Mathieu van der Poel : 2025

Solo aankomen op de wielerbaan van Roubaix is waarschijnlijk een van de mooiste momenten die je als wielrenner kan beleven. Helaas zullen we nooit weten of het een sprint was geworden tussen Tadej Pogačar en Mathieu van der Poel. 

Na een snelle en geanimeerde koers was de finale al op de strook voor die van het Bos van Wallers losgebarsten. Mede na onophoudelijk druk zetten door Pogačar en vd Poel raakte de twee superkampioenen voorop.
Twee renners die ook altijd zullen rijden en waarom ook niet. Snelle gasten als Pedersen en van Aert waren ze al kwijt. Ieder zat voor de TV waarschijnlijk te wachten op een apotheose op Carrefour de l'Arbre. 

Helaas werd dat ons kijkers bruut ontnomen door een zware inschattingsfout van Pogačar op de stook van Pont Thibaut. Pogačar was flink druk aan het zetten maar had duidelijk deze blog niet bestudeerd.
De links-rechts combinatie even voorbij de helft van deze strook heeft al veel slachtoffers geëist. 

De reclameborden staan daar niet voor niets een heel stuk in het weiland. Bij een betere verkenning had dit echt voorkomen kunnen worden.

Of Pogi Matje nog had kunnen kloppen zullen we nooit weten, maar parcourskennis en stuurvaardigheid zijn net zo belangrijk als uithoudingsvermogen, koersinzicht en vermogens kunnen trappen.
Net als ik had een ieder het Pogi wel gegund om bij zijn debuut gelijk op de hoogste tree te staan. Toch zagen we een ijzer ijzersterke vd Poel naar de overwinning soleren en hij liep alleen maar verder uit.
Zelfs een bidon-terrorist, een kapotte radio, geen powermeter en een lekke band hielden hem niet van zijn derde overwinning op een rij. 

Een zuivere hattrick! 

Een kunstje dat alleen door Octave Lapize (1909, 1910 en 1911) en Francesco Moser (1978, 1979, 1980) is gerealiseerd.

Een schitterende overwinning en de glans is alleen maar groter dat naast hem op het podium twee andere kanjers stonden. Pogi werd bij zijn debuut schitterend tweede en heeft heel, heel veel indruk gemaakt en hopelijk keert hij terug.
Mads Pedersen klopte Wout van Aert in de sprint voor de laatste podiumplek en mag net als Pogačar en vd Poel terugkijken op een indrukwekkend voorjaar.
Zelf ben ik een groot fan van deze vier renners en had het van Aert gegund om dit keer te winnen. Ik ben geen deskundige op het gebied van training en voeding, maar - net als vele anderen - vraag ik mij toch af of hij de juiste keuzes heeft gemaakt.

Van Aert heeft schitterende koersen als Strade Bianche en Milaan-San Remo links laten liggen en staat na deel van het voorjaar wat voor hem belangrijk is met lege handen. 
We zullen het nooit weten maar ipv drie weken op een berg gaan zitten zou mijn advies zijn om volgend jaar gewoon lekker Milaan-San Remo en de Tirenno te gaan rijden.

Geweldige winnaar, een podium om te watertanden en een prachtige top 10!

Onderstaande video is een fraaie samenvatting van Sporza. Nog een keertje genieten!

Top 10 editie 2025
1      Mathieu van der Poel (Ned)     Alpecin–Deceuninck     5h 31' 27"
2      Tadej Pogačar (Slo)     UAE Team Emirates XRG     + 1' 18"
3      Mads Pedersen (Den)     Lidl–Trek     + 2' 11"
4      Wout van Aert (Bel)     Visma–Lease a Bike     + 2' 11"
5      Florian Vermeersch (Bel)     UAE Team Emirates XRG     + 2' 11"
6      Jonas Rutsch (Ger)     Intermarché–Wanty     + 3' 46"
7      Stefan Bissegger (Sui)     Decathlon–AG2R La Mondiale     + 3' 46"
8      Markus Hoelgaard (Nor)     Uno-X Mobility     + 3' 46"
9      Fred Wright (Gbr)     Team Bahrain Victorious     + 4' 35"
10    Laurenz Rex (Bel)     Intermarché–Wanty     + 4' 36"

Nederlandse successen

De meest succesvolle natie in Parijs-Roubaix is natuurlijk België. Maar liefst 57 van de 121 edities wist een Belg de hoogste trede van het podium te bereiken.
Bizar zijn de bijdrages van De Vlaeminck, Boonen, Merckx, Van Looy, Museeuw en Rebry. Met z'n zessen zorgde ze in totaal maar liefst voor twintig overwinningen!

Wij Nederlanders doen het en heel stuk minder goed. Slechts negen overwinningen en in totaal een magere 21 podiumplaatsen.

De eerste Nederlander die op het podium stond was Mathieu Cordang. Dit was tijdens de tweede editie (1897) en Cordang was in die jaren een echte topper.
Zowel op de baan als op de weg kon Cordang z'n mannetje staan. Titels en recordsraces waren zijn ding. Vooral in die laatste categorie kon het Cordang niet gek genoeg zijn.
Hij ging gerust met behulp van gangmakers in 24 uur zo'n 1000 kilometer fietsen.
1000 kilometer in 24 uur is zelf nu nog een prestatie van formaat.
Omdat Cordang - ondanks dat hij een forse sigarenroker was - over een enorm uithoudingsvermogen beschikte, was hij zeker een van de kanshebbers voor een overwinning in de tweede editie van Parijs-Roubaix.
Lange tijd reed Cordang aan kop, maar in de finale werd hij bijgehaald door Maurice Garin.
Toch was Cordang het meest fris van de twee, maar maakte bij het binnenrijden van het velodroom een fout en kwam ten val.
In die jaren moesten de renners nog een fors aantal ronden rijden op de baan en Cordang sprong op z'n fiets en zetten de achtervolging in.
Ronde na ronde werd z'n achterstand op Garin kleiner en hij sneuvelde op het achterwiel.
Het publiek was uitzinnig en het was een finale die zijn gelijke niet meer gaat krijgen.

Cordang was een kleurrijk figuur die z'n werkzame bestaan als zeeman was begonnen. Al snel had hij door dat je als beroepswielrenner een goede boterham kon verdienen.
Overal in Europa werd Cordang gevraagd en als de race maar lang en zwaar genoeg was kwam Cordang graag z'n kunsten laten zien.
Het einde van de carrière van Cordang valt nagenoeg samen met de idiote wetgeving die wielerwedstrijden op de weg bijna onmogelijk maakte. Tussen 1905 en 1935 was het in Nederland verboden om wielerwedstrijden te houden. Het was onzedelijk om met blote benen op de openbare weg te rijden.
Dat heeft ook alles te maken met "het gat" in de Nederlandse wielerhistorie op de weg.

Na de Tweede Wereldoorlog kwamen in Parijs-Roubaix dan ook pas de volgende successen. In 1964 was Peter Post de eerste Nederlander die de koers wist te winnen. In een duizelingwekkend gemiddelde van 45.129! Een record wat jaren is blijven staan.

Een van de meest succesvolle Nederlanders in Parijs-Roubaix is Jan Janssen die drie keer op het podium heeft gestaan. Janssen heeft in al zijn deelnames eigenlijk niet een keer gefaald.

Toen was het even een aantal jaren vrij stil op het podium in Roubaix. Raas en Kuiper haalde eind jaren 70 wel allebei een keer een podium. Voor overwinningen moesten de fans echter wachten tot begin jaren 80. Zowel Raas en Kuiper wisten een keer te zegevieren op de legendarische velodrome in Roubaix.
Die overwinning van Kuiper hing nog aan een zijde draadje. Ieder herinnerd zich wel de beelden van een handen klappen de Kuiper die geholpen wilden worden met een nieuwe fiets.

Begin deze eeuw was daar een oplettende Knaven in een klets natte editie en handig gebruik maakte van het voordeel van de ploeg. Door de barre omstandigheden werd het een van de traagste edities van na de oorlog.

Tussen 2013 en 2018 trakteerde Terpstra de Nederlands fans op twee derde plaatsen en een heerlijke overwinning.

In 2021 werd Mathieu van der Poel in zijn debuut gelijk derde in een zeer natte editie die vanwege de Corona was uitgesteld tot oktober van dat jaar.
Een half jaar later was er al weer een Parijs-Roubaix en de Nederlandse fans smulde van een schitterende overwinning van Dylan van Baarle. Geweldige ploeg maar absoluut sterkste en slimste man in koers. Het werd dan ook een ererondje op de wielerbaan waar menig wielerfan kippenvel van kreeg.

We hoefde niet lang op een volgende Nederlandse opvolger te wachten en gelijk een jaar later mocht Mathieu van der Poel solo aan op de wielerbaan z'n ererondje maken nadat hij de hele dag koers had gemaakt.

Dat smaakte blijkbaar naar meer want vorig jaar soleerde Mathieu van der Poel voor het tweede jaar op rij naar een overwinning. Dat met een solo van 60 kilometer en met een onwaarschijnlijk gemiddelde van 47.802 dat een nieuw record is.

De honger naar overwinningen in Roubaix is bij Matje nog lang niet over en gister na een titanenstrijd met Pogačar haalde vd Poel een onvervalste hattrick binnen.

Nederlandse overwinningen
1964 Peter Post
1967 Jan Janssen
1982 Jan Raas
1983 Hennie Kuiper
2001 Servais Knaven
2014 Niki Terpstra
2022 Dylan van Baarle
2023 Mathieu van der Poel
2024 Mathieu van der Poel
2024 Mathieu van der Poel

Tweede plaatsen
1897 Mathieu Cordang
1966 Jan Janssen
2004 Tristan Hoffman

Derde plaatsen
1953 Wout Wagtmans
1963 Jan Janssen
1978 Jan Raas
1976 Hennie Kuiper
1986 Adrie van der Poel
2011 Maarten Tjallingii
2013 Niki Terpstra
2018 Niki Terpstra
2021 Mathieu van der Poel

Foto: Mathieu Cordang was de eerste Nederlander die op het podium van Parijs-Roubaix mocht gaan staan.

Fabio Forza

Voor mij persoonlijk is wielrennen de mooiste bijzaak in het leven die er is. Ik volg onze sport sinds de zomer van 1969. Op afstand voor mij de mooiste sport, maar er zijn ook dagen waarop het dat even niet is.

Woensdag was zo'n dag. Ik had bij m'n schoonvader naar Milaan-Turijn zitten kijken en nog snel even kijken hoe het in de ronde van Polen was gegaan. Een horror crash met twee landgenoten in de hoofdrol.

Dylan Groenwegen duwt Fabio Jacobsen in de hekken met als gevolg een gruwelijke crash. Ik ga niet - zoals op zoveel plaatsen - even bepalen wat voor straf Groenewegen moet krijgen. De wereld bestaat al uit teveel betweterige rechters. Laat hier maar eens een paar verstandige experts naar kijken en hopelijk kijken ze breder dan alleen deze afschuwelijke crash.

Op dit moment is maar één ding relevant en dat is dat Fabio volledig gaat herstellen. 

De wielersport is soms wreed, heel wreed. Maar ik zag bij veel van mijn fietsvrienden deze banner verschijnen op diverse social medio.

Het drukt mooi mijn gevoel uit. Ja er moeten sancties zijn. Ja er moet gekeken worden wat er structureel moet gebeuren.

Op dit moment is er echter maar één prioriteit en dat is dat Fabio er weer helemaal bovenop komt.

Beeld Jan Jansen

Ik mag graag standbeelden, plaquettes, straatnaambordjes en muurschilderingen opzoeken welke in relatie staan tot de wielersport.

Het aantal foto's wat ik daar inmiddels van heb is enorm. Vooral veel van Fausto Coppi. Italië staat daar echt vol mee.

In Nederland zijn we altijd wat zuinig met het eren van onze sporthelden en het heeft tot begin dit jaar geduurd voordat Jan Janssen een standbeeld kreeg in zijn geboortedorp Nootdorp.

Inmiddels prijkt dit wat kunstzinnige beeldje in de Dorpstraat op de hoek bij het Oude Raadhuis.

Foto: In de Dorpstraat van Noordorp op de hoek bij het Oude Raadhuis

Op het plaatje de vermelding van winnaar van het Wereldkampioneschap in 1964 en de Tour de France in 1968. Twee schitterden overwinningen maar in het kader van de blog vermelden het standbeeld natuurlijk vooral omdat Jan Janssen ook een keer Parijs-Roubaix wist te winnen.

In 1967 was Jan de sterkste in een nagelbijtende sprint met rappe mannen als Vandenberghe, Sels, Willy Planckaert en De Cabooter.Van Looy (2e), Altig(3e) en Motta.

Wat een kampioenen die daar even samen de wielerbaan op kwamen rijden!

Als je die klopt na zo'n koers verdien je al een standbeeld.

Mooi dat een kampioen als Jan Jansen dit eerbetoon heeft gekregen.

Voor wie zelf fietst n dit niet te ver weg is dan is dit natuurlijk een erg leuk doel om een keer heen te fietsen.

Foto: Uiteraard past niet de hele en zeer indrukwekkende erelijst van Jan op zo'n plaatje.

40 jaar Tourzege Joop Zoetemelk

Het is vandaag precies 40 jaar geleden dat Joop Zoetemelk de Tour wist te winnen. Na vijf tweede plaatsen (er zou er in 1982 nog een volgen) mocht Joop eindelijk op de hoogste trede.
Een schitterende bekroning van een onwaarschijnlijk regelmatige renner die er echt het hele jaar stond.

Vele zullen zich afvragen wat een ronderenner als Joop nu moet op een blog over Parijs-Roubaix.
Simpel: vroeger reden toppers ook gewoon alle topkoersen. Daarnaast kon Joop uitstekend over de kasseien rijden en wist hij in 1979 zelfs vierde te worden en kwam hij gelijk met specialisten Roger De Vlaeminck en Hennie Kuiper de wielerbaan op rijden.
Andere specialisten als Jan Raas, Walter Planckaert en Marc DeMeijer liet hij ver achter zich.

Persoonlijk sprak het mij enorm aan dat toppers in alle topwedstrijden te zien waren. De laatste decenia zijn renners zich meer en meer gaan specialiseren. Misschien toch jammer want als we kijken naar de prestatie van Nibali een aantal jaren geleden in de kasseienrit in de Tour. Dat zou toch naar meer mogen smaken.
Helaas ontdekte Wiggins veel te laat dat Parijs-Roubaix wel eens zijn koers kon zijn. Ik ben er ook van overtuigd dat iemand als Tom Dumoulin het op de Noord Franse stenen uitstekend kan doen.
Niet zelden zijn het uitstekende tijdrijders die het goed doen in het desolate Noord Franse landschap.
Logisch want net als in een tijdrit moet je op de kasseien constant power op de pedalen houden en moet je je enorm kunnen focussen.

Misschien moeten we Tom eens op de koffie bij Joop sturen. Laat hij dan een mooie taart meenemen om nog eens te vieren wat een geweldig plezier Joop ons al die jaren heeft gegeven.
Vandaag vieren we in ieder geval die prachtige zondag in juli 1980 toen Joop zijn mooiste overwinning behaalde.
Heerlijke momenten om aan terug te denken en schitterende wielerhistorie. 

 Foto: Toen Joop vijf jaar later wereldkampioen werd was dat inspiratie voor dit singeltje.

Zwaar ongeluk Niki Terpstra

Gisteren heeft Niki Terpstra tijdens een trainingsrit een zeer zwaar ongeluk gehad. Niki moest met een traumahelikopter naar het ziekenhuis worden gebracht.
Een klaplong, hersenschudding, gebroken ribben en een gebroken sleutelbeen zijn de trieste balans.

Ramona de vrouw van Niki plaatste direct op Twitter en Instagram dat hij niet in levensgevaar zou zijn.
Hoe het ongeluk precies is gebeurd vind ik op dit moment niet zo interessant. Vanaf deze plek willen we Niki vooral veel sterkte en beterschap wensen.

Maar als de diagnose klopt dan kon net als 2019 ook dit jaar voor Niki wel eens een verloren jaar gaan worden.
Net nu hij vorig jaar de overstap had gemaakt naar Total Direct Energie lijken de tegenslagen zich op te stapelen.
Vorig jaar in de Ronde van Vlaanderen was hij als een van de kanshebbers gestart, maar ging hard tegen de grond.
Niki was net op tijd hersteld om aan de Tour de France deel te nemen. Uiteraard zou hij daar gaan proberen een etappe te winnen om zo zijn seizoen goed te maken.
Helaas moest Niki ook in de Tour door een valpartij opgeven.

Een vechter en knokker die hij is pepte hij zich na herstel nog een keer op en haalde hij in de herfst nog een fraaie tweede plaats in Parijs-Tours.
Die uitslag gaf aan dat Niki ondanks de tegenslagen in 2019 nog steeds op het hoogste niveau in de eendagskoersen mee kan komen.

Het was dan ook uitkijken naar het seizoen van 2020. Z'n ploeg Total Direct Energie heeft Niki natuurlijk vooral aangenomen voor koersen als Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix.
Beide koersen die hij al een keer heeft gewonnen en waar enige maturiteit eerder een voordeel is dan een nadeel.

Door de Corona crisis zijn de kassei klassiekers naar oktober geschoven. Niki had daar zeker hoge ogen kunnen scoren want het is een eergierige, gedreven en enorm slimme coureur.

Als we naar de huidige diagnose kijken heb ik er weinig vertrouwen in dat Niki dit jaar nog in actie gaan komen.
Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix zonder Niki. Laten we hopen van niet.
Hopelijk is het herstel voorspoedig en zit hij snel weer op de fiets.
Want dit zou voor hem wel een heel triest einde van het seizoen zijn.
We hebben nog ruim vier maanden dus allemaal duimen voor Niki!

Niki beterschap!

Aanvulling 18 juni 2020
Hierboven staat vermeld dat Niki met traumahelikopternaar het ziekenhuis is gebracht. Vanwege de klaplong is hij met een ziekenauto gebracht die ook snel ter plaatsen was.
Door de traumahelikopteris wel de weg geruime tijd afgesloten geweest.

Allemaal details die niet echt belangrijk zijn want wat veel belangrijker is dat Niki gister de IC heeft verlaten. Waarschijnlijk moet hij nog een week in het ziekenhuis blijven om thuis verder te herstellen.
Mogelijk valt het mee maar het zal wederom een zware weg zijn om er weer bovenop te komen.

Afbeelding: Bericht van Ramona de vrouw van Niki op Instagram

Jan Janssen: 1967

Als er iemand geen introductie behoeft is het wel de slimme Nootdorper. Jan was een slimme vent en dat heeft hij na zijn carrière prima weten te gebruiken in het opzetten van een succesvol fietsenmerk.

Jan Janssen was de eerste renner die ons land aan een Touroverwinning wist te helpen. Een overwinning die voor vele onmogelijk werd geacht, want Van Springel was een absolute topper als het om tijdrijden ging.
Janssen was echter een renner die op de momenten als hij dat wilde hij ver boven zichzelf uit kon groeien.

Zo ook in de sprint op de wielerbaan in Roubaix in april 1967. Het werd een vlotte koers met diverse ontsnappingen.
Alle toppers zijn alert en alleen Anquetil houdt het na een paar uur koers voor gezien.
Meermaals wordt er stevig op de pedalen geranseld en iets voorbij half koers is de voorste groep nog maar net 30 man groot.
Bij Mons-en-Pévèle moeten de renners nog de heuvel (met kasseien) op en Altig wil daar eens goed z'n regenboogtrui laten zien.
Hij laat ieder op de tanden bijten, maar een negental toppers kunnen aansluiten.

Wat te denken van Motta, Merckx, Van Looy, Altig, Poulidor en Janssen. Naast deze vedetten ook een aantal renners die je op dit soort dagen niet mag onderschatten: Vandenberghe, Sels, Willy Planckaert en De Cabooter.

Als zo'n groep op 50 kilometer van de meet vertrekt weet je dat het gedaan is. Alleen de winnaar is nog niet gekend. Motta is rap, Merckx is snel, Altig is snel en enorm leep.
Van Looy is razendsnel en er maximaal op gebrand om de jonge opkomende Merckx van zich af te houden.
Ook een Vandenberghe en een Sels mocht je na een zware koers niet onderschatten in de sprint.
Toch stond er geen maat op "onze" Jan. Ervaring op de baan, inmiddels gelauwerd met twee groene truien (de derde zou datzelfde jaar volgen) en een gedrevenheid waar menig jong renner wat van kon leren.
Jan sprinten tot op de meet en als een kat gooide hij zijn fiets naar voren.
Hoewel de rest wel degelijk op de foto stond was het verschil duidelijk. Topsprinter Van Looy kwam een wiel tekort.

Een grandioze overwinning en een bevestiging van de resultaten die Janssen in Parijs-Roubaix heeft neergezet. Janssen staat 8 keer in de uitslag van Parijs-Roubaix en slechts één keer niet in de top tien.

Podium 1967
1. Jan Janssen
2. Rik Van Looy
3. Rudi Altig

Foto: Sprint tussen een aantal giganten maar Jan Janssen legt ze er allemaal op.

Geen Vuelta start in Nedeland

De Vuelta 2020 start definitief niet in Nederland. Hoewel deze blog toch vooral over Parijs-Roubaix gaat is dit natuurlijk voor de Nederlandse wielerfan een grote teleurstelling.

Het bericht is zojuist op de website van de ASO (eigenaar Vuelta) bekend gemaakt:
La Vuelta 20 will not take off from the Netherlands. Due to the exceptional situation caused by the COVID-19 crisis, the organising committee of La Vuelta Holanda has been forced to cancel the official departure of the race from the Dutch regions of Utrecht and North Brabant.

Uiteraard is ook het organiserend comité enorm teleurgesteld, maar gezien de situatie door de Corona-crisis was er eigenlijk geen ander besluit mogelijk.
Het comité gaat niet bij de pakken neerzitten en gaat kijken of er in 2022 opnieuw een kans is om de start in Nederland te houden.

Geen start van de Vuelta in Nederland maar het is natuurlijk nog maar de vraag of er dit jaar überhaupt nog een Vuelta gaat komen.
Hoewel in een aantal landen er verbetering zichtbaar is, blijft de situatie nog heel kwetsbaar.
Daarnaast is er veel gerommel rond de nieuwe agenda. De Tour was verplaatst naar eind augustus maar de Franse regering heeft inmiddels besloten dat tot 1 september geen grote events mogen zijn.

Voor Parijs-Roubaix zijn in de media inmiddels al drie nieuwe data genoemd, maar op de website van de ASO is nog geen melding gemaakt van een nieuwe datum.

Zowel voor de drie grote rondes en de vijf monumenten - waarvan Parijs-Roubaix er een is - zal het lastig gaan worden.

Jan Raas: 1982

Een van de meest succesvolle klassieke renners die Nederland heeft gekend.
Wat te denken van:  Milaan-San Remo, 2x Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem, Parijs-Roubaix, 5x Amstel Gold Race en 2x Parijs-Tours.
Daarbovenop tien touretappes en een wereldtitel. Een erelijst als een klok.

De meeste successen haalde Raas in de periode toen hij in de ploeg van Peter-Post fietste.
Uitgerekend met diezelfde Post kwam het tot een scheiding met veel verwijten over en weer.

Ik was altijd enorm onder de indruk van de carrière die Raas voor die scheiding had opgebouwd.
Na de scheiding werd het toch vooral moddergooien en de prestaties kwamen niet meer op het niveau als in de periode Post.
Ik heb me in die jaren als enthousiast wielerfan ook meermaals geërgerd hoe beide teams zich kinderachtig naar elkaar opstelde.
De hoofdrolspelers hebben zich dat misschien niet altijd voldoende gerealiseerd, maar voor de toeschouwer zag dat er niet altijd even leuk uit.

Als ploegen fietsen om elkaar te laten verliezen krijg ik een soort van Zuid-Siberische konkelkoorts.
Je moet koersen om te winnen. Punt!

Neemt niet weg dat Raas in de periode bij Post het ene na het andere juweeltje bij elkaar fietste.
Raas was snel. Razendsnel. Dat wapen kon hij uitspelen en altijd rekenen op z'n sprint. Maar Raas was ook beresterk en vooral heel erg slim.
Daarnaast beschikte Raas over een enorme kennis van zijn tegenstanders. Tellen we daar de gedrevenheid van Jan bij op, dan hebben we een topsporter van uitzonderlijke klasse.

In de editie van Parijs-Roubaix 1982 liet Raas dat ook zien. Het duurt lang voor de koers echt begint en de ploeg Post laat haar waarde maar weer eens zien.
Raas komt heel dicht bij Roubaix zonder extreem te hebben hoeven trappen.

Een aantal grote namen zijn niet bij machte het Raleigh blok te doorbreken. Hinault zou graag voor een bis-nummer gaan maar is niet de Hinault van 1981.
Moser zit in een tussenfase in z'n carrière en vriend-vijand De Vlaeminck is bezig z'n pensioen-knopen te tellen.

Uitgesproken op een stuk vals plat op een aantal kilometers voor de meet laat Raas z'n tegenstanders voor wat ze zijn.
Hij rekent niet op z'n sprint en wil solo de wielerbaan bereiken.
Daar wacht hem echter geen staande ovatie want de Fransen zijn z'n optreden in Valkenburg nog niet vergeten.

Jan laat zich nog nauwelijks (zeg maar niet) zien in de wielersport en die keuze moeten we respecteren. Neemt niet weg dat iemand als Raas ook voor de huidige wielersport heel veel zou kunnen betekenen. Want wat heeft deze man een ervaring en inzicht in de koers!

Het was altijd genieten hoe Raas de buit op de fiets binnen wist te halen.
Een grote klasbak. Een hele grote!

Zeker die zondag in april 1982!

Podium 1982
1. Jan Raas
2. Yvon Bertin
3. Gregor Braun

Foto: Of Raas het nu wil of niet. Op een Raleigh in de ploeg Post haalde hij toch echt de beste resultaten.

Hennie Kuiper: 1983

Ieder die op de tiende april 1983 voor de buis zat kreeg zowat een hartverzakking toen ze Kuiper op de strook van Hem met pech van z'n fiets zagen stappen.
Bijna neurotisch klappend in z'n handen om snel een nieuwe fietst te krijgen. 250 meter van het punt waar de laatste echte strook eindigt.
Vijftig kilometer kasseien getrotseerd en op...............op 250 meter stranden.
Gelukkig had Hennie snel een fiets, maar alle wielerliefhebbers zaten met bonzend hart op het puntje van hun stoel.
Heel groot was de voorsprong van Kuiper niet en het waren niet de minste die Hennie op de hielen zaten. Gilbert Duclos-Lassalle, Francesco Moser, Ronan De Meyer en Marc Madiot.
De mannen in dit achtervolgende groepje zouden gezamenlijk in hun carrière goed zijn voor 7 (zeven!) overwinningen in "De Hel". Kanonnen dus, kleppers, kanjers en vooral gelauwerde krijgers en ambitieuze nieuwkomers.

Moser in een dolle jacht om het record van De Vlaeminck te evenaren.
Duclos-Lassalle als relatieve beginner in "De Hel" wilde snel scoren en Madiot klopte eveneens aan de deur.
Kuiper werd op de hielen gezeten door veel ervaring en veel aanstormend talent.
Het was ook nog eens nat en koud en slechts 32 renners kwamen aan de streep.
TWEE-EN-DERTIG!
Als je zo'n Parijs-Roubaix weet te winnen ben je een hele grote. Hennie was geen veel winnaar, maar alle overwinningen die hij behaalde kunnen zo in een gouden lijstje.
Z'n mooiste? Kom zeg...........

Naast Parijs-Roubaix wist Kuiper nog een aantal top monumentale klassiekers te winnen: Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen en de Ronde van Lombardije.
Vier van de vijf mooiste klassiekers op je erelijst. Dan mag je toch heel trotst omkijken.
Ook in kampioenschappen deed Kuiper het erg goed. Hij haalde nationale titels in het veld en op de weg.
Als amateur werd hij Olympisch kampioen en als tweedejaars prof behaalde hij in 1975 in Yvoir de wereldtitel.

Het grote publiek kent Kuiper uiteraard als een zeer strijdlustig renner uit de Tour de France, waar hij twee keer een tweede plaats wist te behalen.
Kuiper reed werkelijk alles. Van het veld, alle grote rondes en alle (!) klassiekers. Hij reed nooit zomaar mee, maar altijd om de koers te maken.

Prachtige renner die vele wielerfans regelmatig de harten sneller liet kloppen.
Soms iets te veel zoals die zondag in april 1983.

Aantal jaar geleden ben ik naar het museum van Hennie Kuiper in Denekamp geweest. Dikke aanrader en een mooi eerbetoon aan deze grote kampioen.

Peter Post: 1964

Voor Peter Post heb ik altijd een enorme zwak gehad. Dat begon in 1970. Ik was zelf net 14 geworden en de overstapt gemaakt van de jeugdrenners naar de adspiranten.
We reden op de Coolsingel (Rotterdam) in het voorprogramma van de profs die daar een dernykoers reden.
Post reed tot twee maal toe lek en beëindigde wedstrijd op een van mijn wedstrijdwielen.
Ik ben verre van een handtekeningenjager, maar dit was toch een moment dat ik Post het programmaboekje liet tekenen. Natuurlijk heb ik dat nog steeds.
Ik was er ook bij toen Post z'n zware valpartij maakte op het Siberische hout van Ahoy. Uitgerekend zijn eigen terrein werd het einde van z'n carrière.
Op de baan haalde Post maar liefst 65 overwinningen in zesdaagsen en zeer veel titels waarbij hij vooral liet zien erg hard achter de derny te kunnen rijden. Snoeihard!

Naast zijn successen op de baan was Post bij het grote publiek vooral bekend als de stuwende kracht achter de succesvolle Raleigh formatie.
De successen van deze formatie zijn het op zich al waard een een hele blog aan te wijden.
Denk eens aan de Tour van 1980? 11 etappes en geel in Parijs!
Menig wielerliefhebber kijkt ook met heimwee terug naar deze zeer kleurrijke periode in de geschiedenis van de Nederlandse wielersport.

Foto: Uit m'n persoonlijke plakboeken: Op de Coolsingel in Rotterdam wordt
Peter Post geholpen door Wim Bravenboer met het wisselen van een wiel.
Het voorwiel - wat dus van mij is - was reeds gewisseld.

Veel minder bekend van Peter Post zijn de overwinningen op de weg.
Zonder enige twijfel is zijn overwinning in Parijs-Roubaix de mooiste.

In 1964 hadden de heren er echt zin in. De wind stond uit de goede hoek en het aantal kassseistroken was flink afgenomen.
Neemt niet weg dat je nog wel zelf moet trappen en dat deden de mannen. Niet zomaar mannen maar kleppers als Benoni Beheyt, Simpson, Desmet, Altig, Zilioli, Jan Jansen en Rik van Looy,
Beheyt die tot woede van half België het jaar ervoor wereldkampioen was geworden en heel brutaal Van Looy in de spurt achter zich had gelaten.

Beheyt was de week voor Parijs-Roubaix al tweede geworden in de Ronde van Vlaanderen. Benoni wilde bewijzen dat de regenboogtrui geen toeval was. Toch zou Benoni weer op een tweede plaats eindigen.
De hele dag is het volle bak en een select gezelschap bereikt met een onwaarschijnlijk gemiddelde van dik 45 per uur het velodroom van Roubaix.
Beheyt is bijna zegezeker, maar Post is nog behoorlijk fris en beschikt over de meeste ervaring op de piste.
Vrij makkelijk laat Post z'n medevluchters in de sprint achter zich en met een nonchalant en tikje arrogant gebaar bolt Post met de arme wijd in de lucht over de streep.

Een blik die ik van hem ken toen hij mij wiel wilde lenen. Een blik waar je geen nee tegen zegt.
Peter Post had een enorm charisma en - zoals ze in Vlaanderen zo prachtig zeggen - je ging echt niet met z'n voeten spelen.
Die zondag in April gebeurde dat ook niet en Post haalde z'n mooiste succes op de weg.

Podium 1964
1 Peter Post
2 Benoni Beheyt
3 Yvo Molenaars

Met het gemiddelde van 45.129 won Post tevens de gele wimpel. Dit is en onderscheiding voor de snelste klassieker. Er is inmiddels een aantal keer harder gereden in Parijs-Tours, maar Peter Post heeft nog steeds het record van de snelste Parijs-Roubaix.

Foto: Zelden heeft een ploegleider een merk en een kleur zo op de kaart gezet.
Menig (Nederlands) wielerliefhebber zal ook met weemoed terugdenken aan deze gouden jaren.

Terugblik 2014

Voor we echt gaan warmlopen voor de editie van 2015 is het goed om nog eens terug te kijken hoe het vorig jaar ging.
Een koers om je vingers bij af te likken en voor de fans van het Nederlandse wielrennen had Niki Terpstra een mooie opsteker.
Genieten dit filmpje!

Niki Terpstra: 2014

Ik ben geen chauvinist maar zo'n schitterende overwinning van Terpstra kan ik toch wel enorm van genieten. Persoonlijk ben ik een groot voorstander van mondialisering van welke sport dan ook.
Ook ben ik voorstander dat alle toppers in een bepaalde sport zich in de grootste events van de betreffende sport zich laten zien.

Me dunkt dat ik dit keer op m'n wenken ben bediend. Kijk eens naar die top tien!

Zelf ben ik geen groot fan van Wiggins, maar ik maak nu toch een hele diepe buiging voor de opvallende Brit. Met een plaats in de top tien gaf hij zelf nog aan dat Roubaix mooier is dan de Tour. Ik zou Bradley adviseren er volgend jaar nog eens voor te gaan en wat zou het mooi zijn om weer eens een Tour winnaar op het podium in Roubaix te hebben.
Het zou een reclamestunt zijn TEGEN het doorgeslagen specialisme wat in mijn ogen de laatste jaren de wielersport teveel in haar greep heeft.

Maar kijk eens wie er verder staat in de top tien:
Sagan het wonderkind en die knaap mag dan miljoenen verdienen maar was niet flauw en legde er flink de pees op. In een zeer winderige editie ging hij moedig in de aanval en nadat hij werd teruggepakt wist hij zich in de kop van de koers te handhaven. Keurige zesde plek was zijn deel.

De eveneens nog jonge Degenkolb klopte de achtervolgers voor de tweede plaats en heeft in de paar jaar dat hij bij de profs rijdt toch ook al een paar keer een visitekaartje afgegeven. Schrijf hem maar op voor de komende jaren. John gaat ijzersterk over de stenen en met deze gast wil je niet op de wielerbaan belanden want dan ben je gezien.
De beste kasseispecialist op dit moment is verreweg Sep Vanmarcke. Voor Sep zou alleen de laatste honderd kilometer helemaal kassei moeten zijn. Sep was op de afspraak en met een vierde plaats zal hij zelf wat moeite hebben maar hij laat zien dat hij in dit soort koersen nooit verzaakt.
Wereldkampioen cyclocross was ook op de afspraak en bevestigde zijn sterk optreden van vorig jaar en deed met een vijfde plek zelfs 1 treedje beter.
Sebastian Langeveld is uit de top tien de kleinste naam maar in deze koers hoort hij gewoon van voren te zitten. Jammer dat deze frisse knaap zo vaak van ploeg is gewisseld. Een stabieler "thuis" had zeker al een beter palmares opgeleverd.
Datzelfde heb ik een beetje bij Geraint Thomas. Bezig aan een ijzersterk seizoen maar ook al veel ploegen achter de rug.
Verder staan in de top tien Cancellara en Boonen. Beide hadden de mogelijkheid voor diverse records maar het werd door de wind en de vroege finale een zeer zware dag. Dan blijken mannen als Fabian en Tom ook maar gewone mensen.

Als je een Tour winnaar, twee recordjagers, de wereldkampioen veldrijden, een aantal absolute kasseispecialisten en een multitalent achter je weet te laten ben ze zelf ook een kanjer.

Terpstra is zo'n kanjer. In een kleiner ploeg zou hij ongetwijfeld kopman zijn. Nu zal hij in eerste instantie Boonen moeten helpen en daarnaast wissel kopman. Het was juist diezelfde Boonen die met nog twee uur koers een shot hagel door de kraaienboom joeg.
Het is niet meer stilgevallen en we waren getuigen van het mooiste schouwspel van dit seizoen. De wind maakte het echter onmogelijk om een lange solo er uit te persen zoals Tom en Fabian in het verleden wel gedaan hebben. Het zou pure zelfmoord zijn en de moedige poging van Sagan liet zien dat het onbegonnen werk was.

Als je ziet wie er in de top tien staat dan ben je zelf ook een hele grote jongen als je die achter je weet te houden. Op Facebook kwam ik een serie foto's tegen van de eerste 30 renners aan het eind van Carrefour. Eigenlijk zat allen Terpstra daar nog fris. De rest waren allemaal stervende zwanen inclusief de topfavorieten.
Maar Terpstra was slim genoeg om nog even te wachten. Het stuk tussen de strook van Gruson en die van Hem is net te lang. Zeker als je daarna in de wind in je eentje over de kasseien van Hem moet.
Bij het afrijden van de kasseien van Hem ligt de weg even een beetje in de luwte en ieder likt zijn wonden van deze laatste strook. Erg goed gezien om precies daar te gaan.

Maar dan is het nog wel even bikkelen. In het centrum van Hem moet er nog even een zeer nijdig stuk vals plat worden genomen. Maar Niki heeft al meermaals laten zien een uitstekende solo in de benen te hebben. Dit jaar won hij voor de tweede keer Dwars door Vlaanderen met een imposante solo. Menig kenner was het er over eens dat maar een heel enkel renner in het peloton zo'n solo tot een goed einde kan brengen.
De overwinning in Dwars door Vlaanderen moet Terpstra ook het vertrouwen hebben gegeven dat hij alleen het velodroom kon betreden. Mooier moment is er niet voor een wielrenner: solo aankomen op het velodroom in Roubaix.
En dan over je rug kijken hoe de wereldtop (inclusief Tour winnaar en wereldkampioen veldrijden) om de troostprijzen mag sprinten.

Prachtige sport en van mijn mag de top 30 volgend jaar weer zo'n show gaan geven. Of het Niki dan weer gaat lukken? Zal niet meevallen maar ook op weg naar Roubaix wist ieder dat je deze knaap geen 100 meter moet geven.

Hulde!

Podium 2014
1. Niki Terpstra
2. John Degenkolb
3. Fabian Cancellara

Ook voor de familie Terpstra was het een erg spannende middag getuigen deze bijdrage van Mike Terpstra op YouTube:

Gerrie Knetemann

"Als je niet kan verliezen kan je ook niet winnen". Een van de gevleugelde uitspraken van Gerrie Knetemann en misschien wel de Johan Cruijff van de wielersport. Helaas te vroeg van ons ontnomen, want Gerrie zou nog op prachtige wijze zijn inzicht en ervaring door kunnen geven aan nieuwe generatie renners.

Vandaag had Gerrie een taart vol met kaarsje uit moet blazen. Op 6 maart 1951 werd hij in Amsterdam geboren en door vele wielerfans bewonderd.
Gerrie had afzien verheven tot iets heiligs. Vooral in tijdritten al of niet met de ploeg kon Knetemann zichzelf gruwelijk pijn doen.
Stapte Gerrie van de fiets stond hij gelijk klaar om een ieder te woord te staan. Soms met een lach, soms met een traan of soms met wat frustratie als Hinault toch iets sneller was geweest.

Toch wist Gerrie heel veel kleur en inhoud aan z'n uitspraken te geven. Zeker aan z'n "Als je niet kan verliezen kan je ook niet winnen". Zo werd Gerrie in 1974 LAATSTE in Parijs-Roubaix maar een week later ging hij in Limburg bij de Amstel Gold Race de bloemen ophalen. Verliezen om te kunnen winnen!
11 jaar later zou hij nog een keer de Amstel Gold winnen na een heftige revalidatie. In 1983 was Knetemann zeer zwaar gevallen in Dwars door Belgie en kenners gaven geen cent meer voor z'n carriere. Knetemann had echter een eigenwijze kop en ging harder trainen dan ooit tevoren en maakt een waardig slot aan z'n carrière. Misschien was dit herstel wel z'n mooiste overwinning!

Naast twee Amstels prijkt natuurlijk vooral de regenboogtrui op de palmares van Knetemann en was hij een meesterlijke rittenkaper in de Tour.

Kleurrijke personen als Gerrie laten altijd een gat achter en op dagen als vandaag is dat extra voelbaar.

Servais Knaven: 2001

Voor de Nederlandse fans was dit een prachtige editie. Nat, glad, blubber, wind en regen en toch helemaal geweldig.
Een loodzware editie en het gemiddelde kwam dan ook niet boven de 40.
Als de omstandigheden zo zwaar zijn is het extra mooi om solo op de wielerbaan aan te komen.
Servais profiteerde optimaal van de kracht van ploeg.
Daar waar hij jaren hard voor de verschillende ploegen heeft gewerkt werd dit de dag van de beloning.

Zoet zal het gesmaakt hebben!

Hoewel z'n vlucht door maar liefst drie ploeggenoten werd afgeschermd was het geen cadeautje en moest Servais er volle bak voor trappen.
Domo zat met vier man in de voorste linies en zette duidelijk de suprematie van de laatste jaren van Mapei voort.
De vier Domo's buiten Servais waren: Johan Museeuw (zelf 3 keer winnaar), Romans Vainsteins en Wilfried Peeters,

Knaven zou in totaal 16 keer in Parijs-Roubaix starten en uitrijden. Dat is een record wat hij deelt met Raymond Impanis.

Geniet nog een keer mee hoe Servais zijn mooiste overwinning behaald:

Podium 2001:
1. Servais Knaven
2. Johan Museeuw
3. Romans Vainsteins

Sportzomer 2012: Hennie Kuiper

Vorige week werd in Sportzomer 2012 ruim aandacht besteed aan de overwinning van Hennie Kuiper in Parijs-Roubaix.
Leuk om een terug te luisteren:

Sportzomer 2012: Kei van Hennie Kuiper

Foto: Als winnaar van Parijs-Roubaix heeft Hennie Kuiper ook een ereplaats in de

laatste kasseistrook vlak voor het oprijden van de wielerbaan.

Ramon Sinkeldam: espoirs 2011:

Helaas heeft de amateur editie van Parijs-Roubaix nog niet de status van haar grote broer.
We moeten ons dus behelpen met wat amateuristische beelden.
In 2011 won Ramon Sinkeldam van de Raboploeg de U23 editie van de stenenkoers.
Een prachtige prestatie en met wat zoeken zijn daar toch beelden van te vinden. Het is allemaal wat geknutseld en de overwinning zelf slecht in beeld gebracht.
Toch is dit een heerlijk filmpje om naar te kijken.
De onbevangenheid van het camerawerk is symbolisch voor de onbevangenheid van de koers bij deze jonge gasten. Prachtig en hou die Sinkeldam maar in de gaten!

Jasper Stuyven werd als eerstejaars keurig tweede en ook dat is een renner die we de komende jaren goed in de gaten moeten houden.