Johan Museeuw: 1996

Voor mij is dit een zwarte dag in de geschiedenis van Parijs-Roubaix. Natuurlijk was de Mapei ploeg uitzonderlijk sterk, maar wat mij betreft ga je in de koningin van de klassiekers niet als drie wielertoeristen over de streep.

Het was knap dat Museeuw, Bortolami en Tafi met z'n drieën op kop kwamen. Toch was het een schande dat er niet om gesprint werd.
Een criterium geef je weg aan een ploegmaat, desnoods een nationale titel of een Tour etappe, maar Parijs-Roubaix?
Dan sprint je om op leven en dood. Ook al betekend dat je ontslag.

Museeuw had er niet helemaal vertrouwen in en bleef tot het laatste moment zenuwachtig achterom kijken. Maar de twee Italianen fietsten als twee makke schapen op keurige afstand achter Johan over de streep.
Of ze door een mafiabaas waren ingefluisterd dat ongehoorzaamheid in deze "de kogel" zou betekenen.
Vreselijk om te zien. Topsporters - en dat waren ze alle drie - moeten altijd proberen te winnen.
Als een ploegmaat is ontsnapt dan rij je daar niet achteraan maar je remmen dichttrekken op de wielerbaan als je een van mooiste koeren kan winnen.
Onvergefelijk!

Normaal kan ik na een middagje Parijs-Roubaix er nog weken over nagenieten. Niet dit keer.
Onwaardig voor een ploeg als Mapei. Onwaardig voor een kampioen als Museeuw, maar vooral onwaardig voor een monumentale koers als Parijs-Roubaix.

Museeuw en Tafi zetten in volgende edities deze misser recht door als echte winnaar over de streep te gaan.
Bortolami zal echter op z'n honger blijven zitten en die zal van de drie het meest wrang terugdenken aan deze gemiste kans.

Podium 1996:
1. Johan Museeuw
2. Gianluca Bortolami
3. Andrea Tafi

Johan Museeuw: 2000

In 1998 was Johan Museeuw tijdens Parijs-Roubaix zwaar gevallen in het Bos van Wallers. Heel even werd er zelfs voor z'n been gevreesd.
De vreselijke val had als effect dat het Bos in 1999 en 2000 in omgekeerde richting werd gereden. Van Noord naar Zuid loopt het iets berg op en dat zou het tempo moeten drukken.
In welke richting het bos ook gereden zou worden Johan wilde wraak. Wraak op z'n knie en daarnaast wilde hij natuurlijk een keer echt winnen.
Natuurlijk was de overwinning uit 1996 niet uit de lucht komen vallen, maar je wint liever solo dan "in een sprint" met twee ploegmaten die vol in de remmen gaan.
Diep in de finale zaten er echter nog wat snelle mannen op het vinkentouw zoals van Petegem, Zabel, Zanini en Hincapie.
Johan nam geen risico en zorgde dat hij alleen de wielerbaan op kwam rijden.
Dat gaf hem ook voldoende tijd om met een prachtig gebaar naar z'n knie te wijzen toen hij over de streep kwam. Wat moet dat een ongelooflijk mooi moment voor Johan zijn geweest.
Tristan Hoffman werd netjes vierde en Mapei die in die jaren in "De Hel" Oppermachtig was had weer drie man in de eerste tien.

Podium 2000:
1 Johan Museeuw
2 Peter van Petegem
3 Erik Zabel

Rapha is een fabrikant van opvallende wielerkleding. Ze promoten deze kleding door al even opvallende filmpjes te maken.
In een van die filmpjes hebben ze zich door de knie van Johan laten inspireren: "A throw of the dice" Prachtig!

Mapei: 3 keer 3 is 9

De ploeg opereerde tussen 1993 en 2002 en domineerde met name de voorjaarskoersen. De eerste twee jaar was nog een beetje zoeken maar vanaf 1995 kwam de ploeg goed onder stoom.

Met de kennis van nu wordt iedere prestatie uit het verleden onder een vergrootglas gelegd en met argwaan bekeken.
Ik begrijp het wel maar berichtgeving over doping is een handel op zich geworden. Ik ben niet naïef maar laat mijn plezier in het wielrennen ook niet verprutsen door alle berichtgeving over doping.

Strikt genomen ben ik voorstander om alles vrij te laten. Wel zou ik voor zware sancties zijn richting de ploeg als renners gezondheidsproblemen krijgen. Maar zo zijn de regels niet en zo lang de regels zijn zoals ze zijn zal ieder zich er aan moeten houden. Probleem is natuurlijk dat iedere uitzonderlijke prestatie met enig argwaan wordt bekeken.

Laten we naar Mapei gaan. De ploeg werd structureel bemand door echte kleppers. Wat te denken van: Tony Rominger, Franco Ballerini, Abraham Olano, Johan Museeuw, Andrea Tafi, Tom Steels, Frank Vandenbroucke, Pavel Tonkov, Frank Vandenbroucke, Oscar Camenzind, Paolo Bettini, Óscar Freire en Michele Bartoli.

Wat hebben die mannen niet gewonnen?
Naast de rij kleppers en de enorme erelijst viel de ploeg ook op door een van de lelijkste shirts die er ooit hebben rond gereden.
Een allegaartje aan kleuren en opdruk van co-sponsors. Spuug en spuuglelijk.

Ten aanzien van Parijs-Roubaix - daar gaat deze blog nu eenmaal over - viel de ploeg op als geen ander.
Maar liefst vijfmaal (5!!!) wist de ploeg de Helleklassieker te winnen:

1995 Franco Ballerini
1996 Johan Museeuw
1998 Franco Ballerini
1999 Andrea Tafi
2000 Johan Museeuw

Driemaal wist de ploeg een compleet podium te bemachtigen:

Podium 1996:
1. Johan Museeuw
2. Gianluca Bortolami
3. Andrea Tafi

Podium 1998:
1. Franco Ballerini
2. Andrea Tafi
3. Wilfried Peeters

Podium 1999:
1. Andrea Tafi
2. Wilfried Peeters
3. Tom Steels

Drie keer drie podiumplaatsen is toch wel heel indrukwekkend. Verdacht? Met wat we nu weten wellicht wel maar renners werden er bij Mapei wel op uitgezocht dat ze het in dit soort koersen goed zouden doen.

Een traditie die werd voortgezet..................

In 2001 verkaste onder andere Museeuw naar de Domo Farm friet ploeg om daar het succes in Parijs-Roubaix voor te zetten. Deze ploeg bestond twee jaar en scoorde beide keren in Parijs-Roubaix de hoofdprijs.  In 2001 was de beurt aan Knaven en in 2002 pakte Museeuw z'n derde Parijs-Roubaix.
In 2001 zetten Domo met een compleet podium de Mapei traditie voort.

Een groot deel van de Domo ploeg ging begin 2003 over in de Quick Step ploeg. Met Tom Boonen zorgt deze ploeg dat ze ook al vier keer een winnaar in Roubaix heeft afgeleverd.

Foto: Ieder jaar was er weer een nog lelijkere variant van de Mapei trui. 

Wie hem mooi vind mag het zeggen.

Bijnamen

Is het je wel eens opgevallen dat het juist de winnaars van Parijs-Roubaix zijn die aansprekende bijnamen hebben gekregen?
Het zal verre van compleet zijn maar hier een leuk begin.

Ook leuk om te horen welke bijnamen jullie het mooiste vinden. Zet gerust een reactie onder dit blogje!

Hippolyte Aucouturier - De Verschrikkelijke
Greg Van Avermaet - Avi
Tom Boonen - Tornado Tom / De Bom van Balen
Fabian Cancellara - Spartacus, Platwalser
Fausto Coppi - Il Campionissimo

Henri Cornet -  Le Rigolo (de Joker)

Charles Crupelandt - De Stier van het Noorden
François Faber - De reus van Colombes
Bernard Hinault - Le Blaireau (de das)
Sean Kelly - King Kelly
Hennie Kuiper - Goudekuipje
Rik Van Looy - De Keizer van Herentals, Rik II
Eddy Merckx - De Kannibaal
Johan Museeuw - de Leeuw van Vlaanderen
Francesco Moser - Checco

Georges Passerieu - l'Anglais du Paris (The Englishman from Paris)
Henri Pélissier - Man van IJzer (Fil de Fer)
Peter Van Petegem - De Zwarte van Brakel, De Peet
Peter Post - De Lange
Jan Raas - "Amstel Gold" Raas
Gaston Rebry - Monsieur Paris-Roubaix, De bulldog
Rik Van Steenbergen - Grote Rik, Rik I
O'Grady Stuart - Stuey
Andrea Tafi - Il Gladiatore, Il Locomotiva
Roger De Vlaeminck - Monsieur Paris-Roubaix, Le Gitan

Foto: Hoe mooi sommige bijnamen ook zijn............in officiële publicaties worden toch de echte namen gebruikt. 

Boven de bar van Cafe Au Pavé op het complex van het velodroom van Roubaix.

Hem

1400 meter - 3 ster

Over deze strook heb ik zelf al tientallen malen gefietst en iedere keer verbaas ik me over de 1 ster aanduiding.
Er mogen dan wel asfaltstrookjes langs de kanten liggen maar die zijn zo gruwelijk slecht.
Vol met gaten, kuilen en scherpe randen. Dit is de laatste echte strook maar mag niet onderschat worden.

Wie kent er niet de beelden uit 1983 van Hennie Kuiper die zenuwachtig in z'n handen staat te klappen voor een nieuwe fiets?
Een kuil op deze strook van Hem koste hem bijna een van z'n mooiste overwinningen. Bloedstollend spannend maar zou dit echt op een 1 ster strook gebeurd zijn?

Johan Museeuw zal ook niet met plezier aan Hem terugdenken. In 2004 zat hij in een kopgroep waar hij zeker niet kansloos was op een vierde overwinning. De strook van Hem maakte aan deze fantastische droom een bruut einde.

De strook mag niet onderschat worden. Er is ook regelmatig een wisseling in het aantal sterren wat de strook krijgt. Het zwalkt van 1 naar 3 sterren. Ieder die ik spreek - van toerfietser of wie hier ook maar gekoerst heeft - is het met elkaar eens dat Hem een meer dan lastige strook is!


Foto: Typisch beeld van de strook van Hem. Goed is te zien dat de kasseien op sommige plaatsen verder uit elkaar liggen dan een bandbreedte van een racefiets.


Foto: Als er plassen water liggen zijn de kuilen in de asfalt strook slecht te zien en kan je "het randje" beter mijden.


Foto: Aan het eind van de strook staat een monument (spuuglelijk) voor Hennie Kuiper. Wielertoeristen laten zich hier maar wat graag op de foto zetten.


Foto: Bij het afrijden van de strook van Hem is het echt nog maar een stukje naar de finish.


Kasseistroken weergeven op een grotere kaart

Johan Museeuw: 2002

Het zou de derde worden voor Johan en hij deed het in stijl. De hele dag fietste de renners in de blubber en ze waren nog nauwelijks van elkaar te onderscheiden.

Museeuw was de jongste niet meer en de jaren gingen tellen. De ervaring van Johan was inmiddels zo groot dat hij dondersgoed wist waar hij aan begon toen hij op 40 kilometer er alleen vandoor ging.
De zware stroken na Cysoing en die van Champhin en Carrefour moesten nog komen. Johan had hier al zo vaak de strijd aangeboden dat hij wist waar hij aan begon. Duivels goed wist hij het!

Johan wilde nog één keer een grote koers winnen en na een zeer indrukwekkende solo moet de zege dan ook zeer zoet hebben gesmaakt.

Toch was het niet zomaar een makkie want de tegenstand probeerde verwoed het gat te dichten.
Vooral het duo van US Postal wilde zich niet zomaar neerleggen bij de suprematie van Museeuw. De US Postal tandem bestond uit George Hincapie en de debuterende Tom Boonen.
Hincapie was in de drie voorgaande jaren geëindigd als 4e, 6e en 4e. Hiermee had George laten zien dat een overwinning in "De Hel" tot de mogelijkheden behoorde.
In eerste instantie werd de jonge Boonen volledig opgeofferd om de schade te herstellen.
Kopman Hincapie heeft op de bludder en modder van de Noord Franse stenen niet het geluk aan zijn zijde. Na een val van Hincapie mag Boonen z’n eigen kans gaan. Samen met Wesemann probeert Boonen verwoed om weer bij Museeuw te komen.

Johan voelt echter dat dit wellicht de laatste kans is om een grote koers te winnen. Johan laat die kans niet lopen en gaat vol gas richting Roubaix.

Een prachtig nummer en de jonge Boonen laat zien dat hij helemaal klaar is om deze koers meermaals te gaan winnen.

Tristan Hoffman wint de sprint van de achtervolgende groep en wordt keurig vierde

Podium 2002
1. Johan Museeuw
2. Steffen Wesemann
3. Tom Boonen

De Hamburger Classic die Museeuw later dat jaar wist te winnen was wel een wereldbekerwedstrijd, maar is natuurlijk een laf koersjes in vergelijk met een monument als Parijs-Roubaix.
Uit de categorie top klassiekers was dit de laatste overwinning van Johan. In 2003 wist hij nog wel Omloop Het Volk te winnen.
Naast drie overwinningen in Parijs-Roubaix haalde Museeuw het ook drie keer in de Ronde van Vlaanderen.

Op Youtube een fraaie reportage gevonden van Johans laatste grote nummer.
Let bij het kijken van het filmpje eens op hoe gruwelijk hard Museeuw de baan op komt vliegen. Hij raakt zelfs even van de baan. Heel handig hoe hij weer op de baan wipt en wie daar wel eens heeft gefietst weet dat dat nog niet zo eenvoudig is.