Tadej in Roubaix

Vorige week was op de Facebookpagina van UAE Team Emirates Supporters te lezen dat Tadej Pogacar te bewonderen zal zijn in Parijs-Roubaix.
Een week geleden leek dat nog een flauwe grap, maar na zijn magistrale optreden gisteren in de Ronde van Vlaanderen zou ik het wel weten.

Tadej is in mijn ogen samen met Mathieu van der Poel en Wout van Aert een coureurs die alle vijf de monumenten kan winnen. Voor de laatste twee zal het in Lombardije een beetje mee moeten zitten en voor Tadej wellicht in Roubaix.

Op dit moment zijn er maar drie coureur die alle vijf de monumenten op hun palmares hebben staan en dat zijn Rik van Looy, Eddy Merckx en Roger de Vlaeminck. Merckx is dus de enige Tour winnaar die ook alle monumenten heeft weten te winnen.

Wie gister Tadej over de stenen van de Oude Kwaremont zag vliegen die kan toch echt hopen dat deze (overigens prima) 1 aprilgrap snel werkelijkheid gaat worden?

Een Vlaamse koers

Met 57 op 117 edities heeft België (lees Vlaanderen) het leeuwendeel (what's in a name) van de overwinningen binnen weten te halen.
Maar liefst 19 keer was het podium volledig gevuld met Belgen. NEGENTIEN KEER!
In 1959 wist de Fransman Tino Sabbadini te voorkomen dat de Belgen een volledige top tien gingen vullen.

Dit zijn de kille cijfers en dat maakt iets nog geen Vlaamse koers. Opmerkelijk is dat het juist meerdere Fransen journalisten zijn die deze stelling wel eens droppen.
Puur geografisch gezien kan je ook stellen dat het een Vlaamse koers is. Als we maar ver genoeg teruggaan is het wellicht zelfs een Hollandse koers. Zeker de finale!

Overigens gaat de laatste 40 kilometer wel heel dicht langs de Belgische grens. Maar ook dat maakt iets nog geen Vlaamse koers.

Parijs-Roubaix heeft natuurlijk al helemaal niks met de mondaine lichtjesstad te maken waar voorheen de start werd gehouden.
De besmeurde renners, de kuilen in de weg, krakende wielen, vloekende coureurs, stof, modder en zweet. Het staat lijnrecht tegenover waar Parijs voor staat.
Toen de inrichters van de koers voor Parijs als startplaats kozen was dat puur een marketing truc. Niks meer en niks minder. Een start in Parijs zou veel volk trekken en voor veel publiciteit zorgen.

De koers zelf is natuurlijk al ruim 100 jaar lang het slagveld van de echte Flandrien. Dit is geen terrein voor verfijnde moederskindjes. Geen koers voor verwende jongetjes uit de grote stad.
Hier ben je niet welkom als je AFZIEN niet standaard met hoofdletters schrijft.

Deze streek is er ook een van eenvoud en hard werken. Werken? Labeur!
Iets wat beslist - qua beleving - beter aansluit bij het eenvoudige Vlaanderen dan bij het wat hautaine Parijs.

De laatste jaren kunnen de Belgisch verslaggevers op TV echter nog wel een chauvinistisch doorslaan. Een beetje mag, want niemand zit onafhankelijk naar de TV te kijken en een beetje supporteren is prima.
Graag zelfs....maar....
Als er een Belg wint dan is het gelijk Merckxiaans, terwijl het in die gevallen toch goed is om de erelijst van Eddy er nog eens bij te pakken.
Wint er een Noord Europeaan, een Kroaat of een Zuid Afrikaan? Geen nood want deze heeft vast een Belgische oom of tante. Anders verblijft hij wel bij een Belgisch gastgezin.
Het kan wel eens wat minder..........

Toch zal ik niet gaan staan steigeren als Parijs-Roubaix een Vlaamse koers wordt genoemd.
Want wees nu eerlijk. Het decor kan niet Vlaamser en het is toch een koers waar alleen de echte Flandriens de dienst uit maken?

Foto: Gedicht van Willie Verhegghe
op de gevel van t'Hemelryck
(café top Muur van Geraardsbergen)

Het zegegebaar

Geen zorg want deze blog wordt niet ineens een liturgische blog met allerlei kerkelijke rituelen.
Daarentegen blijf ik erbij dat wielrennen een katholieke sport is en dat die kerk een belangrijke rol heeft gespeeld in het dna van deze sport.
Aan de andere kant verwerp ik iedere vorm van institutioneel geloof. Neemt niet weg dat iedereen natuurlijk vooral lekker moet geloven wat hij/zij wil geloven. Allemaal prima zolang mensen mij maar niet proberen te bekeren.

Zegegebaar binnen deze blog is niks meer dan één of twee handen de lucht in bij een overwinning in een wielerkoers.
Halsstarrige gelovigen zullen het uitleggen als een orante houding, waarmee de renner het opperwezen (welke variant dan ook) wil danken voor de overwinning.

Als je als winnaar van Parijs-Roubaix al iemand moet danken, is het doorgaans degene die je die ochtend in de spiegel een knipoog hebt gegeven omdat je het helemaal zag zitten.
Bij eerdere gelegenheid heb ik al eens uit de doeken gedaan dat Parijs-Roubaix helemaal niet zo'n loterij is. Laat staan een spelletje van God.
Ik geloof niet in God en ik geloof niet in de Duivel. Ik geloof wel in "De Hel" en deze begint na 90 kilometer bij Troisville en eindigt in Hem op een steenworp (het zal een kassei zijn) van Roubaix.
Om je armen op de wielerbaan van Roubaix richting de hemel te heffen moet je vooral zelf sterk zijn. Hard getraind hebben, het juiste materiaal, goed eten en drinken, een uitgekiende ploegentactiek en vooral de hele dag van voren koersen.
Dat koersen moet met passie, je benen maar zeker ook met het hoofd.

Alleen al over alle verschillende manieren van zegegebaren kan je al bijna een blog maken. Helaas kiezen renners meer en meer voor een wat commercieel gebaar. Jammer want ik zie zelf toch het liefst oprechte emotie.
Zelf zie ik het liefst een renner die NIET z'n truitje schoonveegt en die NIET het ritsje dichtdoet. Een renner die maar net z'n armen van z'n stuur kan tillen. Een renner die na zeven uur zwaar labeur door "De Hel" de armen richting de hemel heft.
In een enkele seconden het lijden uit je lijf laten zaken en met een grijns de overwinning binnen haalt.

Geen mooiere plek om het zegegebaar te maken is natuurlijk die verwaarloosde betonnen piste in Roubaix. Een renner die de Tour wint weet doorgaans al een paar dagen dat het eraan zit te komen en de ontlading is dan van een heel andere orde.
250 kilometer dikke koers en ruim 50 daarvan over de meest bizarre wegen. Als je er als wielertoerist rijdt kan je je nauwelijks voorstellen dat hier gekoerst kan worden. Rij alleen eens de strook van Carrefour de l'Arbe op een gewone fiets met comfortabele brede banden.

Als wielertoerist kan ik me soms ook niet inhouden om een zegegebaar te maken. Vooral als ik solo uren in de regen heb gereden. Bij het oprijden van het erf zou ik dan het liefst de armen omhoog gooien. De solo is succesvol afgerond. Ik heb het gehaald. De inspanningen zijn beloond.

Tot ik in militaire dienst moest heb ik een aantal jaren gekoerst. Van de jeugd tot de amateurs. Een paar kleine koersjes gewonnen. Vooral bij de onderste categorieën. Alleen je mocht toen niet je armen omhoog steken als je gewonnen had.
We hebben het nog over de jaren dat sokken verplicht wit moesten zijn en broeken zwart. Als ik zie hoe sommige renners er nu bij rijden is die regel van die zwarte broek misschien wat ouderwets, maar wel getuigen van een betere smaak.
Witte sokken en zwarte broek vond ik prima. Alleen dat je je armen niet omhoog mocht steken vond ik betuttelend.

Soms heel soms als ik alleen in de polder fiets kan ik het niet laten. Een fractie sluit ik de ogen en waan me op het velodroom. Het gevoel is extra intens als ik dan al uren in de wind heb gefietst. Het liefst met wat winterse neerslag. Zand wat tussen je ogenleden zit. Handschoenen die steenkoud en zompig aanvoelen en een doordrenkte zeem tussen je billen.

Heel soms en welke wielertoerist heeft nu niet gedroomd om eens Parijs-Roubaix te winnen. Want als het ergens mooi is om een zegegebaar te maken, dan is het wel op het velodroom bij het uitrijden van "De Hel".

Foto (2010): Jasper Stuyven wint als wereldkampioen de editie voor junioren. Een van de mooiste die we hebben  gezien.

Jasper rijdt al een aantal jaren bij de profs en won begin dit jaar op fraaie wijze Omloop Het Nieuwsblad.

Quotes

Dit behoeft geen inleiding. Quotes over, tijdens of direct na de koers.

Fabian Cancellara: "Er is maar één truc om Parijs-Roubaix te winnen" "dat is zo snel mogelijk rijden" "Niks tactiek, alleen maar hard trappen"

Meer Fabian: In Roubaix wint altijd een masochist

Jacques Goddet: "de laatste waanzin die de wielersport haar aanbidders kan bieden"

Meer Goddet: "Hardheid op de drempel van wreedheid"

Abel Michea (L'Humanite): "Het is niet onmenselijk. Het is gewoon alleen bedoeld voor een bepaald soort mensen. De groten!"

Bouvet: "De renners noemen me een moordenaar!"

Tim Krabbé: "In Amerika denken ze dat Parijs–Roubaix de naam van een racepaard is"

Eddy Merckx: "Al heeft Parijs-Roubaix wel de meeste uitstraling"

Michel Wuyts: "Dit is de strook waar den Duvel z'n Moortgat opentrekt!"

Meer Wuyts: "Ik zou toch eens in dat bord van Cancellara kijken en daar wat frieten uit halen"

Phil Anderson: "Het is een wedstrijd voor paarden, een steeple-chase" ......."al erken ik dat Parijs-Roubaix altijd een goede winnaar oplevert"

Bernard Hinault: "Strontkoers!"

Maarten Ducrot: "Deze kasseien zijn strakker gelegd dan verderop, daar heeft Napoleon ze nog zelf gelegd. Zó vanuit een helikopter!"

Duclos-Lassalle: "Ik heb aanvaard dat om Parijs-Roubaix te winnen je een keer moet vallen en een keer lek moet rijden"

Mart Smeets: "Wat een immens idiote dag hebben we vandaag meegemaakt, Maarten"

Sean Kelly: "Parijs-Roubaix zonder regen is geen echte Parijs-Roubaix"

Hennie Kuiper: "Met kei en keihard werken kan je Parijs-Roubaix winnen"

Roger De Vlaeminck: "ik ben nog veel te jong om dood te gaan"

Franco Ballerini: "Wat ik fout gedaan heb?" "Dat ik ooit aan wielrennen ben begonnen"

Jong geleerd oud gedaan

De profs kregen afgelopen zondag een flink bak kritiek over zich heen naar aanleiding van het incident bij de spoorwegovergang. Het was natuurlijk ook een trieste vertoning. Wat echt schandalig is dat ieder na ieder liep te wijzen.
Niemand, niemand, niemand nam de verantwoordelijkheid. Ook achteraf niet.
Triest genoeg is dit filmpje van de dag voor Parijs-Roubaix opgenomen.

Het is tijdens de Ronde van Vlaanderen voor amateurs die afgelopen zaterdag is verreden.
Op de beelden is goed te zien hoe onwaarschijnlijk roekeloos de renners maar door blijven rijden.
Ik ken deze overgang vrij goed en ben daar al tientallen malen geweest. Hier wordt veel gevallen en de overweg ligt in een bocht vlak na een afdaling over kasseien. Je kan hem overigens prima zien en signaal zie en hoor je daar prima. Meermaals gestaan als er een trein aankomt.
Niemand zit daar echt strak op z'n fiets en een uitglijder is daar zo gemaakt. Meermaals zijn daar ook renners OP de overweg gevallen!

Als ze bij de amateurs je dit al bij brengen wordt het lastig om je als prof nog op te voeden. Al eens nagedacht als je die machinist bent? Zo'n kerel in die trein kan echt naar de sloop als het fout gaat.
Al eens nagedacht aan die supporters die daar eventueel met kinderen staan?
Als je zelf dood wil prima. Laat ieder daar vooral lekker zelf z'n keuze in maken. Maar zadel een ander daar niet mee op. Al helemaal niet als het live op TV is.

Trieste hoogtepunten van deze mooie koersen.............

Loterij?

Over Parijs-Roubaix wordt wel eens gezegd dat het een loterij is. Vooral als de eerste klassiekers zich aandienen wordt dat maar al te graag geroepen.

Natuurlijk is het een koers met de nodige risico's maar wie naar de feiten kijkt moet toch tot een genuanceerder inzicht komen.

Veel valpartijen? Dat valt mee. Kijk eens naar de eerste etappes in de Tour. Dan liggen van de nervositeit de renners om de paar kilometer op het asfalt.
Het woord loterij wordt vooral gebruikt door hen die niet over het vermogen beschikken om over de kasseien te rijden of deze koers onvoldoende doorgronden.

Rijden op kasseien is immers een kunde die niet iedereen beheerst. Je hebt de flyers zoals De Vlaeminck en de stoempers als Moser en Demeijer.
Veel moderne specialisten zitten eerder in de eerste categorie en zoeven over de stenen.

Wie goed is valt niet. Wie goed is rijdt niet lek. Wie goed is zit van voren en heeft geen last van valpartijen. Loterij is een woord bedacht door hen die deze koers niet begrijpen.

Wat voorbeelden van renners die de koers wel begrijpen:

Moser - 13 deelnames, 7 keer podium, 3 keer winst, 10 keer bij de top 10 en slechtste notering een 19e plaats.

Roger De Vlaeminck - 14 deelnames, 1 opgave, 4 keer winst, 10 (!!) keer podium, slechtste notering een 7de plaats!

Tom Boonen - 10 deelnames, 1 opgave, 4 keer winst, 5 keer podium, 8 keer top 10, slechtste notering 24e plaats.

Cancellara - 8 deelnames, 3 keer winst, 4 keer podium, 6 keer top tien, slechtste notering 49e.

Ik zou veel renners tekort doen om een compleet overzicht te maken. Deze blog is er ook niet een van de rijtjes. Rijtjes op deze blog zijn er alleen om iets te illustreren en in bovenstaand schema horen natuurlijk namen als Merckx, Museeuw, Van Petegem, Ballerini, Duclos-Lassalle, Kuiper, Kelly en Demeijer. En als ik verder terug in de tijd ga wordt de lijst bijna eindeloos.

Tientallen renners hebben aangetoond dat Parijs-Roubaix helemaal geen loterij is. Ze hebben JUIST aangetoond dat klasse, keihard trainen, de juiste voorbereiding, doorzettingsvermogen en koersinzicht voor een consistent resultaat in deze koers kan zorgen. Meer dan in welke koers dan ook.

Het is ondenkbaar dat zo'n groot aantal renners zo'n regelmaat in hun rapportcijfers van een koers kunnen overhandigen als het echt een loterij zou zijn.

Of niet?

Foto: Bij een goede voorbereiding hoort een uitvoerige verkenning van het parcours. 

Hier de jongens van Saxo op de donderdag voor de koers in 2011.

Voorjaar zit erop

Het voorjaar zit erop. Met een klein beetje gemeen lachje moet ik toch constateren dat van alle (semi) klassiekers Parijs-Roubaix verreweg het beste kijkspektakel was.
Dit met dank aan Wiggins, Sagan, Boonen, Cancellara, Vanmarcke, Stybar, etc, etc.

Maar niet alleen Parijs-Roubaix was de moeite van het kijken waard. Strade Bianche, Ronde van Vlaanderen, Dwars door Vlaanderen behoorde tot de betere kijkmomenten.

Het klim drieluik van de afgelopen week was echter drama:

Amstel Gold Race: 2 kilometer spanning
Waalse Pijl: 1 kilometer spanning
Luik-Bastenaken-Luik: 8 kilometer!

Met 80 man begonnen ze vanmiddag (LBL) aan de één na laatste klim. 80! Voor iets wat door sommige als de zwaarste klassieker wordt gepresenteerd.
Sowieso wil ik met ieder die dat denkt wel een keer zowel Luik-Bastenaken-Luik en Parijs-Roubaix rijden. Eerste weekend eerst Luik en op zondag Roubaix (dus beide in 1 weekend) en het weekend daarop andersom.
Wel natuurlijk de volledige afstand met alle beklimmingen en kasseien! Ik weet de weg wel..........

Voor menig fietsende analist is het Bos van Wallers echt een stuk zwaarder dan welke klim in Luik dan ook. Maar toch zijn die klimmetjes in totaal te zwaar. Op een andere manier zwaar.
Dat komt omdat de renners tegenwoordig geen (minder) EPO gebruiken.

In 1994 trok de Gewiss ploeg als een tornado door de Ardennen. Niet veel later fietste iedereen zo hard.
De Gewiss ploeg ging echt als een Ferrari wat ook de naam was van de betreffende ploegarts. Andere ploegen lieten zich niet op hun kop zitten. De top nivelleerde en parcoursbouwers gingen het zwaarder maken om die nivellering te bestrijden.

Met name Milaan-San Remo, Amstel Gold, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik zijn het slachtoffer geworden van deze idiote aanpak.

Inmiddels zijn de parcoursen zwaarder, maar de controles op EPO strenger. Daarnaast zijn de belangen (met name WT-punten) groter en deze combi (geen EPO, zwaarder parcours, punten) zorgt voor een verlammend effect. Met name in die koersen waar het parcours onnodig (quasi) zwaar is gemaakt.

Jammer. Heel jammer. Parijs-Roubaix ligt me het meest aan m'n hart, maar de andere vier top-monumenten vind ik ook prachtige koersen.
Ook klassiekers uit de tweede rij zoals de Amstel en de Waalse pijl draag ik een zeer warm hart toe.

Maar wie nu over de schouder terugkijkt naar het voorjaar, zal toch moeten toegeven dat er nu ECHT wat moet gebeuren!

Foto: Ik ben geen kasseien-nerd en ook de Ardennen hebben mijn aandacht. 

Hier zelf in actie op La Redoute waar vroeger de koers echt ontplofte. 

Doe de finish van LBL maar gewoon weer in het centrum van Luik. Was altijd spannend!

Steen in de Kikkerpoel

Liefhebbers van Parijs-Roubaix zullen de hele zaterdag druk zijn met de voorbeschouwingen in de krant. Op de koersdag zelf zal er alleen aandacht zijn voor live-feeds op internet en natuurlijk de TV voor de laatste 120 kilometer.
Toch kan Parijs-Roubaix een heerlijk familiefeest worden. Volg gewoon de tips op van "De Steen in de Kikkerpoel.

Kijk eens op de blog van De Steen in de Kikkerpoel want deze jongens hebben niet alleen verstand van koers maar ook van zelfspot. Heerlijk om te zien!

Waarom Parijs Roubaix?

Deze blog is sinds 12-12-2011 in de lucht en ik heb de afgelopen twee weken weer veel reacties gekregen.
De meeste reacties zitten in de sfeer van "Waarom Parijs-Roubaix?"

Ik heb het begin 2012 al eens uitvoerig uitgelegd, maar sinds dien veel nieuwe volgers. Volgers via Facebook groeit met een dergelijk klein thema natuurlijk langzaam maar nog steeds komen nieuwe volgers bij.

Ja waarom Parijs-Roubaix? Dat is natuurlijk lastig om dat te rationaliseren.
Hoe je het ook wend of keert is Parijs-Roubaix een totaal andere koers dan alle andere koersen.
De oerkoers. Terug naar het verleden. Veel mannen van mijn leeftijd hebben last van sentimenten, dus daar zou het vandaan kunnen komen.

Zou....

Want ik heb al sinds m'n 14e m'n hart definitief aan Parijs-Roubaix verpand. Toen ik in 1971 Roger Rosiers door het stof zag denderen is er een schakelaar omgegaan.

Toch zal ik hieronder een poging doen om een aantal aspecten te benoemen, die bij mij invloed hebben op de keuze.

Oudste klassieker
Hoewel de organisatie van Luik-Bastenaken-Luik anders doet geloven is Parijs-Roubaix echt de oudste internationale profkoers die NU nog gereden wordt. Voor het eerst georganiseerd in 1896.
De eerste edities van Luik-Bastenaken-Luik gingen over een duidelijk ander parcours en deze wedstrijden waren niet voor profs. Vanaf de eerste editie van Parijs-Roubaix ging het om een internationale koers voor professionele wielrenners.

Aantal edities
In dit jaar (2014) is Parijs-Roubaix maar liefst toe aan haar 112e editie. Het aantal edities bepaald toch in hoge mate de rijkheid aan historie van de klassieker.
Hoe graag zou ik al die edities als een film kunnen aanschouwen. Deze blog is een bescheiden eerbetoon aan al die 112 edities.

Kasseistroken
In geen enkel ander parcours zitten zoveel slechte wegen die alles, maar dan ook alles vragen van renner, materiaal en mecanicien.
Er is geen ruimte voor foutjes en verkeerde keuzes. Parijs-Roubaix is een koers voor perfectionisten. Iets waar ik zelf ook wel een beetje last van heb.

Materiaal
Daar op aansluitend is natuurlijk het materiaal bij deze koers op een heel andere manier belangrijk dan normaal. Renners en mecaniciens halen de malste dingen uit om comfortabel en zonder pech over de stroken te geraken.
Ik ben verre van een hardware-fetisjist. Integendeel en ik hou het zelf doorgaans bij vrij klassieke fietsen.
Wat als we Tom Boonen op de fiets (Gios) zetten waar De Vlaeminck in 1977 z'n "vierde" mee won?
Is hij dan kansloos? Sponsor technisch niet haalbaar maar wel een prikkelende gedachten.
Overigens ben ik van mening dat als je echt goed op de kasseien kan rijden je met een paar goede banden al een heel eind kan komen. Neemt niet weg dat de mythe rond het materiaal een bijdrage levert ten aanzien van de aantrekkingskracht van deze koers.

Parcours
Net als andere klassiekers heeft het parcours van Parijs-Roubaix zich geëvolueerd. In dit geval is het parcours wat naar het oosten opgeschoven om de oprukkende asfaltmachines te ontlopen.
Wat uniek is ten opzichte van iedere andere klassieker is de "bewaking" van het parcours.
Er is zelfs een serieuze vereniging voor opgericht: Les Amis de Paris-Roubaix.
De vereniging draagt er zorg voor dat de kasseistroken in goede (lees: eigenlijke slechte) staat blijven. Daarnaast doet de vereniging aan promotie om de koers positief op de kaart te zetten en zo voldoende draagvlak te krijgen bij de bevolking. Die vereniging is het HELE jaar met deze koers bezig. Zo gek is zo'n blog als deze nog niet!

Individuele sport
Wielrennen is natuurlijk al jaren geen individuele sport meer. Een van de grondleggers van de moderne ploegtactiek was Fausto Coppi. Vanaf de tweede wereldoorlog is het heel normaal dat een ploeg opgebouwd wordt rond één of twee kopmannen.
Hoewel in Parijs-Roubaix de kopmannen zeker voordeel van helpers kunnen hebben, is er geen koers waar de individuele prestatie zo'n invloed heeft op het eindresultaat.

Erelijst
Hooguit de erelijst van Milaan-San Remo komt in de buurt van die van Parijs-Roubaix. Natuurlijk kent de erelijst van Parijs-Roubaix ook een aantal kleinere namen, maar wie zich er in verdiept zal zien dat dit ook geen toevalligheden zijn.
Voor velen was Vansummeren in 2011een toevallige winnaar. Kijk eens naar de prestaties van Johan in 2008 en 2009! En in de kassei-etappe in de Tour van 2010.
Mooi aan de erelijst van Parijs-Roubaix vind ik de mix tussen kampioenen en de echte specialisten.
Toch zou het mooi zijn als er weer eens een Tour winnaar zich in "De Hel" kwam laten zien. Hinault is nu de laatste Tour winnaar die ook Parijs-Roubaix heeft gewonnen. Wiggins heeft inmiddels aangekondigd dit jaar mee te doen!

Openlucht museum
Alleen de Ronde van Vlaanderen kan hier mee wedijveren. Nergens is er langs het parcours zoveel zichtbaar dat hier één keer per jaar een grote koers is.
Van de reuzefietsen bij het uitrijden van Haveluy, het infobord bij het inrijden van het Bos van Wallers, het monument van Kuiper en in Roubaix hebben ze er helemaal een circus van gemaakt.
Cafe Au Pave is een waar museum en de douches, de plaquettes in de laatste strook, de superkassei en de wielerbaan zijn natuurlijk "must haves" om een keer te bezoeken.

De bijnamen
Geen koers heeft zoveel bijnamen gekregen. In eerste instantie "Le Pascale" omdat de koers op Pasen of in de dagen eromheen werd georganiseerd. "La Reine" of koningin der klassiekers, de Hel van het Noorden, de Helleklassieker en Kasseiklassieker. Een fascinerend verschijnsel. Probeer eens in één woord Parijs-Roubaix een label te geven. De ideale bijnaam voor deze koers zal dan ook altijd een zoektocht blijven.
De meest opvallende bijnaam is wel door Hinault gegeven: "strontkoers"

Fotogeniek
Zowel regen en stof zorgen op een dergelijk parcours voor geweldige plaatjes en ik ben nu eenmaal een plaatjes mens. Ik zou er ook heel wat voor over hebben om een keer achterop de motor met een paar camera's mee te mogen.
Liever nog twee keer: een keer met stof en een keer met blubber. Beide zorgt immers voor heerlijke beelden!

Oorlogsverleden
De streek waar Parijs-Roubaix doorheen trekt is er een van veel veldslagen. Vooral het deel van Valenciennes tot aan de finish. Natuurlijk de meest gruwelijk periode in deze streek was de Eerste Wereldoorlog waar de koers een van haar bijnamen aan te danken heeft.
Ook de Tweede Wereldoorlog heeft er zijn sporen achtergelaten.
Maar voor de twee wereldbranden was het hier om de zoveel jaren wel een keer raak. Het kan niet anders dat dat invloed heeft de atmosfeer die in deze streek hangt.
Nergens is het slagveld ook zo'n metafoor als hier in Le Nord.

Schoonste koers
Vergelijk de erelijst van Luik-Bastenaken-Luik met die van Parijs-Roubaix en streep de doping zondaars eruit. Ik heb het niet bedacht het is gewoon een feit. Koersen waar veel geklommen moet worden zijn minder schoon en spreken me dus minder aan.

Zelf fietsen
Op kasseien rijden gaat me redelijk goed af. Ik dwing mezelf in een trance en dat bereik ik met geen een andere activering. Een soort van superfocus dat me echt het gevoel geeft los te komen van de wereld.
Maar zelfs als ik straks te oud ben om zelf nog te fietsen zal ik deze koers op de voet blijven volgen.

Het zijn wat quasi wetenschappelijk beschouwingen om een gevoel te geven waarom voor mij dit de mooiste koers is. Veel zaken zijn feiten, maar het is toch vooral het oergevoel dat deze koers mijn hart heeft doen stelen.

Foto: Om het oergevoel te versterken duik ik
ook wel eens op een retrofiets "De Hel" in.

Toekomstplannen PR Blog

De wintermaanden en met name de Kerstdagen en de jaarwissel zijn voor veel mensen een moment van overpeinzing.
Natuurlijk gaan hele volksstammen zich te buiten aan veel eten en te veel drank.
Laat even duidelijk zijn dat ik ook niet vies ben van een knap bordje eten of een goed glaasje.
Na een pittige toertocht mag ik graag een schoon Belgisch pintje drinken en als ik zit te bloggen zoals nu dan neem ik graag een mooi glaasje whisky.
Een Balvenie Double Wood is het vandaag geworden.

Maar er is nog steeds een verschil tussen genieten en de buitensporige slemppartijen waar sommige Kerstdagen mee worden opgesierd.
Dat gekoppeld aan opzitten en pootjes geven is aan mij al helemaal niet besteed.
Ik ben dol op een gezamenlijk etentje. Maar wel met als belangrijkste doel het samen zijn.
Zo kan ik altijd enorm genieten van de etentjes met onze Italiaanse vrienden. Gewoon drie liever vier uur met elkaar aan tafel.

Foto: Ongeduldige fans staan dagen van te voren klaar om de renners op te wachten. Mooi toch?

Dit soort ontmoetingen geven me ook de kracht dat er nog genoeg mensen zijn die zonder doorgedraaide weldaad de donkere maanden doorbrengen.
Dit zelfs zonder religieuze overtuiging.

Je begint per slot ook niet een blog over "De Hel" als je in de hemel gelooft.

De hemel moet jezelf maken en het platform waar dat moet gebeuren heet: "De Aarde".

Persoonlijk heb ik genoeg overpeinzingen die ik niet allemaal met jullie hoef te delen.
Een complexe vriendschap, een weerbarstige puber en het werk dat onder de economie lijdt. Natuurlijk het ouder worden, waar ik weliswaar niet tegen vecht maar wel mee te doen heb.

Laat ik me met de overpeinzingen vooral even beperken tot deze blog. Als ik kijk welke aandacht (oa in de media) deze blog in het eerste seizoen heeft gehad, dan is er maar één mogelijkheid: DOORGAAN!

Foto: Wielersport journalist Peter Schilthuizen was een van de eerste die aandacht besteden aan deze Blog.

Vorig jaar starten ik op 22 december een serie met nog 110 dagen.
Nog 110 dagen tot de 110 editie van Parijs-Roubaix.

De sneeuvlokken vallen op dit moment langs m'n studio. Ik kan terugkijken op een van m'n beste jaren uit m'n leven. Genoeg tegenslag maar zonder tegenslag is ook Parijs-Roubaix van nul en gene waarde.

In die zin is de koers over de stenen een perfecte metafoor voor het leven. Soms gaat het vanzelf soms is het gruwelijk zwaar. Je staat er niet alleen voor, maar moet het toch vooral zelf doen.
Zo mooi als het leven is, zo mooi is ook de koers door het wat droevige Noord Franse land.
Een mix tussen melancholie en euforie. Gewoon zoals ik het leven graag zie om toch nog een persoonlijke noot weg te geven.

Om er niet een al te filosofisch (of sentimenteel) verhaal van te maken: Eind dit jaar start ik een serie van 111 blogjes als ultieme liefdesverklaring voor de 111e editie van Parijs-Roubaix.

Een 20  22 artikelen zijn inmiddels klaar en worden straks automatisch gepubliceerd.

Foto: Komend seizoen zal ik wederom de beginperiode van deze prachtige koers op de voorgrond 

plaatsen. Er is meer over te vertellen dan een mensenleven groot is.

Wat mag je verwachten?
Waarom Peter Post mij meer doet dan een aantal andere Nederlandse winnaars?
Waarom de vierde van Roger in 1977 zo bijzonder is?
Een aantal Franse veel winnaars.
De Vlaamse overmacht op de stenen.
Tips voor wielertoeristen die zelf aan de bak willen.
Boekbesprekingen.
Wat heb ik met kleine Eddy en Eric?
Hoe bijzonder zijn de beide oorlogsperiodes?
En op dit punt van een artikel schrijft een redacteur:
en nog veel, en veel meer......

Foto: Hier ikzelf op Carrefour de L'Arbre tijdens de toereditie van 2012. Deze blog wordt niet alleen vanachter de PC gemaakt, maar ik ben regelmatig in het Franse Noorden actief om de koers te voelen en te proeven.

De komende donkere dagen ga ik gebruiken om de serie van 111 compleet te maken. Met veel plezier want het is een gruwelijk boeiend onderwerp.

Als er een specifiek onderwerp of editie is waar je graag meer over wilt weten voel je dan vrij te reageren. Dat kan ook via de speciale Facebookpagina.

Fijne decembermaand en overpeins vooral met mate!

Geroof in de hel

Het zou de naam van een spannend jongensboek kunnen zijn. Helaas is het echter een trieste waarneming die ik afgelopen week heb gedaan.

Het is al jaren het geval dat supporters een kassei als aandenken meenemen. Die trend heeft zich vooral ingezet vanaf het moment dat de winnaar een kassei op een sokkel krijgt overhandigd.
Mensen willen dan ook zo’n kassei.

Haal er dan een bij de bouwmarkt of tuincentrum.

Probleem is dat als er eenmaal één kassei ergens uitgepeuterd is de volgende er makkelijker uitgaat. Voor je het weet is er een heel stuk uit de weg gehaald.
Wie hier regelmatig fietst zal de plekken herkennen. Die plaatsen zakken ook helemaal uit.

Als je een echte supporter bent laat je die kasseien natuurlijk zitten. De organisatie loopt zelfs het risico dat zo’n strook wordt afgekeurd.
Dat is toch het laatste wat je wilt als supporter van deze oerkoers.
Les Amis de Paris-Roubaix (de stichting die waakt over het parcours) voert wel restauratie uit maar die heeft ook maar beperkte middelen.

Foto: Het bordje Paris hangt inmiddels bij "een liefhebber" boven de schoorsteen.

Dat er kasseien gestolen worden is triest maar de laatste maanden zien we een nog veel triestere ontwikkeling.

Het parcours van Parijs-Roubaix is opgesierd met tientallen naamborden en zuiltjes aan het begin en einde van kasseistroken.
Souvenirjagers hebben het de laatste tijd op deze borden en zuiltjes gemunt.
Triest, triest en nog eens triest..

Natuurlijk gaat het ten opzichte van alle wereldproblemen helemaal nergens over maar deze blog gaat nu eenmaal niet over wereldproblemen.

Deze blog gaat over een koers met aanzien. Een koers waar renners met respect over praten. Helaas zijn er toch wat supporters die dat respect niet op kunnen brengen.

Afgelopen zaterdag best een beetje geschrokken want in een korte tijd is er veel weg. Ben toch wel een benieuwd wat voor mensen dit nu zijn? Dan ben je toch geen liefhebber van de koers?

Als jullie het weten zeg je het maar!

Foto: De douches op de wielerbaan gaan steeds op slot anders zijn in een mum van

 tijd alle plaatjes van de 110 winnaars verdwenen.

Doping in "De Hel"

Ik schreef vorig jaar een stukje over de dopingklassieker Luik-Bastenaken-Luik.
Ik begrijp dat ik daar mensen mee op hun tenen ga staan, maar de cijfers zijn duidelijk.
De uitslagen zijn niet door mij gemaakt en ook de dopingcontroles niet. Het zijn pijnlijke feiten.
Kijk maar naar het rijtje winnaars in de verschillende klassiekers.
In klassiekers als Luik-Bastenaken-Luik, De Waalse Pijl en de Amstel Gold Race komen structureel meer dopingzondaars als winnaar over de streep.
In Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem en Parijs-Roubaix niet of nauwelijks.
Laten we wel even een horizon van 15-20 jaar nemen want verder terug waren natuurlijk andere tijden, maar ook dan blijft de balans die kant opslaan.

Koersen waar veel geklommen moet worden wordt gewoon meer geslikt!
Of is het andersom? Dat klimmers een type renner is wat daar gevoeliger voor is?
Ik heb ook eigenlijk niet zoveel behoefte om een andere klassieker zwart te maken, maar ik ben wel van mening dat veel klimkoersen de laatste 30 jaar onnodig zwaar gemaakt zijn.
Opmerkelijk is het wel dat er maar heel weinig renners op totale erelijst van Parijs-Roubaix staan die later een dopingstraf hebben uitgezeten.

Parijs-Roubaix blijft ook op dat gebied een oervorm. Doping heeft dan namelijk niet zo heel veel effect. Je zal je uithoudingsvermogen getraind moeten hebben. De tactiek is nergens zo belangrijk als in deze koers.
Met pillen en spuitjes krijg je geen beter koersinzicht en dat is een belangrijke component is "De Hel".
Van doping ga je niet beter sturen. Van sommige pillen durf je misschien wel meer, maar dan is het gewoon vijf, tien, twintig bochten wachten en lig je wel een keer.

Hinault kan Parijs-Roubaix dan een strontkoers hebben gevonden, maar wie de lijsten erbij pakt zal toch de conclusie moeten trekken dat het de schoonste klassieker is.

Foto: Voor het grote publiek is het al jaren de vraag wie er nog op een bordje pasta een koers wint.