Marc Madiot: 1985 en 1991

Madiot was geen erg groot coureur maar hij heeft twee belangrijke talenten: hij kan gruwelijk hard over de stenen rijden en hij heeft een zeer sterk organisatievermogen.
Dat laatste zorgt ervoor dat hij al 31 (!!) jaar in de wielersport werkzaam is. De laatste jaren als ploegleider maar als coureur vooral als kapitein van de ploeg.
Madiot heeft een groot inzicht en gevoel voor wat er gaande is.

Het goed kunnen rijden op de stenen heeft Marc wellicht te danken aan z'n flirt met het cyclecrossen.
Ik blijf erbij dat het voor veel renners goed zou zijn daar wat meer mee bezig te zijn.
Wordt veel te weinig in ploegen gedaan aan stuurkunst en hier iets meer in investeren kan in een aantal gevallen geen kwaad.

Opmerkelijk is dat het juist Franse ploegen zijn die dit helemaal begrijpen en regelmatig met hun ploegen op excursie (cyclocross of MTB) gaan.
Madiot is iemand die daar in gelooft en met z'n beperkte mogelijkheden wist hij twee keer Parijs-Roubaix te winnen.
Eén keer kan een mazzeltje zijn maar twee keer? Dan ben je gewoon goed in "De Hel". Heel goed zelfs!
Eigenlijk won Madiot drie keer want als jong renner wist hij ook al een keer de amateur editie van de kasseienklassieker te winnen. Voor kenners kwam zijn eerste prof-overwinning in Roubaix dan ook niet uit de lucht vallen.

1985 Kenners wisten het
Een bizarre koers was het. Veel belangen en Madiot wist daar handig van gebruik te maken. Kelly wilde zichzelf opvolgen. Kuiper had geproefd dat hij dit kon dus wilde nog wel een keer winnen in "De Hel".
Moser, niet super jong meer maar na z'n top jaar van 1984 vol vertrouwen om het record van De Vlaeminck te evenaren. Een jonge hongerige Eddy Planckaert maar ook gretige jongens als Lemond en van der Poel. Veel kanshebbers dus!

Vooral ook veel snelle mannen en Madiot nam geen enkel risico. Een kleine 20 kilometer voor de streep ging hij alleen op pad. Carrefour de L'Arbre was het decor waar hij fors aan de boom schudden en kwam prachtig onder het slijk als eerste op de wielerbaan. Schitterende solo!

Podium 1985
1. Marc Madiot
2. Bruno Wojtinek
3. Sean Kelly

1991 Zoete wraak
Zonder wat af te doen aan de prestatie van Madiot was dit een van de "slappe" Helletochten. Natuurlijk is dat nooit de schuld van de winnaar en het blijft natuurlijk altijd een stoer potje wielrennen.
Er is echter relatief langzaam gereden. Meer dan 7 uur deden de renners er over.
Daarom ook veel renners in de officiële uitslag namelijk net geen 100.
Madiot kan daar niks aan doen en liet de kans van z'n leven niet van z'n bord eten en pakte keurige z'n tweede Parijs-Roubaix.
Ook nu koos Madiot op Carrefour het hazenpad. Hij moest een heel stuk harder op de tanden bijten dan in 1985 maar Marc wist dat dit een kans uit duizenden was.
Deze kans kwam nooit meer. Z'n benen branden van de pijn maar het moest, het moest!
Hij wist dat hij een dergelijke solo aankon en dat vertrouwen bezorgde hem wederom een gigantisch mooie overwinning
De overwinning zal erg zoet gesmaakt hebben want Marc was in de ogen van heel wat ploegen (en ploegleiders) toch een beetje een afdankertje.
Cyrille Guimard kwam in 1985 een paar kilometer voor de finish nog naast Madiot rijden om hem uitvoerig te feliciteren. Een paar jaar later werd Madiot door diezelfde Guimard afgedankt. Daarnaast had Madiot ook wat met de gezondheid lopen sukkelen.
Het koste Madiot dan ook heel wat moeite om bij een ploeg te komen. De ploeg van R.M.O. had wel vertrouwen in Madiot en zullen zeker geen spijt van hun keuze hebben gehad.

Nederlander Nico Verhoeven werd netjes zevende.

Podium 1991
1. Marc Madiot
2. Jean Claud Colotti
3. Carlo Bomans

Madiot is de enige renner die het tot nu toe gelukt is om zowel bij de amateurs als bij de profs Parijs-Roubaix te winnen.

Foto: Als waardering voor de prestaties van Madiot is een van de stroken naar hem vernoemd. Lastige strook trouwens.

 Loopt op en ligt deels in de schaduw dus droogt slecht op en de stenen liggen in het eerste deel ver uit elkaar.

Pavé Marc Madiot

1400 meter - 3 sterren

De strook heet officieel Beuvry-la-Forêt naar Orchies maar dankzij twee overwinningen van Marc Madiot is de strook naar hem vernoemd.
Andere naam voor de strook is Chemin du Moulin en de officiële naam voor de straat volgens Google is Rue Charles Fion.
Bij het oprijden van de strook staat aan de rechter kant een klein zuiltje van kasseien met een tekstschildje met Pave Marc Madiot.

Foto: Fietsmaatje Ingmar tijdens de toertocht Kasseienvreten 2012 op de zaterdag voor de profkoers. 

Normaal hangt het spandoek er natuurlijk niet maar het kasseizuiltje is een vaste waarde!

De strook loopt parallel aan de A23 even ten oosten van Orchies. Het eerste stuk loopt gemeen omhoog en de kasseien liggen hier zeer rommelig. Door de bomen is het hier bijna altijd vochtig en het paadje aan weerskanten is daarom meestal zeer glibberig.
Het tweede deel is een stuk milder maar de drie sterren die deze strook heeft gekregen voelt - zeker als je er zelf fietst - toch wat zuinig aan.

Vooral tijdens natte edities zijn de eerste 800 meter een ware uitdaging. Bedenk dat als je hier bent aangekomen de 200 kilometer kaap al aardig in de buurt komt en je al goed 30 kilometer kasseien op hebt zitten.
Dit - en de twee stroken vlak na Orchies - zijn toch momenten waar het gaat kraken want de 200 kilometer blijkt keer op keer een heilige grens. Voor veel profs toch een grens die ze moeilijk verteren.

Foto: Op een zonnige dag op het eerste gezicht een vredig laantje maar geloof me.....

al na een paar meter laat deze strook haar tanden zien.

Fiets je hier als wielertoerist moet je ook niet teveel na gaan zitten denken. Het is immers nog bijna 70 kilometer tot de finish met een kleine 20 kilometer kasseien en dat zijn niet de minste.

Madiot zal zich beslist trots mogen voelen dat deze strook naar hem is vernoemd, alleen als ik Marc was ging ik er minimaal een halve ster bij versieren.

Kasseistroken Parijs Roubaix weergeven op een grotere kaart

De kasseistroken - Secteurs

Kasseistroken worden bij Parijs-Roubaix secteurs genoemd. Een sector dus.
Een sector bestaat uit één of een paar direct op elkaar volgende kasseistroken.
Het zal duidelijk zijn dat niet alle sectoren even zwaar zijn.
Een enkele strook is zelfs voor de grootste kassei hater redelijk te doen zoals de laatste strook voor het oprijden van de wielerbaan.
Maar er zijn ook stroken die zelfs voor de grootste specialisten een meer dan forse kluif zijn.

Om renners maar ook journalisten en publiek vooraf enig inzicht te geven hoe zwaar stroken zijn hebben deze een sterindicatie gekregen.
Net als bij een restaurant is het heel simpel: hoe meer sterren hoe "beter".

Beter betekend in dit geval wel zwaarder, slechter, langer, gevaarlijker en meer blubber of stof.
De steraanduiding loopt van 1 ster tot 5 sterren.

Foto: De Saxo ploeg op training op een nieuwe strook. Voor de editie van 2011 was

 Millonfosse à Bousignies voor de renners een nieuwe ervaring.

De stroken zijn genummerd van hoog naar laag. Dus de strook met het hoogste nummer komt als eerste en strook nummer 1 als laatste.
Rijden de renners strook 8 op dan zijn het dus nog acht stroken tot aan de finish.

De moderne edities van Parijs-Roubaix bevatten doorgaans 25 a 28 sectoren. Maar let op sommige sectoren bestaan dus uit meerdere kasseistroken.
Zo wordt de strook Cysoing - Bourghelles en Bourghelles - Wannehain als één secteur (laatste jaren nummer 6) gerekend, terwijl het twee lastige kasseistroken zijn van respectievelijk 1300 en 1100 meter.

Foto (april 2013): De dag voor de koers kunnen wielertoeristen zich bewijzen zoals hier in het Bos van Wallers. 

De afzetting (links op de foto) is speciaal voor de koers aangebracht. De andere berm is bewust omgeploegd 

om te zorgen dat renners niet teveel in het kantje gaan rijden. Het Bos MOET je doen..................

In de wedstrijd wordt het begin en het einde (fin secteur) van een sector met een spandoek aangeduid.
Daarnaast zijn een zeer groot aantal van de stroken permanent gemarkeerd met een wit/rood zuiltje. Deze zuiltjes bevatten de naam en de lengte van de strook.
Handig voor wielertoeristen want sommige stroken zijn zelfs met een goede kaart lastig te vinden.

Foto (april 2013): De kenmerkende zuiltjes die met name in het tweede deel van het parcours 

begin en einde van een strook markeren.

Een aantal stroken heeft naast een officiële naam ook nog een vernoeming naar een ex-renner.
Voorbeelden zijn:
Troisville: Jean Stablinski
Haveluy: Bernard Hinault
Beuvry-la-Forêt to Orchies: Madiot
Cysoing naar Bourghelles: Duclos Lassalle
Carrefour de L'Arbre: Jean Marie Leblanc
Roubaix: Espace Charles Crupelandt

Foto (november 2013): Als wielertoerist doe je in de bocht van Carrefour de L'Arbre vast wat 

rustiger aan maar de foto laat duidelijk zien ook dan het een kluif is om hier door te geraken.

Er zijn een drietal stroken met het hoogste aantal sterren:
- Bos van Wallers 2400 meter
- Mons en Pévèle 3000 meter
- Carrefour de L'Arbre 2100 meter

De langste strook die op dit moment deel uit maakt van het parcours is Quievy naar Saint Python en is 3700 meter lang.
Een stuk korter dan kasseistroken in het verleden waren. In de beginjaren was de laatste 40 kilometer onafgebroken kasseien.
In 1968 was er nog een strook van 15 kilometer van Templeuve naar Nomain naar Bachy.

Er zijn echter geen lange doorgaande wegen meer waar nog kasseien liggen. Dus zal de koers het grotendeels moeten doen met stoffige (of blubberige) boerenwegen.
Toch zijn het juist die stroken die de laatste 40 jaar van Parijs-Roubaix zo'n dynamische koers hebben gemaakt.

Van nagenoeg alle stroken heb ik al een kaartje en beschrijving gemaakt. Op de pagina parcours vind je een overzicht van de stroken die in de moderne Parijs-Roubaix zitten.

Frédéric Guesdon: 1997

Toen Guesdon in 1997 een omvangrijke kopgroep op de wielerbaan verraste door een extra lange sprint, was dat voor veel toeschouwers een verrassing.
Niet voor ploegleider Madiot (zelf twee keer winnaar) die Guesdon op z'n hart had gedrukt dat hij na een dergelijk koers beslist niet kansloos in een sprint zou zijn.
Madiot wist als geen ander dat na 260 kilometer (waarvan 50 kasseien) bij de meeste sprinters de benen er behoorlijk zijn afgedraaid.
1997 was een zeer opmerkelijke editie en echt een beslissing is er nooit gevallen. Er ontstonden in de finale wel kopgroepje maar niet één groep slaagde erin echt ver weg te rijden.
Bloedstollend was wel het moment dat Tchmil en Moncasssin pas bij het oprijden van de wielerbaan werden teruggepakt.
Daardoor draaide deze editie bijna uit op een uitgedunde massaspurt. Bijna 30 renners binnen een halve minuut over de streep.

Toch bleek maar weer dat Parijs-Roubaix vooral om de individuele kwaliteiten gaat. Sommige ploegen hadden veel renners vooraan maar konden geen vuist maken.
Voor Lotto zal de appel het zuurst geweest zijn. Drie man in de kopgroep van acht en de bloemen laten lopen.

Overigens heeft Guesdon in "De Hel" een zeer indrukwekkende staat van dienst:
16 keer aan de start (klopt 2002?) , 1 keer winnaar, 10 keer bij de eerste twintig.
Met een overwinning in Parijs-Tours maakte Guesdon z'n erelijst betreft Franse klassiekers compleet.

Ook prijkt de Tro Bro Leon op de erelijst van Guesdon. In Nederland een totaal onbekende koers. Dit omdat de koers vaak gereden wordt in het weekend van de Amstel Gold Race.
Kasseispecialisten gaan dan echter in Bretagne nog even een robbetje met elkaar vechten. Zeer slechte wegen die eerder lijken op de strade bianche van L'Eroica dan op de Noord Franse kasseien. Toch zien we hier in Bretange veel dezelfde namen als in Le Nord.

Ondanks z'n 40 jarige leeftijd heeft Guesdon er nog geen genoeg van en wil hij nog één keer een keer vlammen in zijn koers. In zijn Parijs-Roubaix. In zijn koers! Als laatste koers en wat een mooi afscheid om dat in zo'n koers te doen.
8 april 2012 staat in de agenda van Frédéric dan ook al maanden dik omcirkelt. Maximaal gesteund door Madiot die weet hoe het is om aan het eind van je carrière bij het grof vuil gezet te worden.
Nog één keer door "De Hel" trekken als een afscheid aan de fans, een afscheid aan de kasseien en een afscheid aan een kleine 20 jaar hard labeur.

Helaas kwam Guesdon afgelopen week in de Tour Down Under zeer zwaar ten val. De kans is groot dat dit het einde van z'n carrière betekend. Frédéric heeft z'n heup gebroken en dat betekend doorgaans een operatie en een vrij lange revalidatie periode.

Triest want Guesdon is al 17 jaar niet weg te denken in deze koers. Als hij de komende editie aan de finish had weten te komen was hij mede recordhouder geworden. Dit samen met Servais Knaven en Raymond Impanis die beide 16 keer de finish wisten te halen.
Hopelijk komt het goed, maar de berichten op dit moment (18 januari 2012) zijn niet goed.

Van hier: Sterkte Frédéric en hopelijk krijg je je afscheid wat je verdient!

Om de moed erin te houden genieten we nog even van z'n overwinning in 1997:

Podium 1997
1 Frédéric Guesdon
2 Jo Planckaert
3 Johan Museeuw