Greg Van Avermaet: 2017

Een geanimeerde koers met ver voor de finale al gevaarlijke gasten in de aanval zoals Daniel Oss.
Ondanks de vele uitvallen duurt het tot diep in de finale voor de definitieve vlucht er vandoor is.
Greg Van Avermaet geeft op Carrefour de L'Arbre serieus gas en Zdeněk Štybar en Sebastian Langeveld weten aan te sluiten.
De drie gaan in een dolle vaart richting velodrome en de podium plaatsen lijken verdeeld.
Toch wordt het nog extra spannend want in een ultieme inspanning weten Jasper Stuyven en Gianni Moscon op de wielerbaan nog aan te sluiten.
Beide niet traag maar de inspanning om het gat te dichten was te zwaar geweest om in een sprint een bedreiging te zijn voor de zeer gretige Van Avermaet.

Sebastian Langeveld werd keurig derde en mocht dus mee op het podium. Mooie prestatie maar een keer op de hoogste trede zou toch mooi zijn.

Het was ook de laatste officiële koers van Tom Boonen. Boonen had een uniek record kunnen vestigen maar zo makkelijk is dat allemaal niet. Boonen staat nu samen met Roger De Vlaeminck op vier overwinningen. Ook De Vlaeminck had wellicht zes misschien wel zeven keer kunnen winnen als het een paar keer net wat anders was gevallen. Voor Tom hadden er ook zomaar zes in kunnen zitten maar laten we eerlijk zijn. Vier keer winnen in deze klassieker is prachtig en er is helemaal niemand die in een paar jaar tijd dat record gaat ervaren.

Boonen werd 13e in zijn laatste Parijs-Roubaix en op 14 deelnames gaf hij slechts één keer op, zeven keer stond hij op het podium en 11 keer in de top 10.
Wat hebben we toch altijd enorm genoten van deze geweldige coureur, alleen op 9 april 2017 was het toch echt voor Greg Van Avermaet.

Podium 2017
1. Greg Van Avermaet
2. Zdeněk Štybar
3. Sebastian Langeveld

 Foto: Als winnaar van de 2017 stond Greg een jaar later op de Livre de Route

Wallers-Roubaix

Op 10 mei jl zou ik deelnemen aan Paris-Roubaix Cyclotourism 2020 maar door de Corona-crisis ging dat even niet door.
Ik heb op het parcours van Parijs-Roubaix al ruim 75 keer gefietst en als ik zorgvuldig ga turven zal het rap naar de 100 keer gaan.
Dat is gemiddeld 2x per jaar maar er waren jaren met nul maar ook met zes(!!) keer.

Foto: Overnacht in Château d'Aubry.

De leukste tocht op de Noord Franse stenen vind ik al jaren de toertocht van Velo Club Roubaix en al zes keer de lange editie gedaan en zou dit jaar starten met……………nummer 2.
Het is ook al vele jaren DE traditionele toereditie.
Voorheen was er alleen de lange afstand, maar om aan de wensen van de moderne tijd te voldoen zijn twee kortere afstanden in het leven geroepen.
Een 70km die in Roubaix start en dan rij je alleen de finale.
Daarnaast een 100km versie en die start in Wallers-Arenberg. Je krijgt dat alle belangrijke kasseistroken voor je kiezen en in het totaal ruim 33km van de 53 km kasseien.

Foto: De strook van Wallers-Arenberg is wel een heel straf ontbijt.

Deze laatste heb ik vandaag gereden. Niet alleen profs zitten op hun honger. Ik had ook behoefte weer iets anders te doen dan alleen een rondje in de buurt.
Solo gefietst met mijn vrouw in de volgwagen.
Vrijdagmiddag zijn we naar Noord Frankrijk gereden. Picknickmand mee en onderweg even de inwendige mens zitten verwennen.
Overnacht hebben we in Château d'Aubry op vijf kilometer van het Bos van Wallers. Hier verblijft al jaren de Mitchelton Scott ploeg in de dagen voor Parijs-Roubaix dus dat leek mij wel een prima referentie.
Wel een vrij romantische plek om met een wielerploeg te gaan zitten overigens.
Dit zijn toch vooral erg leuke plekjes om met je lief te overnachten.
Kasteel ligt in een prachtig park wat min of meer in het verlengde ligt van het Bos van Wallers.
Auto staat op een afgesloten terrein dus fiets kan lekker in de auto blijven.
De wat luxe sfeer van zo’n kasteel is een bizar contrast met de kasseien die ik de volgende dag moest bedwingen.
Goed bed, lekker wijntje op de kamer, de rest mogen jullie invullen, uitstekend ontbijt in de tuin aan het water en daarna naar “De Start”.

Mijn vrouw zou op drie punten stoppen voor foto’s en eventueel een bevoorrading.
Tot slot zou ze mij oppikken bij de wielerbaan.
In de volgwagen genoeg eten en drinken, een paar reservewielen en wat gereedschap.
Daarnaast had m’n vrouw de beschikking over een stoeltje, picknickkleed en e-reader om het ook voor haar een beetje leuk te houden.

Foto: Wat was dit toch een geweldige coureur.

Verder was de opdracht simpel. Bij het Bos van Wallers op de fiets en tot aan de wielerbaan geraken.
Net geen 100 kilometer maar het waren niet de kilometers en ook niet de kasseien die er een stoer potje fietsen van maakte.
Na een half uur stak de wind op en de hele rit windkracht 4-5 tegen gehad.

Dat zat vooral op stroken als Mons-en-Pévèle en Bourghelles naar Wannehain enorm in de weg.
De kasseien lopen daar ook iets omhoog en dan wind vol op de kop moest deze oude man toch even flink de rug krommen.

Foto: John Degenkolb heeft sinds een paar jaar zijn eigen strook. 

En niet de minste want dit is de langste in de recente edities.

Toch kon ik de verleiding niet weerstaan een tweetal stroken even flink gas te geven. Dat ging prima en je kan je nauwelijks voorstellen dat die profs strook na strook zo hard over die stenen gaan.
Iedere keer als ik hier een keer gefietst heb levert dat alleen maar meer respect voor de grote mannen.

Foto: Pave du Bar. (met veel wind tegen)

In dit ritje zat circa 33 kilometer kasseien en ondanks de wind trapte ik ze vlot weg. Op de drie stops waar mijn vrouw stond even nieuw drinken en wat kleins eten.
Normaal kan ik gerust vier uur fietsen zonder te eten maar de wind deed al snel z’n werk en je wilt voorkomen om op een van de laatste stroken met een hongerklop te zitten.

Foto: Daar is Gibus weer.

Als ik dat laatste stuk van deze koers fiets kijk ik ook een beetje hoe zal het dan komende 25 oktober zijn als de grote manen aan het werk gaan?
Ik vind dat op veel plaatsen veel klei en zand ligt. Ook heel veel gras. Komt de herfst laat zal dat blijven staan.
Verder valt mij op dat de strook van Camphin-en-Pévèle steeds slechter wordt. Het is nauwelijks mogelijk daar een cadans te vinden.
Deze strook komt kort voor de vijf sterren strook van Carrefour de l'Arbre en deze zou wel eens een sleutelpositie in de koers gaan vormen.

Foto: Op Carrefour de L'Abre ging is erg goed....maar verbeelding zou misplaatst zijn!

Het blijft vooral bizar om je voor te stellen dat over een paar maanden op dit traject 200 jonge gasten worden losgelaten waarvan er toch 30-40 echt wel kanshebber zijn.
Over deze wegen fietsen zoals ik vandaag gedaan heb is toch echt een heel ander paar mouwen dan hier volle bak koersen.
Dat inzicht weet ik keer op keer te waarderen, maar daarnaast was het weer een heerlijk dagje in "De Hel".

  

Foto's: Finish uiteraard op het velodrome van Roubaix

Fotoalbum Wallers-Roubaix 2020

Peter Van Petegem: 2003

Wie heeft er geen zwak voor Peter Van Petegem? Een goedlachse knaap die gewoon graag koerste. Er zijn interviews waar hij gevraagd wordt naar kasseien en vervolgens gaan z'n oogjes glimmen.

Toch had de Zwarte van Brakel minder moeite met de Vlaamse kasseien dan met die van Noord Frankrijk.
In de ronde van Vlaanderen eindigde "De Peet" maar liefst negen (!) keer bij de eerste tien en wist deze twee keer te winnen. Dat zijn wel heel indrukwekkende cijfers!
Z'n lijst van Parijs-Roubaix is daarbij toch wat bleekjes. Drie keer top tien waarvan twee keer podium waaronder de winst in 2003.
Niet slecht en genoeg renners zouden er voor tekenen maar in zijn Vlaanderen deed hij het veel beter.

Toch werd na zijn altijd sterke optreden in de Ronde van Vlaanderen "De Peet" altijd als favoriet voor Parijs-Roubaix genoemd.
Overigens volledig terecht want van Petegem kon gruwelijk hard over de stenen rijden en kon zich zelf nog meer pijn doen dan z'n concurrenten.
Met een dergelijk houding moet het dan een keer gaan lukken zoals op die zondag in april 2003.

De verschillen blijven de hele dag vrij klein en op Carrefour de L'Arbre zijn er eigenlijk nog tien kanshebbers.
De drie renners die uiteindelijk het podium halen willen het zover niet laten komen.
Van Petegem was met zijn overwinning een week eerder in de Ronde van Vlaanderen duidelijk in een topvorm.
Jekimov - toch al 37 jaar - streed als een jonge god en Pieri was altijd al goed in "De Hel".
Alleen Pieri had hetzelfde probleem als ik. Passie voor wielrennen maar lekker eten staat op "uno".
Buiten de E3 prijs wist Pieri verder ook geen grote koers te winnen terwijl hij echt wel een stukje fietsen kon. Zeker als de wegen erg slecht waren.
Helaas heeft z'n hang naar lekker eten z'n wielercarrière verkort.

De drie vluchters werkte goed samen maar op de wielerbaan stond er geen maar op "De Peet" die op deze manier een prachtige dubbel pakte.

Podium 2003
1 Peter van Petegem
2 Dario Pieri
3 Vjatsjeslav Jekimov

Foto: In de laatste kasseistrook voor het oprijden van de wielerbaan ligt natuurlijk ook een siersteen voor "De Peet" 

of "De Zwarte van Brakel". Uiteraard worden in deze sierstenen de officiële namen van de renners gerbuikt.

Peter Sagan: 2018

Sagan is toch een van de meest aantrekkelijk coureurs van de afgelopen 15 jaar. Wil altijd koersen maar maakt het daarnaast ook een beetje leuk.
Soms tijd voor een grap, maar maakt ook regelmatig een filosofische opmerking in een interview.
Een kleurrijke gast met veel fans en terecht.
Alleen het is ook een beetje een wildebras en zijn enorme stuurvaardigheid is niet voor al zijn collega's altijd even fijn.
Niet dat hij bewust een ander iets aan zal doen maar Peter heeft nu eenmaal veel minder ruimte nodig dan de meeste van zijn collega's.

Die stuurvaardigheid samen met zijn winnaarsmentaliteit hebben zeker geholpen bij de overwinning in Parijs-Roubaix 2018.
Van Sagan zou je verwachten dat hij de ene na de andere klassieker zou winnen. Maar zo makkelijk is het allemaal niet.
Etappe's in rittenkoers, puntentruien en regenboogtruien daarentegen heeft hij er inmiddels zat van.
Wat een Milaan-San Remo mag Sagan dan nog missen zijn erelijst is zeer indrukwekkend.

Sagan was in 2017 voor de derde keer wereldkampioen geworden en hoe mooi zou het zijn om in de mooiste trui als eerste over de streep in Roubaix te komen.

De koers wordt al vroeg geopende. Op de tweede kasseistrook is er een val van Michael Goolaerts. Er wordt meer gevallen in Parijs-Roubaix en hoewel hij hard tegen een talud viel zou een dergelijke buiteling relatief goed af kunnen lopen.
Een horrorscenario voltrok zich echter.
Goolaerts was getroffen door een hartstilstand en ondanks de snelle en adequate hulp was het niet mogelijk Michael nog te redden.
Formeel is het tijdstip van overlijden pas later op de dag maar voor alle hulpverleners was als snel duidelijk dat het eigenlijk een verloren zaak was.
Het duurde heel lang voor ieder zich was doordrongen wat voor drama zich had afgespeeld en de koers denderde door.

Na afloop was er veel kritiek dat de koers niet was stilgelegd. Ik kan mij in die kritiek niet vinden.
Vraag het aan iedere coureur wat er in zo’n geval moet gebeuren? Ze zullen allemaal zeggen dat er gewoon gekoerst moet worden.
Sommige zullen zeggen dat dat respectloos is maar Michael Goolaerts was een jonge ambitieuze coureur die niks liever deed dan fietsen. Zou Michael willen dat z’n collega’s de remmen dicht zouden trekken? Natuurlijk niet!
Dat neemt niet weg dat het voor directe nabestaande een bizar vervreemde beeld geweest zal zijn.

Omdat in het peloton het nieuws maar heel spaarzaam binnenkwam werd er onbevangen gekoerst.
Een groot aantal ontsnappingen maar Sagan nam geen enkel risico en Peter ging op heel ver van de meet in de aanval.
Het zal nog dik 60 kilometer geweest zijn toen Sagan op zoek ging naar eerdere vluchters.
Vrij rap wist hij deze te bereiken en alleen de Zwitser Silvan Dillier wist aan te klampen. Dillier zag dat dit voor hem de kans was op een klassieker overwinning. Daarnaast zou meewerken met Sagan een zekerheid geven op een podiumplaats.
Dus de Zwitser spaarde zich niet en dat is een dik compliment waard. Alleen in de sprint was hij een vogel voor de kat. We hebben Sagan zelden zo blij over de streep zien gaan. Wat een prachtige en dik verdiende overwinning.
Dillier was toch een beetje teleurgesteld want die realiseerde zich dat dit soort kansen niet vaak voor zullen komen. Vraag maar aan Sagan hoe moeilijk het is om een top-klassieker te winnen.

De donderdag voor de koers ben ik bij de Recon geweest. Zelf een stukje gefietst en wat foto’s gemaakt. Op Carrefour de l’Abre heb ik foto’s van Sagan en z’n ploegmaten gemaakt.
Ze waren we heel gedreven aan het trainen. Focus!
Later kwam ik ze nog tegen bij het uitrijden van Roubaix. Ze hadden dikke pret en groeten vriendelijk. De sfeer in die ploeg was helemaal ok.
Bora was ook een van de weinige ploegen die de verkenning helemaal deden tot aan Roubaix. De meeste ploegen hadden de bus aan het eind van Carrefour gezet waar de meeste renners ook in de bus stapte.
De toewijding van Sagan was zichtbaar groot en toen ik thuis kwam zei ik ook tegen mijn vrouw: “Schrijf voor zondag Sagan maar op”

Hoe mooi de overwinning van Peter ook is…………..8 april 2018 zal toch de trieste dag blijven van Michael Goolaerts.

Foto: Maximale focus op Carefour de L'Arbre tijdens 

de Recon op de donderdag voor koers.

Fotoalbum Recon Paris-Roubaix 2018

Paris-Roubaix For Dummies

Dit is gewoon een erg leuk filmpje die je aan vrienden kan laten zien als ze niet weten wat Parijs-Roubaix. Leuke animaties en netjes gemaakt.

Louis Trousselier: 1905

Trousselier had de eer om de tiende editie van Parijs-Roubaix te winnen. Eigenlijk al direct vanaf het begin was Parijs-Roubaix een grote koers waar veel internationale belasting voor was.
In de jaren voor de Eerste Wereldoorlog ontwikkelde de wielersport zich in een razend tempo. De koersen schoten werkelijk als paddenstoelen uit de grond.
Veel koersen waar we nu nog naar zitten te kijken hebben hun oorsprong eind negentiende en begin twintigste eeuw.

Trousselier was een allrounder en vooral het jaar waarin hij z;n overwinning in Parijs-Roubaix haalde wist hij een unieke erelijst bij elkaar te rijden.
In dat jaar won hij naast de stenen-klassieker maar liefst vijf etappes in de Tour De France en het eindklassement.
Tevens won hij dat jaar de semi-klassiekers Parijs-Valenciennes en Brussel-Roubaix.
In de Tour won hij nog meermaals een etappe en in 1908 wist hij Bordeaux-Parijs te winnen.

De eerste zes deelnames van Trousselier aan Parijs-Roubaix zijn echt indrukwekkend. Tussen 1904 en 1909 was een vijfde plek zijn slechtste resultaat en stond hij vier keer op het podium.

In 1905 was dat op de hoogste treden en Trousselier moest heel lang wachten voor er iemand naast hem kwam te staan.
René Pottier die tweede werd had maar liefst 7 minuten meer nodig en Henri Cornet die een jaar later zou winnen kwam op 16 minuten binnen.
Hippolyte Aucouturier die in 1903 en 1904 had gewonnen kreeg 23 minuten aan z'n koersbroek.
Slechts 26 renners wisten de streep te halen maar allen op enorme achterstanden.

De Eerste Wereldoorlog zorgde dat Trousselier stopte met koersen en begon hij in Parijs een bloemenwinkel.Voor iemand die gewend was veel bloemen te winnen een logisch keuze.

Podium 1905
1. Louis Trousselier
2. René Pottier
3.  Henri Cornet

Warlaing à Brillon

2400 meter - 3 sterren

De renners hebben er goed 180 kilometer opzitten en we naderen de beruchte 200 kilometer grens.
Is het mooi weer met ideale temperaturen en wind in de rug zullen het nog flinke groepjes zijn die over deze strook trekken.
Is het beestenweer dan zal het hier al behoorlijk uit elkaar liggen. Voor veel renners zal de bevoorrading - die doorgaans na deze strook komt - een verleidelijk moment zijn om bij regen hier de remmen dicht te trekken.

Veel coureurs zullen al flink last van handen, armen, voeten en zitvlak hebben en...................na deze kasseistrook liggen er doorgaans nog 15 stroken te wachten met een totale lengte van 25 gruwelijke kilometers.

De strook zelf is niet extreem zwaar. Met een lengte van 2400 meter behoort hij wel tot de acht langste stroken van het parcours maar de kasseien liggen hier redelijk erg netjes.

De drie sterren heeft de strook ook vooral aan de lengte te danken en niet zozeer aan de slechte kasseien.
Deze weg wordt in het dagelijks leven gebruikt en derhalve is het logisch dat de staat van de weg vrij goed is.
Neemt niet weg dat je er niet aan moet denken dat iedere dag over deze weg op je fiets naar school of werk moet.

De officiële naam van de weg is Rue de Warlaing en de weg heeft nummer D81.

Afbeelding: De strook loopt zoals de naam aangeeft van Warlaing naar Brillon.

Jean-Marie Wampers: 1989

Ik ben echt van de oude stempel en vind dat grote koersen door grote renners gewonnen moeten worden.
Dan moeten die grote renners wel hun best doen, want cadeau geven doen we niet in Noord Frankrijk.
Duclos-Lassalle, Madiot en Planckaert zaten allemaal in de top tien maar waren die dag gewoon niet goed genoeg.

Slecht een paar stroken met blubber en verder lag de hel er zomers bij. Jammer want een droge editie en toppers die niet top zijn levert doorgaans een wat mindere editie op.
Toch hebben de renners die het podium halen de koers niet gestolen. Op anderhalf uur voor de wielerbaan gaan ze in de aanval: Dewolf, Planckaert, Wampers, Duclos-Lassalle, Van Hooydonck en Madiot. Serieus gezelschap!

Dewolf is zoals altijd te ongeduldig en kan zich niet inhouden. Planckaert die de steun van knecht Wampers bij zich heeft hypoticeert z'n kans door een valpartij.
Wampers die dat voorjaar in een uitstekende conditie is laat deze kans niet voorbij gaan. Dirk Dewolf heeft altijd mijn hart gestolen.
Ik herinner me het nog of het gister was. Ik heb uiteraard niks tegen Wampers maar ik had het Dewolf zo gegund.
Dirk is echter geen killer in dit soort situaties en de snellere en vooral leppe Wampers mag de bloemen gaan halen.

Misschien geen groot kampioen maar datzelfde voorjaar wint Wampers ook nog de Scheldeprijs en Rund um den Henniger Turm.
Er zijn in het seizoen van 1989 toch toppers die voor zo'n rijtje graag hadden getekend.

Podium 1989
1 Jeam-Marie Wampers
2 Dirk De Wolf
3 Edwig van Hooydonck

Op Youtube vond ik de finale van deze zomerse editie.

Een jaar later zou Wampers ploegmaat Eddy Planckaert naar de overwinningen loodsen.

Chemin de l'Epinette

200 meter - 1/2 sterren

Dit strookje ligt aan de noordkant van Templeuve en loopt van de D345 naar de D19. De strook vormt al een aantal jaren met de twee volgende stroken de Secteur 7. Deze strook is dan ook de opmaak voor iets langere en lastigere Le Moulin de Vertain.
Toch mogen de 200 meter van Chemin de l'Epinette niet worden onderschat want het is lastig om voorbij een andere renner te komen als deze stilvalt.
Stilvallen kan omdat de stenen in het tweede deel toch vrij slecht liggen en de strook een flauwe bocht naar rechts maakt.
De 1 a 2 ster aanduiding heeft de strook ook niet aan het wegdek te danken maar is volledig te danken aan de beperkte lengte.
Strikt genomen is Chemin de l'Epinette een niemendalletje maar zoals veel stroken in Parijs-Roubaix geldt ook hier: Je gaat op deze strook Parijs-Roubaix niet winnen maar je kan hem er wel verliezen.

Voor nieuwkomers is het nog wel even schrikken want direct nadat je in Templeuve onder het spoor doorkomt is het ineens links en dan direct de kasseien op.
Zelfs na een paar keer nog een verrassend moment en een beetje onhandige situatie. Tijdens de koers zal dat meevallen omdat de weg dan is afgezet.

 Foto: Het eerste deel is vrij recent gerestaureerd maar in het tweede deel liggen de stenen toch vrij slecht.

Voor wielertoeristen is het hier toch uitkijken omdat tegenliggers uit een blinde hoek komen.

Ook bij het afrijden van de strook is het opletten als je weer de doorgaande weg oprijdt.
Omdat je direct de volgende strook (Moulin de Vertain) op moet ben je geneigd even niet zo goed op het verkeer te letten.
Geloof me de kasseien hier zijn geduldig dus neem even de tijd.

Voor renners die nog fris zitten is dit echter een mooie combinatie aan stroken. Tegenstanders die niet zo fris meer zijn kunnen hier een stevige tik krijgen. Zeker als tussen  l'Epinette en Moulin Vertain het gas erop gehouden wordt.

Afbeelding: De strook begint links direct nadat je onder het spoor bent doorgegaan. 

Op het laartje is goed te zien  dat Moulin de Vertain vrij snel volgt.

Een Vlaamse koers

Met 57 op 117 edities heeft België (lees Vlaanderen) het leeuwendeel (what's in a name) van de overwinningen binnen weten te halen.
Maar liefst 19 keer was het podium volledig gevuld met Belgen. NEGENTIEN KEER!
In 1959 wist de Fransman Tino Sabbadini te voorkomen dat de Belgen een volledige top tien gingen vullen.

Dit zijn de kille cijfers en dat maakt iets nog geen Vlaamse koers. Opmerkelijk is dat het juist meerdere Fransen journalisten zijn die deze stelling wel eens droppen.
Puur geografisch gezien kan je ook stellen dat het een Vlaamse koers is. Als we maar ver genoeg teruggaan is het wellicht zelfs een Hollandse koers. Zeker de finale!

Overigens gaat de laatste 40 kilometer wel heel dicht langs de Belgische grens. Maar ook dat maakt iets nog geen Vlaamse koers.

Parijs-Roubaix heeft natuurlijk al helemaal niks met de mondaine lichtjesstad te maken waar voorheen de start werd gehouden.
De besmeurde renners, de kuilen in de weg, krakende wielen, vloekende coureurs, stof, modder en zweet. Het staat lijnrecht tegenover waar Parijs voor staat.
Toen de inrichters van de koers voor Parijs als startplaats kozen was dat puur een marketing truc. Niks meer en niks minder. Een start in Parijs zou veel volk trekken en voor veel publiciteit zorgen.

De koers zelf is natuurlijk al ruim 100 jaar lang het slagveld van de echte Flandrien. Dit is geen terrein voor verfijnde moederskindjes. Geen koers voor verwende jongetjes uit de grote stad.
Hier ben je niet welkom als je AFZIEN niet standaard met hoofdletters schrijft.

Deze streek is er ook een van eenvoud en hard werken. Werken? Labeur!
Iets wat beslist - qua beleving - beter aansluit bij het eenvoudige Vlaanderen dan bij het wat hautaine Parijs.

De laatste jaren kunnen de Belgisch verslaggevers op TV echter nog wel een chauvinistisch doorslaan. Een beetje mag, want niemand zit onafhankelijk naar de TV te kijken en een beetje supporteren is prima.
Graag zelfs....maar....
Als er een Belg wint dan is het gelijk Merckxiaans, terwijl het in die gevallen toch goed is om de erelijst van Eddy er nog eens bij te pakken.
Wint er een Noord Europeaan, een Kroaat of een Zuid Afrikaan? Geen nood want deze heeft vast een Belgische oom of tante. Anders verblijft hij wel bij een Belgisch gastgezin.
Het kan wel eens wat minder..........

Toch zal ik niet gaan staan steigeren als Parijs-Roubaix een Vlaamse koers wordt genoemd.
Want wees nu eerlijk. Het decor kan niet Vlaamser en het is toch een koers waar alleen de echte Flandriens de dienst uit maken?

Foto: Gedicht van Willie Verhegghe
op de gevel van t'Hemelryck
(café top Muur van Geraardsbergen)

Eric Vanderaerden: 1987

Bij Eric Vanderaerden heb ik altijd het gevoel gehad dat er veel meer in zat dan er is uitgekomen.
In het eerste deel van z’n carrière toen Eric bij Peter Post fietste haalde Eric z’n meeste en grootste successen.
Toch werd hij toen geremd door een rij sterke ploeggenoten, die zo nu en dan ook een dikke vis uit de vijver wisten te halen.
In de Post-jaren haalde Eric een Belgische titel binnen en overwinningen in de Ronde van Vlaanderen (in werkelijk pleuris weer), Parijs-Roubaix, Gent-Wevelgem en Parijs-Brussel.
Ook won hij in de Post-jaren een viertal etappes in de Tour de France.

Toen Vanderaerden begin 1990 overstapte naar de ploeg van Raas werd het allemaal een heel stuk dunner op zijn palmares.
Jammer want Eric was een groot talent en bovendien een toffe gast. Misschien was dat laatste wel een beetje z’n handicap.
Natuurlijk kon hij als iedere sporter z’n heftige momenten hebben, maar als je Eric in die jaren in een interview zag dan ontstond toch wel eens het beeld dat hij naar andere (lees: ploegmaats) wat harder mocht zijn.
De Bucklerploeg waar hij in 1990 terecht kwam bestond natuurlijk uit de nodige haantjes. Bovendien was de sfeer van het anti-Post kamp er natuurlijk ook een die niet bij ieder voor positieve resultaten gaat zorgen. Zeker niet bij Vanderaerden die vooral fietste om te winnen en niet om en ander te laten verliezen.

In Parijs-Roubaix van 1987 was Eric Vanderaerden echter op z’n best en zoals we hem graag zagen. Het was een geanimeerde koers en met vier blijven ze in de finale over. Er moet gesprint worden bij een sponsor voor de deur wat natuurlijk een grote smet is op de 100e verjaardag van deze koers.

Gelukkig was er aan het aantal stroken niet gemorreld. Een strook meer of minder maakte voor Eric niet uit en in de sprint stonden de overige drie koplopers niet eens op de foto.
Toch een kleine teleurstelling voor Eric. Hij kreeg namelijk niet een grote kassei op een sokkel maar een miniatuur in goud. Dit naar aanleiding van het honderdjarig bestaan.

Een teleurstelling die in de jaren daarna wellicht alleen maar groter werd. In 2010 is dat rechtgezet en dankzij Les Amis de Paris-Roubaix staat er ook bij Eric inmiddels een echte pavé op de schoorsteenmantel.
Tijdens de Superklassieker (uitstap voor wielertoeristen met finish op het velodroom van Roubaix) een aantal jaar geleden kreeg Eric een echt kassei zoals sinds eind jaren 70 aan de winnaar wordt overhandigd.

Het is hem gegund want het was een overwinning om je vingers bij af te likken!

Podium 1987
1. Eric Vanderaerden
2. Patrick Versluys
3. Rudy Dhaenens

Op het filmpje is goed te zien dat de overige drie andere koplopers in de sprint volledig kansloos waren.

Zwaar ongeluk Niki Terpstra

Gisteren heeft Niki Terpstra tijdens een trainingsrit een zeer zwaar ongeluk gehad. Niki moest met een traumahelikopter naar het ziekenhuis worden gebracht.
Een klaplong, hersenschudding, gebroken ribben en een gebroken sleutelbeen zijn de trieste balans.

Ramona de vrouw van Niki plaatste direct op Twitter en Instagram dat hij niet in levensgevaar zou zijn.
Hoe het ongeluk precies is gebeurd vind ik op dit moment niet zo interessant. Vanaf deze plek willen we Niki vooral veel sterkte en beterschap wensen.

Maar als de diagnose klopt dan kon net als 2019 ook dit jaar voor Niki wel eens een verloren jaar gaan worden.
Net nu hij vorig jaar de overstap had gemaakt naar Total Direct Energie lijken de tegenslagen zich op te stapelen.
Vorig jaar in de Ronde van Vlaanderen was hij als een van de kanshebbers gestart, maar ging hard tegen de grond.
Niki was net op tijd hersteld om aan de Tour de France deel te nemen. Uiteraard zou hij daar gaan proberen een etappe te winnen om zo zijn seizoen goed te maken.
Helaas moest Niki ook in de Tour door een valpartij opgeven.

Een vechter en knokker die hij is pepte hij zich na herstel nog een keer op en haalde hij in de herfst nog een fraaie tweede plaats in Parijs-Tours.
Die uitslag gaf aan dat Niki ondanks de tegenslagen in 2019 nog steeds op het hoogste niveau in de eendagskoersen mee kan komen.

Het was dan ook uitkijken naar het seizoen van 2020. Z'n ploeg Total Direct Energie heeft Niki natuurlijk vooral aangenomen voor koersen als Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix.
Beide koersen die hij al een keer heeft gewonnen en waar enige maturiteit eerder een voordeel is dan een nadeel.

Door de Corona crisis zijn de kassei klassiekers naar oktober geschoven. Niki had daar zeker hoge ogen kunnen scoren want het is een eergierige, gedreven en enorm slimme coureur.

Als we naar de huidige diagnose kijken heb ik er weinig vertrouwen in dat Niki dit jaar nog in actie gaan komen.
Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix zonder Niki. Laten we hopen van niet.
Hopelijk is het herstel voorspoedig en zit hij snel weer op de fiets.
Want dit zou voor hem wel een heel triest einde van het seizoen zijn.
We hebben nog ruim vier maanden dus allemaal duimen voor Niki!

Niki beterschap!

Aanvulling 18 juni 2020
Hierboven staat vermeld dat Niki met traumahelikopternaar het ziekenhuis is gebracht. Vanwege de klaplong is hij met een ziekenauto gebracht die ook snel ter plaatsen was.
Door de traumahelikopteris wel de weg geruime tijd afgesloten geweest.

Allemaal details die niet echt belangrijk zijn want wat veel belangrijker is dat Niki gister de IC heeft verlaten. Waarschijnlijk moet hij nog een week in het ziekenhuis blijven om thuis verder te herstellen.
Mogelijk valt het mee maar het zal wederom een zware weg zijn om er weer bovenop te komen.

Afbeelding: Bericht van Ramona de vrouw van Niki op Instagram

Le Moulin de Vertain

500 meter - 3 sterren

Om in 2002 de honderdste editie wat extra kasseistroken te geven is deze strook uit de "oudheid" opgegraven.
De strook krijgt slechts drie sterren, maar dat komt grotendeels door de beperkte lengte. Toch is dit een geniepige strook.
De kasseien zijn in mijn beleving vrij groot en de rug van de weg ligt vrij hoog ten opzichte van de zijkanten.

Foto: Muur met winnaar en de reuze-kassei aan begin van de strook

De strook komt na de kaap van de 200 kilometer en zit je hier niet fris dan is het lastig om het tempo erin te houden. Je weet dat het na deze strook een aantal kilometers wat makkelijker wordt maar.............
Als je het hier al lastig hebt dan is een top tien niet erg waarschijnlijk.
Als deze Moulin een helling was geweest hadden we het zeker een kuitenbuitertje genoemd.
Gezien de beperkte ruimte op de weg is het zeer verstandig om goed van voren te zitten. Dat mede omdat de strook eindigt in een geniepig scherp bochtje naar rechts.

Foto: De molen waar de strook haar naam aan te danken heeft

Bij het oprijden van de strook staat aan de rechterkant een molen waar deze strook haar naam aan te danken heeft.
Sinds een paar jaar staat bij het begin van de strook een reuze-kassei en een muur met de naam van alle winnaars.

Afbeelding: Strook begint rechts onder bij de D19 bij het uitrijden van Templeuve,

Johan Museeuw: 1996

Voor mij is dit een zwarte dag in de geschiedenis van Parijs-Roubaix. Natuurlijk was de Mapei ploeg uitzonderlijk sterk, maar wat mij betreft ga je in de koningin van de klassiekers niet als drie wielertoeristen over de streep.

Het was knap dat Museeuw, Bortolami en Tafi met z'n drieën op kop kwamen. Toch was het een schande dat er niet om gesprint werd.
Een criterium geef je weg aan een ploegmaat, desnoods een nationale titel of een Tour etappe, maar Parijs-Roubaix?
Dan sprint je om op leven en dood. Ook al betekend dat je ontslag.

Museeuw had er niet helemaal vertrouwen in en bleef tot het laatste moment zenuwachtig achterom kijken. Maar de twee Italianen fietsten als twee makke schapen op keurige afstand achter Johan over de streep.
Of ze door een mafiabaas waren ingefluisterd dat ongehoorzaamheid in deze "de kogel" zou betekenen.
Vreselijk om te zien. Topsporters - en dat waren ze alle drie - moeten altijd proberen te winnen.
Als een ploegmaat is ontsnapt dan rij je daar niet achteraan maar je remmen dichttrekken op de wielerbaan als je een van mooiste koeren kan winnen.
Onvergefelijk!

Normaal kan ik na een middagje Parijs-Roubaix er nog weken over nagenieten. Niet dit keer.
Onwaardig voor een ploeg als Mapei. Onwaardig voor een kampioen als Museeuw, maar vooral onwaardig voor een monumentale koers als Parijs-Roubaix.

Museeuw en Tafi zetten in volgende edities deze misser recht door als echte winnaar over de streep te gaan.
Bortolami zal echter op z'n honger blijven zitten en die zal van de drie het meest wrang terugdenken aan deze gemiste kans.

Podium 1996:
1. Johan Museeuw
2. Gianluca Bortolami
3. Andrea Tafi

Eddy Merckx: 1973

In 1973 beleefde Merckx een van z'n topjaren. Wat te denken van een voorjaar met overwinningen in: Omloop Het Volk, Gent-Wevelgem, Amstel Gold Race, Luik-Bastenaken-Luik en Parijs-Roubaix.
Verderop in dat jaar won hij de Vuelta en de Giro waar hij in beide vijf etappes won en in de Giro won hij ook nog eens de proloog.

Dat voorjaar waren alleen Leman en Roger De Vlaeminck er met andere hoofdprijzen vandoor gegaan.
Eric Leman had zijn geliefde Vlaanderens Mooiste weer eens gewonnen en De Vlaeminck was superieur in de Primavera.
Het was ook De Vlaeminck waar Merckx in deze editie van Parijs-Roubaix op een kleine 60 kilometer mee op avontuur ging.
De Vlaeminck was echter in Gent-Wevelgem ongelukkig gevallen en kon met z'n geblesseerde arm Merckx onmogelijk volgen.
Uiteindelijk werd De Vlaeminck "slechts" zevende wat gelijk z'n slechtste resultaat is op veertien deelnames! Veertien keer aan een koers meedoen slecht één keer niet aan de finish en je slechtste resultaat is zevende? Dat zal niet vaak zijn nagedaan.

Overigens is het lijstje wat Merckx ten aanzien van Parijs-Roubaix neerlegt ook niet flauw: twaalf deelnames en tien keer top 10 en twee keer top 15. Vijf keer podium en drie overwinningen.
Deze van 1973 was de laatste keer dat Merckx in Roubaix op het hoogste treetje mocht gaan staan. Eerder deed hij dat in 1968 en 1970.
Nadat hij De Vlaeminck achter zich had gelaten reed Merckx in een bovenmenselijke solo naar de wielerbaan.
Met name Godefroot en Rosiers deden er alles aan om zelf op zoek te gaan naar een tweede overwinning. Zowel Godefroot (1969) als Rosiers (1971) hadden immers de zoete smaak van een overwinning in Roubaix al eens mogen proeven.
Dit was een van de vele dagen dat Merckx ver boven de rest uitstak en alle andere fietste slechts voor de tweede en volgende plaatsen.

Met z'n drie overwinningen in Parijs-Roubaix staat Eddy tussen een indrukwekkend rijtje specialisten. Maar Merckx was natuurlijk ook een specialist in alles en dit was wederom een indrukwekkende demonstratie en dik verdiende overwinning.

Filmpje is van een slechte kwaliteit en zonder geluid. Toch genieten......

Podium 1973:
1 Eddy Merckx
2 Walter Godefroot
3 Roger Rosiers