Joseph Fisher: 1896

Wat moet het mooi zijn om de eerste editie van een klassieker te hebben gewonnen. Ieder ander "record" kunnen ze immers van je "afpakken".
De snelste kan verbeterd worden,  hoewel we daar bij Parijs-Roubaix een hele tijd op hebben zitten wachten.
Peter Post had immers in 1964 gewonnen met een gemiddelde van 45.129 en het heeft maar liefst tot 2017 geduurd voor dat dit record geklopt werd.
Op dit moment is Dylan van Baarle de snelste met een gemiddelde van 45.79 km/h
Indrukwekkende snelheden als je bedenkt dat het om dik 250 kilometer gaat waarvan ruim 50 kilometer kasseien. Wind mee? Kan zijn maar dat zijn toch indrukwekkende cijfers.

Ook het aantal meeste overwinningen kan verbeterd worden. Daar zijn op dit moment niet direct kandidaten voor, maar in de toekomst kan er een renner zijn die Parijs-Roubaix vijf keer gaat winnen.
Sterker er zijn genoeg fans van Mathieu van der Poel die in hem een kans zien om maar liefst vijf keer in "De Hel" te gaan winnen.
Laten we vooral rustig blijven. Renners als Roger De Vlaeminck, Tom Boonen en Johan Museeuw hadden ook de potentie om misschien wel zes, zeven keer te winnen. Maar zo eenvoudig is het allemaal niet.
Vier keer zoals De Vlaminck en Boonen hebben gedaan is echt bizar knap.
Als Mathieu van der Poel een keer weet te winnen zou al prachtig zijn. Twee keer zou super zijn en met drie zet hij een ongekende prestatie neer, want nog nooit heeft een Nederlandse renner drie maal een monument (de vijf top klassiekers) weten te winnen.

De eerste editie winnen zoals Joseph Fisher in 1896 deed blijft toch iets speciaals
Er kan een langere editie komen. Een versie met minder of een versie met meer kasseien. Minder renners aan de meet of juist meer.
Alle records kunnen er aan............ behalve de eerste zijn die een klassieker wint!
De eerste heeft altijd iets magisch. Je staat immers altijd bovenaan.

Toch zal het de Fransen best zijn tegengevallen dat het juist een Duitser was die de eerste Parijs-Roubaix kwam winnen.
Vergeet niet dat de Frans-Duitse oorlog (1870-1971) bij de meeste mensen nog fris in het geheugen zat. Zo diep dat wij ons dat nu nauwelijks voor kunnen stellen.

Parijs-Roubaix was vanaf de eerste editie een groot opgezette internationale koers. Vanuit een wat nuchtere kijk was het dus helemaal niet zo slecht dat een buitenlander de koers kwam winnen.
De eerste editie was maar liefst 280 kilometer lang en dat is nog steeds een record.
De koers was opgezet door een tweetal textielfabrikanten uit Roubaix: Théodore Vienne en Maurice Perez.

Met de koers wilde ze aandacht voor Roubaix, voor de textielindustrie en voor het velodroom realiseren.
Achteraf moeten we stellen dat ze dat aardig is gelukt, want wie had er ooit van Roubaix gehoord als deze koers er nooit was geweest?
Daarnaast moest de koers zwaar genoeg zijn zodat deze een ideale voorbereiding zou zijn voor Bordeaux-Parijs.

De start van de eerste editie was in Parijs-Porte Maillot. Dat is echt hartje Parijs. De koers liep in de begin jaren over nagenoeg de kortste weg van Parijs naar Roubaix.
Fisher was wel degelijk een van de kanshebbers, maar er was een enorm sterk veld naar Parijs gekomen. Werkelijk uit alle hoeken en de eerste editie leverde gelijk een zeer internationale uitslag op met maar liefst vijf nationaliteiten in de top tien. Totaal zouden 28 renners de finish weten te halen.
Opmerkelijke naam op de startlijst was die van Henri Desgrange, maar hij besloot uiteindelijk niet te starten.
Desgrange was vooral een baanrenner en was op dat moment eigenlijk al bezig met het leven na zijn sportcarrière. Een jaar later in 1897 werd hij directeur van het Parc des Princes (Velodrome). In de jaren die volgde was Desgrange hoofdredacteur van de krant L'Auto.
In die rol bedacht hij het voor die tijd idiote plan om een wielerwedstrijd door heel Frankrijk te houden, die meerdere dagen en in de toekomst zelfs weken zou duren.
In 1903 was de eerste Tour een feit en er zijn inmiddels 106 edities verreden. In 1903 vond werd het als een absurd idee gezien en inmiddels kunnen we ons een Frankrijk zonder Tour niet meer voorstellen.

In 1907 kwam Desgrange met een goedmakertje voor zijn afwezigheid aan de start van de eerste Parijs-Roubaix. De eerste etappe van de Tour van dat jaar was immers: Parijs-Roubaix.
Dat beviel blijkbaar goed want ook in 1908, 1909 en 1910 was Parijs-Roubaix de eerste etappe.

Joseph Fisher was toen echte al gestopt met koersen want hij was zeker een kanshebber voor deze etappes. Fisher nam alleen deel aan de eerste editie van de Tour waar hij 15e werd.

Toen Fischer Parijs-Roubaix wist te winnen had hij al een aantal jaren ervaring in het rijden van koersen over lange afstanden. Veel wegkoersen waren er in die jaren overigens nog niet, want er werd toch vooral op de wielerbaan gekoerst.
In deze eerste editie kwam de winnaar uiteindelijk met bijna een half uur voorsprong over de streep. Dat ook nog eens voor die tijd in het monsterlijke gemiddelde van 30 kilometer per uur.

Een gezonde vent ook die Fisher want hij werd maar liefst 88 jaar wat in die tijd echt een indrukwekkende leeftijd was.

Podium 1896
1 Josef Fischer
2 Charles Meyer
3 Maurice Garin

Foto: Plaquette van Fisher in de laatste kasseistrook voor het oprijden van het velodroom. 

Fisher heeft daar een ereplaats en is de laatste waar de renners overheen rijden.

Franco Ballerini: 1995 en 1998

In februari 2010 kwam het bericht binnen als een zware dreun. Franco Ballerini was tijdens een rally in Toscane dodelijk verongelukt.
De ganse Italiaanse wielersport weende. Franco was immers niet alleen een mooie coureur, maar inmiddels een zeer succesvolle bondscoach en een graag gezien mens.

45 jaar jaar werd Franco en dat is natuurlijk veel en veel te jong.

Mede door zijn magnifieke optreden in Parijs-Roubaix heb ik altijd een zwak voor Ballerini gehad. Ik ben dan ook in september 2010 zijn graf wezen bezoeken.
Natuurlijk sta je dan stil bij het feit hoe hij in z'n laatste deelname met een "Merci Roubaix" over de streep kwam rijden. Een moment dat de ogen prikken.

Natuurlijk denk je met een glimlach terug aan zijn tweede plaats in 1993. In een prangende spurt met Duclos-Lassalle werd hij net geklopt. De fotofinish moest uitsluitsel geven. Met een opera theater speelde Ballerini uitvoerig of hij de winnaar was. Prachtig!
De beelden waren echter meedogenloos en de teleurstelling deed hem besluiten te stoppen met fietsen.
Nooit zouden ze hem nog in Roubaix zien! Z'n grootste fout was dat hij ooit aan wielrennen was gaan doen.
Toch een mooie overwinning voor Gilbert. En Ballerini dan?
Ieder zag dat zijn tijd nog zou komen en die kwam er.

1995
Als je in deze jaren Parijs-Roubaix wilde winnen moest je vooral van de jongens van Mapei winnen. Ballerini fietste dat jaar ook voor Mapei.
In de finale - die eigenlijk al voor het Bos van Wallers begonnen was - waren uit de Mapei ploeg ook Bortolami, Tafi en Museeuw op jacht naar winst.
Na een tweede plaats in 1993 en een derde plaats in 1994 ging Franco nu voor winst. Geen risico om met een snelle ploegmaat (Museeuw) op de wielerbaan te belanden. Franco ging met een klein uur koers aan de haal en ze zagen hem pas terug op het podium.
Voor de tweede plaats werd Museeuw nog verrassend geklopt door een zeer sterke Andrei Tchmil.

Podium 1995:
1 Franco Ballerini
2 Andrei Tchmil
3 Johan Museeuw

1998
In 1996 bleef het Ballerini bespaard om aan de misselijkmakende Mapei show mee te doen. In dat jaar werd Franco vijfde.
Gelukkig werd er in 1997 wel om de bloemen gesprint maar Ballerini had niet z'n dag en kwam als 24e op de wielerbaan aan.
Het jaar 1998 werd ontsiert door een gruwelijk valpartij van Johan Museeuw in het Bos van Wallers.
De ploegmaten van Johan gingen er echter niet langzamer van fietsen. Integendeel! Als je in die jaren bij Mapei zat wist je dat de concurrentie in je eigen ploeg zat.
In een prachtige klassieke solo van ruim een uur daverde Ballerini naar de wielerbaan.
De eerste achtervolgers waren twee ploegmaten en de Nederlander Leon van Bon werd netjes vierde.

Podium 1998:
1 Franco Ballerini
2 Andrea Tafi
3 Wilfried Peeters

In totaal nam Ballerini 13 keer deel aan Parijs-Roubaix en kwam alle keren aan de finish. Z'n slechtste is een 34ste plaats. Zevenmaal bij de eerste 10 en viermaal op het podium.
Met recht een specialist!

Bondscoach
Franco was een renner van de oude stempel en nam deel aan alle klassiekers. Overigens niet geheel zonder succes. Zo wist hij ook Parijs-Brussel en Omloop Het Volk (tegenwoordig Omloop Het Nieuwsblad) te winnen. Podiumplaatsen waren er in de Ronde van Vlaanderen, Gent Wevelgem en de Ronde van Lombardije.
Daarnaast wist Ballerini een aantal Italiaanse semiklassiekers te winnen. 
Ballerini was dus een zeer veelzijdig coureur en deze ervaring wist hij later om te zetten als zeer succesvol bondscoach van de Italiaanse ploeg.

Triest genoeg heeft dat niet erg lang mogen duren.

Foto's: Graftombe van Franco Ballerini in Casalguidi (Toscane - Italië).

Als eerbetoon trok de Giro van 2013 langs de begraafplaats waar Ballerini zijn laatste rustplaats heeft gevonden.

Beeld Jan Jansen

Ik mag graag standbeelden, plaquettes, straatnaambordjes en muurschilderingen opzoeken welke in relatie staan tot de wielersport.

Het aantal foto's wat ik daar inmiddels van heb is enorm. Vooral veel van Fausto Coppi. Italië staat daar echt vol mee.

In Nederland zijn we altijd wat zuinig met het eren van onze sporthelden en het heeft tot begin dit jaar geduurd voordat Jan Janssen een standbeeld kreeg in zijn geboortedorp Nootdorp.

Inmiddels prijkt dit wat kunstzinnige beeldje in de Dorpstraat op de hoek bij het Oude Raadhuis.

Foto: In de Dorpstraat van Noordorp op de hoek bij het Oude Raadhuis

Op het plaatje de vermelding van winnaar van het Wereldkampioneschap in 1964 en de Tour de France in 1968. Twee schitterden overwinningen maar in het kader van de blog vermelden het standbeeld natuurlijk vooral omdat Jan Janssen ook een keer Parijs-Roubaix wist te winnen.

In 1967 was Jan de sterkste in een nagelbijtende sprint met rappe mannen als Vandenberghe, Sels, Willy Planckaert en De Cabooter.Van Looy (2e), Altig(3e) en Motta.

Wat een kampioenen die daar even samen de wielerbaan op kwamen rijden!

Als je die klopt na zo'n koers verdien je al een standbeeld.

Mooi dat een kampioen als Jan Jansen dit eerbetoon heeft gekregen.

Voor wie zelf fietst n dit niet te ver weg is dan is dit natuurlijk een erg leuk doel om een keer heen te fietsen.

Foto: Uiteraard past niet de hele en zeer indrukwekkende erelijst van Jan op zo'n plaatje.

Douches

Bij de meeste klassiekers is het na de streep gedaan. Bij Parijs-Roubaix volgen er nog twee coupletten.
De huldiging met de kassei en de douches. Een huldiging vindt er natuurlijk na iedere klassieker plaats, maar niet met zo'n toepasselijke trofee.
Na de prijsuitreiking mogen de renners onder de meest legendarische douches die er zijn.
Niet alleen binnen de wielersport. Vraag gewoon eens aan iemand om een aantal bijzondere douches te noemen.
Heel wat keren zullen de douches van het velodroom van Roubaix worden genoemd?

Foto: Na hun editie van Parijs-Roubaix gaan wielertoeristen graag in de rij staan voor de ultieme experience.

De douches liggen achter het kantoor in een sobere ruimte. Als je hier naar binnen loopt waan je je in een zwembad zo'n 60 jaar geleden. Of 70? 80?
Een stap over deze drempel geeft je het gevoel in een tijdmachine te zijn meegesleurd.
Eenvoudige betonnen kleedhokjes. Zonder deur. Een simpel bankje.
Je twijfel of je wel goed zit wordt slechts ontnomen door het naambordje op het kleedhokje: Cancellara, Merckx, Coppi, Van Looy.
Alle winnaars hangen hier en het is het enige tastbare bewijs dat deze vooroorlogse douches inderdaad bij Parijs-Roubaix horen.

Foto: Samen douchen na het sporten blijft een speciaal ritueel, maar nergens beklijft dit 

zoals in de douches van het Velodroom van Roubaix.

Het rijden op kasseien is bijna een magisch ritueel. Dat is het douchen op het velodroom misschien nog wel meer.
Het is meer dan het zweet, stof en blubber van je afspoelen.
Wellicht een bijna spirituele overpeinzing. Alle renners kunnen gebruik maken van de moderne douches in de ploegbus. Toch gaan heel veel renners juist douchen in dit stuk prehistorie.
Waarom?
Worden ze schoner dan in de ploegbus? Nee........dit douchegebouw heeft iets mythisch wat zich niet in woorden en foto's vast laat leggen.
Er gewoon een keer rondlopen is ook niet voldoende. Je zal de kasseien moeten getrotseerd om het te voelen.
Menig prof strijkt bij het verlaten met z'n vinger over het naambordje. Als een ritueel van bloedbroeders. Jij en ik. Jij en ik weten wat het is..........

Foto: Van alle winnaars hangt een bordje met z'n naam en jaar (of jaren) waarin hij

gewonnen heeft. Van het jaar 1949 hangen er dus twee namen.

In 2010 was er redelijk wat commotie dat de wielerbaan en het volledige complex inclusief de douches zou worden afgebroken.
De oude kantine lag immers al tegen de grond en er zou een nieuwe wielerbaan komen welke inmiddels is geopend.
Dit is echter een overdekte piste en deze staat naast de open wielerbaan.
Wielerbaan en douches blijven voorlopig nog velen jaren onderdeel uit maken van de erfenis van Parijs-Roubaix.
Gelukkig maar en je moet er een keer gedoucht hebben om het te begrijpen! Wel het liefst nadat jezelf over de kasseien hebt gedokkerd.

Café Au Pavé

Op het complex van het velodroom van Roubaix is een klein café Au Pavé genaamd.
Voor de liefhebber is dit café dik de moeite waard om een keer te bezoeken.
De openingstijden zijn wat onregelmatig.
De ruimte naast het café wordt door de administratie van de wielerbaan en club (VCR) gebruikt en als er iemand is dan schenken ze doorgaans wel even "un brun".

Het uithangbord laat duidelijk zien waar je zijn moet.

Het café is een mooi doel voor een uitje met wielertoeristen. Parkeer je auto ergens in Zuid België en fiets over de laatste kasseistroken naar Roubaix.
De stroken aan de oostkant van Gruson en Cysoing liggen bijna in België.
Rij de finale wat altijd iets speciaals blijft.
Bezichtig de wielerbaan en drink een biertje in Au Pavé, bewonder de talrijke foto's en rij op je gemak terug.

Het café hangt vol met prachtige foto's.

Muren vol en je zou die lijstje zo van de muur willen graaien.

Boven de bar hangt de erelijst. Handig zo'n geheugensteuntje voor als je "un brun" teveel ophebt.

In de bar zit een prachtige pavé (wat anders) verwerkt.

Een biertje in Au Pavé is verplichte kost voor de Parijs-Roubaix liefhebber en je kijkt je ogen uit in dit mini museum.

Proost!

Vélodrome Roubaix

Een van de doelstellingen van de eerste edities van Parijs-Roubaix was het onder de aandacht brengen van de wielerbaan van Roubaix.
In die jaren (eind 19e eeuw) werden de meeste wielerwedstrijden op wielerbanen gehouden.
Op de baan was in die jaren ook een veelvoud te verdienen ten opzichte van wedstrijden op de weg.
Toch ontbrak het aan wedstrijden op de baan aan een heroïsche component.
Door lange afstand wedstrijden te organiseren die van stad tot stad gingen ontstond er meer heroïek. In die jaren barsten het van de wielerbanen en veel lange afstandswedstrijden eindigde op een wielerbaan.
De aankomst werd vooraf gegaan door een programma op de baan, zodat het publiek de hele dag vermaakt werd.

Foto: Voor een wielerbaan is het velodroom van Roubaix met een lengte van 500 meter aan de forse kant.

De huidige wielerbaan wordt sinds de Tweede Wereldoorlog gebruikt met uitzondering van de jaren 1986-1988. In die jaren zorgde een sponsor voor enige verloedering in het gemeengoed van Parijs-Roubaix.
In de eerste 50 jaar van de koers is de finish op diverse plaatsen gefinisht waaronder de paardenbaan van Marqc. De oude wielerbaan bestaat niet meer.
De huidige baan is door de jaren heen een monument op zich geworden. Hier solo aankomen is een van de mooiste momenten die een coureur kan overkomen.
Het contrast tussen de helse kasseien en de gemoedelijke sfeer in het velodroom is enorm.
Maar ook een sprint voor de overwinning op deze baan heeft ook iets mythisch. Vraag het aan Jan Janssen, Eddy Planckaert, Roger de Vlaeminck of Duclos-Lassalle.

Foto: Basisplan voor het plaatsen van een overdekte baan naast het bestaande velodroom.

Twee jaar terug ging er een kleine schok door wielerland. Er werd een aankondiging gedaan van een nieuwe dichte wielerbaan in Roubaix.
Snel werd de conclusie getrokken dat dit ten koste zou gaan van de traditionele finish van Parijs-Roubaix.
De tekening met het voorstel was echter duidelijk zat.
De nieuwe overdekte baan komt naast het bestaande velodroom. Dus de aankomst zoals we die al bijna 60 (!!!) jaar gewend zijn is voorlopig gegarandeerd.

Foto: Maquette van het nieuwe overdekte velodroom.

De wielerbaan is doorgaans op een doordeweekse dag goed te bezoeken. In het weekend zijn er regelmatig activiteiten dus als je een bezoekje wilt doen is het handig dat vooraf uit te zoeken.

>

Foto: De nieuwe wielerbaan tijdens de bouw in januari 2012

Monumenten

Langs de laatste 150 kilometer van Parijs-Roubaix staan heel wat wielermonumenten.
Monument neem ik in deze even heel ruim. Ik zie de wielerbaan en bijzondere aanduidingen voor een kasseistrook ook even als een monument.
Misschien is het begrip bezienswaardigheid een betere keuze, maar emotioneel past het woord  monument nu eenmaal beter bij een koers als Parijs-Roubaix.

Een aantal monumenten komen aan bod bij artikelen over de betreffende renner, maar toch leuk om er eens een paar op een rij te zetten.

Foto: Monument van Jean Stablinski (1932-2007) aan de linkerzijde bij het binnenrijden 

van het Bos van Wallers. Stablinski is min of meer de ontdekker van het Bos van Wallers

 en gaf in 1968 de organisatie het advies deze strook op te nemen.

Foto: Dit eenvoudige zuiltje staat aan het begin van Pavé Madiot. Officiële naam van de strook is 

Beuvry-la-Forêt - Orchies. Na twee overwinningen door de Fransman kreeg deze zijn naam.

>

Foto: Als je de ene Fransman bij twee overwinningen een strook cadeau doet kom je er niet onderuit om 

dat bij de ander ook te doen. Duclos-Lassall was in Frankrijk toch al het fietsende knuffeldier en

 na twee overwinningen kwam dit schild bij het uitrijden van Cysoing.

Foto: Aan het einde van de strook van Hem staat een monument om de totale carrière van Hennie Kuiper 

te onderstrepen. Een paar honderd meter verder waar hij in 1983 met een defect heel wielerminnend 

Nederland een hartverzakking bezorgde. De profs razen hier door, maar voor wielertoeristen een verplichte stop.

Update:  een paar jaar geleden is het monument gestolen. Het nieuwe monument van Kuiper staat in Hem zelf.

Foto: De wielerbaan is natuurlijk een monument op zich. Alle grote kampioenen hebben

 zich hier besmeurd aan het publiek getoond. Op een rustige doordeweekse dag 

kan je de baan meestal wel bezoeken.

Foto: Cafe Au Pavé is een verzameling monumenten. Cafe ligt op het terrein van de 

wielerbaan en heeft een unieke verzameling wielersportrelikwieën.

Foto: De douches zijn natuurlijk de belichaming van de koers uit de oertijd die Parijs-Roubaix toch is.

Als je de laatste honderd kilometer van Parijs-Roubaix rijdt kan je tientallen bezienswaardigheden bezoeken. Dit bovenop een 17 tal kasseistroken die in de laatste 100 kilometer zitten. Op een doordeweekse dag is dit een erg leuk uitje voor wielertoeristen.
Om dat wat makkelijker te maken heb ik in Google Maps een kaart gemaakt met de meest bijzondere monumenten: Kaart bezienswaardigheden Parijs-Roubaix

Gilbert Duclos-Lassalle: 1992 en 1993

Iedereen heeft z'n favorieten coureurs. Bij sommige wordt dat wat chauvinistisch ingegeven. Andere door een sponsor waar ze sympathie voor hebben.
Bij mij komt mijn sympathie voor bepaalde renners vooral voort uit hun gedrevenheid.
Trainingsbeesten en commitment zijn dan sleutelwoorden. Als we naar de laatste 50 jaar kijken dan hebben we het over De Vlaeminck, Moser, Ballerini, Kuiper, Hincapie, van der Poel, Tafi maar vooral Gilbert Duclos Lassalle.

Wat is dat een heerlijke vent!

Afkomstig uit de uitlopers van de Pyreneeën maar vooral succesvol in "Le Nord".
Ik heb Duclos-Lassalle altijd een pracht coureur gevonden. Lastig als hij het dan andere van je helden lastig maakt.

1992 Eindelijk
Ik veerde helemaal op toen Gilbert in 1992 z'n eerste Parijs-Roubaix won. Kippenvel! Sinds 1978 had deze held zich gegeven in "De Hel" en nu was er de beloning.
De grote beloning!

In 1980 was Duclos-Lassalle al eens tweede geworden achter een ontketende Moser. In 1983 weer een tweede plaats en nu was het Hennie Kuiper die voorkwam dat Duclos-Lassalle in Roubaix kwam winnen.
Duclos-Lassalle reed altijd een korte uitslag in "de Hel".
Toch was hij in 1992 al vijftien (!!!) jaar prof toen hij z'n eerste zege behaald in Parijs-Roubaix.
Het zolang proberen in je favoriete koers. Geweldige rapportcijfers neer kunnen leggen en..............en.......niet die hoogste tree.
Niet die sokkel met die kassei. Niet die koppen in de krant. Niet de complimentjes van collega's.
Hoe prachtig is het dat zo'n vent dan keer op keer toch gemotiveerd in Compiègne aan de start gaat staan. Het weer probeert.
Misschien een ander type tubes. Een andere voorbereiding. Een andere tactiek.
Kan allemaal zijn, maar Duclos-Lassalle beschikte vooral over volharding. Heel veel volharding.
Het is ook ondenkbaar dat er iemand het Gilbert niet gunde toen hij op zondag 12 april solo de wielerbaan op kwam rijden.
De Fransen werden bijkans helemaal gek want Duclos-Lassalle was ook nog eens het nationale knuffeldier.
Een status die je in Frankrijks niet snel verdient. Fransen zijn best chauvinistisch, maar om een knuffelheld te worden moet je toch wel wat bij ze losmaken.
Dat deed Gilbert op deze zondag. Menig wielerfan heeft bij de TV toch even moeten slikken en de ogen zullen best even aangedrongen hebben om wat tranen te laten.
Bij mijn prikte ze ook even. Wat een prachtig sportmoment!

Podium 1992
1 Gilbert Duclos-Lassalle
2 Olaf Ludwig
3 Johan Capiot

1993 IJzingwekkend
Een jaar later deed Gilbert het nog even dunnetjes over. Alleen nu was het een stuk lastiger.
Ook voor mij als toeschouwer was het een stuk lastiger. Duclos-Lassalle kwam namelijk samen met Franco Ballerini de wielerbaan oprijden.
Ballerini had al een paar jaar op de deur geklopt en laten zien dat hij uit het juiste hout gesneden was om de Koningin van de Klassiekers een keer te winnnen.
Op de wielerbaan gaat de bel voor de laatste ronde en als supporter van beide renners zit je nerveus voor de buis.
Natuurlijk gaat een van je helden winnen maar............er gaat ook een van je helden verliezen.
Je probeert in 500 meter een keuze te maken. Gilbert, Franco, Gilbert, Franco.
Ik zie ze over de pompeuze baan rijden en frommel de laatste chips naar binnen en neem nog gehaast een slokje cola.
Gilbert, Franco, Gilbert, Franco.................... 
Ik bedacht dat Gilbert met zijn staat van dienst best wel twee keer deze koers op z'n erelijst mag hebben. Ik bedacht dat het tijd was voor Ballerini om definitief door te breken.

Vervolgens bedacht ik dat ze het maar samen uit moesten vechten. Zoek het maar uit. Je neemt even emotioneel afstand om een nakende teleurstelling aan te kunnen.
Je hoopt dan op een sprint waarbij het resultaat een dikke fiets verschil is. Dan is er geen kater. Dan weet je dat het zo was. Dan was een van de twee op afstand de sterkste.
Nu maakte beide heren er een triller van. Met minimaal verschil gingen ze over de streep.
Ballerini gooide direct de handen in de lucht.
Ik gunde het hem maar was er niet zo zeker van. Met een opera alsof er niet zoiets als een fotofinish is probeerde Ballerini niet alleen zichzelf, maar iedereen te overtuigen dat hij en niemand anders de winnaar was.
Ballerini was geen onsportieve renner, maar in een aantal deelnames had hij geproefd dat hij deze koers ooit zou gaan winnen. Wat wilde hij graag dat dit waar zou zijn.

Ooit maar niet die dag. De camera's waren meedogenloos.

Duclos-Lassalle mocht plaats nemen op het hoogste schavot. Een verdiend winnaar en ieder had gezien dat Ballerini klaar was om deze koers zeker een keer te komen winnen.

Podium 1993
1 Gilbert Duclos-Lassalle
2 Franco Ballerini
3 Olaf Ludwig

Als renners zoals Duclos-Lassalle stoppen met koersen heb ik altijd een beetje het gevoel dat de wielersport een beetje dood gaat.

Wat een vent, wat een coureur, wat een held!

Foto: De kasseistrook even buiten Cysoing is vernoemd naar onze Franse held. 

Links van de weg staat bij het oprijden van de kasseien dit fraaie schild.

Bij Ballerini was de teleurstelling enorm groot. Op de vraag waar het fout ging antwoorden Franco heel emotioneel: "Dat ik ooit aan wielrennen ben gaan doen"
Hij bezwoer nooit meer in Roubaix te verschijnen.
Gelukkige heeft Franco zich niet aan z'n woord gehouden en heeft z'n hart (Franco hield van koers) het van de teleurstelling gewonnen.
Neemt niet weg dat deze prachtige overwinning van Duclos-Lassalle voor Franco even een forse mand zure appels was.

Eddy Merckx: 1970

Dit is de tweede van de drie overwinningen die Eddy in Parijs-Roubaix wist te behalen.
Voor volgers van Eddy en deze koers een van z'n mooiste overwinningen.
Na afloop werd een week lang Merckx in de pers bewierookt en de schrijvende pers struikelde over elkaars superlatieven.
Collega renners spraken hun verbazing uit over de enorme voorsprong die Merckx wist te behalen. De grootste naoorlogse voorsprong!
De belangrijkste tegenstanders van Eddy die dag waren: pech, het weer en de Flandria brigade.
Meermaals moest Merckx van de fiets vanwege een defect, maar hij liet zich niet intimideren door iets onbenulligs als een lekke band.
Van het weer leek Eddy ook geen last te hebben. In korte mouwen over de kletsnatte kasseien in een editie die als bijzonder de boeken ingaat.
Het ijzersterke Flandria blok werd door Merckx stuk voor stuk in mootjes gehakt.
Solo op de wielerbaan en het duurde ruim vijf minuten voor Roger De Vlaeminck zich kwam melden. Een nette prestatie van De Vlaeminck en een spectaculaire progressie ten opzichte van z'n debutjaar (1969) toen hij vijfde werd.
Hoewel De Vlaeminck net als de rest goed op z'n donder van Merckx had gehad, was het duidelijk dat we hier met een toekomstig winnaar te maken hadden.

Overigens was De Vlaeminck enorm teleurgesteld in z'n eigen prestatie. Met z'n hart op z'n tong bezwoor hij het de week erop recht te zetten.
De omstanders probeerde Roger nog wat de dimmen. De week erop was Luik-Bastenaken-Luik. Strikt genomen veel meer een koers voor Merckx dan voor De Vlaeminck.
Toch maakte De Vlaeminck z'n belofte waar en kwam in Luik als winnaar over de streep. Merckx werd derde!.
Die overwinning zal zeker goed gesmaakt hebben maar de uitslag van Parijs-Roubaix 1970 werd er niet teniet mee gedaan en de cijfers gingen keihard de boeken in.

Wie van rijtjes houdt? Deze hoort zeker in de top tien van de grootste staaltjes van Merckx.

Podium 1970:
1 Eddy Merckx
2 Roger De Vlaeminck
3 Eric Leman

Foto: In Kluisbergen bij de kerk hangt deze fraaie plaquette omdat Merckx op dat grondgebied z'n laatste

 koers heeft gereden. Het monument is tevens het startpunt van de fraaie Eddy Merckx fietsroute. 

Kleine 50km met pittige beklimmingen en de route is met bordjes uitgezet.

Pavé Duclos-Lassalle

1300 meter - 3 sterren

De strook heet officieel Cysoing à Bourghelles maar heeft als extra benaming die van de tweevoudige Franse winnaar Gilbert Duclos-Lassalle.
De strook begint bij het uitrijden van Cysoing en loopt 6-700 meter iets omhoog. De kasseien zijn slecht en liggen ver uit elkaar. Op dit stuk kan ook veel klei liggen van boeren die hier heen en weer rijden en als het dan regent is het dikke pret.
Na het stuk vals plat volgt er een haakse bocht naar rechts en is het wederom 6-700 meter over kasseien maar nu bergaf richting Bourghelles. Snelheid kan hier hoog zijn, maar je rammelt werkelijk van je fiets. De laatste paar honderd meter wordt de strook beter.

Foto: Bij het begin van de strook staat een fraai schild om de
 overwinningen van Gilbert Duclos-Lassalle te benadrukken.

In Cysoing zeg ik tijdens de toereditie altijd: "nu gaat het pas echt beginnen".

Foto: De enige haakse bocht in deze strook. De bocht komt halverwege en dat is tevens

 het punt  dat de weg weer omlaag gaat lopen.

Nu pas beginnen? Ja ik zeg het iedere keer. In Cysoing gaat het pas echt beginnen.

Als de renners (of wielertoeristen) Cysoing verlaten dan is het geen 30 kilometer meer maar achter elkaar komen dan de volgende stroken:
1300m *** Cysoing à Bourghelles (Pavé Duclos-Lassalle)
1100m *** Bourghelles to Wannehain
1800m **** Camphin-en-Pévèle
2100m ***** Carrefour de l'Arbre
1100m ** Gruson
1400m *** Hem
600m * Espace Charles Crupelandt

Die laatste is dan een niemendalletje maar wie denkt dat Gruson en Hem eenvoudige stroken zijn zal zich vergissen. De kilometers beginnen immers ook te wegen.
Het uitrijden van Cysoing betekend weliswaar minder dan 30 kilometer, maar daarvan zijn er meer dan 6 kilometer kasseien in de categorie 4 sterren of meer.
De finale is nu echt begonnen......

Geroof in de hel

Het zou de naam van een spannend jongensboek kunnen zijn. Helaas is het echter een trieste waarneming die ik afgelopen week heb gedaan.

Het is al jaren het geval dat supporters een kassei als aandenken meenemen. Die trend heeft zich vooral ingezet vanaf het moment dat de winnaar een kassei op een sokkel krijgt overhandigd.
Mensen willen dan ook zo’n kassei.

Haal er dan een bij de bouwmarkt of tuincentrum.

Probleem is dat als er eenmaal één kassei ergens uitgepeuterd is de volgende er makkelijker uitgaat. Voor je het weet is er een heel stuk uit de weg gehaald.
Wie hier regelmatig fietst zal de plekken herkennen. Die plaatsen zakken ook helemaal uit.

Als je een echte supporter bent laat je die kasseien natuurlijk zitten. De organisatie loopt zelfs het risico dat zo’n strook wordt afgekeurd.
Dat is toch het laatste wat je wilt als supporter van deze oerkoers.
Les Amis de Paris-Roubaix (de stichting die waakt over het parcours) voert wel restauratie uit maar die heeft ook maar beperkte middelen.

Foto: Het bordje Paris hangt inmiddels bij "een liefhebber" boven de schoorsteen.

Dat er kasseien gestolen worden is triest maar de laatste maanden zien we een nog veel triestere ontwikkeling.

Het parcours van Parijs-Roubaix is opgesierd met tientallen naamborden en zuiltjes aan het begin en einde van kasseistroken.
Souvenirjagers hebben het de laatste tijd op deze borden en zuiltjes gemunt.
Triest, triest en nog eens triest..

Natuurlijk gaat het ten opzichte van alle wereldproblemen helemaal nergens over maar deze blog gaat nu eenmaal niet over wereldproblemen.

Deze blog gaat over een koers met aanzien. Een koers waar renners met respect over praten. Helaas zijn er toch wat supporters die dat respect niet op kunnen brengen.

Afgelopen zaterdag best een beetje geschrokken want in een korte tijd is er veel weg. Ben toch wel een benieuwd wat voor mensen dit nu zijn? Dan ben je toch geen liefhebber van de koers?

Als jullie het weten zeg je het maar!

Foto: De douches op de wielerbaan gaan steeds op slot anders zijn in een mum van

 tijd alle plaatjes van de 110 winnaars verdwenen.