Dat belooft wat

2020 is op de een of andere manier toch nog een geweldig wielerjaar geworden. Helaas bleven alleen liefhebbers van Parijs-Roubaix stevig op hun honger zitten.

Parijs-Roubaix is het enige monument wat niet in 2020 is verreden. Of dat terecht is blijft lastig om over te oordelen. Op dit moment denkt ongeveer iedereen dat hij viroloog is.

Het ziet er naar uit dat de wedstrijden die wel gehouden zijn voor weinig problemen tav Corona hebben gezorgd. Of daar echt hard bewijs voor is?

Erg lang bij stilstaat heeft ook niet veel nut. Naast Parijs-Roubaix was ook de Amstel Gold Race slachtoffer van de Corona-crisis.

Hopelijk hebben beide organisatoren goed gekeken hoe ze het in Vlaanderen hebben gedaan. Dan kan er misschien in 2021 een volledig voorjaar worden gereden.

Wie gister naar de Cross in Namen heeft zitten kijken zal zich nu al verheugen op Parijs-Roubaix. Drie man maakte de koers en alle drie renners waarvan we weten dat ze het goed op de kasseien doen.

Voor de overige veldrijders wel een beetje zuur dat drie renners die het podium in beslag namen het crossen deze winter toch als bijzaak zien.

Wout van Aert, Mathieu van der Poel en Tom Pidcock gaven een wervelende show. Reclame voor de sport en wie wil deze drie jonge snaken straks niet in de finale van Parijs-Roubaix aan het werk zien?

Het liefst ook met flink wat modder zoals gister in Namen. Wat een geweldig schouwspel!

Wout, Mathieu en Tom dank voor dit spektakel!

Nog 111 nachtjes slapen en dan weten we wie de opvolger van Philippe Gilbert is.

 Foto: Photo News

 

 

Kalender 2021

Nu de Corona crisis alle Parijs-Roubaix evenementen de das om heeft gedaan zijn alle organisatoren al weer druk bezig om zich voor te bereiden op 2021.

Hier de dat van evenementen die nu al bekend zijn. De datum van de U23 wedstrijd is nog niet bekend maar van de Elite en vrouwen koers en alle toertochten al wel:

10 april - Paris-Roubaix Challenge (ASO)

Serieuze uitdaging voor de wielertoerist. Zeker zo vroeg in het jaar.

Gekozen kan worden tussen 70, 145 en 172 kkm.

11 april - Parijs-Roubaix Vrouwen (ASO)

Dit jaar had de eerste editie voor de vrouwen moeten zijn. Helaas moeten we op dit spektakel nog een keer wachten.

11 april - Parijs-Roubaix Elite (ASO)

Zo als het er nu naar uitziet de enige grote eendagskoers die in 2020 niet is doorgegaan. De nodige renners als fans zullen tegen 11 april flink op hun honger zitten.

9 mei - Paris-Roubaix Rally Raid (VCR)

Wielertoeristen die de voorkeur geven aan de MTB kunnen kiezen uit 60 en 125 km.

 

9 mei - Paris-Roubaix Route (VCR)

Voor de wielertoerist die het toch op een gewone koersfiets wil proberen zijn er twee afstanden 125-170 km. 

 

19 juni - Roubaix Gravel #1 (VCR)

Nieuw op de kalender voor de wielertoerist. Gekozen kan worden uit 70, 95 en 125 km.

Da er maar vanuit dat dit een mooie mix tussen kasseien en gravel gaat worden en dat de 125 km editie echt wel een stoer potje fietsen zal zijn.

 

Veel details ontbreken nog maar voor interesse als toeschouwer of deelnemer is het handig deze vast in je agenda te zetten.

Nu allemaal een beetje duimen dat 2021 een beter jaar voor de Parijs-Roubaix liefhebber wordt dan 2020.

 

Foto: In het Noorden van Frankrijk liggen zeer veel gravelstroken. De nieuwekomer 

Roubaix Gravel zou daarom zomaar een heel succesvol evenement kunnen worden.

Editie 2020 definitief van de baan

Ik was gister de hele dag op pad toen tussendoor het bericht kwam dat Parijs-Roubaix 2020 definitief van de baan is. 

Als liefhebber van deze prachtige koers ben ik daar wel even ziek van. De discussie of het terecht is of niet vind ik even niet eens relevant.

De teleurstellingen zijn groot bij fans, renners, sponsoren en organisatie.

In een halve dag is het internet inmiddels bedolven met reacties wat mensen er van vinden. Uiteraard reacties van begrip, maar vooral heel veel reacties waar de teleurstelling overheerst.

 

De eerst volgende Parijs-Roubaix is gepland op 11 april 2021.

 

Het Bos als wielertoerist

Voor wielertoeristen die graag op de Noord Franse kasseien rijden had 2020 een mooi jaar kunnen zijn.

Op 11 april stond de Paris-Roubaix Challenge gepland en op 10 mei zou de traditionele toertocht van Velo Club Roubaix gereden worden.

Beide zijn door de Corona-crisis geannuleerd. Voor de Challenge leek even een alternatieve datum te komen maar is ook definitief van de kalender geschrapt.

Logisch maar wel zuur en menig wielertoerist blijft op z'n honger zitten.

 

Om als wielertoerist toch een beetje in de sfeer van Parijs-Roubaix te zitten heb ik een oud avontuur afgestoft:
Hieronder een ingekort verslag wat ik maakte de dag na de 2010 editie voor toerfietsers. Leef mee hoe het Bos door een wielertoerist wordt ondergaan:

Een van de meest mythische plekken voor de wielersport. Het Bos van Wallers Arenberg, de loopgraaf van Arenberg, La Drève des Boules d'Hérin, Trouée d'Arenberg, maar wellicht zijn er nog meer namen voor.

Welke naam je ook gebruikt. Als je begrijpt waar het over gaat spreek je hem met respect uit.

Zo’n strook behandel je met respect. Natuurlijk heeft deze strook nooit op een directe manier invloed op het koersresultaat gehad. 

Daarvoor zit deze martelkamer te vroeg voor in de koers.

Maar wel indirect, want je wordt compleet gesloopt. Niet een beetje, maar compleet. Het Bos van Wallers bevat ook geen gewone kasseien maar een soort afdankertjes.

Geen mooi rechthoekig geklopte stenen, maar een bij elkaar geraapt zooitje keien, die als je het zo ziet door straal bezopen stratenmakers zijn neergekwakt.

Sinds 1968 maakt deze strook deel uit van Parijs-Roubaix. Het parcours is toen een stuk naar het oosten geschoven om toch aan voldoende kasseistroken te komen.

Sommige zullen het Bos van Wallers een weg uit de prehistorie vinden, maar strikt genomen is het één van de mijlpalen van de moderne Parijs-Roubaix.

De passage van het Bos van Wallers was er dit (2010) jaar voor wielertoeristen niet zomaar een. Vlak voor we de controlepost in Arenberg bereikte was Pluvius bezig al het overtollige water over boord te smijten.

Onweer in combinatie met een zondvloed aan regen. Wind tegen en spek maar dan ook spek gladde kasseien.
Nagenoeg alle fietsers bleven bij het mijngebouw staan schuilen. Overigens niet slim want hoe langer er water op kasseien valt hoe slechter ze erbij gaan liggen.
M’n fietsmaatjes en ik besloten een stempel te halen en direct door te gaan.
Apocalyptisch is het woord wat het meest in de buurt kwam.

Heel dreigend riepen we nog door het oude mijngebouw: "wij gaan hoor".
Tientallen fietsers keken mij aan als krijgsgevangen die geen uitweg meer zagen. Besmeurde gezichten met inmiddels forse tekenen van afzien met een grote A.

 

Ik maakte nog een foto en pakte m’n Coppi die geen mooier pavé debuut had kunnen maken dan dit. Zelfs sterven moet je in schoonheid doen en ik was on a mission.

Er viel zoveel regen dat het zeer deed aan je armen en gezicht.

Ik bedacht dat de pijn snel niet op zou vallen. Zodra we op de stenen zijn voel ik de regen niet meer bedacht ik nog.

Bij het oprijden van het bos genoten we van wat ijzersterke supporters. Onder druipende paraplu's stonden een paar mensen te wachten op hun fietsers.

Teleurgesteld dat die maar wegbleven kozen ze ervoor om dan maar ons hartstochtelijk aan te moedigen.

Pluvius was in een supervorm. De opspattende modder op m’n benen was kansloos. Want van boven kwam er meer water. Nog meer water.

De kasseien in het Bos van Wallers worden alleen met een paar koersdagen per jaar met auto’s bereden dus het gras heeft er zijn intrek genomen.

Gras op kasseien...........glad, gladder, gladst en daarna heb je nog het Bos van Wallers in de regen.

Concentratie, kracht en stuurmanskunst en de absolute wil om dit te doen zijn de ingrediënten om deze afschuwelijke 2400 meter onder je door te schuiven.

Sommige zullen nu hun wenkbrauwen fronzen en hoe komt het dan dat bijna ieder voor het asfaltpaadje koos?

 

Eigenlijk staat er bij het oprijden van Wallers een groot virtueel bord: Mannen links, jongens rechts.

Deze strook is de absolute belichaming van dit begrip.

Toch moet ik toegeven dat ik meermaals verlekkerd naar het asfaltstrookje heb gekeken. Als een roker die net een paar weken is gestopt en door z’n eeuwige liefde aan de kant is gezet.

Het pakje sigaretten ligt aan de andere kant van de tafel. Je hoeft alleen je hand maar uit te steken.

Nergens is verleiding zo dichtbij maar nergens geeft het negeren van de verleiding zo’n voldoening.

Vijf minuten de duivel van je nek houden. Ik keek op m’n horloge bij het op en afrijden en had slechts vijf minuten nodig.

Beukende regen. Wind tegen en spekglad. Ook vijf minuten van euforie. Het gevoel dit te kunnen en dit te ervaren.

Aan het eind van de strook stond m’n lief en ik was nog nooit zo blij haar te zien, maar ze heeft nog nooit zo weinig aan me gehad.

In vijf minuten naar de kloten. Snot langs je mond, je kont beurs, je handen verkrampt.

Maar eigenlijk.......eigenlijk...............m’n mooiste fietsmoment.

"De Hel" onder duivels omstandigheden................ik kan ook van minder dromen.

Foto's:"Yellowcube" Roeland

Parcours 1e vrouweneditie

Het parcours voor de eerste vrouweneditie van Parijs-Roubaix is bekend gemaakt. Deze wordt net als de editie voor mannen verreden op 25 oktober as.

 

De vrouwen krijgen een kleine 30 kilometer kasseien te verteren. De totale afstand van deze vrouweneditie is 116 kilometer.

De start is in Dehain waar de vrouwen eerst drie plaatselijke rondjes rijden om op te warmen.

Daarna gaat het richting Hornaing waar ze de eerste van de 17 kasseistroken te verwerken krijgen.

Vanaf Hornaing rijden de vrouwen over exact hetzelfde parcours als de mannen een paar uur later krijgen voorgeschoteld.

Wie goed naar het kaartje kijkt ziet dat het Bos van Wallers door de vrouwen niet wordt aangedaan.

Maar op alle andere extreme stroken zoals Mons-en-Pévèle en Carrefour de L'Arbre mogen de vrouwen hun tanden op stuk bijten.

 

De vrouwen moeten vroeg hun bed uit want de start is al om 9:20. Bij normale weersomstandigheden verwachten we iets meer dan drie uur later de finish.

 

Totaal zijn er 24 vrouwenploegen uitgenodigd waaronder uiteraard de acht Worldtour-ploegen.

Andrea Tafi: 1999

Tafi zit voor mij in dezelfde hoek als Ballerini. Renners waar ik enorm zwak voor heb.
Geen absolute toppers, maar jongens die vooral door hard werken en afzien toch een zeer fraaie erelijst bij elkaar wisten te scharrelen.

In het begin van z'n carrière had Tafi wat moeite om korte uitslagen te rijden in Parijs-Roubaix.
Toen hij echter de smaak te pakken had was hij niet meer weg te denken in de voorste rijen.
Van 1995 tot en met 2003 fietste Tafi in Le Nord met de eerste mee.

1996 Zuur
In 1996 stond Tafi voor het eerst op het podium in Roubaix. Dat zal echter niet naar z'n zin zijn geweest en een van de weinige keren dat Tafi z'n benen heeft stil gehouden.
Dit was immers de editie dat er drie Mapei's de wielerbaan op kwamen rijden.
Prachtig dit machtsvertoon, maar in de ploegleidersauto was de uitslag al vastgesteld.

Persoonlijk vind ik dat Tafi gewoon volle bak had moeten doorrijden toen Museeuw lek reed. Dan maar ontslag! Als Museeuw weer was bijgekomen er ook volle bak voor spurten.
Ik heb niks tegen Museeuw, maar wel tegen de manier waarop deze overwinning is verkwanseld. Tafi werd in 1996 uiteindelijk derde.

Twee jaar later in 1998 stond Tafi weer op het podium. Ook nu waren het weer drie Mapei's die het podium vulde maar om het resultaat was gekoerst.
Ballerini had een superdag en was door niemand te houden. Tafi haalde de tweede plaats voor de derde Mapei Wilfried Peeters.

1999 Eindelijk raak
In 1999 was het dan eindelijk raak voor Tafi. Ook nu was Mapei weer oppermachtig en stonden wederom met drie man op het podium.
Maar wel na een zeer geanimeerde koers. Al van het begin waren er diverse uitvalspogingen en met nog 50 kilometer koers was het peloton in een groot aantal groepjes uiteengevallen.
 

Op zo'n 40 kilometer voor de streep komen er in de kop twee groepjes samen met Andrea Tafi, Wilfried Peeters, Tom Steels, George Hincapie, Jo Planckaert, Leon Van Bon , Frank Vandenbroucke, Andrei Tchmil.
Renners die in een zware koers aan elkaar gewaagd zijn. Dat dit de slag zou zijn was dan ook direct duidelijk.
Wat minder vanzelfsprekend was is de demarrage van Tafi op een zeer lange, brede asfaltweg.
Minuten lang rijdt hij voor het grijpen voor de achtervolgers uit. Bij de achtervolgers doen ploegmaten Steels en Peeters natuurlijk geen trap teveel.
Zodra Tafi weer op de kasseien komt rijdt hij met een zeer krachtige en overtuigende pedaalslag stelselmatig bij achtervolgers weg.
In z'n Italiaanse driekleur stuif Tafi werkelijk richting Roubaix en behaald z'n mooiste overwinning uit z'n carrière.
Peeters en Steels maken het Mapei podium compleet en Van Bon wordt netjes zesde.

Podium 1999:
1. Andrea Tafi
2. Wilfried Peeters
3. Tom Steels

Foto: Net als alle andere winnaars heeft Tafi recht op een plaquette welke ligt verwerkt

 in de laatste strook vlak voor het oprijden van de wielerbaan.

Hoewel Tafi beslist in Parijs-Roubaix de meest consistente rapportcijfers wist te behalen, stond hij in veel andere eendagskoers ook z'n mannetjes.
De meeste van ons herinneren nog wel z'n prachtige overwinning in de Ronde van Vlaanderen in 2002.
Maar ook de Ronde van Lombardije, Parijs-Brussel en Parijs-Tours staan op de erelijst van Tafi.
Verder een enorme rij Italiaanse semi-klassiekers. 

Koersen die in de laars en bij de kenners een groot aanzien hebben: Giro del Lazio (3x), Coppa Sabatini, Coppa Agostoni, Giro del Piemonte, Coppa Placci en Trofeo Melinda (voorheen Giro di Umbrie)

2005 Maglia Pavé
In 2005 nam Tafi in Parijs-Roubaix afscheid.
In een speciaal voor Andrea gemaakt trui met kassei-print wilde Tafi nog één keer schitteren.
Tafi was echter bijna veertig en al die jaren in iedere koers waar hij uitkwam volle bak gereden. Nooit met de rem erop gekoerst. Zeventien jaar als prof volle bak gekoerst. Het was genoeg.....
Een vijfde plaats in 2003 is het laatste aansprekende succes van Tafi in "De Hel"

Na zijn carrière als wielrenner begon Tafi een Bed & Breakfast in het prachtige Toscane. Een van de appartementen heeft natuurlijk de naam van Tafi's favoriete koers: Paris-Roubaix.

Comeback 

In 2019 wilde Tafi nog één keer deelnemen aan Parijs-Roubaix. Getraind als een beest en ook een ploeg gevonden. Helaas brak Tafi in de voorbereiding zijn sleutelbeen. Afgelopen winter gingen er geluiden dat Tafi het dan toch in 2020 nog een keer ging proberen. Door de Corona-crisis is Parijs-Roubaix ruim een half jaar opgeschoven en het is op dit moment onduidelijk of Tafi 25 oktober as aan de start zal staan.  

Video 1999
Registratie van de laatste 2 uur. Let vooral een op hoe Tafi bij het uitrijden van Cysoing de oplopende strook (Cysoing-Bourghelles) beetpakt. Op 1:14:40 is hij er net aan begonnen.

Noël Foré: 1959

Als je zowel de Ronde van Vlaanderen, Gent Wevelgem en Parijs-Roubaix weet te winnen dan ben je toch een echte Flandrien.
Daarbovenop nog de E3 Prijs, Kuurne-Brussel-Kuurne en tweemaal de Ronde van Belgie.
Foré was een echte Flandrien en een beetje wind of regen maakte hem niet zoveel uit.

We rijden nog over het traditionele parcours, maar de doortocht op Doullens is niet meer het breekpunt wat het geweest is.
De wegen worden beter en het materiaal een stuk geavanceerder. Renners rijden inmiddels met 10 versnellingen en een helling als die van Doullens is geen hindernis meer.
Het duurt tot half koers voor er de eerste serieuze gaten gaan vallen. Het is werkelijk pleuris weer en het zijn de Belgen die de eerste viool spelen.
Vooral van Looy (zelf drie maal winnaar), De Bruyn (winnaar in '57), Janssens (winnaar Touretappe naar Roubaix), Desmet en de latere winnaar Foré laten zien dat dit vooral een spelletje is voor flinke Vlaamse bonken.

Toch kunnen toppers als Van Looy en De Bruyn niet voorkomen dat hun drie landgenoten ervandoor gaan. Van Looy is gehinderd door een incident met een motor.
Iets wat tegenwoordig 20 keer op TV wordt herhaald maar er vroeger gewoon bij hoorden.

Van Looy was misschien de sterkste, maar moest tot 1961 nog op z'n honger gaan zitten. Foré heeft de koers overigens niet gestolen en de hele dag in de vuurlijn gefietst.
Op de wielerbaan liet hij in een felle sprint zijn twee landgenoten vrij makkelijk z'n achterwiel zien.

Podium 1959
1. Noël Fore
2. Gilbert Desmet
3. Marcel Janssens

Overwinningen in Parijs-Roubaix in de regen zijn extra mooi. Dus even extra genieten van een filmpje:

Rik Van Looy: 1965

Hoe het is om Parijs-Roubaix te winnen dat wist Rik al. In 1961 won hij namelijk z'n eerste Roubaix.
Ook wist Rik inmiddels hoe het is om solo aan te komen op de wielerbaan. Een kunstje dat hij opvoerde in 1962.
Twee juweeltjes van overwinningen mede omdat ze beide werden behaald in de regenboogtrui. Parijs-Roubaix winnen in de regenboogtrui? Veel mooier kan het toch niet zijn!

Het smaakte naar meer, maar een jaar later stranden van Looy op een ijzersterke Daems. Deze was in '62 nog tweede achter van Looy geworden en gaf daarmee aan een lastige klant te zijn als het om dit soort koersen ging.

In '63 en '64 kwam er geen grote eendagskoers op het imposante palmares van Rik. We hebben allemaal wel eens een mindere periode maar dat moest in 1965 maar eens worden rechtgezet.
Met een zesde plaats in de Ronde van Vlaanderen had Rik laten zien klaar te zijn voor z'n derde zege in Parijs-Roubaix.

Mede doordat Rik even op z'n honger had gezeten smaakte de overwinning in deze Parijs-Roubaix zoeter dan zoet.

De hele dag is de koers geanimeerd, maar Roubaix is al in zicht voor de beslissing valt.
Vanaf de helling van Doullens - die toen nog deel uitmaakte van het parcours - zijn er schermutselingen maar geen van de pogingen zet echt door.
Naar mate de koers verder verloopt worden de wegen smaller en de pogingen serieuzer. Zo'n beetje alle toppers uit die tijd mengen zich wel in de debatten.

Poulidor altijd goed in de hel doet een poging. Simpson laat van zich horen. Er zijn echter in de eerste 200 kilometer ook de nodige valpartijen.

In de buurt van Mons en Pévèle trekt crosser Wolfshohl eens flink de toeclipriempjes aan. Het is nog 50 kilometer en de koers wordt steeds feller maar ook onrustiger.
Vele pogingen volgen die uiteindelijke een stevige kopgroep oplevert.
De volgende renner sluiten aan bij een zeer gemotiveerde Wolfshohl: Sels, Janssen, van Schil, Herman, Foré, Huymans, Vannisten, Adorni, Simpson en Van Looy.

Wolfshohl blijft proberen maar komt niet alleen weg en krijgt bovendien met pech te maken. Ook onze landgenoot heeft niet z'n dag en het pechspookje achtervolgt hem de hele dag. Geheel tegen het z'n karakter in geeft Janssen er de brui aan.

Van Looy is echter ontketend en alleen Foré kan volgen. Toch zal Foré bijna blij geweest zijn met z'n lekke band, want Van Looy is een onwaarschijnlijk tempo aan het voeren.
Z'n vlucht wordt afgeschermd door een ijzersterk Sels die keurig tweede wordt.

Van Looy komt solo aan op de wielerbaan met een voorsprong van een minuut op z'n ploegmaat.

Solo? Ja solo. Het stond nog wel op z'n trui................


Podium 1965
1. Rik van Looy
2. Edward Sels
3. Willy Vannitsen

Ronde van Lombardije

Vandaag wordt het tweede monument van het seizoen 2020 gereden. Normaal is dat de Ronde van Vlaanderen op de eerste zondag van april. Door de Corona crisis heeft alles stilgelegen en is er een bizarre agenda ontstaan.
Vorige week Milaan-San Remo in augustus en niet in maart en dit weekend de Ronde van Lombardije half augustus. Normaal komt Lombardije pas in oktober aan de beurt als de blaadjes beginnen te vallen.
Daar heeft deze koers ook haar bijnaam aan te danken: De koers van de vallende bladeren. Eigenlijk is dat een wat vriendelijke vertaling. In het Italiaans heet de koers immers "La classica delle foglie morte".
Net als de andere vier monumenten staan er op de erelijst van Lombardije heel veel grote kampioenen. Het is een zware wedstrijd met doorgaans flink wat hoogtemeters en de koers komt normaal op een tijdstip dat veel renners snakken naar het einde van het seizoen.

 Afbeelding: Hoogteprofiel editie 2020

De bergen hier zijn nog geen echt hooggebergte, maar de klimkilometers mogen niet onderschat worden. De koers werd in 1905 voor het eerst georganiseerd en het parcours is door de jaren regelmatig gewijzigd maar het was altijd een klassieker voor renners met grote inhoud.
Girardengo, Binda, Bartali, Coppi, Merckx, De Vlaeminck, Van Looy, Moser en Hinault staan allemaal op de erelijst. Maar ook recentere kampioenen zoals Bettini, Gilbert en Nibali kleuren de lijst met winnaars.
Het is beslist de moeite om eens live bij deze klassieker te gaan kijken. Het is een schitterende omgeving waar je als wielertoerist je dagen prima kan vermaken.
Mooiste punten om de koers te bekijken zijn de Muro Di Sormano en Madonna del Ghisallo. De Muro Du Sormano is een gruwelijk steile klim waar zelfs topklimmers naar zeer lichte verzetten grijpen om boven te komen. Verkeerd schakelen is betekend zeker je kansen verspelen want de finale is aan het beginnen!

Afbeelding: Parcours van editie 2020 met start in Bergamo en finish in Como

Madonna del Ghisallo is de klim ervoor en daar rijdt doorgaans nog een redelijke groep omhoog. Wel een zeer fraai punt om de renners voorbij te zien komen. Boven staat een kapel met daarin fietsen en shirts van gewezen kampioenen. Madonna del Ghisallo is dan ook de beschermheilige van de wielrenners. Het aanbod van fietsen en shirts was op een bepaald moment zo groot dat men besloot een museum naast de kapel te bouwen. 
Dit is toch een een plek waar iedere wielerliefhebber wel een keer geweest moet zijn. 
Dan rest nog de vraag wie gaat vanmiddag als winnaar in Como over de streep?
Remco Evenepoel lijkt de te kloppen man. Dit jonge talent heeft in dit jaar vol met beperkingen inmiddels vier kleine rondes gewonnen. Ja hij is een groot kanshebber en de absolute topfavoriet maar er moet nog wel gefietst worden.
Trek komt met twee ex winnaars aan de start. Zowel Nibali als Mollema zullen het zeker nog een keer proberen. Wellicht worden ze in de gaten gehouden en daar kan hun talentvolle ploegmaat Ciccone dan mogelijk van profiteren.

Foto: Renners vlak onder de top van Madonna del Ghisallo tijdens de editie van 2014

Andere renners die zeker kansen hebben zijn Fuglsang, Carapaz en Schachmann. Tot slot heeft George Bennett wat mij betreft ook een paar sterren achter zijn naam. Ondanks dat Bennett al even prof is kwam hij van de week in Piemonte pas voor het eerst als winnaar over de streep. 
Hij had al wel eens een klassement gewonnen, maar winnend over de streep was hem nog nooit gelukt. Wellicht heeft hij de smaak te pakken. De vorm is in ieder geval helemaal ok.
We mogen een aantrekkelijke koers verwachten. Nu het Coronavirus weer overal aan het opduiken is zullen de meeste renners denken: winnen wat je winnen kan!

Foto: De Muro di Sormano staat bomvol met teksten die 

niet altijd even goed voor de motivatie zijn.

Walter Godefroot: 1969

Met Walter Godefroot heb ik altijd een heel dubbel gevoel. Voor z'n erelijst als renner heb ik zonder meer bewondering. Voor zijn periode als ploegleider heb ik echter heel wat minder bewondering.
Vooral de T-Mobile periode bezorgt mij een grote hoeveelheid jeuk. Nu is er het afgelopen jaar genoeg over doping geschreven en laten we het vooral over Walter z'n prestaties op de fiets hebben.
Dat was ook in een periode dat we toch een stuk genuanceerder met doping omgingen. De belangen waren in die jaren natuurlijk ook een stuk minder.
Veel knechten fietste echt voor een broek en een band.

Godefroot echter niet en na zijn derde plaatst op de Olympische spelen was duidelijk dat Walter regelmatig een grote hoofdprijs zou gaan pakken.
Godefroot had echter de pech dat z'n carrière gelijk opliep met die van Eddy Merckx. Het was een prachtige lichting eind 60er en begin 70er jaren.
Prachtig voor het publiek en de fans, maar als renner had je het zwaar om je te bewijzen.

Godefroot fietste echter een indrukwekkende erelijst bij elkaar. Zo won hij tweemaal Vlaanderens Mooiste, Luik-Bastenaken-Luik, Gent-Wevelgem, Bordeaux-Parijs, Parijs-Roubaix en maar liefst tien etappes in de Tour de France. Daar wist hij in 1970 ook met de groene trui naar huis te komen en ook die concurrentie was moordend.
Godefroot behoorde tot de snelle mannen van het peloton en kon doorgaans op z'n sprint rekenen.

Maar niet in Parijs-Roubaix van 1969. Godefroot nam geen enkel risico en aan het einde van een zware koers nam hij het heft in handen en eindige met een comfortabele voorsprong op nummer twee.
Tweede werd nota bene Eddy Merckx wat - als we de kranten in die jaren mochten geloven - water en vuur was.
Overwinningen waar Merckx tweede werd smaakte bij alle renners extra zoet, maar het deed Walter extra goed.

Opmerkelijk in de uitslag is de 8e plek die door Patrick Sercu wordt bezet. Roger de Vlaeminck ploeggenoot van Godefroot debuteerde met een keurige 5e plaats.

De Nederlander Cees Zoontjes werd netjes zesde, maar dat was al op bijna 11 minuten van Godefroot.

Podium 1969
1. Walter Godefroot
2. Eddy Merckx
3. Willy Vekeman

Foto: We kennen Godefroot als renner natuurlijk vooral van de Flandria kleuren. 

In totaal kwam hij van de 15 jaar als prof 6 seizoenen uit voor de rode brigade.

Milaan-San Remo 2020

Dit is een stukje dat je normaal half maart zou verwachten. De Corona-crisis heeft de hele wereld op z'n kop gezet dus ook Milaan-San Remo. De Primaverra zoals deze koers ook wel wordt genoemd wordt vandaag gereden over een fors gewijzigd parcours.

Milaan-San Remo behoort tot een van de vijf wielermonumenten en is voor veel renners een belangrijk doel. De andere vier monumenten zijn Ronde van Vlaanderen, Paijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en De Ronde van Lombardije.

Allen op een andere datum en Parijs-Roubaix zelf pas op 25 oktober dit jaar. Het is natuurlijk maar de vraag of dat allemaal nog doorgaat nu we het aantal Corona besmettingen weer zien toenemen.

Daarom staan veel coureurs in het standje "meepakken wat je pakken kan". Er zullen maar weinig renners zijn die denken: "volgende week weer een kans". Iedere kans zal gepakt worden en daardoor zal het een enorm interessante koers gaan worden. Dat hoeft niet gelijk boeiend te zijn want het kan ook een afwachtende koers gaan worden.

Het parcours is voor een heel groot deel gewijzigd en de route loopt nu en stuk noordelijker. Pas op het laatste moment komen de renners op het traditionele parcours langs de kust.

Dat betekend dat er wel wat meer hoogtemeters gemaakt moeten worden. Voor een getrainde prof moet dat echter geen probleem zijn maar het is denkbaar dat er ploegen zijn die dan al koers gaan maken. Voor ploegen zonder sprinters kan dat zomaar een goede keuze zijn.

De finale met de Cipressa en de Poggio zijn gelijk aan de afgelopen jaren.

Kanshebbers noemen is lastig want we hebben de renners nog maar weinig zien fietsen.

Wout van Aert heeft na zijn schitterende overwinning in de Strade Bianche in de ogen van velen de beste kaarten.

Mathieu van der Poel wordt ook door velen genoemd als kanshebber. Alaphilippe die vorig jaar wist te winnen lijkt nog net niet scherp genoeg te zijn, maar als hij er op de Poggio nog bij zit blijft het een gevaarlijke klant.

Dat geldt natuurlijk ook voor Peter Sagan. Hij lijkt de laatste jaren wat minder gemotiveerd, maar als hij de Primaverra toch een keer kan winnen zal hij dat niet laten. Laatste drie jaar werd hij tweede, zesde en vierde. Hem in de gaten houden kan geen kwaad.

Dan is er natuurlijk een heel pak sprinters die zeker kansen hebben. Démare (deze week nog winnaar van Milaan-Turijn), Gaviria (etappe winst in Burgos), Viviani, Bennett (etappe winste Burgos) en Ewan zijn allemaal kanshebber op het eerste monument van 2020.

Ewan zit dan in een tactische wat bizarre positie want ploegmaat Gilbert kan zijn vijfde monument binnen halen en komt daarmee in het rijtje unieke kampioen.

Tot nu toe zijn het alleen Rik van Looy, Eddy Merckx en Roger de Vlaeminck gelukt om alle vijf de monumenten te winnen.

Gilbert zal enorm gemotiveerd zijn om dat voor elkaar te krijgen en als hij er met zijn splijtende demarrage vandoor gaat wordt zijn vlucht wellicht gedekt door de razendsnelle Ewan. 

Mislukt dit dan kan Gilbert voor Ewan in de laatste vlakke kilometers nog wat betekenen en hierdoor heeft Lotto mogelijk de sterkste papieren.

Maar...................het is niet altijd de sterkste die wint. Eind van de middag zullen we het weten.

De renners staan klaar om te vertrekken voor een lange en warme dag. 

Addiamo!

Fabio Forza

Voor mij persoonlijk is wielrennen de mooiste bijzaak in het leven die er is. Ik volg onze sport sinds de zomer van 1969. Op afstand voor mij de mooiste sport, maar er zijn ook dagen waarop het dat even niet is.

Woensdag was zo'n dag. Ik had bij m'n schoonvader naar Milaan-Turijn zitten kijken en nog snel even kijken hoe het in de ronde van Polen was gegaan. Een horror crash met twee landgenoten in de hoofdrol.

Dylan Groenwegen duwt Fabio Jacobsen in de hekken met als gevolg een gruwelijke crash. Ik ga niet - zoals op zoveel plaatsen - even bepalen wat voor straf Groenewegen moet krijgen. De wereld bestaat al uit teveel betweterige rechters. Laat hier maar eens een paar verstandige experts naar kijken en hopelijk kijken ze breder dan alleen deze afschuwelijke crash.

Op dit moment is maar één ding relevant en dat is dat Fabio volledig gaat herstellen. 

De wielersport is soms wreed, heel wreed. Maar ik zag bij veel van mijn fietsvrienden deze banner verschijnen op diverse social medio.

Het drukt mooi mijn gevoel uit. Ja er moeten sancties zijn. Ja er moet gekeken worden wat er structureel moet gebeuren.

Op dit moment is er echter maar één prioriteit en dat is dat Fabio er weer helemaal bovenop komt.

Beeld Jan Jansen

Ik mag graag standbeelden, plaquettes, straatnaambordjes en muurschilderingen opzoeken welke in relatie staan tot de wielersport.

Het aantal foto's wat ik daar inmiddels van heb is enorm. Vooral veel van Fausto Coppi. Italië staat daar echt vol mee.

In Nederland zijn we altijd wat zuinig met het eren van onze sporthelden en het heeft tot begin dit jaar geduurd voordat Jan Janssen een standbeeld kreeg in zijn geboortedorp Nootdorp.

Inmiddels prijkt dit wat kunstzinnige beeldje in de Dorpstraat op de hoek bij het Oude Raadhuis.

Foto: In de Dorpstraat van Noordorp op de hoek bij het Oude Raadhuis

Op het plaatje de vermelding van winnaar van het Wereldkampioneschap in 1964 en de Tour de France in 1968. Twee schitterden overwinningen maar in het kader van de blog vermelden het standbeeld natuurlijk vooral omdat Jan Janssen ook een keer Parijs-Roubaix wist te winnen.

In 1967 was Jan de sterkste in een nagelbijtende sprint met rappe mannen als Vandenberghe, Sels, Willy Planckaert en De Cabooter.Van Looy (2e), Altig(3e) en Motta.

Wat een kampioenen die daar even samen de wielerbaan op kwamen rijden!

Als je die klopt na zo'n koers verdien je al een standbeeld.

Mooi dat een kampioen als Jan Jansen dit eerbetoon heeft gekregen.

Voor wie zelf fietst n dit niet te ver weg is dan is dit natuurlijk een erg leuk doel om een keer heen te fietsen.

Foto: Uiteraard past niet de hele en zeer indrukwekkende erelijst van Jan op zo'n plaatje.

Pavé du Bar

1100 meter – 3 sterren

Deze strook maakt deel uit van secteur 11 die al sinds 1980 deel uit maakt van het parcours. Samen met Pavé Nouveau Monde vormt Pavé du Bar secteur Auchy-Lez-Orchies naar Bersée.
De strook Nouveau Monde is echter door een slechte staat een aantal keren niet ingezet.

Pavé du Bar wordt zowel bij het op als afrijden gemarkeerd met een infozuiltje.
De officiële naam van de weg is Rue Victor Fichelle.
Fichelle was verzetsstrijder in de Tweede Wereldoorlog. Zijn naam komt ook voor om het Monument aux Morts in Auchy-lez-Orchies. Het monument bevat zowel gesneuvelde uit de Eerste als uit de Tweede Wereldoolog. Twee oorlogen die deze streek enorm geteisterd hebben.

Foto: Info zuiltje aan het einde van de strook welke door het zomerse gras bijna onzichtbaar is.

De strook is in een relatief goede staat maar de aanduiding van drie sterren is op z’n plaats.  De strook komt immers rond de kaap van de 200 kilometer.
Voor veel renners (maar ook voor wielertoeristen) een magische grens en een strook als Pavé du Bar gaat dan toch tellen.
Zeker als gelijk doorgetrokken wordt op Pavé Nouveau Monde die 100 meter verder begint. Geen hele grote hindernis, maar mag na 200 kilometer niet onderschat worden!

Afbeelding: In koers beginnen de renners rechts bij de Rue de la Rroidure bij het 

uitrijden van Auchy lez Orchies en rijden ze van oost naar west.

De strook komt uit bij Rue du Bar waar de naam aan te danken is.

Degenkolb espresso

De favoriete koffie van John Degenkolb winnaar in 2015 van Parijs-Roubaix. Sinds kort is John ambassadeur van Les Amis De Paris Roubaix.
Als leuke actie om wat geld in te zamelen voor deze vereniging is de favoriete koffie van John te koop in een schitterende verpakking.
Per pak gaat er 1 Euro naar Les Amis en begin deze maand is de eerste cheque van 1000 Euro van de koffieshop overgedragen aan Les Amis.

Ook een mooie verpakking om te bewaren:

Website Hoppenworth & Koch Coffee