Eerste monument 2023

Zaterdag gaat even buiten Milaan het eerste monument van dit seizoen van start. De start zal zijn in Abbiategrasso en daarmee wordt een lange traditie verbroken.
Het wordt steeds lastiger om in een binnenstad een koers te laten starten of de finish te houden en zo ook start Milaan-San Remo niet langer meer in Milaan.

Dat gaat natuurlijk niks afdoen aan het de status van deze monumentale koers. Milaan-San Remo is koers van het wachten en de nadruk ligt in de laatste kilometers wanneer de renners een drietal Capo's, de Cipressa en de legendarische Poggio moeten beklimmen.
Strikt genomen beklimmingen die een beetje prof fluitend omhoog rijdt, maar na 250km zijn dit soort klimmetjes voor de meeste toch ineens heel straffe uitdagingen.

Over Milaan-San Remo wordt vaak gezegd dat het een van de mooiste koersen is om te winnen, maar ook de koers die het moeilijkste is om te winnen. 

Voor veel renners begint het seizoen zaterdag pas echt terwijl sommige renners al vanaf januari actief zijn toen de Tour Down Under werd verreden.
Hoewel ik bijna geen koers op TV gemist heb begint voor mij het seizoen met Omloop Het Nieuwsblad (voorheen Het Volk) en helemaal los gaan we met Milaan-San Remo.

Zaterdag ga ik dan ook bij een vriend kijken waarmee ik de nodige klassiekers als wielertoerist heb gefietst. We zitten echt vanaf de start bjj de buis en missen geen minuut. 

Eigenlijk zes uur wachten tot er wat gebeurd want de vroege vlucht mogen we als een vanzelfsprekendheid beschouwen.

Toch heeft Milaan-San Remo net als het wereldkampioenschap doordat afwachten wel wat. Het is als een roofdier dat uren zijn prooi aan het is beloeren en dan keihard toeslaat.

 

Drank (geen alcohol want ik ga nog op de fiets terug naar huis)en  snacks slaan we ruimschoots in want je wilt ook als toeschouwer in de finale niet met een hongerklop zitten.

 

Zaterdag! Ik kan er nu al haast niet van slapen. Wie er gaat winnen? Wie Pogacar klopt heeft gewonnen! Gezien de koersen van de afgelopen dagen lijkt het daar toch op.

Of krijgen we een duel van der Poel en van Aert? Of herhaald Mohoric zijn fenomenale kunstje van vorig jaar?

 

Of we gaan wellicht met een groep naar de meet en kan Ewen - waarbij het dit jaar maar niet wil lukken - ineens spekkoper is?

Voor mij maakt het niet uit wie er wint als het uren wachten maar wordt afgesloten met een spetterende finale.

 

Zaterdag dus!

 

Ronde van Vlaanderen Fan Guide

Wie fan is van Parijs-Roubaix is dat natuurlijk ook van de Ronde van Vlaanderen. Zondag 3 april is het zover en de echte fans kunnen de koers de hele dag live om TV volgen. Wie wil kan natuurlijk ook naar België trekken.

Hoe je de koers ook gaat volgen het is extra leuk als je over de juiste info beschikt. De organisatie van De Ronde heeft aan de fans gedacht en een schitterende Fan Guide gemaakt.

Uiteraard willen ze dan wel graag je mailadres maar het 39 pagina's tellende PDFje is meer dan de moeite waard. 

Aanvragen Fan Guide Ronde van Vlaanderen

Jasper Stuyven wint eerste monument

Hoewel Strade Bianche op de deur klopt om een monument te worden is gister met Milaan-San Remo het eerste echte monument verreden.

De bloemen op de Via Roma waren voor Jasper Stuyven die met een late demarrage de grote favoriete schaakmat zetten en zo zijn eerste monument wist te winnen.

Milaan-San Remo is doorgaans niet de fraaiste koer om te volgen, omdat het vooral wachten, wachten en nog eens wachten is.

 

De ontlading daarentegen is doorgaans spectaculair zo ook in de editie van gisteren. In aanloop naar de Poggio - welke de laatste hindernis is - werd door Ineos verschroeiend hard gereden. Ook op de klim zelf werd knal en knal hard gereden.

De cijfers op Strava zijn indrukwekkend. Deels door de gunstige wind, maar het niveau aan de top is op dit moment enorm hoog.

Geen van de favorieten was daardoor in staat om voor de top van de Poggio een gat te slaan wat voldoende was om door te zetten tot aan de streep.

In de afdaling waren er wat kleine schermutselingen en op dat moment leek het erop dat er met een behoorlijke groep voor de overwinning gesprint zou gaan worden.

Daar zat Jasper Stuyven echter niet op te wachten. Zelf ook niet traag, maar met de kanonnen die hij om zich heen zag fietsen was een zesde of zevende plek waarschijnlijk het hoogst haalbaar. Kort voor het einde van de afdaling plaatste hij een schitterende demarage.

 

Geen van de favorieten reageerde en alleen de Deen Soren Kragh Andersen sloot bij Stuyven aan en nam zelfs over. Stuyven speelde het geweldig en trok zichzelf precies op tijd op gang. Hij bleef maar net de snelle Caleb Ewan en Wout van Aerst voor die het podium compleet maakte.

Schitterende overwinning en ik heb al jaren een zwak voor Jasper. In januari 2012 heb ik Jasper voor deze blog mogen interviewen (zie interview Jasper Stuyven).

In zijn regenboogtrui heeft Jasper de junior editie van Parijs-Roubaix gewonnen. Dat was aanleiding voor het betreffende interview. Na een middag bij deze sympathieke sporter door te hebben gebracht kijk ik ieder jaar uit dat hij een echte grote koers gaat winnen.

Gister op de Via Roma was het raak. En hoe!

Jasper van Harte!

Ronde van Lombardije

Vandaag wordt het tweede monument van het seizoen 2020 gereden. Normaal is dat de Ronde van Vlaanderen op de eerste zondag van april. Door de Corona crisis heeft alles stilgelegen en is er een bizarre agenda ontstaan.
Vorige week Milaan-San Remo in augustus en niet in maart en dit weekend de Ronde van Lombardije half augustus. Normaal komt Lombardije pas in oktober aan de beurt als de blaadjes beginnen te vallen.
Daar heeft deze koers ook haar bijnaam aan te danken: De koers van de vallende bladeren. Eigenlijk is dat een wat vriendelijke vertaling. In het Italiaans heet de koers immers "La classica delle foglie morte".
Net als de andere vier monumenten staan er op de erelijst van Lombardije heel veel grote kampioenen. Het is een zware wedstrijd met doorgaans flink wat hoogtemeters en de koers komt normaal op een tijdstip dat veel renners snakken naar het einde van het seizoen.

 Afbeelding: Hoogteprofiel editie 2020

De bergen hier zijn nog geen echt hooggebergte, maar de klimkilometers mogen niet onderschat worden. De koers werd in 1905 voor het eerst georganiseerd en het parcours is door de jaren regelmatig gewijzigd maar het was altijd een klassieker voor renners met grote inhoud.
Girardengo, Binda, Bartali, Coppi, Merckx, De Vlaeminck, Van Looy, Moser en Hinault staan allemaal op de erelijst. Maar ook recentere kampioenen zoals Bettini, Gilbert en Nibali kleuren de lijst met winnaars.
Het is beslist de moeite om eens live bij deze klassieker te gaan kijken. Het is een schitterende omgeving waar je als wielertoerist je dagen prima kan vermaken.
Mooiste punten om de koers te bekijken zijn de Muro Di Sormano en Madonna del Ghisallo. De Muro Du Sormano is een gruwelijk steile klim waar zelfs topklimmers naar zeer lichte verzetten grijpen om boven te komen. Verkeerd schakelen is betekend zeker je kansen verspelen want de finale is aan het beginnen!

Afbeelding: Parcours van editie 2020 met start in Bergamo en finish in Como

Madonna del Ghisallo is de klim ervoor en daar rijdt doorgaans nog een redelijke groep omhoog. Wel een zeer fraai punt om de renners voorbij te zien komen. Boven staat een kapel met daarin fietsen en shirts van gewezen kampioenen. Madonna del Ghisallo is dan ook de beschermheilige van de wielrenners. Het aanbod van fietsen en shirts was op een bepaald moment zo groot dat men besloot een museum naast de kapel te bouwen. 
Dit is toch een een plek waar iedere wielerliefhebber wel een keer geweest moet zijn. 
Dan rest nog de vraag wie gaat vanmiddag als winnaar in Como over de streep?
Remco Evenepoel lijkt de te kloppen man. Dit jonge talent heeft in dit jaar vol met beperkingen inmiddels vier kleine rondes gewonnen. Ja hij is een groot kanshebber en de absolute topfavoriet maar er moet nog wel gefietst worden.
Trek komt met twee ex winnaars aan de start. Zowel Nibali als Mollema zullen het zeker nog een keer proberen. Wellicht worden ze in de gaten gehouden en daar kan hun talentvolle ploegmaat Ciccone dan mogelijk van profiteren.

Foto: Renners vlak onder de top van Madonna del Ghisallo tijdens de editie van 2014

Andere renners die zeker kansen hebben zijn Fuglsang, Carapaz en Schachmann. Tot slot heeft George Bennett wat mij betreft ook een paar sterren achter zijn naam. Ondanks dat Bennett al even prof is kwam hij van de week in Piemonte pas voor het eerst als winnaar over de streep. 
Hij had al wel eens een klassement gewonnen, maar winnend over de streep was hem nog nooit gelukt. Wellicht heeft hij de smaak te pakken. De vorm is in ieder geval helemaal ok.
We mogen een aantrekkelijke koers verwachten. Nu het Coronavirus weer overal aan het opduiken is zullen de meeste renners denken: winnen wat je winnen kan!

Foto: De Muro di Sormano staat bomvol met teksten die 

niet altijd even goed voor de motivatie zijn.

Milaan-San Remo 2020

Dit is een stukje dat je normaal half maart zou verwachten. De Corona-crisis heeft de hele wereld op z'n kop gezet dus ook Milaan-San Remo. De Primaverra zoals deze koers ook wel wordt genoemd wordt vandaag gereden over een fors gewijzigd parcours.

Milaan-San Remo behoort tot een van de vijf wielermonumenten en is voor veel renners een belangrijk doel. De andere vier monumenten zijn Ronde van Vlaanderen, Paijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en De Ronde van Lombardije.

Allen op een andere datum en Parijs-Roubaix zelf pas op 25 oktober dit jaar. Het is natuurlijk maar de vraag of dat allemaal nog doorgaat nu we het aantal Corona besmettingen weer zien toenemen.

Daarom staan veel coureurs in het standje "meepakken wat je pakken kan". Er zullen maar weinig renners zijn die denken: "volgende week weer een kans". Iedere kans zal gepakt worden en daardoor zal het een enorm interessante koers gaan worden. Dat hoeft niet gelijk boeiend te zijn want het kan ook een afwachtende koers gaan worden.

Het parcours is voor een heel groot deel gewijzigd en de route loopt nu en stuk noordelijker. Pas op het laatste moment komen de renners op het traditionele parcours langs de kust.

Dat betekend dat er wel wat meer hoogtemeters gemaakt moeten worden. Voor een getrainde prof moet dat echter geen probleem zijn maar het is denkbaar dat er ploegen zijn die dan al koers gaan maken. Voor ploegen zonder sprinters kan dat zomaar een goede keuze zijn.

De finale met de Cipressa en de Poggio zijn gelijk aan de afgelopen jaren.

Kanshebbers noemen is lastig want we hebben de renners nog maar weinig zien fietsen.

Wout van Aert heeft na zijn schitterende overwinning in de Strade Bianche in de ogen van velen de beste kaarten.

Mathieu van der Poel wordt ook door velen genoemd als kanshebber. Alaphilippe die vorig jaar wist te winnen lijkt nog net niet scherp genoeg te zijn, maar als hij er op de Poggio nog bij zit blijft het een gevaarlijke klant.

Dat geldt natuurlijk ook voor Peter Sagan. Hij lijkt de laatste jaren wat minder gemotiveerd, maar als hij de Primaverra toch een keer kan winnen zal hij dat niet laten. Laatste drie jaar werd hij tweede, zesde en vierde. Hem in de gaten houden kan geen kwaad.

Dan is er natuurlijk een heel pak sprinters die zeker kansen hebben. Démare (deze week nog winnaar van Milaan-Turijn), Gaviria (etappe winst in Burgos), Viviani, Bennett (etappe winste Burgos) en Ewan zijn allemaal kanshebber op het eerste monument van 2020.

Ewan zit dan in een tactische wat bizarre positie want ploegmaat Gilbert kan zijn vijfde monument binnen halen en komt daarmee in het rijtje unieke kampioen.

Tot nu toe zijn het alleen Rik van Looy, Eddy Merckx en Roger de Vlaeminck gelukt om alle vijf de monumenten te winnen.

Gilbert zal enorm gemotiveerd zijn om dat voor elkaar te krijgen en als hij er met zijn splijtende demarrage vandoor gaat wordt zijn vlucht wellicht gedekt door de razendsnelle Ewan. 

Mislukt dit dan kan Gilbert voor Ewan in de laatste vlakke kilometers nog wat betekenen en hierdoor heeft Lotto mogelijk de sterkste papieren.

Maar...................het is niet altijd de sterkste die wint. Eind van de middag zullen we het weten.

De renners staan klaar om te vertrekken voor een lange en warme dag. 

Addiamo!

Strade Bianche / L'Eroica

Aanstaande zaterdag is in mijn ogen de mooiste zusterkoers van Parijs-Roubaix. Door de Corona zit ieder stevig op z'n honger.
Zowel de renners, de begeleiders, de media en natuurlijk wij als fans.
Ieder begint volgens mij ook al goed onrustig te worden.
Zaterdag is het zover: Strade Bianche met start en finish in het prachtige Siena.

Strade Bianche is zich aan het ontwikkelen als een van de meest aantrekkelijkste eendagskoersen van het jaar.
Prachtig en zeer fotogenieke omgeving en een loodzwaar parcours.
De koers is afgeleid van de toertocht L'Eroica. Dat is een rit die verreden wordt als zogenaamde retrotocht. Dus klassieke fiets en outfit.
L'Eroica bestaand sinds 1997 en in 2007 werd de eerste editie van Strade Bianche gereden en in korte tijd is deze koers mega populair geworden.
Als opwarmer voor zaterdag staat vandaag in het AD editie Rotterdam-Oost een interview met mij over mijn ervaringen met L'Eroica en de witte wegen.

Is leuk geworden met die kanttekening dat ik denk dat de slotklim voor van de Poel te zwaar is. Maar ik krijg zaterdag natuurlijk graag ongelijk!

The Big 5

Nee ik ga het niet over persoonlijkheidskenmerken hebben. Die worden namelijk binnen sommige modellen ook opgedeeld in big 5.
Ook ga ik het niet hebben over de grote vijf beesten die je in het wild tijdens een safari moet zien: leeuw, olifant, buffel, neushoorn en luipaard.

Het gaat hier natuurlijk om klassiekers. Tegenwoordig wordt iets nogal snel klassieker genoemd.
De titel klassieker is helaas wat gedevalueerd.
Daarom introduceer ik graag het begrip top-klassiekers.
Want wees nu eerlijk. Als renner mag je kiezen:
Een overwinning in Milaan-San Remo of in de Amstel Gold Race?
De Ronde van Vlaanderen of Gent Wevelgem?
Luik-Bastenaken-Luik of in de Waalse Pijl?
Parijs-Tours of in Parijs-Roubaix?
Ronde van Lombardije of HEW Classic?

Strikt genomen zijn er maar vijf top klassiekers. Hier in volgorde zoals ze op de kalender staan:
- Milaan-San Remo
- Ronde van Vlaanderen
- Parijs-Roubaix
- Luik-Bastenaken-Luik
- Ronde van Lombardije

De eerste vier worden in het voorjaar gereden en de laatste in het najaar. Deze top-klassiekers worden ook wel de monumenten van de wielersport genoemd. Mooie naam: monumenten!

Een indrukwekkend rijtje klassiekers als je dat op je erelijst hebt staan. Het is echter tot nu toe slechts drie coureurs gelukt alle drie deze monumenten te winnen:

- Rik Van Looy
- Eddy Merckx
- Roger De Vlaeminck

Dat is wel een rijtje waar je tussen wilt staan. Helaas dwingt de moderne wielersport (lees sponsors) renners meer en meer in een specialistisch rol.
Daardoor is het lastig om zo'n diversiteit aan koersen te winnen.
Toch mag de wielersport zich gelukkig prijzen dat er zo nu en dan renners zijn die er van dromen om in dit rijtje te komen. Dat ook hardop uit durven spreken!

Toch zijn er gelukkig renners die deze ambitie min of meer hebben uitgesproken. Cancellara, Sagan en Gilbert lonken wel degelijk naar The Big 5.

Foto: Bij de Ronde van Lombardije moeten de renners over de Ghisallo. Een pittige beklimming 

vanuit Bellagio (Comomeer) die voert langs het legendarische kapelletje.

Giro di Lombardia 2014

Afgelopen weekende live naar de Ronde van Lombardije wezen kijken. Zelf uiteraard een blokje gefietst en het beroemde kerkje op de top van de Ghisallo bezocht.
De renners ook opgewacht op deze klim. Schitterend las je ze dan van Belaggio aan ziet komen.
Heel wat renners hebben het dan al knap lastig!

Mooi om bij te zijn.
De finale op de hotelkamer zitten kijken want we hadden een hotel op "de top" van deze klim.

Fotoalbum Giro di Lombardia 2014

Kijktip: Strade Bianche

Zaterdag wordt in Italië de Strade Bianche verreden. Het parcours is enigszins aangepast en de start is niet meer in Gaiole maar in San Gimignano.
Hierdoor verloopt het eerste deel van de koers iets anders maar lood en loodzware stroken als Monte Sante Marie maken nog steeds deel uit van het parcours.
De jonge klassieker wil zich ontwikkelen tot "De Hel van Het Zuiden". In tegenstelling tot de kasseien bevat deze Italiaanse voorjaarskoers een tiental stroken strade bianche: Aangestampt klei met slpit!

Afgelopen week ging ik bij zusterkoersen al iets verder in op deze prachtige koers. Slechte wegen, veel hoogtemeters en Italie zijn de ideale ingrediënten voor een prachtige koers.
Veel renners zullen gretig zijn want als je deze koers vast op je lijstje kan zetten is je seizoen al een heel eind geslaagd.
De finale vindt plaats in de straten van Siena en wie daar wel eens omhoog heeft gefietst weet dat het dan alleen voor de hele sterke jongens is weggelegd.

Op Sporza wordt de koers live uitgezonden en samen met de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix is dat toch wel de kijktip van het voorjaar.

Foto: Wielertoeristen tijdens hun versie van de Strade Bianche welke gereden wordt als retro-rit.

De organisatie heeft een prachtige persmap gemaakt met alle info over start en finishplaats, route, prijzen en achtergrondinformatie: Strade Bianche 2014 (pdf). Even downloaden want dat maakt het kijken zeker een stuk aantrekkelijker.

De wedstrijd Strade Bianche is afgeleidt van L'Eroica een historische uitstap voor wielertoeristen. Deze heb ik zelf een vijftal keer gereden en op mijn gewone blog vind je daar tientallen artikelen over: L'Eroica

Zusterkoersen

Parijs-Roubaix is natuurlijk de enige in haar soort. Toch zijn er wel een aantal zusterkoersen. De belangrijkste is natuurlijk de Ronde van Vlaanderen. Een overwinning in beide koersen in hetzelfde kalenderjaar wordt dan ook "de dubbel" genoemd.

In Italië wordt sinds een paar jaar Montepaschi Strade Bianche - L'Eroica (dit jaar kortweg: strade bianche) gereden en in Bretagne wordt half april de Tro Bro Leon verreden.

Laten we eens wat dieper op de drie zusterkoersen ingaan.

De Ronde van Vlaanderen
Voor het eerst verreden in 1913 en tot de tweede wereldoorlog vooral een nationaal gebeuren. Na de oorlog ontwikkelde de koers zich tot een internationaal evenement en groeide uit tot één van de vijf grote klassiekers.
Vroeger ging De Ronde over een vlak parcours en bevatte net als het toenmalige Parijs-Roubaix maar een paar hellingen. Ook bevatte in de begin periode De Ronde meer en vooral slechte kasseistroken.
De Ronde heeft echter steeds meer korte nijdige helling gekregen, waardoor de koers toch een heel ander karakter heeft dan Parijs-Roubaix.
De kasseien en de wind zorgen dat dezelfde sterke types op het podium kunnen komen. De nijdige hellingen zorgen toch dat ook een ander type renner kans maakt op een overwinning in de Ronde. Claude Criquielion en Moreno Argentin zijn mooie voorbeelden van winnaars die wel in de Ronde maar niet Roubaix op het podium hebben gezien.
Het is dus niet zo eenvoudig dat als je De Ronde kan winnen je ook Roubaix kan winnen of andersom.
De Ronde winnen is voor Vlaamse coureurs ongeveer het hoogst haalbare.

Foto: De intimiderende Koppenberg

Montepaschi Strade Bianche - Eroica
Deze koers is afgeleid van een historische toertocht. Al 15 jaar lang rijden wielertoeristen in het eerste weekend van oktober op oude stalen fietsen over de stoffige Toscaanse wegen. Een soort eerbetoon aan vervlogen tijden.
Bij La Gazzetta dello Sport waren ze gefascineerd door het parcours en sinds 2007 is er van deze rit een prof editie.
Hoewel de profs slecht 50 kilometer stroken krijgen ten opzicht van 112 van de toereditie blijft het een gruwelijk lastig parcours.
De organisatie wil deze koers uit laten groeien tot "De Hel van het Zuiden".
De stroken zijn echter geen kasseien maar strade bianche. Aangewalste klei met split.
In Toscane maken deze wegen gewoon deel uit van de infrastructuur.
De koers bevat een groot aantal hoogtemeters en in een aantal gevallen zijn de beklimmingen gruwelijk steil (18% plus).
Met namen het klimmen zorgt dat er naast de specialisten van het slechte wegdek ook de mannen van de nijdige beklimmingen op de erelijst staan.
Zo staan zowel Cancellara als Gilbert op deze nog korte erelijst.
Een aantal stroken uit deze koers zijn de afgelopen jaren ook in de Giro opgenomen om aandacht te vragen voor deze koers.
Absoluut een koers om in de gaten te houden en een van de meest fotogenieke koersen die er is.

Foto: Bij droog weer zijn de wegen van L'Eroica vooral stoffig.

Tro Bro Leon
Deze koers wordt gehouden in Bretagne en gaat over een parcours wat een mix is van de stroken van Parijs-Roubaix en de stroken van L'Eroica.
De koers valt doorgaans samen met de Amstel Gold Race en is daarom vooral een Frans onderonsje.
Toch verdient deze koers enig aanzien want hier ga je echt niet winnen als je niet een hele sterke jongen bent.
Een ander plek op de agenda zou de koers zeker meer aanzien geven.
Op de erelijst Frédéric Guesdon die in 1997 Parijs-Roubaix wist te winnen. Ook winnaar van de Ronde van Vlaanderen Jacky Durand staat op de erelijst.

Wielertoeristen
Van alle vier de koersen is ook een versie voor wielertoeristen. De eerste drie heb ik meermaals gereden en de Tro Bro Leon staat nog op m'n verlanglijst.
Als je goed op kasseien kan rijden maar niet zo goed kan klimmen dan is L'Eroica verreweg de zwaarste. Ben je minder handig op de stenen dan zal je met Parijs-Roubaix de meeste moeite hebben.
Het rijden van een aantal van deze ritten geeft echter wel wat inzicht. Inzicht dat zusterkoersen een mooi begrip is, maar de koersen minder op elkaar lijken dan in de pers wel eens getoeterd wordt.

Milaan-San Remo 2013

Voor velen zal het wat onwennig zijn. Want Milaan-San Remo wordt al sinds jaren op zaterdag halverwege de maand Maart gereden.
Sinds dit jaar is de koers naar zondag verhuisd.
Hoewel de koers een totaal ander karakter heeft dan Parijs-Roubaix zijn er opmerkelijk veel renners die beide koersen gewonnen hebben.

Merkx won zeven (!!) keer Milaan-San Remo en drie keer Parijs-Roubaix. De Vlaeminck 3 op 4. Coppi 3 op 1. Cancellara 1 op 2.
Andere renners die in beide erelijsten voorkomen zijn Tchmil, Kuiper, Raas, Pélissier, Van Hauwaert, Bobet, Steenbergen, Van Looy, Daems, De Bruyne, Gimondi en Kelly.

Dat is toch een indrukwekkend lijstje en winst in Milaan-San Remo is zeker een eerste indicatie voor kansen in Noord Frankrijk. Dus goed opletten wie er goed is vandaag!

Over enkele uren vertrekken de renners uit Milaan en eind van de middag weten we meer.

Voor wie zich tot dat moment wil opwarmen met mooie verhalen en foto's van Milaan-San Remo doet zichzelf een plezier door de website www.milansanremo.co.uk eens te bezoeken.

Foto: Start Milaan-San Remo 2012. Prachtig om eens bij te zijn.

Milaan-San Remo op zondag

Twee maanden terug maakt e ik de kalender bekend van de voorjaarsklassiekers. Deze was door de UCI goedgekeurd dus dan durf je zoiets wel te plaatsen.

Edoch.......... Milaan-San Remo verhuisd van de zaterdag naar de zondag.

Dus niet op zaterdag 16 maart voor de TV gaan zitten maar op zondag 17 maart.

Het zal even wennen zijn............

Toch is Milaan-San Remo altijd een eerste indicatie wie goed zal zijn in Parijs-Roubaix.

Foto: Afgelopen jaar waren we bij de start en de passage op de Poggio. Of dat het komend jaar gaat lukken?

Ronde van Lombardije 2012

Naast Parijs-Roubaix gaat mijn hart ook sneller kloppen bij Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen en de Ronde van Lombardije.
Deze laatste staat tegenwoordig wat eerder op de agenda en is aanstaande zaterdag.
Dit zal beslist een positief effect hebben op het deelnemersveld. De koers is op deze manier immers een mooie revanche koers voor wie in het WK onder de maat heeft gepresteerd.
Absolute kijktip!

Op YouTube vond ik deze mooie teaser:

Milaan-San Remo 2012

In het moderne (na de 2e wereldoorlog) wielrennen is er in Milaan-San-Remo vijfentwintig keer een winnaar over de streep gegaan die ook in z’n carrière Parijs-Roubaix wist te winnen.
Die cijfers liggen op hetzelfde niveau als bij de Ronde van Vlaanderen.
Oppervlakkig gezien misschien opmerkelijk cijfers.
Toch ligt de fysieke gesteldheid die nodig is om Milaan-San Remo te winnen dicht tegen de eisen die we stellen aan een potentiele winnaar voor Parijs-Roubaix.
Een zeer groot uithoudingsvermogen en groot tactisch inzicht.
Dat wil niet zeggen dat we alle winnaars van Milaan-San Remo geschikt zijn om Parijs-Roubaix te winnen. Toch geeft Milaan-San Remo een mooie indicatie wat we de rest van het voorjaar mogen verwachten.
Een prima “smoes” om eens bij de start en de doorkomst van de Poggio een kijkje te gaan nemen.

De koers zou om tien uur starten, maar toen we om half negen op de startlocatie aankwamen stonden alle ploegenbussen al opgesteld.
Alle renners nog in de bus als leeuwen die ieder moment losgelaten kunnen worden. Eigenlijk heeft het zelfs wel iets pervers, iets ranzigs.
Duizenden fans krioelen om de bussen en niemendalletjes van gordijntjes moeten de renners enige privacy geven.
Als renners van naam de bus verlaten gaat dat gepaard met een salvo van camera geluiden, gebiets om handtekeningen en vele "samen op de fotoverzoekjes".
Mecaniciens en verzorgers gaan in de tussentijd onverstoord door met het in orde maken van fietsen en volgauto’s.
Sommige renners maken een praatje, andere rijden zenuwachtig heen en weer. Wat ze ook doen het zorgt voor een langzaam aanzwellende sfeer.
Dit alles opgejaagd door de mircofonist die de renners op het podium ontvangt om het controleblad te tekenen.

Voor de start wordt een minuut stilte gehouden voor de slachtoffers van het tragische busongeluk in Zwitserland. Indrukwekkend als 200 renners en duizenden supports echt stil zijn.

Precies om tien uur vertrokken de renners geneutraliseerd richting het zuiden.
Voor ons het signaal om snel in de auto te springen en eveneens de kust op te zoeken.

Daar sprongen we zelf op de fiets om de finale te rijden. Eerst over de Cipressa en daarna de Poggio op.
Op de Poggio een mooi plekje gezocht om de renners langs te zien komen.
Een klein grasveld, een handje Italianen met een TV trokken ons over de streep om op 1 kilometer voor de top post te vatten.
Een rondje stroopwafels deed het ijs breken en het werd een heel bijzondere wielermiddag.

Twee dikke motoren van de politie waren de eerste aankondiging dat de renners er nu snel aan konden komen.
Vip auto’s en meer motoren en een helikopter zorgde voor een bizar spannende en bijna hallucinante sfeer.
Nog meer auto’s. Nog meer motoren.
De Tifosi die tot nu toe rustig in het gras en op muurtjes hadden gezeten werden massaal nerveus.
Allemaal gespannen gezichten of het hun eigen kinderen en broers gaat die in aantocht zijn.
Het geroezemoes nam toe en er werd druk omlaag gewezen. Hier en daar tussen de vele bloemenkassen zag je al wat ploegleidersauto’s en renners aankomen.
De spanning steeg naar een onwerkelijk niveau. Ieder wilde nu renners zien. De auto van de wedstrijdleiding kwam om de hoek en de aandacht voor de TV was helemaal weg.
Ieder tuurde nu strak naar de bocht. Een Movistar renner. Wie is het?
Dolle paniek onder het publiek.

Is het Valverde? Nee......nee Wie wel. Kan hij dat volhouden?
Vlak achter hem een Liquigas renner. Ook daar vertwijfeling over. Ondanks dat we op een plek staan waar de renners toch al even aan het klimmen zijn stuiven ze werkelijk voorbij.
Twee renners van Rabo leiden de achtervolging.
In hun wiel een aantal kanshebbers waarvan sommige eerder dood dan levend op de fiets zitten. Het is nog 1 kilometer naar de verlossende top.
De Poggio is geen lastige beklimming. Zelfs een ongetrainde wielertoerist rijdt hier vrij makkelijk omhoog.
Maar niet met het een verschroeiend tempo waar deze eerste groep mee omhoog stormt.
Onwerkelijk maar de meeste zitten ook gewoon dood te gaan!

Nadat de eerste 30 renners waren gepasseerd concentreerde ieder zich weer op de TV.
De renners waren inmiddels aan de dolle afdaling begonnen.
Cancellara werd direct herkent evenals Nibali. Toen duidelijk werd dat Gerrans de derde was geloofde de Italianen eigenlijk al niet meer in de kansen van Nibali.
Cancellara had geen andere mogelijkheid meer en zat gevangen. Wellicht de sterkste, maar wielrennen is ook een beetje poker spelen.
In de laatste kilometer werd het nog gruwelijk spannend en de achtervolgers waren zeer kort genaderd.
Nibali, Gerrans en Cancellara mochten niet meer stilvallen en hadden maar net genoeg om met z’n drieën de podiumplaatsen te verdelen.
Tussen vijftien nagelbijtende Italianen stond ik stiekem te hopen dat Cancellara het toch ging halen.
Dat Nibali niet meespeelde werd snel duidelijk.
Cancellara, Gerrans, toch Cancellara, Gerrans.........weg TV-beeld.

De enige Italiaan op de hele Poggio die zich niet kon gedragen wilde ook even meekijken en liep de antenne omver.
Paniek, verontwaardiging en verwarring waren een slot aan deze wielermiddag die niet eens tot frustratie leidde, maar juist voor een passende apotheose zorgde.
Een vorm van dramatiek die juist de wielersport gemaakt heeft wat het is.

Hoe het afgelopen is zullen we nooit weten, maar dat Cancellara klaar is voor de stenenklassiekers dat staat voor mij als een huis........

Fotoalbum Milaan-San Remo 2012