Mathieu van der Poel : 2025

Solo aankomen op de wielerbaan van Roubaix is waarschijnlijk een van de mooiste momenten die je als wielrenner kan beleven. Helaas zullen we nooit weten of het een sprint was geworden tussen Tadej Pogačar en Mathieu van der Poel. 

Na een snelle en geanimeerde koers was de finale al op de strook voor die van het Bos van Wallers losgebarsten. Mede na onophoudelijk druk zetten door Pogačar en vd Poel raakte de twee superkampioenen voorop.
Twee renners die ook altijd zullen rijden en waarom ook niet. Snelle gasten als Pedersen en van Aert waren ze al kwijt. Ieder zat voor de TV waarschijnlijk te wachten op een apotheose op Carrefour de l'Arbre. 

Helaas werd dat ons kijkers bruut ontnomen door een zware inschattingsfout van Pogačar op de stook van Pont Thibaut. Pogačar was flink druk aan het zetten maar had duidelijk deze blog niet bestudeerd.
De links-rechts combinatie even voorbij de helft van deze strook heeft al veel slachtoffers geëist. 

De reclameborden staan daar niet voor niets een heel stuk in het weiland. Bij een betere verkenning had dit echt voorkomen kunnen worden.

Of Pogi Matje nog had kunnen kloppen zullen we nooit weten, maar parcourskennis en stuurvaardigheid zijn net zo belangrijk als uithoudingsvermogen, koersinzicht en vermogens kunnen trappen.
Net als ik had een ieder het Pogi wel gegund om bij zijn debuut gelijk op de hoogste tree te staan. Toch zagen we een ijzer ijzersterke vd Poel naar de overwinning soleren en hij liep alleen maar verder uit.
Zelfs een bidon-terrorist, een kapotte radio, geen powermeter en een lekke band hielden hem niet van zijn derde overwinning op een rij. 

Een zuivere hattrick! 

Een kunstje dat alleen door Octave Lapize (1909, 1910 en 1911) en Francesco Moser (1978, 1979, 1980) is gerealiseerd.

Een schitterende overwinning en de glans is alleen maar groter dat naast hem op het podium twee andere kanjers stonden. Pogi werd bij zijn debuut schitterend tweede en heeft heel, heel veel indruk gemaakt en hopelijk keert hij terug.
Mads Pedersen klopte Wout van Aert in de sprint voor de laatste podiumplek en mag net als Pogačar en vd Poel terugkijken op een indrukwekkend voorjaar.
Zelf ben ik een groot fan van deze vier renners en had het van Aert gegund om dit keer te winnen. Ik ben geen deskundige op het gebied van training en voeding, maar - net als vele anderen - vraag ik mij toch af of hij de juiste keuzes heeft gemaakt.

Van Aert heeft schitterende koersen als Strade Bianche en Milaan-San Remo links laten liggen en staat na deel van het voorjaar wat voor hem belangrijk is met lege handen. 
We zullen het nooit weten maar ipv drie weken op een berg gaan zitten zou mijn advies zijn om volgend jaar gewoon lekker Milaan-San Remo en de Tirenno te gaan rijden.

Geweldige winnaar, een podium om te watertanden en een prachtige top 10!

Onderstaande video is een fraaie samenvatting van Sporza. Nog een keertje genieten!

Top 10 editie 2025
1      Mathieu van der Poel (Ned)     Alpecin–Deceuninck     5h 31' 27"
2      Tadej Pogačar (Slo)     UAE Team Emirates XRG     + 1' 18"
3      Mads Pedersen (Den)     Lidl–Trek     + 2' 11"
4      Wout van Aert (Bel)     Visma–Lease a Bike     + 2' 11"
5      Florian Vermeersch (Bel)     UAE Team Emirates XRG     + 2' 11"
6      Jonas Rutsch (Ger)     Intermarché–Wanty     + 3' 46"
7      Stefan Bissegger (Sui)     Decathlon–AG2R La Mondiale     + 3' 46"
8      Markus Hoelgaard (Nor)     Uno-X Mobility     + 3' 46"
9      Fred Wright (Gbr)     Team Bahrain Victorious     + 4' 35"
10    Laurenz Rex (Bel)     Intermarché–Wanty     + 4' 36"

Nederlandse successen

De meest succesvolle natie in Parijs-Roubaix is natuurlijk België. Maar liefst 57 van de 121 edities wist een Belg de hoogste trede van het podium te bereiken.
Bizar zijn de bijdrages van De Vlaeminck, Boonen, Merckx, Van Looy, Museeuw en Rebry. Met z'n zessen zorgde ze in totaal maar liefst voor twintig overwinningen!

Wij Nederlanders doen het en heel stuk minder goed. Slechts negen overwinningen en in totaal een magere 21 podiumplaatsen.

De eerste Nederlander die op het podium stond was Mathieu Cordang. Dit was tijdens de tweede editie (1897) en Cordang was in die jaren een echte topper.
Zowel op de baan als op de weg kon Cordang z'n mannetje staan. Titels en recordsraces waren zijn ding. Vooral in die laatste categorie kon het Cordang niet gek genoeg zijn.
Hij ging gerust met behulp van gangmakers in 24 uur zo'n 1000 kilometer fietsen.
1000 kilometer in 24 uur is zelf nu nog een prestatie van formaat.
Omdat Cordang - ondanks dat hij een forse sigarenroker was - over een enorm uithoudingsvermogen beschikte, was hij zeker een van de kanshebbers voor een overwinning in de tweede editie van Parijs-Roubaix.
Lange tijd reed Cordang aan kop, maar in de finale werd hij bijgehaald door Maurice Garin.
Toch was Cordang het meest fris van de twee, maar maakte bij het binnenrijden van het velodroom een fout en kwam ten val.
In die jaren moesten de renners nog een fors aantal ronden rijden op de baan en Cordang sprong op z'n fiets en zetten de achtervolging in.
Ronde na ronde werd z'n achterstand op Garin kleiner en hij sneuvelde op het achterwiel.
Het publiek was uitzinnig en het was een finale die zijn gelijke niet meer gaat krijgen.

Cordang was een kleurrijk figuur die z'n werkzame bestaan als zeeman was begonnen. Al snel had hij door dat je als beroepswielrenner een goede boterham kon verdienen.
Overal in Europa werd Cordang gevraagd en als de race maar lang en zwaar genoeg was kwam Cordang graag z'n kunsten laten zien.
Het einde van de carrière van Cordang valt nagenoeg samen met de idiote wetgeving die wielerwedstrijden op de weg bijna onmogelijk maakte. Tussen 1905 en 1935 was het in Nederland verboden om wielerwedstrijden te houden. Het was onzedelijk om met blote benen op de openbare weg te rijden.
Dat heeft ook alles te maken met "het gat" in de Nederlandse wielerhistorie op de weg.

Na de Tweede Wereldoorlog kwamen in Parijs-Roubaix dan ook pas de volgende successen. In 1964 was Peter Post de eerste Nederlander die de koers wist te winnen. In een duizelingwekkend gemiddelde van 45.129! Een record wat jaren is blijven staan.

Een van de meest succesvolle Nederlanders in Parijs-Roubaix is Jan Janssen die drie keer op het podium heeft gestaan. Janssen heeft in al zijn deelnames eigenlijk niet een keer gefaald.

Toen was het even een aantal jaren vrij stil op het podium in Roubaix. Raas en Kuiper haalde eind jaren 70 wel allebei een keer een podium. Voor overwinningen moesten de fans echter wachten tot begin jaren 80. Zowel Raas en Kuiper wisten een keer te zegevieren op de legendarische velodrome in Roubaix.
Die overwinning van Kuiper hing nog aan een zijde draadje. Ieder herinnerd zich wel de beelden van een handen klappen de Kuiper die geholpen wilden worden met een nieuwe fiets.

Begin deze eeuw was daar een oplettende Knaven in een klets natte editie en handig gebruik maakte van het voordeel van de ploeg. Door de barre omstandigheden werd het een van de traagste edities van na de oorlog.

Tussen 2013 en 2018 trakteerde Terpstra de Nederlands fans op twee derde plaatsen en een heerlijke overwinning.

In 2021 werd Mathieu van der Poel in zijn debuut gelijk derde in een zeer natte editie die vanwege de Corona was uitgesteld tot oktober van dat jaar.
Een half jaar later was er al weer een Parijs-Roubaix en de Nederlandse fans smulde van een schitterende overwinning van Dylan van Baarle. Geweldige ploeg maar absoluut sterkste en slimste man in koers. Het werd dan ook een ererondje op de wielerbaan waar menig wielerfan kippenvel van kreeg.

We hoefde niet lang op een volgende Nederlandse opvolger te wachten en gelijk een jaar later mocht Mathieu van der Poel solo aan op de wielerbaan z'n ererondje maken nadat hij de hele dag koers had gemaakt.

Dat smaakte blijkbaar naar meer want vorig jaar soleerde Mathieu van der Poel voor het tweede jaar op rij naar een overwinning. Dat met een solo van 60 kilometer en met een onwaarschijnlijk gemiddelde van 47.802 dat een nieuw record is.

De honger naar overwinningen in Roubaix is bij Matje nog lang niet over en gister na een titanenstrijd met Pogačar haalde vd Poel een onvervalste hattrick binnen.

Nederlandse overwinningen
1964 Peter Post
1967 Jan Janssen
1982 Jan Raas
1983 Hennie Kuiper
2001 Servais Knaven
2014 Niki Terpstra
2022 Dylan van Baarle
2023 Mathieu van der Poel
2024 Mathieu van der Poel
2024 Mathieu van der Poel

Tweede plaatsen
1897 Mathieu Cordang
1966 Jan Janssen
2004 Tristan Hoffman

Derde plaatsen
1953 Wout Wagtmans
1963 Jan Janssen
1978 Jan Raas
1976 Hennie Kuiper
1986 Adrie van der Poel
2011 Maarten Tjallingii
2013 Niki Terpstra
2018 Niki Terpstra
2021 Mathieu van der Poel

Foto: Mathieu Cordang was de eerste Nederlander die op het podium van Parijs-Roubaix mocht gaan staan.

Mathieu van der Poel : 2024

Een paar dagen voor de Ronde van Vlaanderen blogde ik nog over de dubbel. Zowel de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix in één jaar winnen is altijd al een straffe stoot geweest, maar in het moderne wielrennen echt wel buitenaards.

Het lijkt zo makkelijk wat Mathieu van der Poel allemaal doet maar dat is het niet. Tijdens de koers - zeker afgelopen zondag - leek hij niet echt af te zien. Wat wij echter niet zien is hoe hij zich uit elkaar trekt in de diverse trainingen. 

 

Van der Poel was geweldig afgelopen zondag maar we mogen zeker zijn ploeg niet te kort doen. Alpecin - Deceuninck nam direct het heft in handen toen er een sterke kopgroep op pad ging.

Mede door de gunstige wind lag de snelheid onwaarschijnlijk hoog en lag ver voor het Bos van Wallers het peloton al in stukken en brokken. 

De chicane die voor het oprijden van het Bos van Wallers was aangebracht heeft dus nog niet zijn dienst kunnen bewijzen. De vraag is immers hoe het werkt als je daar met 150 man aan komt stormen. De geleerde - die overigens wel heel laat wakker werden - zullen er volgend jaar wel weer een invulling aan geven. Deze editie heeft echter geen antwoord gegeven of het een goed idee is.

 

Foto website Alpecin - Deceuninck

 

Van der Poel trok zich van de chicane niet veel aan en trok in het Bos al eens flink door. Helaas reed ploegmaat Jasper Philipsen lek en een kleine kopgroep die was ontstaan zette niet echt door.

35 km lang werd er nu enorm hard gefietst waardoor een totale samensmelting niet meer mogelijk was. Op de strook van Orchies vond van der Poel blijkbaar dat het toch niet hard genoeg ging en ging eens extra stevig de pedalen ranselen.

Mooi detail is dat de strook van Orchies uit twee delen bestaat. Het eerste deel loopt van Orchies naar het oude abattoir. Daar is een klein stukje asfalt (het mag eigenlijk die naam niet hebben) met een haakse bocht. Na de bocht volgt een tweede deel met de naam Pave de Abattoir..........
Wel heel symbolisch want van der Poel bracht een ieder hier naar de slacht. 

 

Vandaar is het nog 60 (!!!) kilometer naar de wielerbaan in Roubaix, maar het deerde Matje niet. Als de weg iets omhoog liep zette hij extra aan en bij iedere volgende strook gaf hij extra gas.

Het waren toch sterke renners en gerenommeerde hardrijders zoals Mads Pedersen, Nils Politt en Stefan Kung die in de achtervolging zaten maar de achterstand liep alleen maar op.

De vlucht van van der Poel werd ook nog eens perfect bewaakt door Philipsen en een geweldige en schijnbaar onvermoeibare Vermeersch. 

Met precies drie (!!!) minuten voorsprong kwam van der Poel als eerste over de streep en Philipsen maakte met een tweede plek het succes voor Alpecin - Deceuninck compleet.

 

Het is het zesde monument dat van der Poel binnenhaalt met deze overwinning en dat is in het moderne wielrennen echt een heel unieke prestatie. Geen andere actieve renner doet beter.

 

Heel spannend was deze editie van 2024 niet, maar ik heb toch enorm genoten want dit was wel heel, heel, heel indrukwekkend om te aanschouwen. Zowel wat van der Poel deed maar het werk van Alpecin - Deceuninc was ook prachtig om te zien.

 

Top 10 editie 2024

1    Mathieu van der Poel (Alpecin - Deceuninck)
2    Jasper Philipsen (Alpecin - Deceuninck)
3    Mads Pedersen (Lidl - Trek)
4    Nils Politt (UAE Team Emirates)
5    Stefan Kung (Groupama - FDJ)
6    Gianni Vermeersch (Alpecin - Deceuninck)
7    Laurence Pitchie (Groupama - FDJ)
8    Jordi Meeus (BORA - Hansgrohe)
9    Søren Waerenskjold (Uno-X Mobility)
10  Madis Mihkels (Intermarché - Wanty)

 

Foto: Het oude abattoir dat voor van der Poel blijkbaar het signaal was om alleen op pad te gaan.

De Dubbel

De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix zijn als een dubbel aan elkaar geknoopt. Geen officieel klassement zoals in het verleden het Ardens Wielerweekend dat uit de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik bestond.
Zo was er ook een Vlaams Weekend met Omloop Het Volk (tegenwoordig Omloop Het Nieuwsblad) en Gent-Wevelgem.

Voor De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix is er dus niet een formeel klassement, maar het is de meest begerenswaardige dubbel binnen de eendagskoersen. Dat vooral omdat het hier om twee monumenten gaat met een enorme historie.

Vlaanderens Mooiste en de De Koningin van de Klassiekers in één kalenderjaar winnen wordt door de kenners dan ook gezien als een zeer prestigieus wapenfeit.
Een elftal renners is dat tot nu toe gelukt en het zijn allemaal beste baasjes die er op dit lijstje staan. Flandriens van de zuiverste soort. Klasbakken!

Huzarenstukjes en het is Boonen en Cancellara zelfs gelukt om het twee keer de Dubbel te verwezenlijken. 

 

Sinds gisteren staat ook Mathieu van der Poel in dit indrukwekkende lijstje. Zowel de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix wist hij beide met een indrukwekkende solo te winnen. Hiermee voegt hij zich bij een indrukwekkend gezelschap waar opmerkelijke genoeg Eddy Merckx ontbreekt.

1923 Heiri Suter (Zwi)
1932 Romain Gijssels (Bel)
1934 Gaston Rebry (Bel)
1954 Raymond Impanis (Bel)
1957 Fred De Bruyne (Bel)
1962 Rik Van Looy (Bel)
1977 Roger De Vlaeminck (Bel)
2003 Peter Van Petegem (Bel)
2005 Tom Boonen (Bel)
2010 Fabian Cancellara (Zwi)
2012 Tom Boonen (Bel)
2013 Fabian Cancellara (Zwi)
2024 Mathieu van der Poel (Ned)

Wat een lijstje he?

Foto: Om de dubbel te pakken volstaat het niet dat je goed op kasseien kan rijden. 

In De Ronde moet je immers flink wat pittige hellingen over zoals de erg steile Paterberg.

Mathieu van der Poel: 2023

Ik heb op Paaszondag geen minuut van de koers gemist. Parijs-Roubaix is mijn lievelingskoers en sinds deze volledig wordt uitgezonden mis ik geen moment. Al jaren kijk ik Parijs-Roubaix samen met een maatje waarmee ik in 1988 de toerversie van Parijs-Roubaix heb gereden.

Als je allebei als kijker een beetje idee hebt wat de renners meemaken voegt dat echt iets toe als je deze koers zit te kijken. Daarom viel onze bek ook open met welk gemiddelde er werd gereden. Met een onwaarschijnlijk gemiddelde van 46,841 km per uur arriveerde Mathieu van der Poel als eerste op de wielerbaan. Dat na een kijkspel van vijf en half uur waarbij wij ons geen minuut verveeld hebben.

Je zou kunnen stellen dat de eerste twee uur niets gebeurd is, want na 100 kilometer was er nog steeds geen vroege vlucht. Het zijn toch de vele demarrages en het moordende tempo in die eerste twee uur dat in de finale er alleen maar hele sterke kerels overblijven.

Vanaf de start was al duidelijk dat Alpecin-Deceuninck (voor deze dag Alpecin-Elegant) serieuze plannen had en kopman Mathieu van der Poel koerste al vrij snel heel attent van voren. Ook Jumbo-Visma maakte direct duidelijk dat ze serieuze plannen hadden.

Kort voor de eerste strook (Troisville) liet het peloton dan toch vier mindere goden rijden waaronder onze landgenoot Sjoerd Bax.
Op de eerste tien stroken werd er door het achtervolgende peloton al wel wat gespeeld, maar het was duidelijke dat  Alpecin en Jumbo vooral bezig waren hun kopmannen probleemloos over de eerste stenen te krijgen. 

Na 150 kilometer was het spelen voor Jumbo echter voorbij en gaven ze op de strook van Haveluy er een flinke lap op met als gevolg een kopgroep met alleen maar toppers.
Deze elitegroep kon dus zonder veel problemen over de legendarische strook in het Bos van Wallers. 

Dat bleek ook toen het achtervolgende peloton daar arriveerde en een aantal lekke banden voor nare valpartijen zorgde. Helaas betekende een van die valpartijen ook einde koers voor Dylan van Baarle. Vorig jaar nog winnaar en nu met nog 90 kilometer naar het ziekenhuis.Er zijn al weer foto's van Dylan waar hij lacht, maar breuk in hand en schouder zorgen ervoor dat hij zondag niet zal starten in de Amstel Gold Race.

Vooraan kreeg de elitegroep de koplopers in zicht maar viel La Porte weg door een lekke band. De elitegroep werd nog aangevuld met twee ploegmaten van van der Poel. Naast Vermeersch ook de razendsnelle Philipsen en die laatste wil je eigenlijk niet meenemen naar de meet.

Voor Wout van Aert zat er niet veel anders op om zich in deze elitegroep mee te laten drijven in de hoop dat ploegmaten La Porte en Van Hooydonck weer aansluiting gingen maken. Kleppers als van der Poel, Ganna, Kung., Pedersen, Degenkolb en Walscheid lieten dat echter niet gebeuren. Het waren echter vooral de twee ploegmaten van van der Poel die voor veel leven in deze elitegroep zorgde. Zowel Vermeersch als Philipsen maakte beide op de kasseien enorme indruk en zorgde strook op strook voor een indrukwekkend tempo.

Hier en daar checkte de favoriete wel de temperatuur van het water, maar niemand kon aan deze groep boordevol met klasse ontsnappen. Van der Poel probeerde het nog op het stuk vals plat direct na Mons en Pévèle en daarna werd het rustig in de kopgroep.

Ruim twintig kilometer was er relatieve rust en het zou wachten zijn op de monsterstrook van Carrefour de l’Arbre. Helaas gooide deze strook wat roet in het eten. Tot dat moment was Parijs-Roubaix een schouwspel om te watertanden maar Carrefour de l’Arbre liet de hel pijnlijk haar tanden zien.
In heb begin van  Carrefour de l’Arbre komt door ongelukkige samenloop John Degenkolb ten val. Jammer want Degenkolb was met een ijzersterke koers bezig en wist op de wielerbaan al eens in de sprint te winnen dus zeker niet kansloos als deze groep naar de meet zou gaan.

Degenkolb kon zonder veel schade op een andere fiets verder en werd uiteindelijk zevend. Op voorhand een mooie stek, maar zoals John fietste had er zeker meer ingezeten.
De duivel was echter nog niet klaar met ellende uitdelen. Door het incident met Degenkolb was er even verwarring in de kopgroep en dat was voor van Aert het signaal om fors door te trekken.

Dat deed hij waarschijnlijk toch iets te enthousiast en als ik de beelden zie betwijfel ik of hij voor de bocht wel de ideale lijnen rijdt. Dat met misschien een iets te lage bandendruk zorgde toch voor een ontknoping die je niet wilt.
Van Aert greep naar z'n communicatiesysteem en dan weet je genoeg: lek!
Als van Aert vol door mag trekken na een valpartij in de kopgroep dan mag van der Poel ook vol doortrekken na een lekke band van een van de koplopers.

Van der Poel was van Aert dan wel kwijt maar een snelle man als Pedersen ga je ook liever niet mee naar de meet.
Ook Ganna heeft al laten zien niet traag te zijn en kan voor een late uitval zorgen en ga hem dan maar eens halen. Dat geldt ook voor Kung dus van der Poel moest door. Hij had geen keus en was begonnen aan waarschijnlijk z'n zwaarste 15 kilometer uit z'n leven.

Veel kijkers (waaronder mijn maatje en ik) zullen hem graag met van Aert de wielerbaan op hebben zien draaien maar alle gespeculeer was zinloos want van der Poel was weg. Strikt genomen was er nog tijd voor van Aert om met Ganna, Kung en Pedersen het gat dicht te rijden.
Van der Poel fietste echter als een duivel en wist dat bij de achtervolgers ook nog z'n ploegmaat Philipsen zat. De aanwezigheid van Philipsen zal  voor de overige achtervolgers niet de grootste motivatie zijn geweest, maar het was vooral het moordende tempo van deze editie dat ieder zo'n beetje op z'n tandvlees zat.

Van der Poel kwam dan ook solo aan op het legendarische velodrome en het stadion ontplofte bijna. Voor de vele van Aert fans zuur maar van der Poel was van de toppers onderweg de bedrijvigste dus een dik verdiende winnaar.

Ploegmaat Philipsen kwam samen met van Aert de wielerbaan op en pakte in de sprint op keurige wijze de tweede plek. Ploegmaat Vermeersch lukte het net niet de tiende plek te pakken. Plek 10 was voor de onfortuinlijke La Porte. De hele Alpecin ploeg haalde de eindstreep wat aangeeft hoe deze ploeg klaar was voor de klus. Klasse!

Top 10 editie 2023
1 - Mathieu van der Poel (Alpecin-Deceuninck)
2 - Jasper Philipsen (Alpecin-Deceuninck) 
3 - Wout van Aert (Team Jumbo-Visma)
4 - Mads Pedersen (Trek-Segafredo)
5 - Stefan Küng (Groupama-FDJ)
6 - Filippo Ganna (INEOS Grenadiers)
7 - John Degenkolb (Team DSM)
8 - Max Walscheid (Cofidis)
9 - Laurenz Rex (Intermarché-Circus-Wanty)
10 - Christophe Laporte (Team Jumbo-Visma)

Niet in de top tien maar erg knap is de 13e plek van Sjoerd Bax. Bax zat in de eerste kopgroep en wist nog een tijdje aan te klampen bij de elitegroep. Na een paar keer aan het elastiek te hangen moest hij echter ervaren wat het verschil is tussen een goede wielrenner en een topper. Toch was het voor hem een geweldige ervaring zoals hij een interview blijkt wat gemaakt werd door Wielerflits.