woensdag 22 juni 2022

Thomas met maatje tussen de stratenmakers

Geraint is na zijn overwinning in de Ronde van Zwitserland de kasseirit gaan verkennen die in de eerste week van de Tour op het programma staat. Dat ging niet van een leien dakje.


maandag 6 juni 2022

Parijs-Roubaix Cyclotourisme 2022

Gister op Eerste Pinksterdag werd deze editie voor wielertoeristen verreden. Na twee Corona jaren snakte menig deelnemer naar een dagje samen over de stenen dokkeren.Velo Club Roubaix bood drie afstanden aan 210,120 en 75 km.

Aanvankelijk had ik mij ingeschreven voor de 210 km, maar door wat knelpunten in de gezondheid was het verstandig (de dokter wilde dat ik helemaal niet ging) om de 120 km te doen. Met 35 km kasseien nog steeds een straf potje fietsen dat menigeen graag aan zich voorbij laat gaan. 

Bij een lange versie verblijf ik de nacht voor de rit in de buurt. Bij de medium editie is de start in Wallers-Arenberg en dat is vanaf huis tweeënhalf uur met de auto. Dus kwart over vier in de auto en toen we eenmaal Brussel voorbij waren werd duidelijk wat voor een dag het ging worden.
Hoosbuien, hoosbuien en nog een hoosbuien.

Aangekomen bij het mijnencomplex in Wallers heb ik mij in de auto zitten verkleden. M'n lief die de auto naar Roubaix zou rijden waagde zich ook niet zonder plu buiten de auto.
Startkaart opgehaald, kaderplaatje op de fiets en snel op weg.
 
 
Bij deze medium editie is het beruchte Bos van Wallers dus de eerste strook die je voor de wielen krijgt. Door de stortvloed lag er geen klei op de kasseien en er stond ook relatief weinig gras.
Het Bos lag er goed bij zullen we maar zeggen. Dat neemt niet weg dat de kasseien sinds de vorige keer niet ineens uit zichzelf netjes zijn gaan liggen.
Het fijne van het Het Bos is wel dat je aan het einde weet dat je het ergste achter de rug heb.

Daarna volgt Pont Gibus die we voor mij om een volslagen onduidelijke reden in omgekeerde richting fietste. Er waren nog wel wat omleidingen dus misschien dat het daar mee te maken had.
Pont Gibus - vernoemd naar tweevoudig winnaar Gilbert Duclos-Lassalle - blijft met de twee vervallen brughoofden echter uit beide richtingen een opmerkelijk passage. 

 
Daarna even rust maar ik kon geen 10 meter ver kijken door de enorme hoeveelheid water die omlaag kwam. In de verte ook wat onweer maar het kwam gelukkig nooit in de buurt.
Bij het oprijden van de 3700 (!!) meter lange strook van John Degenkolb was goed te zien hoe moeilijk het water weg kon.

De stroken volgen elkaar snel op en aan het einde van de vier sterren strook van Tilloy à Sars et Rosières staat mijn lief mij op te wachten. Het samenzijn is kort want de Duivel is samen met Pluvius een potje aan het armworstelen wie vandaag de gemeenste is in De Hel.


Kort hierop volgde de officiële controle in Beuvry-la-Forêt. Bij VCR denken ze op de een of andere manier dat wielertoeristen te weinig eten. Alles stond er. Sandwiches met tonijnsalade, kaas, ham. Verder koekjes, wafels, cakes, chocolade, repen, drinken, bananen, sinaasappel noem het maar.
 

Na een korte stop weer de regen in. De strook van Madiot die volgt kan erg blubberig zijn maar dat viel gelukkig mee. Ik zag wel wat fietsers kloten in het kant maar ik koos toch voor de "veilige" kasseien.
In Orchies een omleiding en ik kreeg even het gevoel dat ik een criterium aan het rijden was. Vanaf Orchies houdt het tot Carrefour de L'Arbre niet op met pittige en loodzware stroken.
De stroken van Orchies, Pavé du Bar Pavé en Nouveau Monde lagen er redelijk bij. Even leek het erop dat het stopte met regenen, maar in vijf kilometer kon het jack twee keer uit en weer aan.
Bij een van die stops de remmen even vrij gemaakt, want dat zijn altijd heerlijke samenscholingen van Noord Franse klei.


Met op oprijden van Mons en Pevele begint de echte finale. Deze strook heeft een vorm van en Z en heeft ook het nodige hoogteverschil.
De eerste twee stukken lagen er redelijk bij maar de laatste poot van de Z was een drama. Blubber van kant tot kant. Meermaals zag ik fietsers met de voeten naar de grond gaan en ik had zelf ook een paar keer het gevoel of ik gezopen had.
Zelden ben ik echt blij als ik van een strook ben maar deze staat in m'n top 3. 
 
Pavé de Mérignies die volgt is dan een niemendalletje hoewel daar in de laatste honderd meter de vloeibare klei ook voor problemen kon zorgen.
Hoewel het bleef regen was ik m'n jack helemaal zat. Het was niet echt koud en ik verkoos nat boven benauwd. 


Drie kilometer om op adem komen en dan een van mijn favorieten stroken die van Pont Thibaut. Als het droog is kan ik hier heerlijk uit m'n bol gaan. De strook heeft een drietal lastige bochten. Als je die kent kan je hier tempo houden, maar wie hier voor het eerst rijdt valt na iedere bocht helemaal stil. 
Met de nattigheid was het toch even opletten en vooral in het midden stuk was ik een heel kleine jongen. Blubber over de hele breedte van de weg en fietsers met voetjes aan de grond en er was er zelfs een die ging lopen.
Aan het eind van deze strook stond mijn lief. Net op dat moment stopte het even met regenen dus even op m'n gemak wat staan eten. Daarna door naar de volgende strook en laatste controle.


Daar een cakeje en wat sinaasappelpartjes naar binnen en snel door. Ik had het niet koud maar was wel doorweekt en wilde het ook niet koud krijgen. 
Vanaf Cysoing komen vier vreselijke stroken: Pavé Duclos-Lassalle, Bourghelles a Wannehain, Camphin-en-Pévèle en Carrefour de L'Arbre. In 12 kilometer ruim 6 kilometer gruwelijke kasseien om uiteindelijk hemelsbreed slechts 3 kilometer verder te komen!


Op de vier sterren van Camphin-en-Pévèle klaagde iemand tegen mij dat hier toch niet te fietsen viel. Hij had gelijk maar het moet. Ik waarschuwde dat de volgende nog erger is. Hij lachte op een manier dat iedere volgende vernedering er niet meer toe zou doen.
Op Carrefour lag gelukkig geen blubber maar de laatste 2-300 meter voor de laatste bocht zijn eigenlijk onverantwoord. Ik had daar ruimte om te kiezen waar ik ga fietsen, maar om hier een koers over te laten gaan? In een groepje van één is het al levensgevaarlijk!

Vanaf Carrefour is het eigenlijk uitbollen naar de wielerbaan. Niet gevallen, niet lek, geen andere pech, prima gefiets en toen kwam er toch nog een teleurstelling.
We mochten de wielerbaan niet op vanwege werkzaamheden. Zelf ben ik daar al tientallen malen geweest dus jammer maar ook niet meer dan dat.
Tijdens het fietsen - maar ook later onder de douche - sprak ik toch een aantal gasten die voor het eerste deelnamen. Sommige met het plan het bij één keer te laten en een mini kassei en een rondje op de wielerbaan zijn dan toch fijne beloningen. Helaas..........een aantal debutanten moeten dus zeker nog eens terugkomen.


Slecht gepland dit onderhoud, maar tevens het enige minpunt van deze dag. En de regen dan? Niet leuk maar het heeft ook wat. 2010 was een natte editie voor de wielertoeristen, maar de hoeveelheid water die er gister viel was echt van een andere orde. Helaas wordt dat ook door het nieuws bevestigd door veel wateroverlast in dit deel van Europa.

 
Heel naar nieuws maar eens in de zoveel tijd een natte Parijs-Roubaix mag natuurlijk niet alleen aan de profs zijn voorbehouden. Als wielertoerist mag je dat ook wel eens doorstaan.

dinsdag 26 april 2022

Kwiatkowski en Pidcock de Tour kasseien

Beide Ineos coureurs verkende gister de kasseistroken die deel uitmaken van de kasseien-etappe die op 6 juli as. in de Tour De France op het programma staat. Op het filmpje is mooi om te zien hoe Pidcock voor het veld kiest. Een ludieke actie want Pidcock wist in 2019 Parijs-Ropubaix voor Espoirs (zeg maar amateurs) te winnen, dus hij zal straks in de Tour op de Noord Franse stenen echt wel zijn mannetje staan.

Overigens liet de teamleiding van Ineos weten dat nog niet vast staat op Pidcock in de Giro of in de Tour aan de start zal staan. Dit soort ritten verkennen kan echter nooit kwaad zal de gedachten zijn en gelijk hebben ze.

dinsdag 19 april 2022

Dylan van Baarle : 2022

Deze editie wezen kijken bij een vriend waarmee ik in 1988 de toereditie van Parijs-Roubaix heb gereden. In stijl op de fiets er naar toe en toen de renners gestart waren en wij de koffie op hadden dachten we wel even te kunnen gaan wandelen. We zijn maar net een uurtje weggeweest. Tijdens het wandelen deden we nog een gokje hoe groot de vroege vlucht zou zijn. M'n vriend dacht wel aan een groep van 12 man en zelf hield ik het op 7.

Terug thuis.............TV weer aan..............73 man in de vroege vlucht! 
 
Wat is er gebeurd riepen we nog in koor!
 
De wind zat in deze editie vooral in het voordeel, maar toe het peloton even brak was vooral het Ineos Grenadiers geïnteresseerd om even flink gas te geven. Niet zo gek want alle zeven renners van Ineos zaten in dit koppeloton (je kon dit tocj moeilijk nog een kopgroep noemen) en kanshebbers als vd Poel, van Aert, Asgreen hadden de slag gemist.

Het werd uiteindelijk een editie waar je wel 10 boeken over kan schrijven. Toch een paar momenten die de moeite zijn nog even laten passeren.

De koers is na de breuk in het peloton nauwelijks nog stil gevallen. Eenmaal voorbij het Bos van Wallers wisselde het koersbeeld om de haverklap. In het Bos zelf reed van Aert een wiel stuk maar kreeg razendsnel de fiets van ploegmaat Timo Roosen. Hoe snel van Aert weer aansloot liet zien dat hij de Corona goed verwerkt had.

Op enig moment was Mohoric zeer ver van de meet met een aantal man op pad gegaan en - zoals we dat van hem kennen - bleef hij maar gaan, gaan en nog eens gaan.
Het groepje dunde uit en uiteindelijk bleef Mohoric over met de Devriendt. Mohoric rook kansen en spoorde zijn laatste metgezel aan om vol te blijven gaan. Helaas viel de Sloveen weg door pech en reed daar ineens Devriendt op kop.

Hij werd echter op de hielen gezeten door onder anderen van Aert, van Baarle, van der Poel, Kung. Als dit soort kleppers in je nek hijgen dan weet je dat je een vogel voor de kat bent. Van Baarle ging niet zitten wachten op een sprint met die mannen en met nog een kleine 20 kilometer te gaan trekt hij er alleen op uit. 
 
Van Baarle is meer dan een uitstekend tijdrijder en met zijn tweede plek twee weken eerder in de Ronde van Vlaanderen wisten we dat hier wel eens de winnaar kon rijden.
In een schitterden stijl soleerde hij naar zijn mooiste overwinning. Op een kleine twee minuten kwam een groepje van vier met van Aert, Kuhn, de schijnbaar onvermoeibare Mohoric en de knap aanklampende Devriendt. Die laatste pakte bijna nog een podium plek maar plaats 2 en 3 waren voor van Aert en Kuhn.

Menig wielerfan zal nog uit zijn stoel zijn gesprongen toen ze op de laatste echte strook Lampaert zwaar zagen vallen toen hij en een supporter elkaar aantikte. Gruwelijk gezicht en menig wielerfan zal opgelucht zijn toen Lampaert als tiende de wielerbaan op kwam rijden. Het had voor hem heel anders af kunnen lopen en gelukkig was dit de enige echte smet op een schitterende en sensationele editie van Parijs-Roubaix.

De winnaar kwam uit de sterkste ploeg van de dag, maar het waren toch vooral zijn individuele kwaliteiten die van Baarle deze epische overwinning hebben bezorgd. 

Podium 2022
1. Dylan van Baarle
2. Wout van Aert
3. Stefan Kuhn
 
Nog even een paar hoogtepunten:

maandag 18 april 2022

Records

Hoewel deze blog er niet een moet worden met vooral lijstjes is dit toch wel een erg leuk overzicht.

Stand van deze records per 18 april 2022:

Meeste overwinningen: 4 keer
Roger de Vlaeminck: 1972, 1974, 1975 en 1977
Tom Boonen: 2005, 2008, 2009 en 2012

Meeste deelnames: 17 keer
Frédéric Guesdon, Mathew Hayman, George Hincapie en Imanol Erviti

Meeste aantal keren in de offciele uitslag: 16 keer
Mathew Hayman, Servais Knaven

Snelste race: 45.79 km pu
Dylan van Baarle - 2022

Langzaamste race: 22.857 km pu
In 1919 (1e editie na WWI)

Langste afstand: 280 km
In 1896 en 1897

Meeste winnaars uit één land
België 57 keer

Oudste winnaar: 38 jaar
Gilbert Duclos-Lassalle in 1993

Minst aantal km's kasseien:
22km in editie van 1965


Foto: Na zijn schitterende overwinning in 2012  is Tom Boonen net als Roger de Vlaeminck 
vier maal op een plaquette in de laatste kasseistrook opgenomen.

Nederlandse successen

De meest succesvolle natie in Parijs-Roubaix is natuurlijk België. Maar liefst 57 van de 119 edities wist een Belg de hoogste trede van het podium te bereiken.
Bizar zijn de bijdrages van De Vlaeminck, Boonen, Merckx, Van Looy, Museeuw en Rebry. Met z'n zessen zorgde ze in totaal maar liefst voor twintig overwinningen!

Wij Nederlanders doen het en heel stuk minder goed. Slechts zeven overwinningen en in totaal een magere 19 podiumplaatsen.

De eerste Nederlander die op het podium stond was Mathieu Cordang. Dit was tijdens de tweede editie (1897) en Cordang was in die jaren een echte topper.
Zowel op de baan als op de weg kon Cordang z'n mannetje staan. Titels en recordsraces waren zijn ding. Vooral in die laatste categorie kon het Cordang niet gek genoeg zijn.
Hij ging gerust met behulp van gangmakers in 24 uur zo'n 1000 kilometer fietsen.
1000 kilometer in 24 uur is zelf nu nog een prestatie van formaat.
Omdat Cordang - ondanks dat hij een forse sigarenroker was - over een enorm uithoudingsvermogen beschikte, was hij zeker een van de kanshebbers voor een overwinning in de tweede editie van Parijs-Roubaix.
Lange tijd reed Cordang aan kop, maar in de finale werd hij bijgehaald door Maurice Garin.
Toch was Cordang het meest fris van de twee, maar maakte bij het binnenrijden van het velodroom een fout en kwam ten val.
In die jaren moesten de renners nog een fors aantal ronden rijden op de baan en Cordang sprong op z'n fiets en zetten de achtervolging in.
Ronde na ronde werd z'n achterstand op Garin kleiner en hij sneuvelde op het achterwiel.
Het publiek was uitzinnig en het was een finale die zijn gelijke niet meer gaat krijgen.

Cordang was een kleurrijk figuur die z'n werkzame bestaan als zeeman was begonnen. Al snel had hij door dat je als beroepswielrenner een goede boterham kon verdienen.
Overal in Europa werd Cordang gevraagd en als de race maar lang en zwaar genoeg was kwam Cordang graag z'n kunsten laten zien.
Het einde van de carrière van Cordang valt nagenoeg samen met de idiote wetgeving die wielerwedstrijden op de weg bijna onmogelijk maakte. Tussen 1905 en 1935 was het in Nederland verboden om wielerwedstrijden te houden. Het was onzedelijk om met blote benen op de openbare weg te rijden.
Dat heeft ook alles te maken met "het gat" in de Nederlandse wielerhistorie op de weg.

Na de Tweede Wereldoorlog kwamen in Parijs-Roubaix dan ook pas de volgende successen. In 1964 was Peter Post de eerste Nederlander die de koers wist te winnen. In een duizelingwekkend gemiddelde van 45.129! Een record wat jaren is blijven staan.

Een van de meest succesvolle Nederlanders in Parijs-Roubaix is Jan Janssen die drie keer op het podium heeft gestaan. Jan heeft in al zijn deelnames eigenlijk niet een keer gefaald.

Toen was het even een aantal jaren vrij stil op het podium in Roubaix. Raas en Kuiper haalde eind jaren 70 wel allebei een keer een podium. Voor overwinningen moesten de fans echter wachten tot begin jaren 80. Zowel Raas en Kuiper wisten een keer te zegevieren op de legendarische velodrome in Roubaix. Die overwinning van Kuiper hing nog aan een zijde draadje. Ieder herinnerd zich wel de beelden van een handen klappen de Kuiper die geholpen wilden worden met een nieuwe fiets.

Begin deze eeuw was daar een oplettende Knaven in een klets natte editie en handig gebruik maakte van het voordeel van de ploeg. Door de barre omstandigheden werd het een van de traagste edities van na de oorlog.

Tussen 2013 en 2018 trakteerde Terpstra de Nederlands fans op twee derde plaatsen en een heerlijke overwinning.

In 2021 werd Mathieu van der Poel in zijn debuut gelijk derde in een zeer natte editie die vanwege de Corona was uitgesteld tot oktober van dat jaar.
Een half jaar later was er al weer een Parijs-Roubaix en de Nederlandse fans smulde van een schitterende overwinning van Dylan van Baarle. Geweldige ploeg maar absoluut sterkste en slimste man in koers. Het werd dan ook een ererondje op de wielerbaan waar menig wielerfan kippenvel van kreeg.

Nederlandse overwinningen
1964 Peter Post
1967 Jan Janssen
1982 Jan Raas
1983 Hennie Kuiper
2001 Servais Knaven
2014 Niki Terpstra
2022 Dylan van Baarle
 
Tweede plaatsen
1897 Mathieu Cordang
1966 Jan Janssen
2004 Tristan Hoffman

Derde plaatsen
1953 Wout Wagtmans
1963 Jan Janssen
1978 Jan Raas
1976 Hennie Kuiper
1986 Adrie van der Poel
2011 Maarten Tjallingii
2013 Niki Terpstra
2018 Niki Terpstra
2021 Mathieu van der Poel


Foto: Mathieu Cordang was de eerste Nederlander die op het podium van Parijs-Roubaix mocht gaan staan.

zondag 17 april 2022

Troisvilles (Pave Jean Stablinski)

2200 meter - 2/3 sterren

De strook is genoemd naar Jean Stablinski. Voormalig wereldkampioen, winnaar van de ronde van Spanje en winnaar van de eerste editie van de Amstel Gold Race.
Stablinski komt uit Noord Frankrijk en kent deze omgeving als z'n broekzak.
Hij was ook de ex-renner die de organisatie het advies heeft gegeven om Het Bos van Wallers in het parcours op te nemen.
Zowel bij het oprijden van "Het Bos" als deze strook van Troisville staat een monument voor Stablinski. Jean is oorspronkelijk van Poolse afkomst, maar genoot een enorme populariteit in Frankrijk.

De strook van Troisvilles is al jaren de eerste strook die de renners voor hun kiezen krijgen. De strook loopt iets op en daarna af maar de grootste handicap zit in de blubber.
Zelfs met een droge editie is deze strook doorgaans nog van een flinke laag blubber voorzien.
De strook begint bij het uitrijden (D94) van Troisvilles richting het noorden. Het begin van de strook is te herkennen aan een schild met de opdruk "Pave Jean Stablinski".


Na 900 meter kruist de strook de D643 en weer 900 meter verder is er een haakse bocht naar links en is het nog een paar honderd meter "uitbollen" richting Inchy.
Het is geen heel zware strook en toch zal voor menig renner of wielertoerist het even kauwen zijn. Er zit dan 100 kilometer asfalt in de benen en die moeten nu gaan wennen aan het ritme van de kasseien.
Tot hier is Parijs-Roubaix een eitje, maar in Troisville gaat "het feest" beginnen.
Vaak stormt hier een compleet peleton de kasseien op wat niet geheel zonder risico is.
Vroeg in de koers maar toch een interessante strook die m'n ze 2200 meter kasseien de boel zeker wakker schudt.


Kasseistroken Parijs Roubaix weergeven op een grotere kaart

zaterdag 16 april 2022

Henri Pélissier: 1919 en 1921

Waarschijnlijk een van de kleurrijkste coureurs die er ooit is geweest. Geen makkelijke jongen voor z'n omgeving en zeker niet voor zichzelf.
We hebben nog wel eens de neiging om topsporters ook op persoonlijk vlak te idealiseren.
Dat is niet handig want topsporters zijn in de regel egoïstisch, meedogenloos, rücksichtslos en vooral eerzuchtig.
Als topsporter moet je ook bijna maniakaal zijn. Zeker in de wielersport waar je veel en hard moet trainen. Waar je vaak van huis bent en veel onder extreme (hitte, kou, wind, nat, slechte wegen) omstandigheden aan het sporten bent.

De moderne top wielrenners lijken vaak van die aardige jongens, maar beschikken nog steeds over de eigenschappen van de topsporters van weleer.
Alleen door een stuk mediatraining hebben ze geleerd wanneer ze bepaalde dingen beter niet kunnen zeggen.

In de tijd van Henri Pélissier bestond er nog geen mediatraining. Henri Pélissier (niet te verwarren met z'n fietsende broers Francis en Charles) presteerde het dan ook met iedereen wel een keer ruzie te krijgen.
Hij floepte alles eruit wat op z'n tong kwam en dat leverde wel eens ruzie op. Met collega's, sponsors, organisatoren, media, z'n vrouw en z'n tweede vrouw.
Hoewel de laatste ruzie hem noodlottig werd trok Henri zich overal niks maar dan ook niks van aan.

Z'n leven - met name z'n wielercarrière - werd letterlijk verscheurd door de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) en dat zal Henri ook geen goed hebben gedaan.
Hij verloor door de oorlog sowieso een aantal (Lapize, Faber) collega coureurs wat je als mens toch zal doen nadenken.
Voor iemand die z'n carrière deels verloren zag gaan in oorlogsjaren heeft hij een zeer imposante erelijst bij elkaar gefietst.

De Tour de France is natuurlijk z'n grootste overwinning. Maar Henri deed het ook erg goed in eendagskoersen. In Italië haalde hij het zowel in Milaan-San Remo als in de Ronde van Lombardije (3x!).
Dat laatste leverde hem ook een mooie bijnaam in Italië op: De Koning van de Lombardije.
Hij won ook alle drie de grote Franse klassiekers: Parijs-Tours, Bordeaux-Parijs en Parijs Roubaix.

Z'n eerste overwinning in Parijs-Roubaix was in 1919. De renners trokken voor het eerst na de Grote Oorlog door een totaal verwoest gebied richting Roubaix.
Aan die editie heeft de koers ook haar naam te danken. L'Enfer schreven de kranten. Tijdens de oorlog was de pers maar mondjesmaat in het frontgebied aanwezig geweest.
De gruwelijkheden in de loopgraven werden immers voor het gewone volk zo veel mogelijk weggehouden.
Er was onder soldaten immers steeds meer weerstand om naar het front te gaan en met name aan het einde van de oorlog had het Franse leger te kampen met veel deserteurs.

Toen in 1919 de karavaan van Parijs-Roubaix door dit hopeloze, trieste en totaal verwoeste landschap trok werd voor het grote publiek pijnlijk concreet wat er vier jaar lang gebeurd was.
De renners fietsen van ruïne naar bomkrater. Iedere ruïne stond symbool voor een verwoest gezin. Iedere loopgraaf voor de dood van honderden soldaten. Iedere heuvel voor een slagveld waar duizenden jonge mannen zijn gesneuveld.

Henri had de bijnaam Fil de Fer en was inderdaad van ijzer. Natuurlijk zal het aanzicht van de oorlogswonden ook hem wat gedaan zal hebben. Toch was Pélissier na vier jaar inactiviteit gebrand om deze Parijs-Roubaix te winnen. Hij moest en zou deze eerste editie na de oorlog winnen.
De gedrevenheid van Henri is zo groot dat als de renners voor een stilstaande trein moeten wachten hij met de fiets op de nek door de trein naar de andere kant loopt. Het typeert z'n rebelse karakter, maar ook z'n gedrevenheid om een koers te winnen.
Net iets meer dan 20 coureurs halen de finish  Niet gek want de meeste  hebben de laatste jaren nauwelijks getraind.
Voor Henri was de feestvreugde overigens snel over want na z'n winst moet hij nog een paar maanden terug naar het leger.

Podium 1919
1 Henri Pelissier
2 Philippe Thys
3 Honoré Barthélémy

In 1921 wist Henri Pélissier nog een keer de Helleklassieker te winnen en ook toen was het landschap nog steeds bezaait met puinhopen van de oorlog.
Z'n broer Francis werd tweede en in de familie werden er geen cadeaus uitgedeeld. Henri was te eergierig en wilde gewoon alles zelf winnen.

Podium 1921
1 Henri Pelissier
2 Francis Pelissier
3 Léon Scieur

Charles was de derde fietsende broer en wist twee keer op het podium van Parijs-Roubaix te komen: 1927 (3e) en 1931 (2e).

Foto (bron BNF): Over de oorlogsjaren van
Henri Pélissier is niet veel te vinden.

Na z'n loopbaan als coureur is het leven van Henri eigenlijk één groot drama geworden. Z'n vrouw pleegt zelfmoord en een paar jaar later wordt hij met het zelfde wapen door z'n nieuwe lief vermoord.
Een triest einde van één van de grootste kampioenen die Frankrijk heeft voortgebracht.

vrijdag 15 april 2022

Wouts fietsje

Wout is blijkbaar heel blij met z'n speciale fiets voor Parijs-Roubaix want met enige hulp zorgt hij voor dit fraaie plaatje. Los van de promotie die hij daarmee doet voor Cervelo, denk ik dat het een oprechte actie van Wout is. Op de sociale media zien we niet alleen het resultaat van de foto maar ook hoe deze tot stand is gekomen. Deze gast houdt echt van het spelletje en van alles wat daar bij komt kijken. Fijn dat voor dit soort bijzaken er nog tijd is in een sport die inmiddels door de wetenschap is overgenomen.

Fijn dat hij er zondag bij is en hopelijk gaat hij een rol van betekenis spelen. Zou goed zijn voor de koers en is natuurlijk vooral goed voor Wout en z'n vele supporters die na zijn overwinning in de E3 toch wat op hun honger zijn blijven zitten.

Nog twee nachtjes slapen................


Matjes ploeg

Gister heeft de Alpecin-Fenix onder bijna zomers omstandigheden de recon gereden. Door het mooie weer veel publiek en uiteraard heel veel pers. Zoals gebruikelijk krijgt kopman Mathieu van der Poel dan de meeste aandacht.
In een finale ben je doorgaans op jezelf aangewezen, maar vooral het eerste deel van de koers kan een ploeg er voor zorgen dat de kopman geen trap teveel doet. Het werk wat een ploeg dan verzet is enorm belangrijk. Daarom zetten we de ploegmaten waar Mathieu zondag mee ten strijden trekt eens in het zonnetje.
Daarnaast zitten er een paar bij die met een bepaald koersverloop zelf een goed resultaat kunnen scoren.
 
Gianni Vermeersch
Degelijke ploegmaat met zeer ruime cross ervaring. Vorig jaar werd Gianni 15e dus dit is een ploegmaat die ver kan komen in de finale.
Op zijn eigen erelijst staan overwinningen in Antwerp Port Epic en de Slag om Norg. Deze laatste bevat zeer veel zeer slechte stroken en daar voelt Gianni zich blijkbaar thuis.
 
Senne Leysen
De lange Senne begint een vaste waarde te vormen bij Alpecin. Harde werker die zich vooral inzet voor het resultaat van de ploeg. De onzichtbare krachten in het peloton waar geen kopman zonder kan.

Guillaume van Keirsbulck
Dit is typisch zo'n renner die hoef je niks meer uit te leggen. Ruim 10 jaar ervaring in het profpeloton en is daarmee min of meer een soort van wegkapitein.
Guillaume won zelf in zijn carrière de Antwerp Port Epic en Le Samyn. Deze laatste is een Waalse kasseienkoers die gelukkig meer en meer aandacht krijgt. Als je LE Samyn weet te winnen dan kan je op de stenen rijden.
 
Tim Merlier
Razend snel en als de koers een beetje gek loopt is dit niet de gast waarmee je naar de meet wil. Daarmee heeft Alpecin een sterke tactische troef in handen. Tim is zelf bezig met het bouwen aan een schitterende erelijst met overwinningen in Brussels Cycling Classic, Nokere Koerse, Classic Brugge-De Panne en een etappe in zowel de Giro als de Tour.

Silvan Dillier
Net als Guillaume heeft ook Silvan de nodige ervaring. Hij werd vorig jaar voor de derde keer  Zwitserse kampioen en dan kan je echt wel een beetje fietsen. Binnen de opdracht waar de ploeg zondag voor staat is vooral zijn tweede plek in Parijs-Roubaix in 2018 van belang. Silvan kwam met Peter Sagan met voorsprong de wielerbaan oprijden. Op de kasseien behoorde Silvan die dag tot de allerbeste maar in het sprintje op de baan was Sagan net even te sterk. Sagan is er helaas niet bij en misschien ruikt Silvan zelf wel kansen als Mathieu een wat mindere dag heeft.

Julien Vermote
Ook Julien heeft al ruim 10 jaar ervaring in het prof peloton. Een goedlachse harde werker die vooral in het begin van de koers van onschatbare waarde voor een kopman kan zijn. Hij weet precies hoe je door het peloton moet manoeuvreren, waar het op de kant gaat en wat gevaarlijke momenten zijn. Onwaarschijnlijk pak ervaring neemt Julien zondag mee.

Op basis van de resultaten van Mathieu kan je stellen dat hij zondag de grootste favoriet is. Het is toch goed ook naar ploegen te kijken. Veel ploegen hebben een ziekenboeg die vol ligt en komen toch met een paar tweede keus renners aan de start als het om kasseien gaat. 
De ploeg die Alpecin-Fenix zondag op pad gaat sturen is verre van een tweede keus. Iedere kopman zal zich enorm gesteund voelen als je met deze ploeg de strijd aan mag gaan. 
Heel veel ervaring en bewezen kwaliteiten op kasseien!
 
Of de winnaar in hun midden zit is lastig maar ze zullen zondag niet onopgemerkt blijven!

donderdag 14 april 2022

2021 Paris Roubaix Femmes

Zaterdag is het zover en mogen de vrouwen van start voor hun tweede editie van Parijs-Roubaix. Om als kijker warm te lopen even een mooi filmpje van de UCI van de editie van vorig jaar.

Wout van Aert is erbij!

Jumbo-Visma Cyclinhg team maakt zojuist bekend dat Wouit van Aert zondag aan de start zal staat van Parijs-Roubaix. Niet als kopman maar met Wout weet je het natuurlijk maar nooit.

dinsdag 12 april 2022

TV tips Parijs-Roubaix 2022

Woensdag 13 april
21:25 Canvas - Extra Time Koers (voorbeschouwing)

Zaterdag 16 april
13:30 Eén - Parijs-Roubaix vrouwen
14:00 Eurosport - Parijs-Roubaix vrouwen
15:55 NPO 1 - Parijs-Roubaix vrouwen
 
Zondag 17 april
10:30 Eurosport - Parijs-Roubaix mannen
13:11 NPO 1 - Studio Sport met oa Parijs-Roubaix mannen
13:30 Eén - Parijs-Roubaix mannen
18:45 Eurosport - Parijs-Roubaix (herhaling)

maandag 11 april 2022

Hornaing a Wandignies (Secteur John Degenkolb)

3700 meter - 4 sterren

Samen met de strook bij Quiévy is dit de langste strook uit de recente edities van Parijs-Roubaix.
De strook begint bij het verlaten van  Hornaing en na 300 meter is er een spoorwegovergang.
Dat is altijd een lastig punt in een koers en er is in de recente jaren al meermaals ophef over een spoorwegovergang geweest.
Na overweg blijft de strook langs het spoor lopen en na 750 meter is er een klein stukje asfalt en daar slaan de renners rechtsaf.
Daar staan links van de weg twee zeer opvallende witte watertorens die je van ver al kan zien.
Vanaf hier is het nog bijna drie kilometer tot aan het bruggetje bij Wandignies.
De kasseien zijn niet heel slecht maar er lijkt werkelijk geen einde aan te komen.

Foto: Bij het oprijden van de strook aan de rechterkant vinden we dit zuiltje.

Recent is de strook omgedoopt tot Secteur John Degenkolb die in 2015 deze koers wist te winnen. Degenkolb is een groot fan van deze koers en tevens ambassadeur van Les Amis de Paris Roubaix.
De strook is op twee plaatsen gemarkeerd met een zuiltje met daarop informatie over deze strook en een vermelding van de belangrijkste successen van Degenkolb.

Het eerste zuiltje tref je aan direct bij het oprijden van de kasseien bij het verlaten van Hornaing. Een tweede zuiltje staat bij de twee grote watertorens. Kan je echt niet missen.

Foto: Een zeer markant punt na 800 meter met het zuiltje van John Degenkolb.

Wat de renners wel kunnen missen is deze 3700 lange strook. Als kiespijn zullen er een aantal zeggen! Toch razen specialisten hier met een daverende vaart overheen. In de editie van 2017 liet Daniel Oss een gemiddelde optekenen van ruim 44 kilometer per uur. Dat is op een gewone weg al een zeer respectabele snelheid.

Afbeelding: Van onder bij Hornaing naar boven bij Wandignies. 
Direct aan het einde van de strook gaan de renners rechtsaf.

zaterdag 9 april 2022

Parcours 2022

Gister plaatste ik al een overzicht van de 30 kasseistroken die de renners dit jaar voor de wielen krijgen. Voor het overzicht hier ook nog even de kaart.

De renners starten zoals als jaren gebruikelijk is in Compiègne en de finish is op de legendarische wielerbaan. Totaal 257,2 kilometer waarvan 54,8 kilometer kasseien.