vrijdag 1 maart 2024

Strade Bianche 2024 (kijktip)

Morgen wordt in Toscana voor de 18e keer de Strada Bianche gereden. Door de jaren heen krijgt deze koers steeds meer fans en steeds meer grote namen willen de koers maar wat graag op hun erelijst zetten.
De koers werd pas in 2007 voor het eerst voor profs georganiseerd maar is hard op weg om al een echte klassieker te worden. Het idee van de koers is overgenomen van de toertocht L'Eroica die ieder jaar in Toscana in oktober wordt gereden. 
 

Deze toertocht is een ode aan de rijke Italiaanse wielerhistorie Bij deze tocht ben je verplicht om in een klassieke outfit aan de start te verschijnen. Dus stalen frame, wollen trui en op je fiets zaken als toeclips en schakelen op de schuine buis.
Wielertoeristen kunnen kiezen uit vier afstanden. De langste rit die ikzelf vijf keer gereden heb is 209 kilometer met maar liefst 112 kilometer strade bianche. 
De tocht is zelfs voor een getrainde wielertoerist een zeer stevige uitdaging omdat er ook nog eens een kleine 4000 hoogtemeters gemaakt moeten worden.
 
Door schitterende landschap en het stof (of blubber bij regen) is naast een stoer stukje fietsen ook een enorm fotogeniek evenement. De vraag om in een dergelijk decors de wereldtop te laten fietsen was dan ook onvermijdelijk.
 

De profs hoeven morgen iets minder strade bianche, maar dit jaar is zowel de totale afstand als het aantal kilometers aan strade bianche wat opgerekt. Totaal 215 kilometer en 71 kilometer strade bianche.
Samen met Parijs-Roubaix is Strade Bianche voor mij de mooiste eendagskoers om te kijken.
 
Morgen zit ik dan ook zeker voor de buis. Je zal echter op Eurosport af moeten stemmen. Doe dat om 12:00 uur om de vrouwen in actie te zien. Blijf dan lekker zitten want vanaf 14:00 begint het liververslag van de elite mannen.
Aankomst op de Piazza del Campo in Sienna is omstreeks kwart voor vijf.

Gaat genieten worden!

donderdag 29 februari 2024

Tilloy à Sars et Rosières

2400 meter - 4 sterren

In 14 kilometer tijd krijgen de renners drie vrij lange stroken voor hun kiezen, waarvan deze de derde is.
Kort hiervoor hebben de renners immers de stroken van Hornaing à Wandignies (3700 meter) en Warleing à Brillon (2400) voor de wielen gehad.

Bij Tilloy nemen de renners bij de D35 de smallere D158B. Ze passeren een rustige woonwijk om daar waar de de bebouwing stopt de kasseien op te vliegen.
Hoewel de weg ook gebruikt wordt voor dagelijks verkeer en niet alleen door boeren liggen de stenen op veel plaatsen hier toch serieus slecht.
Na 200 meter komt er een lastige bocht naar rechts. Als je hier alleen rijdt en er is geen publiek dan is er niks aan de hand.
De bocht lijkt vrij ruim maar om er tijdens de wedstrijd met hoge snelheid door te gaan valt toch niet mee. Veel renners komen hier naast de kasseien waar fijn grind en zand ligt waar je makkelijk een uitglijder maakt.
In dit bochtje hebben al heel wat renners op de grond gelegen.

Kort hierop volgt een flauwe bocht naar links die op hoge snelheid genomen kan worden. De kasseien blijven slecht en na circa 1500 meter is direct na een bruggetje weer een bocht naar rechts.
Door het bruggetjes kunnen renners niet met teveel naast elkaar rijden waardoor alles in elkaar wordt geduwd.
Zaak om hier van voren te zitten want ook hier wil je uit de ellende blijven.

Hierna volgen nog wel een paar flauwe slingers, maar het zijn vooral de kasseien zelf die voor de uitdaging zorgen.
De opeenvolging van stroken gaat wegen en we zijn op weg naar de grens van de 200 kilometer.
De finale zit eraan te komen!

Afbeelding: Begin van de strook is 200 meter na de afslag op de D35 en loopt door tot kort voor de D953

vrijdag 19 januari 2024

Landenklassement

Twaalf landen hebben tot nu toe winnaars geleverd voor Parijs-Roubaix. Italië heeft met 10% van de buit een aardige kluif als je bedenkt dat Italianen heel lang niet graag buiten Italië gingen koersen.
Strikt genomen ook niet het parcours omdat de meeste Italianen die er voor kiezen om wielrennner te worden toch over enige klimtalenten beschikken. Frêle klimmers zijn welkom in De Hel, maar slechts een enkele weet het er goed af te brengen.
Nederland doet het met acht stuks niet slecht, maar is geen hoogvlieger. Van de vijf top klassiekers (monumenten) doen Nederlanders het nog het beste in de ronde van Vlaanderen.
Nederlandse winst in top klassiekers:
  • Milaan-San Remo 4x
  • Ronde van Vlaanderen 12x
  • Parijs-Roubaix 7x
  • Luik-Bastenaken-Luik 4x
  • Ronde van Lombardije 4x
Het is duidelijk! Hoe dichter bij huis en hoe korter de beklimmingen hoe beter we het doen. Het is wel goed om te weten dat tot de Tweede Wereldoorlog er in Nederland geen wegwedstrijden werden gereden en er dus ook geen of nauwelijks Nederlanders deelnamen aan dit soort koersen.

Mathieu van der Poel heeft er met z'n prachtige overwinning van vorig jaar voor gezorgd dat de teller voor Nederland op acht is komen staan en wellicht geeft dat wat inspiratie voor de komende jaren.

Opmerkelijk zijn de twee van Ierland, maar in beide gevallen was King Kelly de leverancier.
Andrei Tchmil heeft maar liefst vier nationaliteiten gehad. Op het moment dat hij Parijs-Roubaix wist te winnen was hij Moldaviër.

De Fransen doen het met 28 stuks erg goed in eigen land. Dit is mede opmerkelijk omdat Parijs-Roubaix van het begin al een internationale koers was. De eerste editie werd ook gewonnen door een Duitser maar onze oosterburen hebben met John Degenkolb tot 2015 moeten wachten op een opvolger.

Grote slokop zijn natuurlijk onze zuiderburen. 57 keer wist er een Belg te winnen en eigenlijk ging bijna steeds om een Vlaming.
Een Frans journalist heeft ook wel eens geschreven: "Parijs-Roubaix is de meest Vlaamse koers die er is."

En zo is het! Een Vlaamse koers voor stoere bonken!

Landenklassement 
57 België
28 Frankrijk
14 Italië
8 Nederland
4 Zwitserland
2 Ierland, Australië, Duitsland
1 Luxemburg, Moldavië, Zweden, Slowakije

Totaal 121 winnaars op 120 edities. Dit heeft te maken met de dubbele winnaar in 1949 waar zowel Serse Coppi als Mahé tot winnaar zijn uitgeroepen.
 
Foto: Naamplaatje in de douches van Roubaix. Fabian Cancellara heeft een 
zeer belangrijke bijdrage geleverd aan het Zwitserse saldo.

woensdag 17 januari 2024

Eerste Haarlems Wielercafe Vol. 8

Op zondag 10 maart as gaan de deuren weer op van het Eerste Haarlems Wielercafé. De nadruk bij deze editie ligt volledig op Parijs-Roubaix. Dan maakt mijn wielerhart natuurlijk een sprongetje. Dat sprongetje werd een sprong toen ik een uitnodiging kreeg om als superfan een bijdrage te mogen leveren.

De mensen achter Eerste Haarlems Wielercafe zijn echte passionele wielerliefhebbers en voor editoe nummer 8 hebben ze zelfs wielerkampioen Hennie Kuiper weten te strikken.

Fans van Parijs-Roubaix herinneren zich natuurlijk nog die beklijvende zondag in april 1983. Kuiper alleen in de aanval en in de laatste bocht van de laatste strook (Hem) ging het fout. Tube van de velg en het duurde voor de TV kijker een eeuwigheid voor Kuiper weer op de fiets zat...... hartkloppingen!

Mooi om op zondag 10 maart dat verhaal nog eens van Kuiper zelf te mogen horen. 

Tot dan!

dinsdag 16 januari 2024

Nederlandse successen

De meest succesvolle natie in Parijs-Roubaix is natuurlijk België. Maar liefst 57 van de 119 edities wist een Belg de hoogste trede van het podium te bereiken.
Bizar zijn de bijdrages van De Vlaeminck, Boonen, Merckx, Van Looy, Museeuw en Rebry. Met z'n zessen zorgde ze in totaal maar liefst voor twintig overwinningen!

Wij Nederlanders doen het en heel stuk minder goed. Slechts zeven overwinningen en in totaal een magere 19 podiumplaatsen.

De eerste Nederlander die op het podium stond was Mathieu Cordang. Dit was tijdens de tweede editie (1897) en Cordang was in die jaren een echte topper.
Zowel op de baan als op de weg kon Cordang z'n mannetje staan. Titels en recordsraces waren zijn ding. Vooral in die laatste categorie kon het Cordang niet gek genoeg zijn.
Hij ging gerust met behulp van gangmakers in 24 uur zo'n 1000 kilometer fietsen.
1000 kilometer in 24 uur is zelf nu nog een prestatie van formaat.
Omdat Cordang - ondanks dat hij een forse sigarenroker was - over een enorm uithoudingsvermogen beschikte, was hij zeker een van de kanshebbers voor een overwinning in de tweede editie van Parijs-Roubaix.
Lange tijd reed Cordang aan kop, maar in de finale werd hij bijgehaald door Maurice Garin.
Toch was Cordang het meest fris van de twee, maar maakte bij het binnenrijden van het velodroom een fout en kwam ten val.
In die jaren moesten de renners nog een fors aantal ronden rijden op de baan en Cordang sprong op z'n fiets en zetten de achtervolging in.
Ronde na ronde werd z'n achterstand op Garin kleiner en hij sneuvelde op het achterwiel.
Het publiek was uitzinnig en het was een finale die zijn gelijke niet meer gaat krijgen.

Cordang was een kleurrijk figuur die z'n werkzame bestaan als zeeman was begonnen. Al snel had hij door dat je als beroepswielrenner een goede boterham kon verdienen.
Overal in Europa werd Cordang gevraagd en als de race maar lang en zwaar genoeg was kwam Cordang graag z'n kunsten laten zien.
Het einde van de carrière van Cordang valt nagenoeg samen met de idiote wetgeving die wielerwedstrijden op de weg bijna onmogelijk maakte. Tussen 1905 en 1935 was het in Nederland verboden om wielerwedstrijden te houden. Het was onzedelijk om met blote benen op de openbare weg te rijden.
Dat heeft ook alles te maken met "het gat" in de Nederlandse wielerhistorie op de weg.

Na de Tweede Wereldoorlog kwamen in Parijs-Roubaix dan ook pas de volgende successen. In 1964 was Peter Post de eerste Nederlander die de koers wist te winnen. In een duizelingwekkend gemiddelde van 45.129! Een record wat jaren is blijven staan.

Een van de meest succesvolle Nederlanders in Parijs-Roubaix is Jan Janssen die drie keer op het podium heeft gestaan. Janssen heeft in al zijn deelnames eigenlijk niet een keer gefaald.

Toen was het even een aantal jaren vrij stil op het podium in Roubaix. Raas en Kuiper haalde eind jaren 70 wel allebei een keer een podium. Voor overwinningen moesten de fans echter wachten tot begin jaren 80. Zowel Raas en Kuiper wisten een keer te zegevieren op de legendarische velodrome in Roubaix.
Die overwinning van Kuiper hing nog aan een zijde draadje. Ieder herinnerd zich wel de beelden van een handen klappen de Kuiper die geholpen wilden worden met een nieuwe fiets.

Begin deze eeuw was daar een oplettende Knaven in een klets natte editie en handig gebruik maakte van het voordeel van de ploeg. Door de barre omstandigheden werd het een van de traagste edities van na de oorlog.

Tussen 2013 en 2018 trakteerde Terpstra de Nederlands fans op twee derde plaatsen en een heerlijke overwinning.

In 2021 werd Mathieu van der Poel in zijn debuut gelijk derde in een zeer natte editie die vanwege de Corona was uitgesteld tot oktober van dat jaar.
Een half jaar later was er al weer een Parijs-Roubaix en de Nederlandse fans smulde van een schitterende overwinning van Dylan van Baarle. Geweldige ploeg maar absoluut sterkste en slimste man in koers. Het werd dan ook een ererondje op de wielerbaan waar menig wielerfan kippenvel van kreeg.

We hoefde niet lang op een volgende Nederlandse opvolger te wachten en gelijk een jaar later mocht Mathieu van de Poel solo aan op de wielerbaan z'n ererondje maken nadat hij de hele dag koers had gemaakt.

Nederlandse overwinningen
1964 Peter Post
1967 Jan Janssen
1982 Jan Raas
1983 Hennie Kuiper
2001 Servais Knaven
2014 Niki Terpstra
2022 Dylan van Baarle
2023 Mathieu van der Poel

Tweede plaatsen

1897 Mathieu Cordang
1966 Jan Janssen
2004 Tristan Hoffman

Derde plaatsen
1953 Wout Wagtmans
1963 Jan Janssen
1978 Jan Raas
1976 Hennie Kuiper
1986 Adrie van der Poel
2011 Maarten Tjallingii
2013 Niki Terpstra
2018 Niki Terpstra
2021 Mathieu van der Poel


Foto: Mathieu Cordang was de eerste Nederlander die op het podium van Parijs-Roubaix mocht gaan staan.

vrijdag 12 januari 2024

Pavé de Mérignies

675 meter - 2 sterren

De strook staat ook bekend onder de naam Pavé de la Rosée dit naar de officiële naam van de weg die is namelijk Rue de la Rosée.
De strook loopt van Mérignies naar de D54c en is door z'n lengte geen al te grote hindernis. In de eerste paar honderd meter is het nog wel even opletten omdat de weg daar vrij bol staat. Zorg dat je daar goed in het midden rijdt.
Zeker als het nat is want dit is wel een strook met blubber randjes.
Voor echte specialisten is dit strookje echter een niemendalletje, maar daar kan in de koers toch de verrassing zitten.


Foto: Ook voor wielertoeristen is deze strook geen grote hindernis maar zorg dat je bij 
nat weer zoveel mogelijk in het midden blijf rijden.

De ideale lijn is smal en wie hier te ver van achter zit kan toch ineens worden verrast.
Dit is ook niet meer het moment dat er in de koers op elkaar gewacht gaat worden. Het is immers nog maar 40 kilometer naar de meet en iedere concurrent die je kwijt kan spelen maakt het op de wielerbaan alleen maar een stuk gemakkelijker.
Geen grote hindernis maar nooit onderschatten.

Afbeelding: Strook begint onder bij het uitrijden van Mérignies en loopt 
door tot de D54c waar de renners rechtsaf slaan.

donderdag 4 januari 2024

Louison Bobet: 1956

Gebeurtenissen in je eigen geboortejaar hebben op de een of andere manier meer aantrekkingskracht dan van een ander willekeurig jaar.
Zo ook deze editie van Parijs-Roubaix.
Bobet had al een indrukwekkende erelijst bij elkaar gefietst toen hij op de druilerige zondag in april zich aan de start kwam melden.
Wat te denken van drie maal overwinnaar in de Tour. Bobet was al een keer wereldkampioen geweest en zeges in Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen (als wereldkampioen) en Ronde van Lombardije.
Met zo'n bagage kan je aan de start komen voor een nieuwe poging in Noord Frankrijk.

Driemaal was Bobet al heel dicht in de buurt gekomen. Tweede in 1951, vierde in 1953 en derde in 1955.

Sommige kenners zijn van mening dat Bobet over een uitzonderlijk talent beschikte. Kan zijn maar het is natuurlijk niet zo simpel. Wellicht had hij wat extra aanleg voor de fiets, maar daar rij je nog niet zo'n erelijst bij elkaar.
Vooral z'n doorzettingsvermogen en z'n wilskracht hebben hem een dergelijk palmares bezorgt.
Bobet was daarnaast ook een verzorgde sporter en was daardoor ook bij de dames een graag geziene sporter.

Om z'n erelijst compleet te maken wil Bobet daar graag een overwinning in Parijs-Roubaix aan toevoegen. Tot dat moment had het seizoen nog niet meegezeten maar Bobet liet zich daardoor niet van de wijs brengen.

Direct vanuit de start werden er ontsnappingen op poten gezet alsof het een junioren koers betrof.
Een aantal kleinere goden namen 5 minuten maar dat vonden de grote namen genoeg. Iets voor half koers komt alles samen om daarna een spetterende koers te worden.
Mons en Pevele (toen nog met klim) speelde weer een belangrijke rol maar alle grote namen waren op de afspraak: Forestier, De Bruyne, Derycke, Van Looy Van Steenbergen, Cerami wisten alle één of meer keer Parijs-Roubaix te winnen en lieten zich in de finale zien.
Uiteindelijke weten zes renners te ontsnappen waaronder de razendsnelle Van Steenbergen.
De Bruyne is ook niet traag en Forestier was ook een gevaarlijke gast. Forestier had een week eerder in een ultieme jump zo'n beetje dezelfde renners achter zich gelaten in de Ronde van Vlaanderen. Een dubbel hoorde tot de mogelijkheden.
Wie er ook ging zitten rekenen en welke logica er ook werd gehanteerd, die hield geen rekening met Bobet.
Vooraf niet genoemd bij de kanshebbers maar toen hij eenmaal met de eerste op het beton van Roubaix was aangekomen liet Bobet het niet meer glippen.
Van Steenbergen wilde een trilogie volmaken, maar was 20 kilometer lang achter iedere ontsnappingspoging aangegaan. Van Steenbergen - normaal razendsnel - was volledig door z'n krachten heen.
Dan was er nog die andere snelle Belg Fred De Bruyne.
De Bruyne zou z'n kopman zeker niet in de wegrijden, maar Bobet moest er toch vanuit gaan dat De Bruyne voor eigen kans zou rijden.
Met een indrukwekkende sprint liet Bobet er echter geen twijfel over bestaan en liet met ruime voorsprong zijn medevluchters achter zich.
De Fransen werden gek van enthousiasme. Bobet had hier zo lang op moeten wachten.

Opmerkelijk is de notering van acht man op de twaalfde plaats. De Franse jury had blijkbaar even niet op zitten letten en genoot blijkbaar van de schitterende overwinning van hun landgenoot.

Bobet is ook als fietsenmerk actief geweest en tevens sponsor van de ploeg van Bobet. Toen Bobet echter een punt achter z'n prof carrière had gezet was het in een paar jaar met de sponsoring gedaan.

Podium 1956
1. Louison Bobet
2. Fred De Bruyne
3. Jean Forestier


Foto: Bobet tweemaal op postzegels van het oliestaatje Manama (Bahrain). Serieuze verzamelaars gruwelen van 
dit soort zegels maar wie het leven met een knipoog neemt zal er toch van kunnen genieten.

vrijdag 15 december 2023

Paul Maye: 1945

Een opmerkelijk editie want een groot deel van Europa staat nog in brand. De Duitsers hadden een paar maanden eerder via het Ardennenoffensief nog een laatste poging gedaan om de oorlog in hun voordeel te draaien.
Tussen half december 1944 en eind januari 1945 vond er in de Ardennen immers een verbeten en bloedige strijd plaats die we ook wel kennen onder de naam Battle of the Bulge.
Een strijd die het leven kost aan vele, vele jonge mannen. Enorme verliezen aan beide kanten.
Ook wordt er aan beide kanten een enorme hoeveelheid materiaal verwoest.
Materiaal wat opnieuw over lange transportlijnen moet worden aangevoerd en daarmee heeft de Slag om de Ardennen de oorlog aantoonbaar verlengd.

Na deze strijd is Parijs-Roubaix niet meer de enige klassieker met een zwaar oorlogsverleden. Het zal niet ieder opvallen, maar als de renners keren tijdens Luik-Bastenaken-Luik zijn daar genoeg markeringen zichtbaar aan deze gruwelijke strijd.
Toch zal er een paar maanden na de slag om de Ardennen een Luik-Bastenaken-Luik worden gereden evenals dat er in 1945 een Parijs-Roubaix wordt gereden.

In een ander artikel haal ik het ook al een keer aan. Wie nu terug kijkt in de geschiedenis zal dat vreemd of zelfs bizar vinden.
Maar bedenk dat Europa jaren onder het juk van de Nazi's zwaar gebukt was gegaan.
De mensen wilde leuke dingen. De mensen wilde vermaak. De mensen wilde vooral andere dingen dan oorlog.
De sympathieke Fransman Paul Maye zorgde voor dat vermaak. Over deze editie is niet heel veel te vinden anders dan een groep van zeven renners die om de zege moeten sprinten.
De kleine Maye is echt razendsnel en pakt zijn mooiste overwinning.

Maye had al een mooie erelijst met maar liefst vier nationale titels, waarvan één bij de amateurs en militairen en twee (1938 en 1943) bij de beroepsrenners.
Naast zijn overwinning in 1945 van Parijs-Roubaix wist Maye driemaal Parijs-Tours te winnen en is daarmee een van de vier recordhouders. De andere drie zijn Zabel, Danneels, en Reybrouck.

In zijn eerste jaar als prof won Maye twee etappes in de Tour en natuurlijk dacht de Franse pers de komende jaren een mooie rittenkaper te hebben.
Maye was echter niet graag van huis en het is bij die twee etappes gebleven. Maye nam zesmaal deel aan de Tour maar wist slechts één maal Parijs te halen.

Maye is een van de renners waarbij hun sportcarrière door het gruwelijke oorlogsgeweld werd onderbroken. Juist daarom is zijn erelijst er een om heel trots op te zijn.

Na 14 jaar als prof te hebben rondgereden hing Maye z'n fiets aan de wilgen. Toch bleef zijn hart de wielersport volgen. Zo heeft hij een tijd in een fietsenwinkel gewerkt en is hij geruime tijd ploegleider geweest.
Daarnaast heeft Maye een slijter gehad en is hij vertegenwoordiger geweest van speelautomaten die begin jaren 50 enorm in opkomst kwamen.
Een veelzijdig baasje en dat kwam nog extra tot uitdrukking door zijn optredens als zanger. Soms in een duet met een zangeres en soms solo. Het bezorgde hem de titel "La Plus Belle Voix Du Peloton".
Ook qua dames wist Maye wat hij wilde en trouwde kort voor de oorlog met een prachtig model en samen kregen ze een dochter.

Een kleurrijk persoon in een zwarte periode.

Podium 1945
1. Paul Maye
2. Lucien Teisseire
4. Kléber Piot

Foto: Paul Maye tijdens de Tour de France

dinsdag 14 november 2023

Paris-Roubaix Cyclotourisme 2024

Afgelopen week maakte Velo Club Roubaix bekend dat de toereditie van 2024 verreden zal worden op zondag 5 mei.

Deelnemers kunnen kiezen uit vier afstanden: 70, 115, 170 en 210 km.

Inschrijven is inmiddels mogelijk en alle info vind je op de website van Velo Club Roubaix 



woensdag 9 augustus 2023

Hotel Peter Sagan

In 2018 wist Peter Sagan Parijs-Roubaix te winnen maar z'n erelijst is natuurlijk nog vele, vele malen langer. We vinden immers ook de Ronde van Vlaanderen op de erelijst van Sagan en verder 7(!!) groene truien, driemaal Gent Wevelgem, de E3-Prijs, vele etappes in grote en kleine rondes en niet te vergeten drie wereldtitels op een rij.
 

De laatste jaren is Sagan aan het uitbollen en wil volgend jaar alleen nog op de MTB in competitie komen en gaat het duidelijk rustig aan doen. 
Sagan is dan ook druk bezig met het leven na een wielercarrière en heeft zelfs een eigen hotel geopend. Het hotel bevind zich op een half uur lopen van het schitterende oude centrum van Žilina (Slowakije).
Met dit hotel richt Sagan zich vooral op de wat sportieve toerist en alle kamers zijn ingericht met thema's welke bepalend zijn geweest in de carrière van Sagan.
Zo is er een Groene Trui kamer, een WK kamer en natuurlijk een Parijs-Roubaix kamer. Als groot fan van deze koers zou ik zo in de auto stappen om daar een keer te overnachten...........
 

Sagan heeft natuurlijk niet alleen een fenomenale erelijst bij elkaar gefietst, maar was ook naast de fiets een enorme kleurrijke gast. Met dit hotel laat Sagan zien dat ook na zijn wielercarrière hij niet zal gaan inboeten op de kleurrijke gast die hij in het peloton altijd is geweest.
Hopelijk stunt hij de komende 12 maanden nog een keer op de MTB en we gunnen hem natuurlijk veel gasten in dit bijzondere hotel.

dinsdag 8 augustus 2023

R.I.P. François Doulcier

Les Amis de Paris-Roubaix maakte gister bekend dat voorzitter François Doulcier is overleden. Zonder Les Amis de Paris-Roubaix zal het binnen een paar jaar op de tweede zondag in april een heel flauwe koers worden. Mensen als Doulcier spelen een belangrijke rol om te zorgen dat de heritage van deze geweldige koers gekoesterd wordt.

Doulcier was een verbinder en zelfs als je op een doordeweekse dag op de wielerbaan was kon je hem tegen het lijf lopen. Natuurlijk was zijn inzet vooral gericht op de koers voor de profs, maar bij andere evenementen liet hij graag zijn neus zien en was hij in de deelnemers en staf geïnteresseerd.

François Doulcier was een belangrijke verbindende factor tussen ASO, UCI, gemeentes

Voor de schoonste koers een groot verlies en nog meer voor de familie want François Doulcier was nog geen 60 jaar.

De begrafenis van François Doulcier zal plaatsvinden te Avèze, in de Gard, op woensdag 9 augustus om 14.30 uur.

dinsdag 11 april 2023

Mathieu van der Poel: 2023

Ik heb op Paaszondag geen minuut van de koers gemist. Parijs-Roubaix is mijn lievelingskoers en sinds deze volledig wordt uitgezonden mis ik geen moment. Al jaren kijk ik Parijs-Roubaix samen met een maatje waarmee ik in 1988 de toerversie van Parijs-Roubaix heb gereden.

Als je allebei als kijker een beetje idee hebt wat de renners meemaken voegt dat echt iets toe als je deze koers zit te kijken. Daarom viel onze bek ook open met welk gemiddelde er werd gereden. Met een onwaarschijnlijk gemiddelde van 46,841 km per uur arriveerde Mathieu van der Poel als eerste op de wielerbaan. Dat na een kijkspel van vijf en half uur waarbij wij ons geen minuut verveeld hebben.

Je zou kunnen stellen dat de eerste twee uur niets gebeurd is, want na 100 kilometer was er nog steeds geen vroege vlucht. Het zijn toch de vele demarrages en het moordende tempo in die eerste twee uur dat in de finale er alleen maar hele sterke kerels overblijven.

Vanaf de start was al duidelijk dat Alpecin-Deceuninck (voor deze dag Alpecin-Elegant) serieuze plannen had en kopman Mathieu van der Poel koerste al vrij snel heel attent van voren. Ook Jumbo-Visma maakte direct duidelijk dat ze serieuze plannen hadden.

Kort voor de eerste strook (Troisville) liet het peloton dan toch vier mindere goden rijden waaronder onze landgenoot Sjoerd Bax.
Op de eerste tien stroken werd er door het achtervolgende peloton al wel wat gespeeld, maar het was duidelijke dat  Alpecin en Jumbo vooral bezig waren hun kopmannen probleemloos over de eerste stenen te krijgen. 

Na 150 kilometer was het spelen voor Jumbo echter voorbij en gaven ze op de strook van Haveluy er een flinke lap op met als gevolg een kopgroep met alleen maar toppers.
Deze elitegroep kon dus zonder veel problemen over de legendarische strook in het Bos van Wallers. 

Dat bleek ook toen het achtervolgende peloton daar arriveerde en een aantal lekke banden voor nare valpartijen zorgde. Helaas betekende een van die valpartijen ook einde koers voor Dylan van Baarle. Vorig jaar nog winnaar en nu met nog 90 kilometer naar het ziekenhuis.Er zijn al weer foto's van Dylan waar hij lacht, maar breuk in hand en schouder zorgen ervoor dat hij zondag niet zal starten in de Amstel Gold Race.

Vooraan kreeg de elitegroep de koplopers in zicht maar viel La Porte weg door een lekke band. De elitegroep werd nog aangevuld met twee ploegmaten van van der Poel. Naast Vermeersch ook de razendsnelle Philipsen en die laatste wil je eigenlijk niet meenemen naar de meet.

Voor Wout van Aert zat er niet veel anders op om zich in deze elitegroep mee te laten drijven in de hoop dat ploegmaten La Porte en Van Hooydonck weer aansluiting gingen maken. Kleppers als van der Poel, Ganna, Kung., Pedersen, Degenkolb en Walscheid lieten dat echter niet gebeuren. Het waren echter vooral de twee ploegmaten van van der Poel die voor veel leven in deze elitegroep zorgde. Zowel Vermeersch als Philipsen maakte beide op de kasseien enorme indruk en zorgde strook op strook voor een indrukwekkend tempo.

Hier en daar checkte de favoriete wel de temperatuur van het water, maar niemand kon aan deze groep boordevol met klasse ontsnappen. Van der Poel probeerde het nog op het stuk vals plat direct na Mons en Pévèle en daarna werd het rustig in de kopgroep.

Ruim twintig kilometer was er relatieve rust en het zou wachten zijn op de monsterstrook van Carrefour de l’Arbre. Helaas gooide deze strook wat roet in het eten. Tot dat moment was Parijs-Roubaix een schouwspel om te watertanden maar Carrefour de l’Arbre liet de hel pijnlijk haar tanden zien.
In heb begin van  Carrefour de l’Arbre komt door ongelukkige samenloop John Degenkolb ten val. Jammer want Degenkolb was met een ijzersterke koers bezig en wist op de wielerbaan al eens in de sprint te winnen dus zeker niet kansloos als deze groep naar de meet zou gaan.

Degenkolb kon zonder veel schade op een andere fiets verder en werd uiteindelijk zevend. Op voorhand een mooie stek, maar zoals John fietste had er zeker meer ingezeten.
De duivel was echter nog niet klaar met ellende uitdelen. Door het incident met Degenkolb was er even verwarring in de kopgroep en dat was voor van Aert het signaal om fors door te trekken.

Dat deed hij waarschijnlijk toch iets te enthousiast en als ik de beelden zie betwijfel ik of hij voor de bocht wel de ideale lijnen rijdt. Dat met misschien een iets te lage bandendruk zorgde toch voor een ontknoping die je niet wilt.
Van Aert greep naar z'n communicatiesysteem en dan weet je genoeg: lek!
Als van Aert vol door mag trekken na een valpartij in de kopgroep dan mag van der Poel ook vol doortrekken na een lekke band van een van de koplopers.

Van der Poel was van Aert dan wel kwijt maar een snelle man als Pedersen ga je ook liever niet mee naar de meet.
Ook Ganna heeft al laten zien niet traag te zijn en kan voor een late uitval zorgen en ga hem dan maar eens halen. Dat geldt ook voor Kung dus van der Poel moest door. Hij had geen keus en was begonnen aan waarschijnlijk z'n zwaarste 15 kilometer uit z'n leven.

Veel kijkers (waaronder mijn maatje en ik) zullen hem graag met van Aert de wielerbaan op hebben zien draaien maar alle gespeculeer was zinloos want van der Poel was weg. Strikt genomen was er nog tijd voor van Aert om met Ganna, Kung en Pedersen het gat dicht te rijden.
Van der Poel fietste echter als een duivel en wist dat bij de achtervolgers ook nog z'n ploegmaat Philipsen zat. De aanwezigheid van Philipsen zal  voor de overige achtervolgers niet de grootste motivatie zijn geweest, maar het was vooral het moordende tempo van deze editie dat ieder zo'n beetje op z'n tandvlees zat.

Van der Poel kwam dan ook solo aan op het legendarische velodrome en het stadion ontplofte bijna. Voor de vele van Aert fans zuur maar van der Poel was van de toppers onderweg de bedrijvigste dus een dik verdiende winnaar.

Ploegmaat Philipsen kwam samen met van Aert de wielerbaan op en pakte in de sprint op keurige wijze de tweede plek. Ploegmaat Vermeersch lukte het net niet de tiende plek te pakken. Plek 10 was voor de onfortuinlijke La Porte. De hele Alpecin ploeg haalde de eindstreep wat aangeeft hoe deze ploeg klaar was voor de klus. Klasse!

Top 10 editie 2023
1 - Mathieu van der Poel (Alpecin-Deceuninck)
2 - Jasper Philipsen (Alpecin-Deceuninck) 
3 - Wout van Aert (Team Jumbo-Visma)
4 - Mads Pedersen (Trek-Segafredo)
5 - Stefan Küng (Groupama-FDJ)
6 - Filippo Ganna (INEOS Grenadiers)
7 - John Degenkolb (Team DSM)
8 - Max Walscheid (Cofidis)
9 - Laurenz Rex (Intermarché-Circus-Wanty)
10 - Christophe Laporte (Team Jumbo-Visma)

Niet in de top tien maar erg knap is de 13e plek van Sjoerd Bax. Bax zat in de eerste kopgroep en wist nog een tijdje aan te klampen bij de elitegroep. Na een paar keer aan het elastiek te hangen moest hij echter ervaren wat het verschil is tussen een goede wielrenner en een topper. Toch was het voor hem een geweldige ervaring zoals hij een interview blijkt wat gemaakt werd door Wielerflits.

maandag 10 april 2023

Alison Jackson : 2023

Toen ik zaterdag de TV aanzetten kreeg ik gelijk zo'n De Mol/Hayman visioen. Dik 5 minuten en rij dat maar eens dicht. De problemen gaan zich echt opstapelen als je in het peloton zit en dan met pech te maken krijgt. Marianne Vos kan daar inmiddels over meepraten.
 
Die keek na een lekke band ineens tegen een flinke achterstand op een peloton wat dan weer een forse achterstand had op de kopgroep. Overigens onbegrijpelijk hoe de Jumbo ploegleiding Marianne alleen liet zwemmen. Je zou mensen voor minder ontslaan. 

De problemen voor de kanshebbers gingen zich echt opstapelen toen Borghini (vorig jaar nog eerste) haar fiets onbestuurbaar werd en de achtervolgers op een hoop gingen. Ook topfavoriete Lotte Kopecky ging onderuit en zo waren de drie belangrijke kanshebsters in een zeer lastige situatie gekomen.
Een situatie die voorkomen had kunnen worden als Team SD Worx (Kopecky), Trek-Segafredo (Borghini) en Jumbo-Visma (Vos) eerder in de koers hun verantwoordelijkheid hadden genomen en de voorsprong van de kopgroep binnen een paar minuten hadden gehouden.

In de kopgroep kregen ze er daardoor steeds meer vertrouwen in en het was vooral de latere winnares Alison Jackson die haar medevluchtsters aanspoorde om te blijven koers. Of Jackson al aan winst dacht weten we niet, maar ze wist wel als dit groepje van zeven voorop bleef dat ze een schitterende uitslag ging rijden.
Geen van de dames lukt het om zich van dit groepje te onttrekken en met zeven vrouwen gingen ze de wielerbaan op. 
Femke Markus kwam op de wielerbaan onfortuinlijk ten val en het zou sprinten worden met zes. 
 
Soms is wielrennen een genadeloze sport en wint niet altijd degene die de koers heeft gemaakt.
 
Zaterdag 8 april 2023 was er echter een van de rechtvaardigheid en Alison Jackson mocht tot haar eigen verbazing de handen in de lucht steken.
Een vreugde dansje volgde en wie Alison Jackson wat langer volgt weet dat oprecht is. 
Dik en dik verdient en ik denk dat het s'avonds aan tafel bij SD Worx, Trek-Segafredo en Jumbo-Visma niet erg gezellig geweest zal zijn. Bij EF Education des temeer:


Podium vrouwen 2023:
1. Alison Jackson (Cnd/EF Education)
2. Katia Ragusa (Ita/Liv Racing Xstra)
3. Marthe Truyen (Bel/Fenix-Deceuninck)

Records

Hoewel deze blog er niet een moet worden met vooral lijstjes is dit toch wel een erg leuk overzicht.

Stand van deze records per 10 april 2023:

Meeste overwinningen: 4 keer
Roger de Vlaeminck: 1972, 1974, 1975 en 1977
Tom Boonen: 2005, 2008, 2009 en 2012

Meeste deelnames: 17 keer
Mathew Hayman, George Hincapie en Imanol Erviti

Meeste aantal keren in de offciele uitslag: 16 keer
Mathew Hayman, Servais Knaven

Snelste race: 46,841 km pu
Mathieu van der Poel  - 2023

Langzaamste race: 22.857 km pu
In 1919 (1e editie na WWI)

Langste afstand: 280 km
In 1896 en 1897

Meeste winnaars uit één land
België 57 keer

Oudste winnaar: 38 jaar
Gilbert Duclos-Lassalle in 1993

Minst aantal km's kasseien:
22km in editie van 1965


Foto: Na zijn schitterende overwinning in 2012  is Tom Boonen net als Roger de Vlaeminck 
vier maal op een plaquette in de laatste kasseistrook opgenomen.

donderdag 6 april 2023

Mons en Pévèle

3000 meter - vijf sterren

Sinds 1955 is dit een naam waar menig renner het zweet van in de handen krijgt.
De strook is meermaals gewijzigd, maar de zwaarte van de huidige strook past nog steeds bij de legendarische naam.

Mons en Pévèle is een dorp op een ruim honderd meter hoge heuvel in het Pays de Pévèle.
Mijn kennis van de vaderlandse geschiedenis is niet hele top, maar volgens mij hoorde Pevelenberg in de Middeleeuwen bij de zuidelijke Nederlanden.
Ik wil er zeker geen ruzie over maken want dat is in deze regio iets te vaak gebeurd.
Vooral bekend is de slag bij Pevelenberg (1304) waar geschiedkundige het nog steeds niet eens zijn wie er nu echt gewonnen heeft.
Nadien is er in deze streek in zo'n beetje iedere oorlog wel gevochten.

Gelukkig wordt er nu alleen nog slag geleverd op de fiets. In de eerste jaren dat de koers Mons en Pévèle aandeed ging dat via de beklimming van Le Caouin.
Een zware fors omhoog lopende kasseistrook.
De melkboer in Mons en Pévèle was het echter zat om iedere keer met boter in plaats van met melk aan te komen. Dus Le Caouin werd geasfalteerd.


Foto: Wielertoeristen bij het oprijden van de strook van Mons en Pévèle 
tijdens een totaal verregende editie van Paris-Roubaix Cyclotourisme 2022
 
De koers week uit naar de andere kant van de berg en via de Pas Roland werd nu het dorp beklommen. Helaas kon ook deze route naar de top niet ontkomen aan de asfaltmachine.

Gelukkig liggen er in het land van Pévèle vele, vele kilometers kasseistrook tussen de landerijen.
Even onder de heuvel is er nu een Z-vormige kasseistrook die een van de zwaarste in de koers is.
Slechte tot zeer slechte kasseien en daarnaast is het voor een groot deel smerig vals plat. Dit in combinatie met de wind die hier bijna altijd staat maakt het tot een loodzware strook.
De strook maakt deel uit van het parcours sinds 1978 en is sindsdien slecht één keer niet aangedaan.
Een paar keer is alleen het eerste deel gebruikt en in 2008 zijn de zeer slechte delen gerestaureerd.

De strook Mons en Pévèle zorgt er doorgaans wel voor dat er de nodige renners over boord gaan. In de koers is dan inmiddels de kaap van de 200 gepasseerd en de mannen die voor de overwinning gaan zullen er nu eens fors aan ranselen. Voor de mindere goden is dit stadium van de koers dan ook doorgaans een cursus in nederigheid.
Direct na de strook komt er een stukje vals plat. Een niemendalletje voor een getrainde prof, maar in dit stadium van de koers gaat alles wegen.

 
Foto: Wielertoeristen op Mons en Pévèle tijdens hun editie (VCR) van 2018.
Zelf na een droge week staat er nog water in de bochten!

Hier begint het wapengekletter maar toch is het nog vijftig kilometer naar Roubaix met onderweg nog 15 kilometer grotendeels erg slechte stenen.

Heeft het geregend dan is dit een strook waar de duivel spreekuur houdt. Met name de laatste 1500 meter zijn dan - ondanks de restauratie - een bijna onmogelijke opgave.
De kuilen in de zijkant van de weg zijn gevuld met plassen en je weet niet hoe diep ze zijn. Alleen zij met een heel groot hart durven nog van de rug van de weg te komen om andere in te halen. Zit je in een regen editie verder dan de 20e plaats is dit het moment dat je de koers gaat verliezen.
Tijdens de koers trekt deze strook dan ook zeer veel publiek.



Afbeelding: De strook loopt in een Z vorm van de D917 naar de D120.