'n drieën op kop kwamen. Toch was het een schande dat er niet om gesprint werd.
Een criterium geef je weg aan een ploegmaat, desnoods een nationale titel of een Tour etappe, maar Parijs-Roubaix?
Dan sprint je om op leven en dood. Ook al betekend dat je ontslag.
Museeuw had er niet helemaal vertrouwen in en bleef tot het laatste moment zenuwachtig achterom kijken. Maar de twee Italianen fietsten als twee makke schapen op keurige afstand achter Johan over de streep.
Of ze door een mafiabaas waren ingefluisterd dat ongehoorzaamheid in deze "de kogel" zou betekenen.
Vreselijk om te zien. Topsporters - en dat waren ze alle drie - moeten altijd proberen te winnen.
Als een ploegmaat is ontsnapt dan rij je daar niet achteraan maar je remmen dichttrekken op de wielerbaan als je een van mooiste koeren kan winnen.
Onvergefelijk!
Normaal kan ik na een middagje Parijs-Roubaix er nog weken over nagenieten. Niet dit keer.
Onwaardig voor een ploeg als Mapei. Onwaardig voor een kampioen als Museeuw, maar vooral onwaardig voor een monumentale koers als Parijs-Roubaix.
Museeuw en Tafi zetten in volgende edities deze misser recht door als echte winnaar over de streep te gaan.
Bortolami zal echter op z'n honger blijven zitten en die zal van de drie het meest wrang terugdenken aan deze gemiste kans.
Podium 1996:
1. Johan Museeuw
2. Gianluca Bortolami
3. Andrea Tafi
In 1973 beleefde Merckx een van z'n topjaren. Wat te denken van een voorjaar met overwinningen in: Omloop Het Volk, Gent-Wevelgem, Amstel Gold Race, Luik-Bastenaken-Luik en Parijs-Roubaix.
Verderop in dat jaar won hij de Vuelta en de Giro waar hij in beide vijf etappes won en in de Giro won hij ook nog eens de proloog.
Dat voorjaar waren alleen Leman en Roger De Vlaeminck er met andere hoofdprijzen vandoor gegaan.
Eric Leman had zijn geliefde Vlaanderens Mooiste weer eens gewonnen en De Vlaeminck was superieur in de Primavera.
Het was ook De Vlaeminck waar Merckx in deze editie van Parijs-Roubaix op een kleine 60 kilometer mee op avontuur ging.
De Vlaeminck was echter in Gent-Wevelgem ongelukkig gevallen en kon met z'n geblesseerde arm Merckx onmogelijk volgen.
Uiteindelijk werd De Vlaeminck "slechts" zevende wat gelijk z'n slechtste resultaat is op veertien deelnames! Veertien keer aan een koers meedoen slecht één keer niet aan de finish en je slechtste resultaat is zevende? Dat zal niet vaak zijn nagedaan.
Overigens is het lijstje wat Merckx ten aanzien van Parijs-Roubaix neerlegt ook niet flauw: twaalf deelnames en tien keer top 10 en twee keer top 15. Vijf keer podium en drie overwinningen.
Deze van 1973 was de laatste keer dat Merckx in Roubaix op het hoogste treetje mocht gaan staan. Eerder deed hij dat in 1968 en 1970.
Nadat hij De Vlaeminck achter zich had gelaten reed Merckx in een bovenmenselijke solo naar de wielerbaan.
Met name Godefroot en Rosiers deden er alles aan om zelf op zoek te gaan naar een tweede overwinning. Zowel Godefroot (1969) als Rosiers (1971) hadden immers de zoete smaak van een overwinning in Roubaix al eens mogen proeven.
Dit was een van de vele dagen dat Merckx ver boven de rest uitstak en alle andere fietste slechts voor de tweede en volgende plaatsen.
Met z'n drie overwinningen in Parijs-Roubaix staat Eddy tussen een indrukwekkend rijtje specialisten. Maar Merckx was natuurlijk ook een specialist in alles en dit was wederom een indrukwekkende demonstratie en dik verdiende overwinning.
Filmpje is van een slechte kwaliteit en zonder geluid. Toch genieten......
Podium 1973:
1 Eddy Merckx
2 Walter Godefroot
3 Roger Rosiers
Een kleurrijke gast was Rik. Na de opkomst van Rik Van Looy ook wel Rik I genoemd.
Van Steenbergen wist na zijn lange en rijke carrière niet zo goed hoe hij het leven aan moest pakken.
Iets waar veel sporters last van hebben en Van Steenbergen kwam maar niet om het "zwarte gat" heen.
Dan gaan gelijk de meest wilde verhalen in het rond, maar we moeten het niet erger maken dan het is.
Rik was iemand die graag in de belangstelling stond en zoiets mocht ook wat kosten. Als je stopt met fietsen en er geen centen meer binnenkomen is dat toch een lastig verhaal.
Rik koerste tot hoge leeftijd en koerste maar liefst 25 jaar bij de beroepswielrenners.
Dat is een half leven en als je dan stopt weet je je echt geen raad.
Zeker niet omdat Rik het hele jaar door op de fiets zat.
Het wegseizoen voor de voorjaarsklassiekers met overwinningen in Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen (2) en Parijs-Roubaix (2) en de Waalse Pijl(2).
Op de weg is Rik tevens mede recordhouder van het aantal wereldtitels en in 1949, 1956 en 1957 ging Rik met de mooiste trui lopen.
Opmerkelijk is zijn tweede plaats in het eindklassement van de Giro in 1951. Toch was het rondewerk niet Rik's ding.
Eendagskoersen en het liefst met zwaar labeur zodat hij z'n tegenstanders in een vernietigende sprint kon afmaken.
Naast z'n enorme lijst overwinningen op de weg was Van Steenbergen een zeer succesvol zesdaagse renner.
Om een indruk te geven welke tijdspanne Van Steenbergen heeft overbrugt is het aardig een naar z'n ploegmaats in zesdaagse te kijken.
Hij fietste met Kint die in 1936 (!!) begon als prof, maar was ook koppelgenoot van Motta die pas in 1974 (!!) stopte.
De renners waar van Steenbergen mee gekoerst hebben overspannen 50 jaar van de wielergeschiedenis.
Wat moet een mens dan als hij stopt?
In 1952 dacht Rik nog lang niet aan stoppen. De eer in 52 komt echter niet alleen toe aan van Steenbergen maar ook aan Fausto Coppi.
De twee kampioenen maken er een groots nummer van. Het weer is prima en alle kleppers uit die tijd zijn op appel.
Bobet, Kubler, Ockers, Impanis, Darrigade en Mahe om er maar eens een paar te noemen.
Het was toch vooral Coppi die de koers kleurde en keer op keer van z'n tegenstanders weg probeerde te rijden.
Van Steenbergen moest ook alles uit de kast rijden om samen met de Campionissimo op het velodroom aan te komen.
Eenmaal op de wielerbaan rook Van Steenbergen z'n kansen. Fausto was niet traag maar geen krachtige sprinter zoals Van Steenbergen en begreep dat het deze keer voor Rik was.
Met een machtige rush trok Van Steenbergen z'n tweede Parijs-Roubaix naar zich toe. Coppi die een schitterende koers had gereden moest genoegen nemen met de tweede plaats.
Maar Coppi liet z'n kopje niet hangen want verliezen van Van Steenbergen kan je moeilijk een drama noemen en de tengere Fausto was al bezig met andere doelen voor dat jaar.
Zo wist hij in 1952 nog de Giro en de Tour te winnen. Een huzarenstukje wat hij ook al 1949 had opgevoerd.
Podium 1952
1. Rik Van Steenbergen
2. Fausto Coppi
3. André Mahé
Voor Eddy Planckaert heb ik altijd een enorme sympathie gehad. Ik veerde ook helemaal op toen hij als winnaar over de streep ging.
Dit na een ijzingwekkende sprint tegen Steve Bauer. Overigens had ik het Bauer ook gegund, want ook hij was een van de kleurgevers in die periode van de wielersport.
Maar Eddy heeft altijd een speciaal plaatsje gehad. Hart op z'n tong, altijd een grap, maar toch afzien als een otter.
Ik vind het ook prachtig hoe Planckaert na z'n fietscarrière invulling aan z'n leven heeft gegeven. Buiten wonen als vlucht van de moderne maatschappij, maar wel meedoen aan real life soap.
De laatste jaren vooral als een gewaardeerd analist in allerlei sportprogramma's.
Eigenzinnig maar altijd met veel zelfspot.
In Parijs-Roubaix valt er echter niet te spotten. Toch was het in 1990 behoorlijk mooi weer en eigenlijk een niet zo'n heel spectaculaire editie. Er werd ook zeer traag gereden en dit is de twee na langzaamste editie sinds de Tweede Wereldoorlog.
Hoewel er veel uitvallen waren bleven er heel veel renners binnen een window van een paar minuten fietsen.
Binnen een achterstand van 2 minuten waren er al 27 renners over de streep en bijna 100 aan de finish! Binnen 10 seconden al 13!
Toch is zelfs een wat minder spannende editie van deze koers een lust om naar te kijken en het waren weer prachtige beelden.
Uit het laatste stof kwam een wat rommelige kopgroep en wat achtervolgers naar voren. Pas in de straten van Roubaix en op de wielerbaan komt alles in een plooi.
Met nog één ronde op de wielerbaan komen twee achtervolgers bij de drie koplopers. Wampers - ploegmaat van Planckaert en winnaar in 1998 - houdt het tempo hoog maar op 300 meter kan van Hooydonck z'n zenuwen niet meer beheersen.
Bauer reageert direct gevolgd door Planckaert. Een ijzingwekkende sprint met een huize hoge inzet.
De finishfoto moest met de loep bekeken worden.
Het verdict was voor Bauer genadeloos hard en voor Planckaert zoet als honing.
De essentie de wielersport in minder dan 1 luttele centimeter. Dit keer geen dramatiek op de kasseien maar in de laatste centimeter.
Beide kampioenen zullen er nog regelmatig aan terugdenken en de sprint maakte het uiteindelijk ook nog tot een onvergetelijke editie. Prachtig!
Het Youtube filmpje is met Engels commentaar en de beste man slaat in de laatste 50 meter helemaal over. Schitterend om te zien maar vooral om te horen.
Podium 1990
1 Eddy Planckaert
2 Steve Bauer
3 Edwig Van Hooydonck
Veelvraat Merckx kon alles, deed alles en won alles. De Helleklassieker wist hij maar liefst drie keer te winnen.
Daarmee staat hij op gelijke hoogte met experts als Octave Lapize, Gaston Rebry, Rik Van Looy, Francesco Moser, en Johan Museeuw. Alleen top specialisten Tom Boonen en Roger De Vlaeminck doen met vier overwinningen beter.
De jonge Merckx was 23 toen hij aan de start stond van deze geheel vernieuwde editie van Parijs-Roubaix.
Door het oprukkend asfalt was de organisatie genoodzaakt het parcours een stuk naar het oosten te verplaatsen waar nog wel prehistorische wegen te vinden zijn.
In de loop van de zestiger jaren was het aantal kasseistroken fors terug gelopen. De organisatie wilde kost wat het kost een statement maken dat deze koers behouden moest worden.
Maar dan wel met voldoende kasseien.
In deze editie van 1968 zat een kleine 60 kilometer kasseien.
Voor het eerst werd het roemruchte Bos van Wallers opgenomen. Indrukwekkend is ook de 15 kilometer lange strook die diep in de finale zit. Van Templeuve via Nomain naar Bachy en hierna was het nog slechts 20 kilometer (en 5 kasseistroken) naar de finish.
Aan z'n erelijst kon je niet zien dat Merckx pas 23 was. Op dat moment bevatten de erelijst van Merckx immers al: twee wereldtitels (amateurs en profs), twee maal Milaan-San Remo, tweemaal Trofeo Baracchi, Gent-Wevelgem, de Waalse Pijl en etappes in Parijs-Nice en de Giro.
Een erelijst waar menigeen over z'n hele carrière trots op zou zijn, maar voor de veelvraat Merckx was het pas het begin.
De amuse van z'n erelijst en Merckx was klaar voor een stevig voorgerecht!
Een koers als Parijs-Roubaix hoort op je erelijst als je bij de groten der aarde wilt horen. Hoe mooi zou het ook zijn om in de regenboogtrui als winnaar in Roubaix over de streep te rijden. Mooier is er niet!
Een jaar eerder had Eddy in een bloedstollende sprint Jan Janssen op een paar millimeter van een "in huis" wereldtitel weten te houden. Deze trui tonen wilde Eddy maar al te graag en deed dat in deze prachtige editie van Parijs-Roubaix.
Mede door het extreem zware en onbekende parcours doen de renners in de eerste uren rustig aan, maar zodra de eerste kasseien zijn bereikt slaat de boel op hol.
Het wordt een (z)ware afvalrace. Tourwinnaar (67) Roger Pingeon blijft over van een vroege kopgroep en trekt als eerste door het Bos van Wallers.
Omdat het het Bos van Wallers voor de eerste keer in de koers zit is dit voor de Fransman een geweldig glorieus moment.
Bijna euforisch begint Roger aan de eerste doortocht door de loopgraaf van Arenberg. Het is nog 80 kilometer tot de meet en Pingeon is duidelijk met een zelfmoordactie bezig.
Pingeon valt uiteindelijk weg uit de kop van de wedstrijd en komt zelfs niet in de uitslag voor.
Hierna wordt het niet meer rustig in de koers en na diverse pogingen komen er vier man aan de leiding: Eddy Merckx, Herman van Springel, Ward Sels en Willy Bocklant.
Willy is al blij als hij nog weet hoe je Roubaix moet schrijven. Wanhopig over z'n fiets gevouwen probeert hij aan te klampen maar bezwijkt en zal uiteindelijk eindigen op een 25e plaats.
In het laatste uur koers verliest hij 9 (negen!) minuten.
Maar niet alleen Willy maar het hele peloton krijgt vandaag een stukje fietsles.
Fietsles? Op hun duvel kregen ze! Op hun duvel in De Hel.
Slecht 44 renners bereiken de finish van deze vernieuwde en vooral verzwaarde editie. De parcoursbouwers hadden hun werk prima gedaan. Maar ook Merckx had zijn werk gedaan en voor een ware slachting gezorgt.
Van de drie koplopers rijdt Sels lek en Merckx besluit met Van Springel naar de wielerbaan te rijden.
De sprint voor de overwinning in Roubaix was echter een formaliteit. Herman komt als eerste op de baan en drong wel aan maar was in de spurt een "vogel voor de kat" zoals onze zuiderburen zo mooi kunnen zeggen.
De zuiderburen zullen echter wel in hun nopjes zijn geweest want Walter Godefroot zorgde voor een compleet Belgisch podium.
Podium 1968:
1 Eddy Merckx
2 Herman Van Springel
3 Walter Godefroot
Commentaar in het filmpje is in het Frans maar de beelden geven een prachtig tijdsbeeld. Let ook op de kale wielerbaan. Deze is tegenwoordig licht kleurig geschilderd en voorzien van de nodige reclame.
Het publiek is zichtbaar content met de overwinning van Eddy Merckx.
In 1970 en 1973 zou Eddy eveneens de stenenklassieker op z'n naam weten te schrijven.
Gister heeft de UCI de nieuw en zwaar ingedikte kalender bekend gemaakt. Uiteraard is er door de beperkte tijd voor veel koersen geen ruimte.
Diverse organisatoren hadden zelf die keuze al gemaakt en zien 2020 als een verloren jaar.
Of de nieuwe kalender reëel is zal de komende maanden blijken. Ondanks alle problemen die er nu in de wereld zijn heeft de UCI natuurlijk ook haar plicht om te kijken wat er mogelijk is als de lichten weer op groen gaan.,
We kunnen het afdoen met: "het is maar sport" .... "het is maar fietsen"
Laten we niet vergeten dat er tienduizenden mensen hun brood verdienen in deze industrie.
Renners, verzorgers, ploegleiders, journalisten, mecaniciens en fotografen.
Daarbovenop alle toeleveranciers en de extra consumptie die een koers in een regio veroorzaakt als deze er langs komt.
Het gaat om heel veel mensen die hier hun brood mee verdienen. Logisch dat de UCI dus met een nieuwe kalender is gekomen.
De haalbaarheid zal echter terecht door de politiek worden bepaald.
Toch is het goed dat er nu een kalender is waar ieder zijn plannen op kan baseren.
De nieuwe kalender voor vrouwen heeft wel een opmerkelijke vernieuwing. Dit jaar zal voor het eerst Parijs-Roubaix voor vrouwen worden gehouden.
Een mooie stap voor het dames wielrennen.
De vrouwen rijden op dezelfde dag als de profs hun editie namelijk op 25 oktober 2020
Wie begin dit jaar naar de Le Samyn heeft zitten kijken zal toch tot de conclusie zijn gekomen dat een aantal dames heel, heel erg goed over de stenen gaan.
Vooral onze landgenoten Chantal Blaak die begin dit jaar Le Samyn voor de derde keer wist te winnen.
Het is nog ruim 170 dagen voor er naar Roubaix gefietst gaat worden, maar voor mij is Chantal nu al topfavoriet.
Op de onderstaande video kan je zien hoe de dames de kasseien in Le Samyn 2020 verwerken. Terecht dat ze nu ook hun editie van Parijs-Roubaix krijgen!
Vandaag viert Mathem zijn verjaardag maar naast geboorte van kinderen, huwelijk zal die tweede zondag in april toch de mooiste dag uit z'n leven blijven.
Hayman is 17 keer gestart in Parijs-Roubaix en 16 keer heeft hij de finish gehaald.
Meermaals top tien maar 2016 was het echt raak. Vet raak!
Mooi om in de tijd van de herhalingen nog even te genieten van Mathews Mooiste.
April 2016
Gunstig weer en het had voor Tom Boonen een zonnige dag kunnen worden door met een overwinning absoluut recordhouder te worden.
Helaas was daar de duivelse Mathew Hayman.
Hayman zat in de vroege vlucht en is een beresterke gast die normaal voor anderen rijdt. Maar er kwamen geen anderen, dus mocht Hayman voor eigen kansen gaan.
Richting finale viel de kopgroep steeds verder uiteen en kwamen kasseispecialisten zoals Tom Boonen en Sepp Vanmarcke naar voren.
Hayman had in de kopgroep wel z'n werk gedaan, maar zich niet naar de kloten gefietst.
Uiteindelijk gingen ze met vijf de wielerbaan op en lukt het Boonen niet om Hayman erop te leggen.
Jammer voor Boonen maar er zullen er maar weinige zijn die het Hayman niet gegund hebben.
Matthew is geen veel winnaar maar wat steekt hij prachtig zijn handen omhoog. Of hij daar jaren op geoefend heeft. Wat een heerlijke sportman.
Een heerlijke opgeruimde gast die z'n hele carrière de ballen uit z'n broek voor anderen heeft gereden.
Wat kan sport toch mooi zijn.
Podium 2016
1. Mathew Hayman
2. Tom Boonen
3. Ian Stannard
