Wereldkampioenen

Heel vaak wordt gesteld dat de wereldkampioen het jaar erop niet veel bakt. Nu is er in de loop der jaren natuurlijk een aantal keer een "klein" renner in de regenboogtrui gestoken, maar ook toppers hebben vaak last om de trui te bewijzen. Zo'n trui hangt blijkbaar toch wat zwaar op de schouders.

Het mooiste wat je als renner kan doen is natuurlijk om direct na het wereldkampioenschap de Ronde van Lombardije te winnen zoals Bettini in 2006. Maar andere renners waren hem voor zoals Saronni, Gimondi, Merckx (in welk lijstje staat hij niet?) en Simpson.
Ook mooi is natuurlijk in je regenboogtrui gelijk in het nieuwe seizoen Milaan-San Remo te winnen. Die trui behaalt in het vorige seizoen was geen toeval! Gelijk een statement maken!
Merckx deed het twee keer, maar ook Gimondi en Binda voerde dit nummer op.

De lijstjes dat een renner in de regenboogtrui een topklassieker wint zijn kort. In de rijke historie van Parijs-Roubaix is het zes keer voorgekomen dat een renner in de regenboogtrui als eerste over de streep kwam.

In 1961 Van Looy in een sprint met een kopgroep. In 1962 kwam van Looy solo aan.
Merckx kwam in 1968 samen met Van Springel aan die in de sprint een vogel voor de kat was.
Moser voerde wellicht het meest imposante nummer op in een regenboogtrui. Na een prachtige solo alleen aankomen.
In 1981 voerde Bernard Hinault een nummer op en in een sprint met een ijzersterke kopgroep gaf hij topfavorieten De Vlaeminck en Moser geen enkele kans iets aan hun palmares te doen.
Na Hinault was het lang wachten voor er weer een regenboogtrui op het podium stond. Afgelopen zondag was topfavoriet Peter Sagan de snelst in een sprint met twee na heerlijke koers.

1961 - Rik Van Looy
1962 - Rik Van Looy
1968 - Eddy Merckx
1978 - Francesco Moser
1981 - Bernard Hinault
2018 - Peter Sagan

Een vreemde eend in de bijt is Marcel Kint. Winnaar van Parijs-Roubaix in 1943. De eerste Parijs-Roubaix na het laatste wereldkampioenschap in 1938. Daar was Kint eerste geworden en formeel was hij dus de regerend wereldkampioen.
Kint fietste overigens niet in een regenboogtrui, maar had de kenmerkende Mercier trui aan toen hij zegevierend over de streep van het velodroom kwam.

Het regenboogtrui-syndroom zal er best wel zijn en de lijstjes laten zien dat het ook niet eenvoudig is om in z'n trui een topklassieker te winnen.

Foto: In een regenboogtrui een kassei ophalen is tot nu toe pas door zes keer voorgekomen.

Naast de vijf renners die in een regenboogtrui Parijs-Roubaix wisten te winnen zijn er wel een groot aantal renners die beide koersen hebben gewonnen.
Hier alle renners die beide koersen op hun erelijst hebben staan:
Philippe Gilbert, Tom Boonen, Johan Museeuw, Hennie Kuiper, Jan Raas, Bernard Hinault, Francesco Moser, Eddy Merckx, Felice Gimondi, Jan Janssen, Rik van Looy, Rik van Steenbergen, Louison Bobet, Fausto Coppi, Marcel Kint, Georges Speicher en Georges Ronsse.
Totaal 16 renners die minimaal één keer wereldkampioen werden en minimaal één keer Parijs-Roubaix wisten te winnen.

Recon 2018

Vandaag ben ik naar de Recon geweest. Zelf ook de finale gefietst en tussendoor foto's van de profs gemaakt die zichzelf en hun materiaal aan het testen waren.
Extra vroeg gegaan zodat ik zelf al een flink stuk had kunnen fietsen zonder dat ik de broodrijders in de weg zou fietsen.

Het was koud en er stond een naar windje. Dat weerhield de heren er niet van om stevig hun best te doen. Sommige zitten op hun fiets of ze over een paar kilometer gaan winnen.
Prima instelling want een paar jaar terug hebben we eens wat Italianen en Spanjaarden gezien die alleen maar bezig waren kasseien te ontlopen.
Dit keer waren het vooral Bora en Lotto die serieus bezig waren en hun ambitie voor zondag niet onder stoelen of banken staken.

Normaal houden de profs het na Carrefour de L'Arbe of na Gruson het wel voor gezien en stappen ze daar in de bus.
Sagan en z'n ploeg trokken nog even door. Ze hadden ook goed schik want toen ik naar de wielerbaan fietste kwamen zij terug en zwaaide vrolijk. Ze hadden er duidelijk zin in!

Op de wielerbaan bij Cafe Pave even een biertje gedronken en daar kwam ik Dirk DeMol tegen. Hij was natuurlijk op pad met de Trek ploeg maar had dzeze dag z'n dochter mee.
Hij wilde haar even de wielerbaan laten zien er waar hij boven de bar hing.
Leuk om zo'n trotse vader met dochter te zien!

Geslaagde dag maar...............volgende keer graag paar graden warmer!

Fotoalbum Recon 2018

Roger de Vlaeminck: 1972

Goed uitleggen kan ik het niet maar ik heb dit altijd een soort van overgangsjaar van Roger gevonden.
Voor hij in 1972 naar Dreher ging fietste Roger bij de roemruchte Flandria brigade.
Jaren een succesvolle ploeg, maar ook wel erg veel toppers op een paar vierkante meter.
De Flandria ploeg was zo groot dat deze probleemloos op meer fronten actief kon zijn en in die zin haar tijd ver voorruit.
Toch waren er veel toppers in de jaren dat De Vlaeminck bij Flandria fietste die in dezelfde vijver viste als Roger.
Als we alleen al kijken naar de concurrenten ten aanzien van Parijs-Roubaix die de Vlaeminck bij Flandria had, dan snappen we de overstap naar Dreher.
Kleppers die Rogers sportieve ontwikkeling in de weg stonden bij Flandria waren onder andere Jempi Monsere, Eric Leman, Walter Godefroot, Eef Dolman, Eric de Vlaeminck, Marc Demeyer en Joop Zoetemelk (toch een keer 4e in PR).
Verder zaten er in de Flandria ploeg een hele berg knechten die op een goede dag ook een klassieker konden winnen.
De overstap van De Vlaeminck naar Dreher was vanuit sportief ook een zeer goede beslissing. 1972 was ook het jaar waar de liefde voor Italië tot grote bloei kwam.
1972 werd tevens het jaar naar de opstap naar de zeer succesvolle Brooklyn periode.

1972 werd een jaar waar Roger echt doorzetten als topper. In de jaren ervoor had de jonge Roger al Luik-Bastenaken-Luik en de Waalse Pijl gewonnen. Podium bij Milaan-San Remo en Gent Wevelgem. Belgisch kampioen (zowel op de weg als in het veld) in z'n debuutjaar als porf, maar ook koersen als Omloop Het Volk, De Grote Scheldeprijs en Kuurne-Brussel-Kuurne.
Een erelijst waar menig prof over een hele carrière al trots op zou zijn.
In die jaren moest je echter wel met wat meer adelbrieven komen, want de concurrentie in België was moordend.
Natuurlijk was daar ene Eddy Merckx die over z'n hele prof carrière 1 op de 3 wedstrijden wist te winnen. Roger haalde als je crossen meerekent ook een dergelijk moyenne.
Maar begin jaren 70 hadden de eerder genoemde Godefroot en Monsere maar ook Verbeek, Van Springel, Pintens, Van Looy, Rosiers, Guido Reybrouck, André Dierickx, Willy Vaneste en ik ga er vast nog een hoop vergeten.

De stap naar Dreher deed Roger kennis maken met Italië en zowel in de Giro als de Tirreno-Adriatico deed hij het meer dan uitstekend. Twee etappes in de Tirenno en het eindklassement en in de Giro drie etappeoverwinningen.

Z'n mooiste succes in 1972 was echter toch z'n eerst Parijs-Roubaix. Het kon niet uitblijven na een 5e een 2e en een 7e plaats bij z'n eerste drie deelnames.

Als je dan een eerste Parijs-Roubaix moet winnen dan maar in  een hondenweer. Regen, zware wind en veel blubber.
Krakende wielen en valpartijen.
Merckx trekt zich daar niks van aan en gunt het niemand om in de luwte van het peloton een deel van de koers af te leggen.
De doorkomst in het Bos van Wallers is een ware veldslag. Hier komen de kwaliteiten van Roger als veldrijder uitstekend van pas.
De Vlaeminck test na Het Bos de tegenstand een keer maar laat betijen.
Van Maldergem en Santy ruiken hun kans maar de twee zijn net een klasse te licht voor een zware editie als die van 1972.
Toch blijft Van Maldergem lang standhouden en er is een erg goede de Vlaeminck nodig om hem in te rekenen.
Roger is niet te houden en ruikt "zijn eerste" en soleert naar een schitterende overwinning.
Op de wielerbaan van Roubaix moet hij twee minuten wachten op de volgende.
De weersomstandigheden en de prachtige solo maken deze editie om in te lijsten. Roger heeft zich definitief een plaats verworven tussen de specialisten.

De mooiste periode moest echter nog komen: De Brooklyn jaren.....

Podium 1972
1 Roger de Vlaeminck
2 André Dierickx
3 Barry Hoban

Paris-Roubaix Cyclotourisme 2016

Gister Parijs-Roubaix gefietst en het werd een dag met een sterretje. Tot de eerste kasseien met het eerste groepje mee gefietst. Dat groepje ging in de afdaling van de kasseien mij iets te hard. Dat ging in een aantal gevallen ook fout. De eerste dan maar laten rijden. Wel lekker in de wielen, maar gasten die m'n zoon en kleinzoon kunnen zijn misschien beter hun eigen ding laten doen.
Ik kwam daardoor wel alleen te zitten en er stond toch een vervelende wind. Vrij vlot fietste ik naar het Bos van Wallers en ook het Bos zelf ging prima.
Voor zover je het Bos prima kan rijden.
Hoewel: 80 % neemt de chicken-run. Ik heb er al eens eerder over geschreven en ik begrijp er echt helemaal niks van.
Als je kasseien niks vindt prima maar blijf dan lekker thuis.
Je neemt toch deel om te ervaren wat het is om deze koers te rijden? In de koers kunnen de profs niet op de chickenrun komen. Die is dan afgezet. Dat je op een willekeurige strook een keer een randje neemt ok. Dat kunnen de profs in de koers ook.
Maar het Bos van Wallers hebben ze geen keus.
Het voelt voor mij toch als een relatie zonder sex, als Italië zonder Ferrari, als saté zonder saus, maar het voelt vooral als Parijs-Roubaix zonder Wallers-Arenberg.

Tot zover ging het goed. Lang alleen fietsen ging daarna toch opbreken en met nog een goede 50 kilometer te rijden was ik behoorlijk choco.
Bij de controle kwam ik Frank (Oost-Vlaanderen) tegen. Elkaar al eens eerder in "De Hel" getroffen. Frank had ook een heel stuk alleen gefietst. We besloten een pack te sluiten en samen naar de wielerbaan te fietsen.
Niet kop over kop maar vooral een beetje babbelen en elkaar zo een beetje opbeuren.
Frank had mooie verhalen en ongemerkt gingen de laatste kilometers onder de wielen door. Op de kasseien had Frank net nog wat meer jus dan ik. Toch samen naar de wielerbaan en dat blijft toch een glorieus moment.

Zeker dit keer! Deze rit wordt maar één keer per twee jaar georganiseerd en in 2014 was ik er door een zware valpartij niet bij. Op deze blog staan daar wel een paar beklijvende verhalen over. Op de streep op het velodrome even halt gehouden.
Even genieten dat het echt achter me ligt. Even intens genieten dat alles het weer en nog doet. Dat oergevoel dat alles het doet. Ja zelfs na een hele dag door "De Hel" gaan. In onze verzorgingsmaatschappij voelen we nauwelijks nog wat ons lichaam doet.

 
Na een reisje door "De Hel" voel je ALLES. Alles, alles, alles. Ik prijs me dan ook een gelukkig mens en moest daar op die finishlijn ook wel even wat natte ogen hun gang laten gaan.
Als een soort van symbool (als romanticus had ik het niet beter kunnen verzinnen) begon het op dat moment te regenen. De hele dag droog geweest en nu ging het ineens serieus regenen.
Ik fietste het laatste halve rondje richting douches en had toch wat medelijden met de vele fietsers die nog onderweg waren. Er was denk ik nog geen 10% binnen en op stroken als Carrefour gaat het met die regen geen pretje worden.
Vroeg binnenkomen heeft ook als voordeel dat het lekker rustig onder de douche is. Nog een biertje en een kassei ophalen en genietend van dit oergevoel dacht ik stiekem al: nog een keertje?

Velo Club Roubaix had alles weer uitstekend georganiseerd. Overdadige bevoorrading met echt alles wat je maar kan bedenken. VCR en al haar staf medewerkers bedankt! Super gedaan en tot een volgende keer.
Ook Frank bedankt voor de mentale steun in de finale.
Verder alle deelnemers want ik blijf dit ook op het gebied van sfeer tussen deelnemers een uniek evenement vinden.

2018 dan maar?

Fotoalbum Parijs-Roubaix 2016

De Jos & Maarten Show

Maarten Tjallingii neemt afscheid als actief renner en we zullen hem missen. Hoeveel kilometers heeft deze man op kop gereden? Altijd in de aanval en altijd genieten. Gewoon geniet van knalhard fietsen. In een andere rol en in een kleinere ploeg had hij waarschijnlijk een veel grotere erelijst bij elkaar gereden maar hier heeft hij nu eenmaal voor gekozen.
Maarten had de eerste etappes van de Giro uitgekozen zoals we allemaal weten. Maar ook de laatste met finish in Turijn.
Een aantal plaatselijke ronden op een lastige omloop waren zijn doel. Samen met ploegmaat Jos denderde het Jumbo-Lotto duo door de straten van Turijn.
Als je hun gezichten zag deed het zeer aan je eigen benen. Ze haalde het niet maar man, man, man wat hebben die gasten gereden.

Maarten bedankte in de laatste ronde het publiek en hij is ook behoorlijk populair in Italie. Niet gek want hij heeft zo'n beetje een abonnement op de lange vlucht in Milaan-San Remo.
Uiteraard heb ik hem boven op het heuveltje in Turijn hartstochtelijk aan staan moedigen. Heerlijk, heerlijk, heerlijk om die gasten zo te zien knallen!

Jammer voor Maarten dat ploegmaat Steven niet in het roze op het hoogste schavot kon gaan staan. Dat was immers echt een schitterend afscheid geweest.
Hoe dan ook van Maarten hebben we weer genoten en ieder die de wielersport een warm hart toedraagt zal het betreuren dat hij gaat stoppen.

Maarten is 11 maal gestart in Parijs-Roubaix en heeft slechts één keer opgegeven. Zijn beste resultaat was in 2011 toen hij derde werd en met een grote glimlach op het podium stond.

Maarten bedankt voor alle mooie jaren!

Fotoalbum Giro 2016

Fiets: De Fietser

In het blad Fiets is iedere maand een hobby fietser aan het woord. Het mei nummer van Fiets heeft als thema Italia.
Naast Parijs-Roubaix heb ik een enorme passie voor de Italiaanse wielersport. Ik ben verliefd op Italiaanse fietsen, ben dol op het eten en mag er zelf heel graag fietsen. Met name Dolomieten, Apennijnen, Lombardije en Toscane.

Het blad Fiets was dat opgevallen en dat leverde een leuk interview op.

On-board beelden 2016

Café Au Pavé

Op het complex van het velodroom van Roubaix is een klein café Au Pavé genaamd.
Voor de liefhebber is dit café dik de moeite waard om een keer te bezoeken.
De openingstijden zijn wat onregelmatig.
De ruimte naast het café wordt door de administratie van de wielerbaan en club (VCR) gebruikt en als er iemand is dan schenken ze doorgaans wel even "un brun".

Het uithangbord laat duidelijk zien waar je zijn moet.

Het café is een mooi doel voor een uitje met wielertoeristen. Parkeer je auto ergens in Zuid België en fiets over de laatste kasseistroken naar Roubaix.
De stroken aan de oostkant van Gruson en Cysoing liggen bijna in België.
Rij de finale wat altijd iets speciaals blijft.
Bezichtig de wielerbaan en drink een biertje in Au Pavé, bewonder de talrijke foto's en rij op je gemak terug.

Het café hangt vol met prachtige foto's.

Muren vol en je zou die lijstje zo van de muur willen graaien.

Boven de bar hangt de erelijst. Handig zo'n geheugensteuntje voor als je "un brun" teveel ophebt.

In de bar zit een prachtige pavé (wat anders) verwerkt.

Een biertje in Au Pavé is verplichte kost voor de Parijs-Roubaix liefhebber en je kijkt je ogen uit in dit mini museum.

Proost!

Stratenmaker

Menig coureur zal de kasseien in Noord Frankrijk wel uit de grond willen kijken. Vooral van de renners van Spaanse ploegen die er echt helemaal niks te zoeken hebben. Maar ook bij de grote ploegen zitten er altijd een aantal renners die blij zijn als de tweede zondag van april achter de rug is.
Parijs-Roubaix is een inspiratie voor fotografen, kunstenaars maar ook voor tekenaars van cartoons. Deze beeld wel heel erg goed het gevoel uit wat menig renner moet hebben:

Kalender 2016

Hier de belangrijkste data voor 2016 voor de liefhebbers van Parijs-Roubaix. Of je nu bij een evenement wil gaan kijken of gewoon zelf meedoen.

Maart 2016
Herstel werkzaamheden aan de stroken van Mons en Pévèle en d’Haveluy à Wallers (pave Hinault)

Donderdag 7 april 2016
Recon profploegen op de laatste 130 kilometer van het parcours.

Vrijdag 8 april 2016
Recon van vooral Belgische profploegen op de laatste 130 kilometer van het parcours.

Zaterdag 9 april 2016
Toertocht kasseienvreten vanuit Templeuve. Leuk kleinschalig evenement voor de fijnproever. Info op Pasar fietsclub

Paris-Roubaix challenge. Commerciele toertocht over groot deel van het parcours met finish op de wielerbaan. Meer info op: Sport.be

Presentatie profploegen in Compiegne (startplaats op zondag 10 april)

Zondag 10 april 2016
Parijs-Roubaix voor profs. De mooiste dag van het jaar voor de liefhebber van klassiekers. Prachtig op TV te volgen maar ook mooi om langs de kant te gaan staan. Meer info op: Le Tour
In afwachting voor de profs rijden de junioren hun editie van Parijs-Roubaix.

Zondag 1 mei 2016
Superklassieker vanuit Oudenaarde. Uitdaging voor de wielertoerist met een combi tussen de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Finish op de wielerbaan. Meer info op: De Superklassieker

Zondag 29 mei 2016
Parijs-Roubaix Espoirs - editie voor amateurs welke meetelt Europe Tour 2016. Leuk om te gaan kijken omdat het hier doorgaans niet erg druk is maar wel heel serieuze koers!
Op deze dag wordt tevens een mini-Parijs-Roubaix gereden voor de allerkleinste.

Zondag 12 juni 2016
Paris - Roubaix Cyclotourisme. De klassieke toerversie voor de wielertoerist. Uitstekende organisatie en idem bevoorrading. (meer info op: Veloclub Roubaix)

Zondag 11 september 2016
Wevelgem-Roubaix Retourtje Roubaix vanuit Wevelgem voor de wielertoerist die eens de wielerbaan wil bezoeken zonder gelijk over al die kasseien te moeten. Meer info op WTC De Trappers

Foto: Zelf hoop ik dit jaar toch een keer of 2-3 de wielerbaan op te rijden. 

Beetje revanche voor 2014 toen ik niet kon deelnemen aan de toereditie door een gebroken 

sleutelbeen (en wat er nog meer stuk was)

Nazomer Teaser 2015

Ieder jaar doe ik naast wat officiële evenementen ook altijd wel een dagje met wat fietsvriendjes over de Noord Franse kasseien rossen. Soms combineer ik dat met de recon van de profs op de donderdag of vrijdag voor de koers.
Maar ook wel eens aan het eind van de zomer zoals vandaag.

Vooraf vindt een ieder dit altijd gaaf maar uiteindelijk stapte we maar met vier man op de fiets. Auto in Hem geparkeerd en naar het zuiden gefietst om bij Pont Thibaut het parcours op te gaan. Stenen lagen er braaf bij en met name het laatste deel van deze strook is na de restauratie van een paar jaar terug een stuk minder lastig.
Als volgende strook stond Le Moulin de Vertain op het programma. Het begin van de strook wordt sinds kort gesierd met een wat kitscherige reuze kassei en een bakstenen muurtje met alle winnaars. Muurtje is wel leuk maar had ik toch wat meer geïntegreerd in het landschap.
Daarna Chemin de l'Epinette welke met name in het begin gruwelijk slecht ligt. Is geloof ik in de laatste edities van de koers ook niet gebruikt.

In Cysoing toch maar even koffie en daarna de echte finale in. Rap achter elkaar Pavé Duclos-Lassalle, Bourghelles naar Wannehain en Camphin-en-Pévèle. Allemaal vier sterren stroken die als een soort van verwoestend voorgerecht worden opgediend. Voorgerecht? Ja een voorgerecht want de onbarmhartige 2100 meter kasseien van Carrefour de L'Arbre moeten daarna nog worden overwonnen.
Carrefour gaat per jaar achteruit en vraag me echt af hoe lang deze strook nog in de koers mag blijven als er niet wordt ingegrepen. Vooral de laatste paar honderd meter voor de laatste bocht (ook wel de Hushovdbocht genoemd) liggen er gruwelijk slecht bij.
Toch alle vier zonder problemen bij het Restaurant de L'Arbre. Troost je fietsers zijn hier niet echt welkom!

Na Carrefour zit het er eigenlijk wel op maar Gruson blijft toch ook een vieze nabrander en Hem is een geval apart.
De strook van Hem is - en een ieder beaamt dat gewoon een vieze lastige strook. Kasseien liggen uit elkaar en de asfalt strook is een levensgevaarlijke onderneming. Wie hier in gaten gaat zoeken komt zeker nog vermiste renners tegen. Wat we ook miste was het monument van Hennie Kuiper. Gewoon weg?

Hierna in galop naar Roubaix om een ererondje op de wielerbaan te rijden. Nog even de douches bezichtigen en terug naar de auto in Hem.
Ik ben inmiddels de tel kwijt hoe vaak ik hier gefietst heb en het gaat nooit vervelen. Iedere keer weer zoeken hoe je net weer wat beter die strook kan nemen. Bij Carrefour is dat een lastige opgave omdat de strook snel minder wordt.
Alle vier goed over de stenen gekomen en geen pech of gekke dingen. Dan rest er maar één ding en dat zijn de foto's:

Foto: De eerste strook. Een van m'n favorieten maar ook een dien niet onderschat mag worden.

Foto: Beetje matige reuze kassei maar als je er toch bent.............even op de foto!

Foto: Wall of Fame

Foto: Koffiepauze in Cysoing

Foto: Even doortrekken.............

Foto: Nieuwe voorraad!

Foto: Pas op voor de Hushovdbocht!

Foto: Biertje bij 6 Bonniers (geheimtip)

Foto: De strook van Hem blijft toch wel een last ding.

Foto: Velodrome Roubaix

Foto: Betere reuze kassei!

Foto: Douches welke meer verhalen kunnen vertellen dan welke andere douches dan ook.

Fotoalbum Parijs-Roubaix Teaser 2015

Het WK

Onderstaande kolom heb ik al eens voor een andere blog beschikbaar gesteld. Met het WK voor de deur even afgestoft, want het WK blijft toch een unieke koers.

Na de grote rondes kan ik zelf altijd enorm naar het WK uitkijken. Het is een andere dan alle andere wedstrijden. Dat komt door een paar aspecten. Belangrijkste is natuurlijk dat het WK volgens het landenconcept wordt gereden. Dit heeft als effect dat grote wielerlanden de betere knechten vaak thuis laten omdat “alle” kopmannen worden uitgezonden. Of een gevecht over welke kopman krijgt welke knechten.

Daarnaast wordt het WK op een omloop gereden. Ook dat heeft een bepaald effect op een koers. Verder is de transfermarkt een belangrijker beïnvloeder van de koers. Renners kunnen in één dag hun seizoen goedmaken. Maar nog meer invloed is het magische spel van een renner uit land A die voor ploeg X uit land B rijdt maar volgend jaar voor ploeg Y uit land C gaat rijden.

Voor mij – en dan ga ik helemaal niks geks zeggen – is Parijs Roubaix de allermooiste koers die er is. De schoonste zoals mijn Belgische vrienden zeggen. Maar het WK is de meest fascinerende. Ruim voor de start rol je al over de belangen. Forse geldbedragen (liefkozend premies genoemd) rollen bij een titel over tafel. Renners, sponsors, toekomstige sponsors, bonden en zelfs de media stellen eisen. Een ingewikkeld spel waarbij de huidige financiële crisis een flauw potje “Mens erger je niet” is.

Er is bij ieder WK ook altijd wel wat aan de hand. Daarom gewoon een luchtige greep uit de historie…..als warmloper.

1963 – In een dolle massaspurt klopt knecht Benoni Beheyt de Keizer van Herentals. Dat laatste is de bijnaam voor Rik van Looy ook wel Rik II genoemd. Van Looy was snel en zo zegen zeker. De clan van Looy heeft sinds dien het leven van Benoni tot een hel gemaakt. Hoewel ik groot respect heb voor de erelijst van Looy heb ik het altijd een naar mens gevonden. De vriendschap tussen Rik en Benoni is ook nooit meer wat geworden. Ik begrijp Benoni wel.

1969 – Harm Ottenbros was voor mij een van de inspiraties om aan wielrennen te gaan doen. Ik heb vele foto’s en kaarten met handtekeningen van Harm. Merckx en Van Looy misdroegen zich beide weer eens op vaderlandse bodem en knecht Stevens kon Harm niet van de titel houden. Heel België weende en Harm was een onwenselijk kampioen. Harm werd verguist want Belgisch supporters zijn niet de meest sportieve als het resultaat niet bevalt. De vriendschap tussen Harm en de wielersport was dan ook ver te zoeken en Harm kapte te vroeg met z’n carrière. Triest!

1973 – Ocana, Maertens, Merckx en Gimondi gaan als keizer-kwartet naar de finish. Freddy is de snelste, Luis rijdt een thuiswedstrijd, Merckx kan een record vestigen en Gimondi mist nog een regenboogtrui op z’n palmares. De twee Belgen… de twee Belgen gunnen elkaar het licht niet in de ogen. Eddy en Felice zijn al jaren bevriend en Merckx speelt het spel in het voordeel van z’n vriend. Heel België staat op z’n kop en de vriendschap tussen Eddy en Freddy had het nodige onderhoud nodig.

1977 – Francesco Moser klopt “Der Didi” in een zeer dubieuze spurt. Thurau hangt zelfs aan z’n remmen. Het is overigens niet alleen Checco die met de duiten wuift. Ook de toekomstige sponsor van Didi ziet de Duitser liever in een sponsortrui rijden dan in een regenboogtrui. De vriendschap tussen Moser en Thurau werd er niet minder door en later werden ze ploegmaten en zesdaagse koppel.

1978 – Checco wilde weer met een zak geld rammelen. Nu naar onze eigen Gerrie. De Kneet was natuurlijk niet de domste en liet Moser in de waan dat hij met een tweede plek ook heel gelukkig zou zijn. De hemel had de hele dag gehuild maar Gerrie deed er nog een schepje bovenop. Tranen op het podium! Prachtig! Ondanks dat ik een groot Moser fan ben genoot ik enorm van dit WK. De vriendschap tussen Gerrie en Moser is nooit meer wat geworden. Toch praat Moser nog steeds oprecht met respect over De Kneet.

1979 – Nu is het Raas die Thurau klopt. Niet omdat Didi in de remmen hing maar Raas had geen al te zware dag gehad. Jan werd iedere beklimming de Cauberg opgeduwd en de NOS bracht het keurig in beeld. De vriendschap tussen Jan en de NOS is nooit meer wat geworden.

1988 – Maurizo Fondriest stond aan het begin van z’n carrière en profiteerde optimaal van de strijd tussen Bauer en Criquelion. Nu heb ik Criquelion altijd een jankebankerd gevonden en Bauer nooit een echt onsportieve vent. Maar we waren in België (Ronse) dus Bauer ging op het offerblok. Dit zijn ook van die momenten dat ik ineens een stuk minder van België hou. Het supporters-cross-sfeertje zeg maar. Lijkt mij teveel op voetbal. Maar de vriendschap tussen Bauer en Criquelion was natuurlijk definitief naar vaantjes.

2007 – Bettini bolt met een symbolisch pistoolschot als winnaar over de finish in het “brave” Stuttgart. Getergd door politici die hem niet wilde laten starten. Ik kon zelf ook m’n grijns niet onderdrukken toen ik hem zag winnen.

2010 – Pozzato heeft een half jaar geen sex omdat dat een goed resultaat op het WK zou brengen. De ijdele Pipo haalt net het podium niet en is het lachertje van het peloton. Thor had die week veel “zondiger” geleefd als we z’n glimlach op het podium mogen geloven.

2011 – De Italiaanse bond heeft besloten geen ex-dopingzondaars mee te nemen. Dat doet Pettachi mogelijk besluiten Kazak te worden. Kijk eens naar het doping verleden van dat land en wat een wrange keuze moet dat dan zijn.

Gewoon een paar voorbeelden en het geeft zo prachtige aan dat het WK altijd een beladen koers is. Daarom ook zo jammer dat deze in de achterkant van de kalender is geduwd. Ik zie het WK veel liever tussen Tour en Vuelta. Is ook voor de Vuelta beter want die wordt nu door teveel renners als trainingskoers gebruikt.

Het WK.... het duurt nog even maar ik ben er helemaal klaar voor.

Foto: Een van m'n plakboeken en een foto van Harm Ottenbros met handtekening

Espoirs 31 mei 2015

Als je niks hebt beslist de moeite om te gaan kijken. Vooral op Carrefour want deze jongens geven serieus gas. Nederlanders doen het doorgaans goed in deze koers voor renners onder de 23 en ook de Vlaamse renners hebben hier een indrukwekkende erelijst.

Retro Rit Parijs-Roubaix

Zaterdag 26 september 2015 organiseer ik een retro rit op het parcours van Parijs-Roubaix. Even buiten Roubaix spreken we af en rijden dan richting Pont Thibault vanwaar we het parcours volgen tot de wielerbaan.
Daarna is het in een paar minuten terug naar het verzamelpunt.
De rit wordt als groep gereden en volgens het retro concept: toeclips, kabels als boogjes over het stuur en schakelen aan de schuine buis. Verder is het leuk als je een trui draagt van een van de ex winnaars.

Omdat het een besloten evenement is vindt deelname plaats op uitnodiging. Ben je een fan van Parijs-Roubaix en retro?
Verzoek tot aanmelden kan op de speciale facebookpagina: Parijs-Roubaix Retor Teaser

Foto: Uiteraard gaan we over Carrefour de L'Arbre met de fameuze bocht waar menig renner z'n kansen verloren heeft zien gaan.

Jong geleerd oud gedaan

De profs kregen afgelopen zondag een flink bak kritiek over zich heen naar aanleiding van het incident bij de spoorwegovergang. Het was natuurlijk ook een trieste vertoning. Wat echt schandalig is dat ieder na ieder liep te wijzen.
Niemand, niemand, niemand nam de verantwoordelijkheid. Ook achteraf niet.
Triest genoeg is dit filmpje van de dag voor Parijs-Roubaix opgenomen.

Het is tijdens de Ronde van Vlaanderen voor amateurs die afgelopen zaterdag is verreden.
Op de beelden is goed te zien hoe onwaarschijnlijk roekeloos de renners maar door blijven rijden.
Ik ken deze overgang vrij goed en ben daar al tientallen malen geweest. Hier wordt veel gevallen en de overweg ligt in een bocht vlak na een afdaling over kasseien. Je kan hem overigens prima zien en signaal zie en hoor je daar prima. Meermaals gestaan als er een trein aankomt.
Niemand zit daar echt strak op z'n fiets en een uitglijder is daar zo gemaakt. Meermaals zijn daar ook renners OP de overweg gevallen!

Als ze bij de amateurs je dit al bij brengen wordt het lastig om je als prof nog op te voeden. Al eens nagedacht als je die machinist bent? Zo'n kerel in die trein kan echt naar de sloop als het fout gaat.
Al eens nagedacht aan die supporters die daar eventueel met kinderen staan?
Als je zelf dood wil prima. Laat ieder daar vooral lekker zelf z'n keuze in maken. Maar zadel een ander daar niet mee op. Al helemaal niet als het live op TV is.

Trieste hoogtepunten van deze mooie koersen.............