Pont Gibus

1600 meter - 3 sterren

De strook is in gebruik vanaf 1974 maar in de recente geschiedenis ontbrak hij vanwege de slechte staat.
In het najaar van 2012 is de strook - voor heel veel geld - gerestaureerd en maakt na een paar jaar van afwezigheid sinds de editie van 2013 weer deel uit van het parcours.
De strook kenmerkt zich door de twee brughoofden halverwege de strook. Op een van de brughoofden staat met grote letters: GIBUS.
De officiële naam van de strook is pavé de Wallers à Hélesmes, maar gaat al jaren als Pont Gibus door het leven. 

Gibus is een koosnaampje voor Gilbert-Duclos Lassalle. De stoere Franse bonk uit Gap (nota bene hooggebergte) wist de Helleklassieker twee keer te winnen en genoot grote populariteit onder het Franse publiek.
Deze strook is min of meer door de fans toebedeeld aan  Gilbert-Duclos Lassalle. In de finale ligt even buiten Cysoing een strook en deze heeft formeel de naam Pave Gilbert-Duclos Lassalle gekregen.

 

 Foto: De twee brughoofden met daarom de koosnaam voor Gilbert-Duclos Lassalle.

De strook begint aan de D40 even zuidelijker waar de renners deze bereikt hebben na de doorkomst in het Bos van Wallers.
De strook loopt richting noordwesten. Nagenoeg in een rechte lijn en halverwege bij het oude spoor zit er een slinger in de strook. De strook komt uit op de D955

Gilbert-Duclos Lassalle legde in 2012 de eerste steen (kassei dus) voor het restauratie project. De restauratie betrof met name het eerste deel tot aan de oude brughoofden. Het hoefde namelijk maar een heel klein beetje te regenen en het eerste deel stond helemaal onder water. De kasseien op dit deel zijn weggehaald en er is een drainage aangebracht zodat het water dat uit de hemel op de hel valt weg kan. Hierna zijn de kasseien weer neergelegd en die liggen nu een stuk beter dan voor de restauratie. Het tweede deel is niet gerestaureerd en komt met regen ook niet volledig onder water te staan.

Foto: Wielertoeristen op het tweede deel tijdens de 

toereditie van Velo Club Roubaix van 2024

Na de restauratie heeft de strook een ster verloren en staat nu op drie sterren. Dat neemt niet weg als je net het Bos van Wallers achter de kiezen hebt dit een lastige strook blijft.
Daarom zullen veel renners toch blij zijn met de restauratie want voor 2012 lag de strook er heel beroerd bij en was voor veel renners het tussenstuk op de D40 te kort om op adem te komen.

Pont Thibaut

1400 meter - 3 sterren

Van hier is het nog 35 kilometer tot de finish met in totaal nog 11 kilometer kasseien. De strook van Pont Thibaut heeft "slechts" 3 sterren.
Toch is het verre van een eenvoudige strook en de renners hebben op dat moment goed 220 kilometer in de mik zitten. Het gaat wegen en tellen!

De strook is mede een uitdaging door een aantal zeer lastige bochten. Vooral de rechts links combinatie in het tweede deel is erg lastig. Renners vallen hier of je bent ineens helemaal je tempo kwijt.
Dit zijn echt bochten waar je helemaal stil kan vallen.
Het laatste deel is een paar jaar geleden gerestaureerd. Dat was echt nodig want een stuk van 100 meter aan de rechterkant van de weg was volledig weggezakt

Foto: Laatste stuk Pont Thibault voor de restauratie

De strook maakt sinds 1978 deel uit van Parijs-Roubaix en is een vaste waarde in de finale.
In 2011 plaatste Fabian Cancellara op deze strook een schitterende aanval. Bijzonder hoe hij op de pedalen ging staan om maximale snelheid te krijgen.
Toch ging een stuurmanskunstenaar als Cancellara opmerkelijk voorzichtig door de bochten. Bewijs van parcourskennis en inzicht.
Daarnaast is Fabian natuurlijk iemand die weer snel op tempo kwam en deze strook was als het ware op maat voor hem gemaakt.

Foto: Saxo ploeg tijdens de Recon van 2012

Renners die een fiets weer rap op snelheid weten te brengen zijn hier dik in het voordeel. Vanaf hier is het minder dan een uur koers en wordt er op niemand meer gewacht.
De finale is al even aan de gang en wie nu voorop rijdt zal er veel aan doen om achtervolgers niet meer terug te laten komen.

Meestal staan hier weinig toeschouwers omdat die doorgaans dan kiezen voor Mons-en-Pévèle of Carefour de L'Arbre. Toch is juist deze strook de moeite om koers te gaan kijken omdat door de bochten je de renners over een lange afstand kan zien. 

Foto: Neutrale Mavic auto tijdens een event voor wielertoeristen

De strook is ook regelmatig een breekpunt in de koers. Als het geregend heeft is het hier één grote modderpoel omdat op veel plaatsen de akkers net iets hoger liggen en het water met blubber naar de weg loopt.
De strook begint in Pont Thibault aan de D917 en loopt naar Ennevelin. In het dagelijks leven heeft deze strook nauwelijks een andere functie dan een boerenweg.
Het gebeurd ook regelmatig dat op dagen dat er geen koers is er veel mest op de weg ligt.

Afbeelding: De renners komen van links vanaf de D917. 

De straatnaam van de strook is Rue de Pont Thibaut

Pont Thibault wordt zowel met een "L" als zonder geschreven. Op het plaatsnaambordje staat wel een "L", maar op het zuiltje aan het begin van de strook dan weer niet. Al jaren worden beide schrijfwijze gehanteerd.

 

Foto: Zelf in actie tijdens Paris-Roubaix Cyclotourism 2024

Camphin-en-Pévèle

1800 meter - 4 sterren

De strook is genoemd naar het gelijknamige dorp komt uit aan de rand van het dorp en even na het dorp begint Carrefour de l'Arbre.
De strook van Camphin-en-Pévèle wordt ook wel Pavé de la Justice genoemd. Dit naar de officiële naam van de weg in het eerste gedeelte.

Sinds 2023 heeft de strook ook de naam Secteur Eddy Merckx gekregen. Bij het oprijden van de strook is daar vorig jaar een zuiltje geplaatst als eerbetoon aan deze fenomenale kampioen. Merckx was een echte alleskunner en wist drie keer te winnen en was ook nog eens twee keer tweede. In zijn twaalf deelnames deed hij nooit slechter dan een vijftiende plek. Indrukwekkend!

Kenners hadden echter wellicht een andere strook voor Merckx uitgezocht, want Camphin-en-Pévèle is pas in 1980 in het parcours opgenomen terwijl Merkx in 1977 voor het laatste deelnam.
Het parcours moest in de jaren die volgde meermaals aangepast worden door de aanleg van de TGV.

Foto: Veel wielertoeristen rijden hier argeloos voorbij maar dit is toch een mooie plek om even halt te houden.

De strook heeft een L-vorm en ligt zeer slecht. Goed is te zien dat deze strook al op een groot aantal plaatsen is gerestaureerd, maar het aantal gaten is talrijk.
In het tweede deel na de bocht loopt de strook iets op en een klein rijtje bomen wat daar staat is de enige beschutting die je hier kan vinden.

 

Foto: De ploeg van Dimension Data tijdens de Recon van 2018 halfweg Camphin-en-Pévèle.

Beschutting is nodig want op deze vlakte kan het aardig waaien en er staat eigenlijk altijd wel wind.
Tijdens de koers moet je hier van voren zitten want nu gaat het rap. Na deze zeer zware strook volgt direct Carrefour de L'Arbre en gelijk daarna Gruson.
Door de opeenvolging is het nauwelijks mogelijk om nog terug te komen als je hier een gaatje laat vallen.
De kasseien liggen zeer slecht en als het nat is dan is deze strook een groot blubberballet. Vooral het deel na de bocht. In het kantje rijden is dan niet zonder risico want de klei die hier ligt is dan spek en spekglad.

 

Foto: Al dagen voor de koers staan er aan het eind van deze stroken tientallen campers.

Tijdens de koers is dit ook een populair verzamelpunt voor supporters. Sinds een aantal jaren mogen er op de laatste stroken geen campers direct langs de strook worden gezet.
Voor campers zijn er verzamelplaatsen ingericht. Een zeer grote verzamelplaats is de weg die bovenlangs deze strook loopt. In de dagen voor de koers verzamelen zich hier honderden campers. Sommige staan er al op maandag en zijn direct na de Ronde van Vlaanderen richting Noord Frankrijk gereisd.
Mocht je tijdens de koers bij een van de stroken met een camper willen gaan staan volg dan de aanwijzingen van de Gendarmerie en de borden die speciaal zijn geplaatst.

 

 Foto: Speciale borden om de vele campers in goede banen te begeleiden,

Veel supporters blijven niet op Camphin-en-Pévèle maar lopen een kilometer verder het parcours op, om op Carrefour de l'Arbre te gaan kijken.
Toch is de strook van Camphin-en-Pévèle meer dan de moeite waard. Vooral als je even na het bosje gaat staan en je de renners mooi kan zien aankomen.
Beslist met verbeten gezichten want de kwalificatie van vier sterren is helemaal terecht.

 

Afbeelding: De strook begint bij de D93 waar de renners voor de grote boerenhoeve links af slaan.

Links boven is het eerste stukje van Carrefour De L'Arbre te zien. Stroken liggen dus zeer kort op elkaar.

Mons-en-Pévèle

3000 meter - vijf sterren

Sinds 1955 is dit een naam waar menig renner het zweet van in de handen krijgt.
De strook is meermaals gewijzigd, maar de zwaarte van de huidige strook past nog steeds bij de legendarische naam.

Mons-en-Pévèle is een dorp op een ruim honderd meter hoge heuvel in het Pays de Pévèle.
Mijn kennis van de vaderlandse geschiedenis is niet heel erg top, maar volgens mij hoorde Pevelenberg in de Middeleeuwen bij de zuidelijke Nederlanden.
Ik wil er zeker geen ruzie over maken want dat is in deze regio iets te vaak gebeurd.
Vooral bekend is de slag bij Pevelenberg (1304) waar geschiedkundige het nog steeds niet eens zijn wie er nu echt gewonnen heeft.
Nadien is er in deze streek in zo'n beetje iedere oorlog wel gevochten.

Gelukkig wordt er nu alleen nog slag geleverd op de fiets. In de eerste jaren dat de koers Mons-en-Pévèle aandeed ging dat via de beklimming van Le Caouin.
Een zware fors omhoog lopende kasseistrook.
De melkboer in Mons-en-Pévèle was het echter zat om iedere keer met boter in plaats van met melk aan te komen dus werd Le Caouin werd.

Foto: Wielertoeristen bij het oprijden van de strook van Mons-en-Pévèle 

tijdens een totaal verregende editie van Paris-Roubaix Cyclotourisme 2022

 

De koers week uit naar de andere kant van de berg en via de Pas Roland werd nu het dorp beklommen. Helaas kon ook deze route naar de top niet ontkomen aan de asfaltmachine.

Gelukkig liggen er in het land van Pévèle vele, vele kilometers kasseistrook tussen de landerijen.
Even onder de heuvel is er nu een Z-vormige kasseistrook die een van de zwaarste in de koers is.
Slechte tot zeer slechte kasseien en daarnaast is het voor een groot deel smerig vals plat. Dit in combinatie met de wind die hier bijna altijd staat maakt het tot een loodzware strook.
De strook maakt deel uit van het parcours sinds 1978 en is sindsdien slecht één keer niet aangedaan.
Een paar keer is alleen het eerste deel gebruikt en in 2008 zijn de zeer slechte delen gerestaureerd.

De strook Mons-en-Pévèle zorgt er doorgaans wel voor dat er de nodige renners over boord gaan. In de koers zitten we dan aan de kaap van de 200 en de mannen die voor de overwinning gaan zullen er nu eens fors aan ranselen. Voor de mindere goden is dit stadium van de koers dan ook doorgaans een cursus in nederigheid.
Direct na de strook komt er een stukje vals plat. Een niemendalletje voor een getrainde prof, maar in dit stadium van de koers gaat alles wegen.

 

Foto: Wielertoeristen op Mons-en-Pévèle tijdens hun editie (VCR) van 2018.

Zelfs na een droge week staat er nog water in de bochten!

Hier begint het wapengekletter maar toch is het nog vijftig kilometer naar Roubaix met onderweg nog 15 kilometer grotendeels erg slechte stenen.

Heeft het geregend dan is dit een strook waar de duivel spreekuur houdt. Met name de laatste 1500 meter zijn dan - ondanks de restauratie - een bijna onmogelijke opgave.
De kuilen in de zijkant van de weg zijn gevuld met plassen en je weet niet hoe diep ze zijn. Alleen zij met een heel groot hart durven nog van de rug van de weg te rijden om anderen in te halen. Zit je in een regen editie verder dan de 20e plaats is dit het moment dat je de koers gaat verliezen.
Tijdens de koers trekt deze strook dan ook zeer veel publiek.

Afbeelding: De strook loopt in een Z vorm van de D917 (rechts) naar de D120.

In het voorjaar van 2024 is in het begin van deze strook een gedenkzuil gemaakt voor de in 2023 overleden François Doulcier. Terecht want jarenlang speelde François Doulcier als boegbeeld van Le Amis De Paris Roubaix een belangrijke rol in het onderhoud van het parcours en de promotie van deze schitterende klassieker.

Foto: Na 100 meter vind je aan de linkerzijde het gedenkzuiltje dat voor François Doulcier

Wallers Haveluy

2500 meter - 4 sterren

Deze strook staat ook wel bekend onder de naam Pavé Bernard Hinault. De strook wordt gebruikt sinds begin deze eeuw en baarde vooral opzien tijdens de Tour van 2010.
Voor specialisten is dit een heerlijke strook, maar wie deze omgeving vervloekt kan op deze enkele strook minuten verliezen.
De strook heeft een L-vorm en tot de bocht loopt het iets op. Meestal staat op deze open vlakte een stevige wind en dan zijn het de sterke jongens die als eerste de bocht gaan nemen.
De bocht is scherp en krap en je valt nagenoeg stil. Er zijn sterke beentje nodig om weer snel op gang te komen.
Na de bocht loopt het weer wat af, maar het wordt nergens eenvoudig en tot het eind zal er gewerkt moeten worden.

Foto: Wielertoerist bij het oprijden van de strook

Als het geregend heeft staan er met name in het eerste deel heel veel plassen. Het is dan echt zaak het midden van de weg te nemen omdat je maar slecht kan inschatten hoe die de plassen zijn.
Bij het oprijden van de strook staat een zuiltje met de naam van de strook. Ook een klein monument van een de Franse renner Jean Donain.
Bij het opdraaien van de Chemin des Helesmes - wat de officiële naam is van deze weg - staan er twee reuze fietsen.

Foto: Reuze fietsen bij de afslag naar de strook. Of renners er aandacht voor hebben?

Na deze strook gaat het in vliegende vaart richt Bos van Wallers wat de volgende strook is.
Kilometers lang worden er dan bijna onwerkelijke snelheden gehaald, om maar als eerste de kopman in Het Bos af te kunnen zetten.
Daarom is het tijdens de koers van groot belang om bij de eerste te zitten op deze Pavé Bernard Hinault.
Hier gaat nog niemand de koers winnen maar je kan hem er al wel verliezen. Hier niet van voren zitten gaat daarna heel veel krachten kosten om weer in de kop van de wedstrijd te komen.

Afbeelding: De strook loopt van rechtsonder bij de D440 naar linksboven bij de D13

Bos van Wallers Arenberg

2400 meter - 5 sterren

In de zestiger jaren was de asfaltmachine in Noord Frankrijk met een forse opmars bezig. Dat zorgde ervoor dat de organisatie op zoek moest naar alternatieven om toch voldoende kasseistroken in de koers te behouden.
Jean Stablinski - zelf een verdienstelijk coureur - werd op pad gestuurd om kasseistroken te scouten.
Het meesterwerk waar hij mee op de proppen kwam is de 2400 meter lange La Drève des Boules d'Hérin.
Een weg uit de oertijd in een sombere mijnstreek (sinds 1990 definitief gesloten) die dwars door een donker en vochtig bos loopt.
Een Bos dat doorgaans alleen bevolkt wordt met een enkele wandelaar of vogelspotter.
Terecht dat je hier niet met de auto mag rijden want het bos is een prachtig stuk natuurgebied dat ook valt onder het Franse Staatsbosbeheer.
De strook maakt sinds 1968 deel uit van Parijs-Roubaix.
Het begin van de strook is bij de spoorwegovergang aan de rand van Arenberg en het einde van de strook is bij de D40.

Foto: De hekken staan klaar voor de grote dag.

De strook loopt licht bergaf maar wie er fiets heeft echt niet het gevoel in het voordeel te zijn.
Tussen 1974 en 1983 kreeg de organisatie geen toestemming om de koers hier door te laten.
In 1999 en 2000 werd de strook van noord naar zuid "bergop" gereden.
Dit had alles te maken met de zware val van Johan Museeuw in 1998. Hierbij verloor Museeuw bijna z'n linker been.
Om het tempo in het bos te drukken werd er twee jaar in omgekeerde richting gereden.
Het beoogde effect zal minimaal geweest zijn want vanaf 2001 ging het gewoon weer vanaf de spoorwegovergang van Arenberg de stenen op.
In 2005 zat de mythische strook niet in het parcours wegens restauratie werkzaamheden.
Wie nu over de strook wandelt of fietst kan niet geloven dat een kleine 20 jaar geleden dit middeleeuws karrenspoor voor een kleine 300.000 Euro is gerestaureerd.

 Foto: Een wielertoerist verkent Het Bos in de herfst. Foto is genomen vanaf de vervallen treinbrug

Hoewel in een paar jaar tijd het bos een mythisch aanzien kreeg heeft de strook op de uitslag van de koers doorgaans weinig effect.
Van hier is immers het nog bijna 100 kilometer naar Roubaix. Doorgaans volgen er nog 15-16 stroken met in totaal nog goed 30 kilometer kasseien.
Je kan in het bos echter wel de koers verliezen dus is het zaak om goed van voren te zitten.
Doorgaans is Haveluy (Pave Hinault) de voorgaande strook en van daar naar het Bos van Wallers is het een kilometer of zeven.
Het voorste peloton legt dat in een moordend tempo af om de kopmannen in een goede positie te brengen. In een verschroeiend tempo dendert het peloton naar de spoorwegovergang of daar de eindstreep al is getrokken.
Als een dolle meute razen de renners door Arenberg. Nu is dat overigens geen dorp om aan sightseeing te doen.
De huizen zijn grauw van de mijnbouw, de luiken dicht en anders hangt er wel een vergrijsde vitrage.
Het ademt wel de sfeer uit dat deze omgeving alleen geschikt is voor de sterke jongens. Zij die kunnen overleven.
Overleven is het ook op het moment dat het peloton de overweg kruist.
Op dat moment zitten de meeste renners al lang op hun adem te trappen en om hun moeder te roepen.
Nu moet er 2400 van de meest gruwelijke kasseien worden overbrugt.
Zij die hier voor het eerst komen kunnen het nauwelijks geloven dat dit bestaat EN dat je hier moet koersen.

Foto: Voor de renners lijkt de strook oneindig.

Met stomweg bonken kom je er niet. Je zal op enige manier soepel moeten draaien.
Hier wordt het peloton fors uit elkaar getrokken.
De bezemwagen heeft het hier doorgaans ook erg druk. Vooral renners voor wie deze klassieker "een motje" is vinden het nu wel genoeg.
Ze hebben de kopmannen 150 kilometer op weg geholpen dus het is genoeg. Zij die een kans op het podium maken trekken vooraan echter volle bak door.
Vol, vol, vol.
Onder de kanshebbers valt de schade doorgaans mee, maar de inspanning die je hier moet leveren gaat in de loop van de koers zwaar doorwegen.

Bij het oprijden van de strook staat een monument van "uitvinder" Jean Stablinski. Dat is een erg goeie keuze want geloof me................als dat monument aan het eind van de strook zou staan kwamen er heel wat verwensingen richting de goede man.
In de officiële koers-presentatie wordt voor deze strook de benaming Trouée d'Arenberg gebruikt. Daarom zie je in verslagen ook wel eens "de loopgraaf van Arenberg" staan.

Welke naam je ook gebruikt je zal hem altijd met respect uitspreken. Het Bos! Ja Het Bos van Wallers. Het Bos van Wallers Arenberg.

 Afbeelding: De strook begint rechtsonder even buiten Arenberg en loopt door tot de D40

Secteur Quérénaing à Maing

2500 meter - 3 sterren

De strook werd voor het eerst gebruikt 1996 en loopt bijna in een rechte lijn. De kasseien liggen vrij goed en op een aantal plaatsen ligt er een strookje asfalt.
De lastigheid zit echter in het hoogteverschil.
De strook loopt serieus op en een tand te groot duwen kan je lelijk opbreken. In het tweede deel loopt de strook weer een stuk omlaag en daar is het goed uitkijken.
Dit is een plek waar het bidons regent. Ook hier liggen de kasseien vrij goed maar door de hoge snelheid stuitert alles alle kanten op.
Alert blijven is hier van groot belang want hier wil je niet vallen. Een schuiver in een bocht van een vlakke strook kan een keer gebeuren en valt doorgaans mee.
In het vals plat omlaag richting Maing kan de voorste groep echt op hol slaan en hier wil je niet over de kop.

In edities voor wielertoeristen zie je sommige fietsers hier ook enigszins in paniek raken als de snelheid in het tweede deel teveel oploopt.

Opletten dus!

De officiële naam van de weg is Rue de Maing en het wegnummer is D59.

 

Kasseistroken Parijs Roubaix weergeven op een grotere kaart

Tilloy à Sars et Rosières

2400 meter - 4 sterren

In 14 kilometer tijd krijgen de renners drie vrij lange stroken voor hun kiezen, waarvan deze de derde is.
Kort hiervoor hebben de renners immers de stroken van Hornaing à Wandignies (3700 meter) en Warlaing à Brillon (2400) voor de wielen gehad.

Bij Tilloy nemen de renners bij de D35 de smallere D158B. Ze passeren een rustige woonwijk om daar waar de de bebouwing stopt de kasseien op te vliegen.
Hoewel de weg ook gebruikt wordt voor dagelijks verkeer en niet alleen door boeren liggen de stenen op veel plaatsen hier toch serieus slecht.
Na 200 meter komt er een lastige bocht naar rechts. Als je hier alleen rijdt en er is geen publiek dan is er niks aan de hand.
De bocht lijkt vrij ruim maar om er tijdens de wedstrijd met hoge snelheid door te gaan valt toch niet mee. Veel renners komen hier naast de kasseien waar fijn grind en zand ligt waar je makkelijk een uitglijder maakt.
In dit bochtje hebben al heel wat renners op de grond gelegen.

Kort hierop volgt een flauwe bocht naar links die op hoge snelheid genomen kan worden. De kasseien blijven slecht en na circa 1500 meter is direct na een bruggetje weer een bocht naar rechts.
Door het bruggetjes kunnen renners niet met teveel naast elkaar rijden waardoor alles in elkaar wordt geduwd.
Zaak om hier van voren te zitten want ook hier wil je uit de ellende blijven.

Hierna volgen nog wel een paar flauwe slingers, maar het zijn vooral de kasseien zelf die voor de uitdaging zorgen.
De opeenvolging van stroken gaat wegen en we zijn op weg naar de grens van de 200 kilometer.
De finale zit eraan te komen!

Afbeelding: Begin van de strook is 200 meter na de afslag op de D35 en loopt door tot kort voor de D953

Pavé de Mérignies

675 meter - 2 sterren

De strook staat ook bekend onder de naam Pavé de la Rosée dit naar de officiële naam van de weg die is namelijk Rue de la Rosée.
De strook loopt van Mérignies naar de D54c en is door z'n lengte geen al te grote hindernis. In de eerste paar honderd meter is het nog wel even opletten omdat de weg daar vrij bol staat. Zorg dat je daar goed in het midden rijdt.
Zeker als het nat is want dit is wel een strook met blubber randjes.
Voor echte specialisten is dit strookje echter een niemendalletje, maar daar kan in de koers toch de verrassing zitten.

Foto: Ook voor wielertoeristen is deze strook geen grote hindernis maar zorg dat je bij 

nat weer zoveel mogelijk in het midden blijf rijden.

De ideale lijn is smal en wie hier te ver van achter zit kan toch ineens worden verrast.
Dit is ook niet meer het moment dat er in de koers op elkaar gewacht gaat worden. Het is immers nog maar 40 kilometer naar de meet en iedere concurrent die je kwijt kan spelen maakt het op de wielerbaan alleen maar een stuk gemakkelijker.
Geen grote hindernis maar nooit onderschatten.

Afbeelding: Strook begint onder bij het uitrijden van Mérignies en loopt 

door tot de D54c waar de renners rechtsaf slaan.

Troisvilles (Pave Jean Stablinski)

2200 meter - 2/3 sterren

De strook is genoemd naar Jean Stablinski. Voormalig wereldkampioen, winnaar van de ronde van Spanje en winnaar van de eerste editie van de Amstel Gold Race.
Stablinski komt uit Noord Frankrijk en kent deze omgeving als z'n broekzak.
Hij was ook de ex-renner die de organisatie het advies heeft gegeven om Het Bos van Wallers in het parcours op te nemen.
Zowel bij het oprijden van "Het Bos" als deze strook van Troisville staat een monument voor Stablinski. Jean is oorspronkelijk van Poolse afkomst, maar genoot een enorme populariteit in Frankrijk.

De strook van Troisvilles is al jaren de eerste strook die de renners voor hun kiezen krijgen. De strook loopt iets op en daarna af maar de grootste handicap zit in de blubber.
Zelfs met een droge editie is deze strook doorgaans nog van een flinke laag blubber voorzien.
De strook begint bij het uitrijden (D94) van Troisvilles richting het noorden. Het begin van de strook is te herkennen aan een schild met de opdruk "Pave Jean Stablinski".

Na 900 meter kruist de strook de D643 en weer 900 meter verder is er een haakse bocht naar links en is het nog een paar honderd meter "uitbollen" richting Inchy.
Het is geen heel zware strook en toch zal voor menig renner of wielertoerist het even kauwen zijn. Er zit dan 100 kilometer asfalt in de benen en die moeten nu gaan wennen aan het ritme van de kasseien.
Tot hier is Parijs-Roubaix een eitje, maar in Troisville gaat "het feest" beginnen.
Vaak stormt hier een compleet peleton de kasseien op wat niet geheel zonder risico is.
Vroeg in de koers maar toch een interessante strook die m'n ze 2200 meter kasseien de boel zeker wakker schudt.


Kasseistroken Parijs Roubaix weergeven op een grotere kaart

Hornaing a Wandignies (Secteur John Degenkolb)

3700 meter - 4 sterren

Samen met de strook bij Quiévy is dit de langste strook uit de recente edities van Parijs-Roubaix.
De strook begint bij het verlaten van  Hornaing en na 300 meter is er een spoorwegovergang.
Dat is altijd een lastig punt in een koers en er is in de recente jaren al meermaals ophef over een spoorwegovergang geweest.
Na overweg blijft de strook langs het spoor lopen en na 750 meter is er een klein stukje asfalt en daar slaan de renners rechtsaf.
Daar staan links van de weg twee zeer opvallende witte watertorens die je van ver al kan zien.
Vanaf hier is het nog bijna drie kilometer tot aan het bruggetje bij Wandignies.
De kasseien zijn niet heel slecht maar er lijkt werkelijk geen einde aan te komen.

Foto: Bij het oprijden van de strook aan de rechterkant vinden we dit zuiltje.

Recent is de strook omgedoopt tot Secteur John Degenkolb die in 2015 deze koers wist te winnen. Degenkolb is een groot fan van deze koers en tevens ambassadeur van Les Amis de Paris Roubaix.
De strook is op twee plaatsen gemarkeerd met een zuiltje met daarop informatie over deze strook en een vermelding van de belangrijkste successen van Degenkolb.

Het eerste zuiltje tref je aan direct bij het oprijden van de kasseien bij het verlaten van Hornaing. Een tweede zuiltje staat bij de twee grote watertorens. Kan je echt niet missen.

Foto: Een zeer markant punt na 800 meter met het zuiltje van John Degenkolb.

Wat de renners wel kunnen missen is deze 3700 lange strook. Als kiespijn zullen er een aantal zeggen! Toch razen specialisten hier met een daverende vaart overheen. In de editie van 2017 liet Daniel Oss een gemiddelde optekenen van ruim 44 kilometer per uur. Dat is op een gewone weg al een zeer respectabele snelheid.

Afbeelding: Van onder bij Hornaing naar boven bij Wandignies. 

Direct aan het einde van de strook gaan de renners rechtsaf.

Pavé du Bar

1100 meter – 3 sterren

Deze strook maakt deel uit van secteur 11 die al sinds 1980 deel uit maakt van het parcours. Samen met Pavé Nouveau Monde vormt Pavé du Bar secteur Auchy-Lez-Orchies naar Bersée.
De strook Nouveau Monde is echter door een slechte staat een aantal keren niet ingezet.

Pavé du Bar wordt zowel bij het op als afrijden gemarkeerd met een infozuiltje.
De officiële naam van de weg is Rue Victor Fichelle.
Fichelle was verzetsstrijder in de Tweede Wereldoorlog. Zijn naam komt ook voor om het Monument aux Morts in Auchy-lez-Orchies. Het monument bevat zowel gesneuvelde uit de Eerste als uit de Tweede Wereldoolog. Twee oorlogen die deze streek enorm geteisterd hebben.

Foto: Info zuiltje aan het einde van de strook welke door het zomerse gras bijna onzichtbaar is.

De strook is in een relatief goede staat maar de aanduiding van drie sterren is op z’n plaats.  De strook komt immers rond de kaap van de 200 kilometer.
Voor veel renners (maar ook voor wielertoeristen) een magische grens en een strook als Pavé du Bar gaat dan toch tellen.
Zeker als gelijk doorgetrokken wordt op Pavé Nouveau Monde die 100 meter verder begint. Geen hele grote hindernis, maar mag na 200 kilometer niet onderschat worden!

Afbeelding: In koers beginnen de renners rechts bij de Rue de la Rroidure bij het 

uitrijden van Auchy lez Orchies en rijden ze van oost naar west.

De strook komt uit bij Rue du Bar waar de naam aan te danken is.

Warlaing à Brillon

2400 meter - 3 sterren

De renners hebben er goed 180 kilometer opzitten en we naderen de beruchte 200 kilometer grens.
Is het mooi weer met ideale temperaturen en wind in de rug zullen het nog flinke groepjes zijn die over deze strook trekken.
Is het beestenweer dan zal het hier al behoorlijk uit elkaar liggen. Voor veel renners zal de bevoorrading - die doorgaans na deze strook komt - een verleidelijk moment zijn om bij regen hier de remmen dicht te trekken.

Veel coureurs zullen al flink last van handen, armen, voeten en zitvlak hebben en...................na deze kasseistrook liggen er doorgaans nog 15 stroken te wachten met een totale lengte van 25 gruwelijke kilometers.

De strook zelf is niet extreem zwaar. Met een lengte van 2400 meter behoort hij wel tot de acht langste stroken van het parcours maar de kasseien liggen hier redelijk erg netjes.

De drie sterren heeft de strook ook vooral aan de lengte te danken en niet zozeer aan de slechte kasseien.
Deze weg wordt in het dagelijks leven gebruikt en derhalve is het logisch dat de staat van de weg vrij goed is.
Neemt niet weg dat je er niet aan moet denken dat iedere dag over deze weg op je fiets naar school of werk moet.

De officiële naam van de weg is Rue de Warlaing en de weg heeft nummer D81.

Afbeelding: De strook loopt zoals de naam aangeeft van Warlaing naar Brillon.

Chemin de l'Epinette

200 meter - 1/2 sterren

Dit strookje ligt aan de noordkant van Templeuve en loopt van de D345 naar de D19. De strook vormt al een aantal jaren met de twee volgende stroken de Secteur 7. Deze strook is dan ook de opmaak voor iets langere en lastigere Le Moulin de Vertain.
Toch mogen de 200 meter van Chemin de l'Epinette niet worden onderschat want het is lastig om voorbij een andere renner te komen als deze stilvalt.
Stilvallen kan omdat de stenen in het tweede deel toch vrij slecht liggen en de strook een flauwe bocht naar rechts maakt.
De 1 a 2 ster aanduiding heeft de strook ook niet aan het wegdek te danken maar is volledig te danken aan de beperkte lengte.
Strikt genomen is Chemin de l'Epinette een niemendalletje maar zoals veel stroken in Parijs-Roubaix geldt ook hier: Je gaat op deze strook Parijs-Roubaix niet winnen maar je kan hem er wel verliezen.

Voor nieuwkomers is het nog wel even schrikken want direct nadat je in Templeuve onder het spoor doorkomt is het ineens links en dan direct de kasseien op.
Zelfs na een paar keer nog een verrassend moment en een beetje onhandige situatie. Tijdens de koers zal dat meevallen omdat de weg dan is afgezet.

 Foto: Het eerste deel is vrij recent gerestaureerd maar in het tweede deel liggen de stenen toch vrij slecht.

Voor wielertoeristen is het hier toch uitkijken omdat tegenliggers uit een blinde hoek komen.

Ook bij het afrijden van de strook is het opletten als je weer de doorgaande weg oprijdt.
Omdat je direct de volgende strook (Moulin de Vertain) op moet ben je geneigd even niet zo goed op het verkeer te letten.
Geloof me de kasseien hier zijn geduldig dus neem even de tijd.

Voor renners die nog fris zitten is dit echter een mooie combinatie aan stroken. Tegenstanders die niet zo fris meer zijn kunnen hier een stevige tik krijgen. Zeker als tussen  l'Epinette en Moulin Vertain het gas erop gehouden wordt.

Afbeelding: De strook begint links direct nadat je onder het spoor bent doorgegaan. 

Op het laartje is goed te zien  dat Moulin de Vertain vrij snel volgt.

Le Moulin de Vertain

500 meter - 3 sterren

Om in 2002 de honderdste editie wat extra kasseistroken te geven is deze strook uit de "oudheid" opgegraven.
De strook krijgt slechts drie sterren, maar dat komt grotendeels door de beperkte lengte. Toch is dit een geniepige strook.
De kasseien zijn in mijn beleving vrij groot en de rug van de weg ligt vrij hoog ten opzichte van de zijkanten.

Foto: Muur met winnaar en de reuze-kassei aan begin van de strook

De strook komt na de kaap van de 200 kilometer en zit je hier niet fris dan is het lastig om het tempo erin te houden. Je weet dat het na deze strook een aantal kilometers wat makkelijker wordt maar.............
Als je het hier al lastig hebt dan is een top tien niet erg waarschijnlijk.
Als deze Moulin een helling was geweest hadden we het zeker een kuitenbuitertje genoemd.
Gezien de beperkte ruimte op de weg is het zeer verstandig om goed van voren te zitten. Dat mede omdat de strook eindigt in een geniepig scherp bochtje naar rechts.

Foto: De molen waar de strook haar naam aan te danken heeft

Bij het oprijden van de strook staat aan de rechterkant een molen waar deze strook haar naam aan te danken heeft.
Sinds een paar jaar staat bij het begin van de strook een reuze-kassei en een muur met de naam van alle winnaars.

Afbeelding: Strook begint rechts onder bij de D19 bij het uitrijden van Templeuve,

Gruson

1100 meter - 2 sterren

Voor het eerst in gebruik in 1978. De route de Gruson was immers kort daarvoor onderbroken door de TGV. Hierdoor moest het parcours een stukje naar het oosten opschuiven om over het spoor te geraken.
De strook van Gruson komt direct na de duivelse 2100 meter van Carrefour de L'Arbre. Het is precies 180 meter dat de renners "op adem" kunnen komen.
Maar in dit stadium valt de koers niet stil. De strook zelf ligt er redelijk goed bij en loopt heel licht omlaag.
Aan de zijkanten liggen er aarde stroken met steenslag. In de koers kunnen de renners hier echter niet rijden want hier staan hordes publiek.
In 2009 liep de publieke belangstelling bijna uit op een catastrofe toen twee tieners vlak voor Pozzato overstaken.

Foto: Wielertoeristen zoeken "het kantje" op om het gedokker op kasseien uit de weg te gaan.

Meestal is voor deze strook de beslissing wel gevallen. De strook van Gruson zorgt er wel voor dat zij die op Carrefour hebben moeten lossen er echt een kruis over kunnen maken omdat je even niet op adem kan komen. Na deze strook gaat het richting Hem waar de laatste echt strook op de renners ligt te wachten.
De officiële straatnaam van deze strook is Pavé de L'Arbre en begint bij de D90 even ten noorden van Cysoing.

 Afbeelding: De strook van Gruson begint rechts bij de D90 en loopt in westelijke richt naar de dorpsgrens van Gruson.

Secteur Saint-Python

1500 meter - 2 sterren

De strook werd voor het eerst gebruikt in 1973. De stenen liggen vrij goed en zelfs bij een natte editie blijft deze strook vrij schoon.
1500 meter blijft natuurlijk toch even bikkelen, maar het is nog 140 kilometer koers en dit is niet een strook waar snel de beslissing zal vallen.
Voor wie niet graag afdaalt op kasseien toch nog een lastig stuk want de strook gaat in dalende lijn.
Als je bidons wilt rapen is dit wel een mooi plek om naar de koers te gaan kijken.

Het zijn doorgaans de vroege vluchters die hier de dienst uitmaken en de kanshebbers zijn vooral bezig om zonder schade door de eerste 10 stroken te komen.
Toch zorgen tien van dit soort stroken dat een peloton stukje bij beetje wordt afgemat en uiteindelijk wordt uitgedund.
Op het eind van de koers kan een strook als deze er dus net een teveel zijn geweest.
De strook loopt van de D113 naar het noord oosten en komt uit aan de rand van Saint-Python.

Saint-Python is zo'n typisch Frans plattelandsdorp. Ongeveer 1000 inwonders. Dat waren er meer maar de jeugd trek liever naar de grote stad.
Het plaatsje heeft zo'n kenmerkend dorpsplein met kerk, stadhuis, baker en restaurant.
Stadhuis is overigens er fraai en bij de bakker eens taartjes wezen halen die waren geweldig!

De officiële naam van de strook is Chemin Nungesser en is genoemd naar een voormalig piloot. Charles Nungesser was een echte luchtaas tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Deze weg die naar hem is genoemd lag midden in het slagveld waar hij boven opereerde.
Nungesser is een van de meeste gedecoreerde piloten uit de Eerste Wereldoorlog en heeft maar liefst 43 bevestigde overwinningen.
Dat leverde hem een onwaarschijnlijke hoeveelheid decoraties op.  Nungesser was tevens het ideale rolmodel voor een film. Tijdens een van de militaire operaties had hij gronddienst, maar pakte tegen alle orders in toch een vliegtuig en schoot een Duitser uit de lucht. Zowel een straf als een medaille waren zijn deel.

Het grote publiek kent Nungesser vooral van zijn poging om als eerste de Atlantische oceaan over te vliegen. Enkele weken voor Charles Lindbergh zijn succesvolle overtocht maakte verdween Nungesser bij zijn poging. Aangenomen wordt dat hij boven de Atlantische oceaan is neergestort. Een week later lukte het Lindbergh wel.

De renners zullen weinig tijd voor dit soort historie hebben, maar het blijft treffend hoe het parcours van Parijs-Roubaix en de Eerste Wereldoorlog in elkaar verweven zijn.

Afbeelding: Strook begint onder bij de D113 en komt uit bij het plaatsje Saint-Python.

TGV

Heel vaak wordt gesteld dat de oprukkende asfaltmachine de grootste bedreiging voor Parijs-Roubaix is.
Strikt genomen is dat ook waar, maar er is nog een lelijke tegenstander namelijk de TGV.
Deze doorkruist precies de finale van het parcours.

Even ten noorden van Cysoing liggen nog genoeg kasseistroken alleen veel eindigen inmiddels..............bij een hekwerk van de TGV.

Een opmerkelijke strook is die van Cysoing naar Gruson. Voor het laatst in het parcours in 1977.
Toen snelde Roger de Vlaeminck over de Route de Gruson naar z'n vierde overwinning.
Tegenwoordig is de strook letterlijk in tweeën gescheurd door de voorbij denderende treinen.
In 1978 werd uitgeweken naar de Rue de Bourghelles. Deze loopt aan de oostkant van Gruson van Bourghelles tot de noordkant van Gruson.
De renners namen deze strook niet helemaal, want vanaf Restaurant de L'Abre werd de "gewone" strook naar Gruson genomen.
Als de renners in 78 op het "kruispunt met de boom" (Carrefour de L''Arbre) kwamen hadden ze het restaurant aan de rechter hand. De laatste jaren komen ze aan de andere kant van het restaurant aan het einde van de strook.
In 1978 showde Moser op deze "tijdelijke" strook zijn regenboogtrui en ging op weg naar z'n eerste overwinning in de helleklassieker.

Ook de Rue de Bourghelles werd echter "geknipt" door de TGV.

Foto: Rue de Bourghelles in de richting waarin deze in 1978 werd gereden. 

Bij het kleine groepje bomen staat het  restaurant de L'Arbre.

Gelukkig is er in deze regio nu een stabiele situatie ontstaan. Na Cysoing rijden de renners naar het oosten over een tweetal (meestal als 1 sector geteld) stroken. Het eerste deel is genoemd naar tweevoudig winnaar Gilbert Duclos-Lassalle
Via Bourghelles en Wannehain komen de renners bij het viaduct dat over het TGV traject gaat.
Als je hier eens bent als wielertoerist beslist de moeite waard om even op een TGV te wachten.
Indrukwekkend!
Let dan ook even op het extra derde werkspoor wat daar loopt. Als de trein over de wissels dendert hou je toch je hart een beetje vast.

De renners zullen daar geen oog voor hebben. De afdaling van het viaduct wordt graag gebruikt om tempo te maken, omdat er twee volgende stevige stroken (4 en 5 sterren) liggen te wachten: Camphin-en-Pévèle en Carrefour de L'Arbre.
De stroken brengen de renners weer richting Gruson wat met Hem de laatste opstap is richting Roubaix.

Interessant is dat het laatste deel van het huidige Carrefour de L'Arbre in 1958 al in het parcours was opgenomen maar dan in tegenovergestelde richting werd gereden.

Enige strook in deze regio wat nog een probleem kan worden is het stuk naar Gruson. Dus het stuk kasseien van de D90 tot Gruson. Wie de afgelopen jaren de koers op TV heeft gevolgd kent het thriller moment wel waar Pozato door twee meisjes bijna van de fiets werd gelopen.
De strook maakt als een van de weinige stroken deel uit van de dagelijkse infrastructuur.
Ik kan me goed voorstellen dat de mensen uit Gruson daar er wel een keer klaar mee zijn om over de kasseien te rijden.
Mocht deze weg geasfalteerd worden dan ligt er een prachtige 5 sterren strook aan de noordkant van Gruson te wachten. Namelijk het tweede deel van eerder genoemde Rue de Bourghelles. Dat is na restauratie echt een 5 sterren strook en zou de finale zelfs nog wat zwaarder maken.

Carrefour de L'Arbre is een van de hoogtepunten in de laatste 40 jaar van Parijs-Roubaix. Gek genoeg was deze strook zonder de TGV misschien nooit op deze wijze in het parcours opgenomen.

Afbeelding: Bij de kruizen is er geen bruikbare tunnel of brug over de TGV gekomen waardoor deze 
stroken doodlopend zijn geworden. Route van het jaar 2011 wordt sinds 1980 gebruikt.

Carrefour de l'Arbre

2100 meter - 5 sterren

Dit is wellicht de meest cruciale strook van Parijs-Roubaix. Als het hier fout gaat heb je nauwelijks nog kans om het goed te maken. Na deze 2100 meter kasseien is het immers nog slechts 15 kilometer tot aan de finish.
De huidige vorm van Carrefour de l'Arbre zit pas sinds 1980 in de koers, maar de strook is inmiddels een legende op zich.
Dit vooral omdat op deze strook vaak de beslissing valt.
Mannen die niet zo snel in de sprint zijn proberen hier snellere medevluchters te dumpen.
Renners die de zoete smaak van een solo willen proeven wagen hier een laatste kans.

Foto: Hier in het begin van de strook. Let op het hoogteverschil van de kasseien. 

Ook is goed zichtbaar dat "reparatie" met andere kasseien is uitgevoerd.

Het oprijden van de strook is niet zonder risico en in deze bocht kan je een fatale fout maken. Vraag het maar aan Flecha die in 2009 hier z'n kansen verspeelde.
Het eerste deel van de strook is zeer, zeer slecht. Een aantal bochten maken het erg lastig om de juiste lijn te rijden.
Toch zal een ieder die deze strook een aantal keren goed verkend ontdekken dat ook dit deel van Carrefour prima te nemen is.
De zeer slechte sectie met de bochten is ongeveer een halve kilometer lang.
Dan volgt er een halve kilometer die nagenoeg recht is, maar er liggen geen twee kasseien netjes naast elkaar.
Grote verschillen in hoogte en stenen die ontbreken. Dit is een stuk stenen voor de allersterkste. Hier wordt het verschil gemaakt.
Wie sterk is moet hier vol gas geven. De zwakste gaan hier echt overboord. Hier kan je in 500 meter je tegenstanders volledig uitschakelen.
Je mag hier niet aarzelen. Wil je Parijs-Roubaix winnen dan moet je hier vol op het gas.
De bocht die volgt is enorm lastig. Hushovd verspeelde hier in 2009 z'n kansen door deze bocht verkeerd in te schatten.
Als je Parijs-Roubaix wilt winnen moet je deze bocht in een verkenning drie, vier waarom geen tien keer doen.
Aan de binnenkant van de bocht zitten diepe kuilen. Die probeer je te vermijden maar daardoor loop je het risico te ver naar buiten uit te komen.
Deze laatste bocht wordt in de volksmond inmiddels wel de Hushovdbocht genoemd.

Foto: Hier is goed te zien hoe het eerste zeer slechte deel overgaat in de laatste kilometer die er wat beter ligt. 

Goed is ook te zien dat dit een bocht is waar een foutje snel gemaakt is. 

Zeker als het stampvol staat met supporters en je overzicht beperkt is.

Na deze bocht is het nog één kilometer tot aan Restaurant de L'Arbre. Als je het restaurant zo zielig in het verlaten landschap ziet staan, dan vraag je je af welke optimist hier een horecagelegenheid begonnen is.
Het valt overigens niet mee om hier een afspraak te maken. Vaak dicht en rond evenementen alleen voor speciale gasten.
De kilometer tot het restaurant loopt iets op en na 250 kilometer koers doet dat extra zeer.
De kasseien liggen hier wat beter en het publiek schreeuwt je naar het einde. Vaak is het hier toch extra zwaar omdat in negen van de tien gevallen wind op kop hebt.

Wie voor het eerst hier koerst denkt er bij het restaurant te zijn, maar je mag dan nog een voetbalveld tot de provinciale weg.
Nog 100 meter van die verduivelde stenen. Menig renners zal zich hier moedeloos en zuchtend naar het einde slepen.
Geen tijd om bij te komen want 180 meter verder is het de beurt aan de strook naar Gruson.

Carrefour de L'Arbre zorgt altijd voor schade en hier wordt ieder die misplaatst in de kopgroep zit overboord gesmeten. Als een afgedankte bidon gaan ze in de kant.

Niet ieder zal de behoefte hebben hier te gaan fietsen, maar ga er toch eens wandelen. Misschien niet de meest romantische plek om met uw lief te gaan wandelen maar wel boeiend.
In de velden staat immers nog genoeg wat aan oorlogen doet herinneren. Wandel deze strook eens af op een dag dat er geen koers is.
Probeer vanaf de boerenhoeve - waar de renners de stenen oprijden - je eens een voorstelling te maken dat hier gekoerst wordt. Probeer je eens voor te stellen hoe je hier zelf zou fietsen.

Foto: Na het restaurant is het nog 100 meter verduivelde stenen voor je het verlossende asfalt bereikt.

Een prachtige quote over deze strook is van Michel Wuyts: "Dit is de strook waar den Duvel z'n Moortgat opentrekt!" Helaas is dat voor het massaal opgekomen publiek het signaal om iets teveel bier te drinken.
Op deze strook is het jaarlijks namelijk bom en bomvol met supporters en niet een ieder weet zich even goed te gedragen.
Daarom is al een paar jaar tijdens de koers deze strook een biervrije zone. Jammer dat een paar prutsers het voor de rest verstieren.
Neemt niet weg dat een nuchter kijk op Carrefour de L'Arbre überhaupt niet mogelijk is.
Je moet wel een sadist zijn om hier renners te laten koersen. Wie dit in een parcours opneemt had ook regisseur van horrorfilms kunnen zijn. De meeste beschaafde jongens leren hier vloeken. Hier ben je in de achtertuin van de duivel.

Afbeelding: De strook loopt van het dorpje Champin en Pevele naar de D90

Op het restaurant hangt een plaquette dat de strook is genoemd naar Jean Marie Leblanc, maar ieder zal toch liever de inmiddels mythische naam gebruiken: Carrefour de L'Arbre.

Filmpje valpartij Hushovd 2009

Espace Charles Crupelandt

300 meter - 1 ster

Als Crupelandt vanuit de hemel naar de hel kijkt zal hij toch met een glimlach de strook voor de wielerbaan aanschouwen.
Dat kijken moet dan wel figuurlijk gezien worden want toen Crupelandt in 1955 overleed waren niet alleen beide benen geamputeerd, maar was hij ook nog eens blind.
Vergruisd door wat smokkelklusjes in de Eerste Wereldoorlog heeft deze doorzetter nooit de eer gekregen die normaal een sporter in zijn stad zou krijgen.
Slachtoffer van het arrogante en formalistische Parijs moest Crupelandt na de oorlog z'n heil zoeken bij een kleinere wielerbond.
Uiteindelijk - veel Fransen uit WWI zijn alsnog gerehabiliteerd - kreeg Crupelandt toch de erkenning die hij verdient.
Met twee overwinningen (1912 en 1914) in de stenenklassieker en twee soortgelijke Tour etappes heeft deze inwoner van Roubaix absoluut recht op de laatste strook.
De strook heeft voor de koers geen invloed, maar toch is het een zeer bijzondere en symbolische strook. Van alle winnaars ligt er immers een plaquette in deze strook.
Wat een symboliek: als toekomstig winnaar rij je over alle voorgangers op een strook die genoemd is naar een van de grootste helden uit de begin periode van deze koers. Ook nog iemand uit Roubaix!

Voor Crupelandt zal de strook wat tam zijn, maar het moet dan ook gezien worden als de ultieme vereffening.

Foto: Van alle winnaars ligt er een dergelijke plaquette in deze strook. 

Hier die van Joseph Fisher de eerste winnaar van Parijs-Roubaix.