Compiègne en haar trein

Deze historische stad ligt een kleine 100 kilometer ten noorden van Parijs. Sinds 1977 vormt Compiègne het decor voor de start van Parijs-Roubaix. Dit heeft alles te maken met de oprukkende asfaltmachines.
Het werd steeds moeilijker om het traditionele traject te handhaven en geschikte kasseistroken waren alleen nog te vinden ten oosten van Roubaix.
Hierdoor was het noodzakelijk om de start naar het Noorden te verplaatsen.
Een belangrijke stap was al eens gezet door de start naar Chantilly te verplaatsen. Deze overigens eveneens historische stad met het prachtige kasteel van Chantilly ligt 45 kilometer ten noorden van Parijs.
Om toch voldoende kasseien in het parcours te stoppen en binnen de grens van de 270 kilometer te blijven besloot de organisatie nog een keer op te kruipen richting het noorden.

Compiègne kan moeilijk als een flauw compromis worden gezien, want de stad heeft impliciet alles, maar dan ook alles met Parijs-Roubaix te maken.

De stad barst bijna uit haar voegen van de kerken, kastelen, statige panden en musea. Compiègne is een etappeplaats in de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella en massa aan historie komt hier samen.
Het Franse koningshuis (van Karel de vijfde tot Lodewijk XV) wist hier haar weg wel te vinden.
Opmerkelijk zijn de banden van Jeanne d'Arc die hier haar laatste campagne starten. Meer oorlog is te vinden in het museum la Figurine Historique met de Slag bij Waterloo in miniatuur soldaatjes.
De absolute link met Parijs-Roubaix vormt natuurlijk het Forêt de Compiègne met het indrukwekkende oorlogsmuseum.

Compiègne was in de Eerste Wereldoorlog het commandocentrum van de Franse troepen en en lag voor de hand dat hier de wapenstilstand werd getekend. Dat gebeurde op 11 november 1918 onder aanvoering van generaal Ferdinand Foch. Later werd Foch benoemd tot maarschalk van het Franse leger.
Het tekenen van de wapenstilstand vond plaats in een treinwagon van Wagon-Lits. Deze wagon heeft deel uitgemaakt van de legendarische Oriënt-Express. De vernedering voor de Duitsers was groot. De wapenstilstand betekende overigens wel het einde van deze oorlog.
Toch was de Franse generaal Foch niet erg optimistisch en hoewel hij vooral een theoreticus was prevelde hij de pijnlijke woorden: "Dit is geen vrede maar een wapenstilstand voor 20 jaar".
Hoewel de Duitsers hun munitie moesten inleveren, kregen ze door het onzorgvuldig afhandelen van deze oorlog eigenlijk genoeg munitie in handen om een volgde oorlog te starten.

Deze kwam er dan ook en toen in 1939 West Europa onder de voet werd gelopen, kwam Hitler hoogste persoonlijk naar Compiègne om de Fransen op 22 juli 1940 te laten capituleren.
Nadat de Fransen de treinwagon een aantal jaren als trofee hadden rondgesjouwd was het nu de beurt aan de Duitsers.
Veel plezier hebben ze er niet van gehad en in 1945 is de houten bovenbouw (op bevel van Hitler?) vernietigd om een volgende vernedering in deze wagon te voorkomen.
Het metalen onderstel heeft de brand overleefd en heeft in Oost Duitsland een aantal jaren dienst gedaan al werktrein.
In Compiègne bevindt zich in het oorlogsmuseum een replica van de treinwagon.

Of veel renners zich realiseren dat ze met hun rit van Van Compiègne naar Roubaix zo'n historisch reis maken laat zich wel raden. Renners zullen vooral bezig zijn of ze niet lek rijden, of de materiaalwagen in de buurt is, of ploegmaten niet vallen en of de regen wacht tot maandag.

Toch heeft Parijs-Roubaix haar naam te danken aan een oorlog die door de Fransen vanuit Compiègne werd gevoerd en waar uiteindelijk ook de wapenstilstand van die oorlog werd getekend.
Enkele maanden na het tekenen van de wapenstilstand in 1918 werden de renners al door de slagvelden gejaagd en dat moet toch een bizarre metafoor zijn geweest voor soldaten die uit hun loopgraaf richting vijand werden gestuurd.

De volgende dag in de kranten werd dan ook voor het eerst de term "De Hel Van Het Noorden" gebruikt. Het slagveld was voor de meeste gewone burgers tot dat moment onzichtbaar gebleven. Maar nu was het gewezen slagveld het decors voor de renners en je hoefde geen groot voorstellingsvermogen te hebben om je te realiseren wat een gruwelijkheden hier hadden plaatsgevonden.

De start van Parijs-Roubaix wordt gehouden bij het kasteel van Compiègne. In het kasteel is een museum met onder andere een uitvoerige collectie oude fietsen.

Foto: Het legendarische rijtuig van Wagon Lits wat uiteindelijk eindigde als werktrein in Oost Duitsland.

Compiègne is een stad die om meer redenen meer dan de moeite waard is om eens te bezoeken.

Henri Pélissier: 1919 en 1921

Waarschijnlijk een van de kleurrijkste coureurs die er ooit is geweest. Geen makkelijke jongen voor z'n omgeving en zeker niet voor zichzelf.
We hebben nog wel eens de neiging om topsporters ook op persoonlijk vlak te idealiseren.
Dat is niet handig want topsporters zijn in de regel egoïstisch, meedogenloos, rücksichtslos en vooral eerzuchtig.
Als topsporter moet je ook bijna maniakaal zijn. Zeker in de wielersport waar je veel en hard moet trainen. Waar je vaak van huis bent en veel onder extreme (hitte, kou, wind, nat, slechte wegen) omstandigheden aan het sporten bent.

De moderne top wielrenners lijken vaak van die aardige jongens, maar beschikken nog steeds over de eigenschappen van de topsporters van weleer.
Alleen door een stuk mediatraining hebben ze geleerd wanneer ze bepaalde dingen beter niet kunnen zeggen.

In de tijd van Henri Pélissier bestond er nog geen mediatraining. Henri Pélissier (niet te verwarren met z'n fietsende broers Francis en Charles) presteerde het dan ook met iedereen wel een keer ruzie te krijgen.
Hij floepte alles eruit wat op z'n tong kwam en dat leverde wel eens ruzie op. Met collega's, sponsors, organisatoren, media, z'n vrouw en z'n tweede vrouw.
Hoewel de laatste ruzie hem noodlottig werd trok Henri zich overal niks maar dan ook niks van aan.

Z'n leven - met name z'n wielercarrière - werd letterlijk verscheurd door de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) en dat zal Henri ook geen goed hebben gedaan.
Hij verloor door de oorlog sowieso een aantal (Lapize, Faber) collega coureurs wat je als mens toch zal doen nadenken.
Voor iemand die z'n carrière deels verloren zag gaan in oorlogsjaren heeft hij een zeer imposante erelijst bij elkaar gefietst.

De Tour de France is natuurlijk z'n grootste overwinning. Maar Henri deed het ook erg goed in eendagskoersen. In Italië haalde hij het zowel in Milaan-San Remo als in de Ronde van Lombardije (3x!).
Dat laatste leverde hem ook een mooie bijnaam in Italië op: De Koning van de Lombardije.
Hij won ook alle drie de grote Franse klassiekers: Parijs-Tours, Bordeaux-Parijs en Parijs Roubaix.

Z'n eerste overwinning in Parijs-Roubaix was in 1919. De renners trokken voor het eerst na de Grote Oorlog door een totaal verwoest gebied richting Roubaix.
Aan die editie heeft de koers ook haar naam te danken. L'Enfer schreven de kranten. Tijdens de oorlog was de pers maar mondjesmaat in het frontgebied aanwezig geweest.
De gruwelijkheden in de loopgraven werden immers voor het gewone volk zo veel mogelijk weggehouden.
Er was onder soldaten immers steeds meer weerstand om naar het front te gaan en met name aan het einde van de oorlog had het Franse leger te kampen met veel deserteurs.

Toen in 1919 de karavaan van Parijs-Roubaix door dit hopeloze, trieste en totaal verwoeste landschap trok werd voor het grote publiek pijnlijk concreet wat er vier jaar lang gebeurd was.
De renners fietsen van ruïne naar bomkrater. Iedere ruïne stond symbool voor een verwoest gezin. Iedere loopgraaf voor de dood van honderden soldaten. Iedere heuvel voor een slagveld waar duizenden jonge mannen zijn gesneuveld.

Henri had de bijnaam Fil de Fer en was inderdaad van ijzer. Natuurlijk zal het aanzicht van de oorlogswonden ook hem wat gedaan zal hebben. Toch was Pélissier na vier jaar inactiviteit gebrand om deze Parijs-Roubaix te winnen. Hij moest en zou deze eerste editie na de oorlog winnen.
De gedrevenheid van Henri is zo groot dat als de renners voor een stilstaande trein moeten wachten hij met de fiets op de nek door de trein naar de andere kant loopt. Het typeert z'n rebelse karakter, maar ook z'n gedrevenheid om een koers te winnen.
Net iets meer dan 20 coureurs halen de finish  Niet gek want de meeste  hebben de laatste jaren nauwelijks getraind.
Voor Henri was de feestvreugde overigens snel over want na z'n winst moet hij nog een paar maanden terug naar het leger.

Podium 1919
1 Henri Pelissier
2 Philippe Thys
3 Honoré Barthélémy

In 1921 wist Henri Pélissier nog een keer de Helleklassieker te winnen en ook toen was het landschap nog steeds bezaait met puinhopen van de oorlog.
Z'n broer Francis werd tweede en in de familie werden er geen cadeaus uitgedeeld. Henri was te eergierig en wilde gewoon alles zelf winnen.

Podium 1921
1 Henri Pelissier
2 Francis Pelissier
3 Léon Scieur

Charles was de derde fietsende broer en wist twee keer op het podium van Parijs-Roubaix te komen: 1927 (3e) en 1931 (2e).

Foto (bron BNF): Over de oorlogsjaren van
Henri Pélissier is niet veel te vinden.

Na z'n loopbaan als coureur is het leven van Henri eigenlijk één groot drama geworden. Z'n vrouw pleegt zelfmoord en een paar jaar later wordt hij met het zelfde wapen door z'n nieuwe lief vermoord.
Een triest einde van één van de grootste kampioenen die Frankrijk heeft voortgebracht.

Secteur Saint-Python

1500 meter - 2 sterren

De strook werd voor het eerst gebruikt in 1973. De stenen liggen vrij goed en zelfs bij een natte editie blijft deze strook vrij schoon.
1500 meter blijft natuurlijk toch even bikkelen, maar het is nog 140 kilometer koers en dit is niet een strook waar snel de beslissing zal vallen.
Voor wie niet graag afdaalt op kasseien toch nog een lastig stuk want de strook gaat in dalende lijn.
Als je bidons wilt rapen is dit wel een mooi plek om naar de koers te gaan kijken.

Het zijn doorgaans de vroege vluchters die hier de dienst uitmaken en de kanshebbers zijn vooral bezig om zonder schade door de eerste 10 stroken te komen.
Toch zorgen tien van dit soort stroken dat een peloton stukje bij beetje wordt afgemat en uiteindelijk wordt uitgedund.
Op het eind van de koers kan een strook als deze er dus net een teveel zijn geweest.
De strook loopt van de D113 naar het noord oosten en komt uit aan de rand van Saint-Python.

Saint-Python is zo'n typisch Frans plattelandsdorp. Ongeveer 1000 inwonders. Dat waren er meer maar de jeugd trek liever naar de grote stad.
Het plaatsje heeft zo'n kenmerkend dorpsplein met kerk, stadhuis, baker en restaurant.
Stadhuis is overigens er fraai en bij de bakker eens taartjes wezen halen die waren geweldig!

De officiële naam van de strook is Chemin Nungesser en is genoemd naar een voormalig piloot. Charles Nungesser was een echte luchtaas tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Deze weg die naar hem is genoemd lag midden in het slagveld waar hij boven opereerde.
Nungesser is een van de meeste gedecoreerde piloten uit de Eerste Wereldoorlog en heeft maar liefst 43 bevestigde overwinningen.
Dat leverde hem een onwaarschijnlijke hoeveelheid decoraties op.  Nungesser was tevens het ideale rolmodel voor een film. Tijdens een van de militaire operaties had hij gronddienst, maar pakte tegen alle orders in toch een vliegtuig en schoot een Duitser uit de lucht. Zowel een straf als een medaille waren zijn deel.

Het grote publiek kent Nungesser vooral van zijn poging om als eerste de Atlantische oceaan over te vliegen. Enkele weken voor Charles Lindbergh zijn succesvolle overtocht maakte verdween Nungesser bij zijn poging. Aangenomen wordt dat hij boven de Atlantische oceaan is neergestort. Een week later lukte het Lindbergh wel.

De renners zullen weinig tijd voor dit soort historie hebben, maar het blijft treffend hoe het parcours van Parijs-Roubaix en de Eerste Wereldoorlog in elkaar verweven zijn.

Afbeelding: Strook begint onder bij de D113 en komt uit bij het plaatsje Saint-Python.

De Grote Oorlog

Begin vorige eeuw was Europa één groot kruitvat dat ieder moment op springen stond. Dit jaar is het precies 100 jaar geleden dat de Eerste Wereldoorlog uitbrak.
Een simplistische en oppervlakkige kijk doet ons wijzen naar de Duitsers als "the bad guys".
Die schuldvraag en onhandige afwikkeling van deze oorlog is ook de voedingsbodem geworden waarin een gruwel als Hilter zijn haat kon zaaien.

De Eerste Wereldoorlog was onvermijdelijk. Maar als de politici aan het eind van deze oorlog wat genuanceerder met de schuldvraag waren omgegaan, was deel II wellicht te voorkomen geweest.
Gek genoeg ben ik enorm gefascineerd door de Eerste Wereldoorlog.
Een oorlog die aan Nederland voorbij is gegaan en waar in mijn tijd op school nauwelijks aandacht aan werd besteed.
Is ook maar beter want dan zou naar voren moeten komen dat Nederland helemaal niet zo neutraal was als ze ons jaren hebben doen geloven.

Door Parijs-Roubaix is mijn belangstelling voor deze oorlog enorm gegroeid. Sterker deze oorlog heeft me bij de keel gegrepen en ik had zomaar een blog over "De Grote Oorlog" kunnen beginnen.
Bij die fascinatie zijn twee aspecten die me enorm aanspreken: Het leven in de loopgraven en het politieke spel rond deze oorlog. Bij dat laatste vooral de afhandeling van deze oorlog en wat dat daarna voor effect op Europa heeft gehad.

Voor de meeste renners betekende 1914 vooral een mobilisatie en heel wat renners zijn in de oorlog omgekomen.
Ik beperk me tot een aantal bekende die in de jaren voor de oorlog in Parijs-Roubaix aan de start hebben gestaan:

Octave Lapize driemaal winnaar van Parijs Roubaix en in z'n vliegtuig uit de lucht geschoten.
François Faber winnaar in 1913 en omgekomen op het slagveld.
Lucien Petit-Breton werd meermaals getroffen door vijandelijk vuur en uiteindelijk werd hem dat ook noodlottig.
Emile Engel won een paar maanden voor het uitbreken van de oorlog een etappe in de Tour. Niet lang daarna sneuvelde hij in een van de slagen om de Marne.

Het gaat hier niet om een compleet overzicht, maar ik geef een paar voorbeelden om een en ander te illustreren.
De kei en keiharde werkelijkheid is dat er misschien wel honderden wielrenners tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn gesneuveld.
In die jaren waren er ongelooflijk veel baanwielrenners en deze zijn echt met tientallen op het slagveld gesneuveld.

Niet alleen in het peloton liet deze oorlog z'n sporen op een gruwelijke wijze achter.
Ook de infrastructuur kreeg het zwaar te verduren.
Precies over het parcours van Parijs-Roubaix liep een van de opmarsroutes uit het Schlieffenplan.
Frankrijk en Duitsland waren al jaren elkaars vijand en deze oorlog was onvermijdelijk.
Het Duitse Schlieffenplan voorzag erin om zelf aan zet te zijn en blijven en in een paar dagen een eind te maken aan een nieuwe gewapend conflict.
Het plan was echter z'n tijd ver vooruit en het materiaal wat nodig was om zo'n plan succesvol uit te voeren was in die jaren nog niet voor handen.
Overigens is het plan in de Tweede Wereldoorlog opnieuw uit de kast gehaald en met de moderne gemotoriseerde legers bleek het toen een erg succesvol plan.

Het resultaat van het plan in de Eerste Wereldoorlog was echter dat na een paar dagen de legers tegenover elkaar stonden en zich diep ingroeven.
Het werd een loopgraven oorlog waarbij het front maar nauwelijks in beweging kwam.
Met als resultaat dat alles wat in de frontzone lag volledig kapot geschoten werd.
Het Belgische Ieper (hemelsbreed 30 km van Roubaix) was echt volledig verwoest en er is zelfs sprake geweest de stad maar niet meer op te bouwen.
De Kemmelberg bekend van Gent-Wevelgem stond aan het eind van de oorlog niet één boom meer overeind.
Kapot geschoten of omgehakt om loopgraven te verstevigen of gewoon als brandstof.
De hele zone langs de Noord Franse grens was er een van gruwel en verderf.

Toen de oorlog voorbij was duurde het jaren voor dit gebied weer een beetje was opgeknapt. Toch werd direct in het eerste jaar na de oorlog er al weer een Parijs-Roubaix gereden.
Toen de renners in 1919 na de oorlog door het gebied trokken reden ze van sombere aanblik naar sombere aanblik.
Het is dit jaar waar de koers de bijnaam "De Hel van Het Noorden" aan te danken heeft.
Keihard werd zichtbaar wat het een hel die vier jaren geweest moeten zijn.

Overigens is dit gebied niet alleen in de Eerste Wereldoorlog zwaar geraakt. Al in de middeleeuwen werd hier flink geknokt en pas sinds de Tweede Wereldoorlog is het in de Noord Franse rustig geworden.

Maar al die oorlogsjaren veeg je niet zomaar weg.
Dat zit in monumenten die in alle dorpen staan. Granaten en menselijke resten die nog opgegraven worden. Bunkers in weilanden (kijk maar bij Carrefour de L'Arbre) en straatnamen met verzetshelden.

Het kan niet anders dat de oorlogen een bepaalde stempel op deze streek gedrukt hebben.
Een sfeer die ieder jaar op de tweede zondag van april het decor vormt.

Foto: In de frontzone kom je op herdenkingsplaatsen regelmatig een wielrenner tegen.

François Faber: 1913

In 1913 waren de spanning in Europa al aardig aan het oplopen. In de Balkan laait de oorlog weer op en in Griekenland wordt koning George I vermoord.
Heel Europa vraagt zich al lang niet meer af of er oorlog gaat komen, maar vooral wanneer deze gaat komen.
Zolang het nog niet zover is proberen de mensen te genieten van grote evenementen zoals Parijs-Roubaix.
Een jaar eerder was het de plaatselijk renner Charles Crupelandt gelukt z'n "eerste" binnen te halen. Ging specialist en thuisrijder Crupelandt op weg naar een zelfde indrukwekkend rijtje als Lapize?
Octave Lapize was het als eerste gelukt om de Helleklassieker drie keer op rij te winnen. Overigens een kunstje dat tot nu toe alleen nog Francesco Moser is gelukt.

In 1913 stonden er echter nog een paar kanshebbers aan de start. Faber was er daar een van en stond met een prachtige erelijst aan de start.
Tour en toen al 15 etappes (kwamen er nog 4 bij) maar ook de Ronde van Lombardije, Parijs-Tours (2x) en Parijs-Brussel.

Faber was oorspronkelijk Luxemburger maar bracht nagenoeg z'n hele leven door in Frankrijk.
Hij was overigens wel de eerste niet Fransman die de Tour wist te winnen.
Een mooie erelijst en Faber wilde daar graag de toen al hoog aangeschreven Parijs-Roubaix aan toevoegen.
Het was een zware editie met hagel, wind en veel valpartijen. Ook top favoriet Crupelandt was gevallen en een aantal keren lek. Toch zat Crupelandt in de kopgroep maar zijn wanhopige poging om het in een lange sprint te halen mislukte.
Allrounder Faber beschikte na 265 kilometer over de meeste inhoud en mocht op de hoogste trede van het podium plaats gaan nemen.

Podium 1913
1 François Faber
2 Charles Deruyter
3 Charles Crupelandt

Faber kwam zoals zo veel jonge mannen in de Eerste Wereldoorlog om het leven. De verschillende berichten over hoe Faber om het leven is gekomen zijn wat tegenstrijdig.
Wel staat vast dat de eenheid waar hij deel van uitmaakte voor twee derde is gesneuveld.
Faber kreeg postuum de Militaire Medaille. Op de militaire begraafplaats Notre-Dame de Lorette bij Ablain-Saint-Nazaire hangt in de kapel een gedenksteen ter nagedachtenis aan François Faber.

Een groot kampioen die net als zovelen door de oorlog geen kans kreeg z'n dromen verder te leven.

Foto (Bron BNF): Prachtig hoe statig Faber hier poseert.

Vinkenbrood

Lax (Christian Lacroix) is een briljante striptekenaar. Liefhebbers van strips en wielersport kennen dan ook vast zijn meesterwerk "De Teenloze Adelaar".

De Teenloze Adelaar! Iemand die dat bedenkt is al briljant. Geweldig!
Lax laat keer op keer zien niet alleen een sterk verhaal neer te zetten, maar kan ook prachtige en vooral sfeervolle (stemmige) illustraties maken.

Met Vinkenbrood (deel 1 en 2) geeft hij een schitterend tijdsbeeld.
Dat alles uit de periode waar deze klassieker Parijs-Roubaix haar naam aan te danken heeft. We schrijven immers 1919 toen na "De Grote Oorlog" (WWI) de renners door een kapot geschoten landschap werden gestuurd. Het parcours lag bezaaid met resten van de oorlog.
Daar waar wegen al gerestaureerd waren zijn de kasseien er gewoon neergesmeten. Lax zet een geweldig tijdsbeeld neer van hardwerkende mijnwerkers, een land in opbouw na een gruwelijk oorlog en jongens die als renner het avontuur zoeken.

In deel 1 begint het verhaal over wees Reine. Wat op zich al een geniaal gekozen naam is.
Reine groeit op in een weeshuis onder het bewind van een gefrustreerde ex-officier die gehandicapt uit de oorlog is teruggekeerd.
Uiteindelijk komt ze onder het juk vandaan en via de school voor de journalistiek komt ze in aanraking met Parijs-Roubaix. Ze kiest overigens wel voor een zeer opmerkelijke aanpak om zich te verdiepen in de koers.

In de parallelle verhaallijn raakt Elie door zijn oom gefascineerd voor de "Paaskoers". Oom Quetin is ex-renner en kan door zijn oorlogswonden niet meer koersen. Quetin geeft z'n liefde voor de koers door aan Elie tot groot ongenoegen van diens vader.
Je voelt al snel de wat clichématige samenkomst van de twee verhaallijnen maar het verhaal gilt het uit om verfilmd te worden.

Je ruikt het zweet, het stof en het muffige leven uit die tijd. Iedere pagina is een kunststukje op zich en dit zijn strips die je graag een tweede en een derde keer pakt.

Voor fijnproevers!

ISBN deel 1: 9789088101564
ISBN deel 2: 9789088102486

Vinkenbrood is de benaming voor de restjes eten dat de kompels aan het eind van de dag voor hun kinderen mee naar huis namen.
De Franse benaming voor Vinkenbrood is Pain d'alouette. Prachtig toch?

Kasseien in de Tour van 2014

Hoewel het eigenlijk al een paar jaar vaststond is vandaag officieel bekend gemaakt dat in de Tour van 2014 een stevige kasseirit op het programma staat. Nu moeten we ook niet overdrijven want het gaat om circa 13-15 kilometer stenen. Voor een echte prof een paar apenootjes!

Daaronder een aantal stroken die recent zijn hersteld. Zo maken onder ander Pont Gibus en Mons-en-Pévèle deel uit van de etappe die de renners in de eerste week onder de wielen krijgen.
Beide stroken zijn geen schimp meer van voor 2009!

De Tour van 2014 zal in het teken staan van de Grote Oorlog. De Nederlandse lezers zullen hier geen snars van begrijpen maar bij onze zuider buren is de Eerste Wereld oorlog iets wat niet zomaar is voorbij gekomen.
Met name een stad als Ieper heeft onwaarschijnlijk zwaar te lijden gehad. Ik ben altijd fel tegenstander om het ene leed tegen het ander af te zetten, maar wat er in Ieper is gebeurt grenst echt aan het onwaarschijnlijke.
Heel even is er ook overwogen om de stad NIET opnieuw op te bouwen.............. Zoiets bedenk je niet zomaar.

Gelukkig hebben ze de stad wel opnieuw uit de puinhopen op laten staan. Dat neemt niet weg dat ze de gruwelijkheden van de Eerste Wereldoorlog zijn vergeten en iedere avond wordt in Ieper bij de poort de Last Post gespeeld.
Ieder met gevoel voor de historie van de wielersport en van de historie van Europa zal begrijpen dat de Tour van 2014 in het teken staat van deze gruwelijke oorlog.

Dat staat eigenlijk al jaren vast. Het stond eigenlijk al jaren in de steren. In nagenoeg iedere Franse stad en dorp staat er een monument voor soldaten die in WWI een zinloos offer hebben gebracht.

Er is geen andere koers dan Parijs-Roubaix die zo verwezen is met de Eerste Wereld Oorlog. Sterker de naam Hel van het Noorden is door journalisten bedacht om een metafoor aan te brengen tussen deze gruwelijke oorlog en deze bijna onmenselijke koers.

Toch is het niet zo onmenselijk als sommige toppers doen geloven. Je kan iemand namelijk veel makkelijker trainen om goed over de stenen te rijden dan bergop. Alleen veel topsporters (Froome lijkt in deze voorop te willen lopen) zitten met dit soort dingen in een mentale gevangenis.
Ik ben er van overtuigd dat als ik 3-4 dagen met Froome in De Hel ga trainen er met de rit in de Tour niks aan de hand is. Het zijn maar stenen! Zeker het met het materiaal wat die mannen mogen gebruiken. Niet zeuren en op voorhand smoesjes bedenken hoort niet bij toppers!

Maar juist door dit jankebanken zullen veel liefhebbers van heroïsche wielersport nu al vingers likkend uitkijken  naar de eerste week van juli. Beetje regen zou ook wel fijn zijn.

Mooi!

Foto: Een strook even buiten Wallers waar de etappe de finish zal hebben. 

Voor alle watjes in het peloton erg goed nieuws: 

deze strook krijgen jullie niet! Wel jammer!