Sinds 1967 wordt er van Parijs-Roubaix ook een versie verreden voor Amateurs of U23 (onder 23 jaar) zoals dat op dit moment officieel heet.
De koers wordt de laatste jaren eind mei gehouden en is doorgaans een goede 180 kilometer lang.
Wie de erelijst afgaat ziet dat daar heel wat deftige coureurs staan, die in hun prof loopbaan hele knappe palmaressen bij elkaar hebben gefietst.
Het is echter tot nu toe alleen Marc Madiot gelukt om zowel de amateurkoers als de grote versie te winnen. De grote versie zelfs twee keer en Marc was in 1985 en 1991 de concurrentie te snel af.
Voor velen kwam de overwinning van Madiot in 1985 uit de lucht vallen. Wie onderstaande lijstje kende wist wel beter.
Schrijf daarom voor de toekomst toch maar een paar namen op. Vooral Filippo Ganna zie ik wel in staat om naast zijn overwinning bij de Espoirs ook die bij de de Elite binnen te halen.
In 2013 is er helaas geen race voor Espoirs gehouden en ook in de jaren 2020 t/m 2022 was er geen editie voor Espoirs. Deels afgelast vanwege de Corona crisis en pas vorig jaar was er weer een editie die gewonnen werd door onze zuiderbuur Tijl De Decker.
Erelijst Espoirs
1967 Georges Pintens (Bel)
1968 Alain Vasseur (Fra)
1969 Roger Desmaret (Fra)
1970 Enzo Mattioda (Fra)
1971 Louis Verreydt (Bel)
1972 Yvan Benaets (Bel)
1973 Patrick Béon (Fra)
1974 Marc Steels (Bel)
1975 Pol Verschuere (Bel)
1976 Gérard Simonnot (Fra)
1977 Michel Lloret (Fra)
1978 Fons De Wolf (Bel)
1979 Marc Madiot (Fra)
1980 Stephen Roche (Ier)
1981 Kenny De Maerteleire (Bel)
1982 Rudy Rogiers (Bel)
1983 Frank Verleyen (Bel)
1984 Thierry Marie (Fra)
1985 Christian Chaubet (Fra)
1986 Vincent Thorey (Fra)
1987 Franck Boucanville (Fra)
1988 Laurent Bezault (Fra)
1989 Frédéric Moncassin (Fra)
1990 Thierry Gouvenou (Fra)
1991 Eric Larue (Fra)
1992 Stéphane Chanteur (Fra)
1993 Marek Lesniewski(Pol)
1994 Kurt Dhont (Bel)
1995 Damien Nazon (Fra)
1996 Dany Baeyens (Bel)
1997 Marc Chanoine (Bel)
1998 Thor Hushovd (Nor)
1999 Sébastien Joly (Fra)
2000 Eric Baumann (Dui)
2001 Yaroslav Popovych (Ukr)
2002 Mikhail Timochine (Rus)
2003 Sergey Lagutin (Uzb)
2004 Koen de Kort (Ned)
2005 Dimitry Kozontchuk (Rus)
2006 Tom Veelers (Ned)
2007 Damien Gaudin (Fra)
2008 Coen Vermeltfoort (Ned)
2009 Taylor Phinney (USA)
2010 Taylor Phinney (USA)
2011 Ramon Sinkeldam (Ned)
2012 Bob Jungels (Lux)
2013 Geen wedstrijd
2014 Mike Teunissen
2015 Lukas Spengler
2016 Filippo Ganna
2017 Nils Eekhoff
2018 Stan Dewulf
2019 Tom Pidcock
2020-2022 Afgelast 2023 Tijl De Decker
Foto: Veel fans hadden verwacht dat Thor Hushovd ook bij de profs wel een keer de zege binnen zou halen. Zo simpel is het allemaal niet. (Foto training Tour Rotterdam 2010)
In zijn debuutjaar als negentienjarig prof wist Cornet direct de Tour De France van 1904 te winnen. Hiermee is hij nog steeds de jongste Tour winnaar.
De overwinning van Cornet in deze Tour kwam echter pas maanden nadat de koers was gereden. Een aantal deelnemers werd gediskwalificeerd vanwege het niet reglementair afleggen van het parcours. Altijd triest dat de echte winnaar in zo'n situatie niet gehuldigd is en niet de aandacht in de media heeft gekregen die hij verdiend.
Hoewel Cornet nog een aantal keren aan de Tour deelnam wist hij dit succes niet te herhalen.
Van de acht deelnames aan de Tour moest hij drie keer opgeven. Verder werd hij in La Grande Boucle nog een keer 8e, 12e, 16e en 28e.
Cornet kwam eigenlijk alleen in Franse koersen uit en zien we hem alleen in klassiekers als Parijs-Roubaix en Parijs-Tours in de uitslag staan.
In het jaar voor zijn overwinning in Roubaix had Cornet met een derde plek al op het podium gestaan en ook in Parijs-Tours wist hij het podium een keer te halen.
Bij de 270 kilometer lange editie van 1906 stonden er 71 renners aan de start waarvan er maar 14 de finish in Roubaix wisten te halen. De top 10 bestaat volledig uit Franse renners maar let eens op de verschillen. Hierbij is het wel goed om je te realiseren dat renners in die periode alles zelf moesten regelen en een paar lekke banden meer of minder kon al voor enorme verschillen zorgen.
Hoewel Cornet een aantal zeer indrukwekkende overwinningen heeft behaald heeft zijn carrière door een matige gezondheid helaas niet erg lang geduurd. Cornet - die de bijnaam Le Rigolo (de Joker) had - overleed uiteindelijk op 56 jarig leeftijd aan hartfalen.
De strook werd voor het eerst gebruikt 1996 en loopt bijna in een rechte lijn. De kasseien liggen vrij goed en op een aantal plaatsen ligt er een strookje asfalt.
De lastigheid zit echter in het hoogteverschil.
De strook loopt serieus op en een tand te groot duwen kan je lelijk opbreken. In het tweede deel loopt de strook weer een stuk omlaag en daar is het goed uitkijken.
Dit is een plek waar het bidons regent. Ook hier liggen de kasseien vrij goed maar door de hoge snelheid stuitert alles alle kanten op.
Alert blijven is hier van groot belang want hier wil je niet vallen. Een schuiver in een bocht van een vlakke strook kan een keer gebeuren en valt doorgaans mee.
In het vals plat omlaag richting Maing kan de voorste groep echt op hol slaan en hier wil je niet over de kop.
In edities voor wielertoeristen zie je sommige fietsers hier ook enigszins in paniek raken als de snelheid in het tweede deel teveel oploopt.
Opletten dus!
De officiële naam van de weg is Rue de Maing en het wegnummer is D59.
Gister werd de achtste editie van het Eerste Haarlems Wielercafé gehouden en het thema was dit keer Parijs-Roubaix, Hoofdgast was Hennie Kuiper die in 1983 de Helletocht wist te winnen. Hennie kan nog steeds met passie praten over de koers en wat is het toch ook een fijn mens en hij kon het dan ook niet laten even stil te staan bij alle ellende in de wereld. Uiteraard kwam het fatale incident op de strook van Hem uitvoerig aan bod en Hennie staat dan nog steeds in vuur en vlam. Heerlijk om te zien.
Ook Tom Veelers was van de partij en die was in 2006 bij de Espoirs (U23) de beste. Tom is tegenwoordig bondscoach van de U23 en volgens mij heeft de KNWU daar een geweldige keuze mee gemaakt. Tijdje met Tom zitten praten en dat is een echt mensen mens. Jonge talentvolle renners hebben tegenwoordig alles van fiets, kleding, voeding tot trainingskamp. Renners tot een ploeg (in dit geval een nationale) smeden moet je vooral snappen dat alle mensen anders zijn en ze anders moet benaderen en Tom voelt dat perfect aan. Net als Hennie een fijn mens!
Arjan Dijkstra hield dan weer een energiek betoog waarbij hij het Franse wegennet als kapstok gebruikte om de ontwikkeling van het parcours voor het voetlicht te brengen. Een verhaal met heerlijke details dat net als het verhaal van Hennie en Tom best wat langer gemogen. De tijd vloog als een koers in recordsnelheid dan ook voor voorbij.
Zelf was ik - mede door deze blog - uitgenodigd als superfan van deze schitterende koers. Als een echte knecht (ik kom natuurlijk nog niet tot de enkels van Hennie en Tom) mocht ik de eerste kilometers van de achtste editie van het EHW aftrappen.
In een soort van kruisverhoor werd niet alleen mij passie van deze koers maar ook mijn kennis getest. Peter de Brock en Matthijs Wind brachten op een erg leuke manier de vragen. Ik mag de combi wel waarbij er een fijne mix tussen serieus en ondeugend wordt gemaakt.
In het bekende spelletje Petje Op - Petje Af moest ik het opnemen tegen het publiek. Ik bleef overheid tot de laatste vragen over de koers, maar er waren nog een paar kenners in het publiek. We hadden duidelijk te maken met een publiek vol met liefhebbers. Mooi!
Quizmaster Matthijs moest toch een winnaar hebben en besloot dan maar te vragen hoeveel mensen er in Roubaix wonen. Onder het rode vot liet ik de winst liggen en zat ik er helemaal naast.
Een middag met leuke feitjes, gekke anekdotes, passionele betogen, ondeugende grappen en een zeer enthousiast publiek werd afgesloten met een tombola met beslist een aantal erg leuke prijzen.
Een zeer geslaagde dag waarbij Peter en Matthijs ondersteund werden door een enthousiaste staf die er voor zorgde dat alles op rolletjes liep.
Ik stapte dan ook met een zeer voldaan gevoel in de auto terug naar huis.
Rik II zoals Rik Van Looy ook wel genoemd werd wist drie keer Parijs-Roubaix te winnen waarmee hij in die jaren mede-recordhouder was.
Zijn eerste overwinning op de Noord Franse kasseien was deze in 1961. Ook een jaar later wist Van Looy te winnen en zijn derde pakte hij in 1965. Overigens hadden het zomaar 4-5 overwinningen kunnen zijn want Van Looy stond nog drie keer op het podium en finishte totaal maar liefst acht keer bij de eerste tien.
Bij de eerste overwinning van Van Looy in 1961 leek het overigens wel het Belgisch wegkampioenschap. In de top tien staan maar liefst acht Belgen aangevuld met twee Nederlanders.
Kijken we verder in de uitslag dan staan er 16 Belgen in de top 20............ Gouden jaren voor onze Zuiderburen!
Toen Van Looy zijn eerste Roubaix won had hij al een heel knappe erelijst en zo was hij het jaar ervoor wereldkampioen geworden.
Veel mooier kan het ook niet worden om in een regenboogtrui als eerste over de streep te gaan op de wielerbaan van Roubaix.
Van Looy draaide bij deze 59e editie samen met vijf andere de wielerbaan op. Toch altijd een lastige sprint. Vraag dat maar aan Roger de Vlaeminck en Tom Boonen. Van Looy liet zich echter niet in de luren leggen en won overtuigd.
Morgen wordt in Toscana voor de 18e keer de Strada Bianche gereden. Door de jaren heen krijgt deze koers steeds meer fans en steeds meer grote namen willen de koers maar wat graag op hun erelijst zetten.
De koers werd pas in 2007 voor het eerst voor profs georganiseerd maar is hard op weg om al een echte klassieker te worden. Het idee van de koers is overgenomen van de toertocht L'Eroica die ieder jaar in Toscana in oktober wordt gereden.
Deze toertocht is een ode aan de rijke Italiaanse wielerhistorie Bij deze tocht ben je verplicht om in een klassieke outfit aan de start te verschijnen. Dus stalen frame, wollen trui en op je fiets zaken als toeclips en schakelen op de schuine buis.
Wielertoeristen kunnen kiezen uit vier afstanden. De langste rit die ikzelf vijf keer gereden heb is 209 kilometer met maar liefst 112 kilometer strade bianche.
De tocht is zelfs voor een getrainde wielertoerist een zeer stevige uitdaging omdat er ook nog eens een kleine 4000 hoogtemeters gemaakt moeten worden.
Door schitterende landschap en het stof (of blubber bij regen) is naast een stoer stukje fietsen ook een enorm fotogeniek evenement. De vraag om in een dergelijk decors de wereldtop te laten fietsen was dan ook onvermijdelijk.
De profs hoeven morgen iets minder strade bianche, maar dit jaar is zowel de totale afstand als het aantal kilometers aan strade bianche wat opgerekt. Totaal 215 kilometer en 71 kilometer strade bianche.
Samen met Parijs-Roubaix is Strade Bianche voor mij de mooiste eendagskoers om te kijken.
Morgen zit ik dan ook zeker voor de buis. Je zal echter op Eurosport af moeten stemmen. Doe dat om 12:00 uur om de vrouwen in actie te zien. Blijf dan lekker zitten want vanaf 14:00 begint het liververslag van de elite mannen.
Aankomst op de Piazza del Campo in Sienna is omstreeks kwart voor vijf.
In 14 kilometer tijd krijgen de renners drie vrij lange stroken voor hun kiezen, waarvan deze de derde is.
Kort hiervoor hebben de renners immers de stroken van Hornaing à Wandignies (3700 meter) en Warlaing à Brillon (2400) voor de wielen gehad.
Bij Tilloy nemen de renners bij de D35 de smallere D158B. Ze passeren een rustige woonwijk om daar waar de de bebouwing stopt de kasseien op te vliegen.
Hoewel de weg ook gebruikt wordt voor dagelijks verkeer en niet alleen door boeren liggen de stenen op veel plaatsen hier toch serieus slecht.
Na 200 meter komt er een lastige bocht naar rechts. Als je hier alleen rijdt en er is geen publiek dan is er niks aan de hand.
De bocht lijkt vrij ruim maar om er tijdens de wedstrijd met hoge snelheid door te gaan valt toch niet mee. Veel renners komen hier naast de kasseien waar fijn grind en zand ligt waar je makkelijk een uitglijder maakt.
In dit bochtje hebben al heel wat renners op de grond gelegen.
Kort hierop volgt een flauwe bocht naar links die op hoge snelheid genomen kan worden. De kasseien blijven slecht en na circa 1500 meter is direct na een bruggetje weer een bocht naar rechts.
Door het bruggetjes kunnen renners niet met teveel naast elkaar rijden waardoor alles in elkaar wordt geduwd.
Zaak om hier van voren te zitten want ook hier wil je uit de ellende blijven.
Hierna volgen nog wel een paar flauwe slingers, maar het zijn vooral de kasseien zelf die voor de uitdaging zorgen.
De opeenvolging van stroken gaat wegen en we zijn op weg naar de grens van de 200 kilometer.
De finale zit eraan te komen!
Afbeelding: Begin van de strook is 200 meter na de afslag op de D35 en loopt door tot kort voor de D953
Op zondag 10 maart as gaan de deuren weer op van het Eerste Haarlems Wielercafé. De nadruk bij deze editie ligt volledig op Parijs-Roubaix. Dan maakt mijn wielerhart natuurlijk een sprongetje. Dat sprongetje werd een sprong toen ik een uitnodiging kreeg om als superfan een bijdrage te mogen leveren.
De mensen achter Eerste Haarlems Wielercafe zijn echte passionele wielerliefhebbers en voor editoe nummer 8 hebben ze zelfs wielerkampioen Hennie Kuiper weten te strikken.
Fans van Parijs-Roubaix herinneren zich natuurlijk nog die beklijvende zondag in april 1983. Kuiper alleen in de aanval en in de laatste bocht van de laatste strook (Hem) ging het fout. Tube van de velg en het duurde voor de TV kijker een eeuwigheid voor Kuiper weer op de fiets zat...... hartkloppingen!
Mooi om op zondag 10 maart dat verhaal nog eens van Kuiper zelf te mogen horen.
De strook staat ook bekend onder de naam Pavé de la Rosée dit naar de officiële naam van de weg die is namelijk Rue de la Rosée.
De strook loopt van Mérignies naar de D54c en is door z'n lengte geen al te grote hindernis. In de eerste paar honderd meter is het nog wel even opletten omdat de weg daar vrij bol staat. Zorg dat je daar goed in het midden rijdt.
Zeker als het nat is want dit is wel een strook met blubber randjes.
Voor echte specialisten is dit strookje echter een niemendalletje, maar daar kan in de koers toch de verrassing zitten.
Foto: Ook voor wielertoeristen is deze strook geen grote hindernis maar
zorg dat je bij
nat weer zoveel mogelijk in het midden blijf rijden.
De ideale lijn is smal en wie hier te ver van achter zit kan toch ineens worden verrast.
Dit is ook niet meer het moment dat er in de koers op elkaar gewacht gaat worden. Het is immers nog maar 40 kilometer naar de meet en iedere concurrent die je kwijt kan spelen maakt het op de wielerbaan alleen maar een stuk gemakkelijker.
Geen grote hindernis maar nooit onderschatten.
Afbeelding: Strook begint onder bij het uitrijden van Mérignies en loopt
Gebeurtenissen in je eigen geboortejaar hebben op de een of andere manier meer aantrekkingskracht dan van een ander willekeurig jaar.
Zo ook deze editie van Parijs-Roubaix.
Bobet had al een indrukwekkende erelijst bij elkaar gefietst toen hij op de druilerige zondag in april zich aan de start kwam melden.
Wat te denken van drie maal overwinnaar in de Tour. Bobet was al een keer wereldkampioen geweest en zeges in Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen (als wereldkampioen) en Ronde van Lombardije.
Met zo'n bagage kan je aan de start komen voor een nieuwe poging in Noord Frankrijk.
Driemaal was Bobet al heel dicht in de buurt gekomen. Tweede in 1951, vierde in 1953 en derde in 1955.
Sommige kenners zijn van mening dat Bobet over een uitzonderlijk talent beschikte. Kan zijn maar het is natuurlijk niet zo simpel. Wellicht had hij wat extra aanleg voor de fiets, maar daar rij je nog niet zo'n erelijst bij elkaar.
Vooral z'n doorzettingsvermogen en z'n wilskracht hebben hem een dergelijk palmares bezorgt.
Bobet was daarnaast ook een verzorgde sporter en was daardoor ook bij de dames een graag geziene sporter.
Om z'n erelijst compleet te maken wil Bobet daar graag een overwinning in Parijs-Roubaix aan toevoegen. Tot dat moment had het seizoen nog niet meegezeten maar Bobet liet zich daardoor niet van de wijs brengen.
Direct vanuit de start werden er ontsnappingen op poten gezet alsof het een junioren koers betrof.
Een aantal kleinere goden namen 5 minuten maar dat vonden de grote namen genoeg. Iets voor half koers komt alles samen om daarna een spetterende koers te worden. Mons-en-Pévèle (toen nog met klim) speelde weer een belangrijke rol maar alle grote namen waren op de afspraak: Forestier, De Bruyne, Derycke, Van Looy Van Steenbergen, Cerami wisten alle één of meer keer Parijs-Roubaix te winnen en lieten zich in de finale zien.
Uiteindelijke weten zes renners te ontsnappen waaronder de razendsnelle Van Steenbergen.
De Bruyne is ook niet traag en Forestier was ook een gevaarlijke gast. Forestier had een week eerder in een ultieme jump zo'n beetje dezelfde renners achter zich gelaten in de Ronde van Vlaanderen. Een dubbel hoorde tot de mogelijkheden.
Wie er ook ging zitten rekenen en welke logica er ook werd gehanteerd, die hield geen rekening met Bobet.
Vooraf niet genoemd bij de kanshebbers maar toen hij eenmaal met de eerste op het beton van Roubaix was aangekomen liet Bobet het niet meer glippen.
Van Steenbergen wilde een trilogie volmaken, maar was 20 kilometer lang achter iedere ontsnappingspoging aangegaan. Van Steenbergen - normaal razendsnel - was volledig door z'n krachten heen.
Dan was er nog die andere snelle Belg Fred De Bruyne.
De Bruyne zou z'n kopman zeker niet in de wegrijden, maar Bobet moest er toch vanuit gaan dat De Bruyne voor eigen kans zou rijden.
Met een indrukwekkende sprint liet Bobet er echter geen twijfel over bestaan en liet met ruime voorsprong zijn medevluchters achter zich.
De Fransen werden gek van enthousiasme. Bobet had hier zo lang op moeten wachten.
Opmerkelijk is de notering van acht man op de twaalfde plaats. De Franse jury had blijkbaar even niet op zitten letten en genoot blijkbaar van de schitterende overwinning van hun landgenoot.
Bobet is ook als fietsenmerk actief geweest en tevens sponsor van de ploeg van Bobet. Toen Bobet echter een punt achter z'n prof carrière had gezet was het in een paar jaar met de sponsoring gedaan.
Podium 1956
1. Louison Bobet
2. Fred De Bruyne
3. Jean Forestier
Foto: Bobet tweemaal op postzegels van het oliestaatje Manama (Bahrain). Serieuze verzamelaars gruwelen van
dit soort zegels maar wie het leven met een knipoog neemt zal er toch van kunnen genieten.
Een opmerkelijk editie want een groot deel van Europa staat nog in brand. De Duitsers hadden een paar maanden eerder via het Ardennenoffensief nog een laatste poging gedaan om de oorlog in hun voordeel te draaien.
Tussen half december 1944 en eind januari 1945 vond er in de Ardennen immers een verbeten en bloedige strijd plaats die we ook wel kennen onder de naam Battle of the Bulge.
Een strijd die het leven kost aan vele, vele jonge mannen. Enorme verliezen aan beide kanten.
Ook wordt er aan beide kanten een enorme hoeveelheid materiaal verwoest.
Materiaal wat opnieuw over lange transportlijnen moet worden aangevoerd en daarmee heeft de Slag om de Ardennen de oorlog aantoonbaar verlengd.
Na deze strijd is Parijs-Roubaix niet meer de enige klassieker met een zwaar oorlogsverleden. Het zal niet ieder opvallen, maar als de renners keren tijdens Luik-Bastenaken-Luik zijn daar genoeg markeringen zichtbaar aan deze gruwelijke strijd.
Toch zal er een paar maanden na de slag om de Ardennen een Luik-Bastenaken-Luik worden gereden evenals dat er in 1945 een Parijs-Roubaix wordt gereden.
In een ander artikel haal ik het ook al een keer aan. Wie nu terug kijkt in de geschiedenis zal dat vreemd of zelfs bizar vinden.
Maar bedenk dat Europa jaren onder het juk van de Nazi's zwaar gebukt was gegaan.
De mensen wilde leuke dingen. De mensen wilde vermaak. De mensen wilde vooral andere dingen dan oorlog.
De sympathieke Fransman Paul Maye zorgde voor dat vermaak. Over deze editie is niet heel veel te vinden anders dan een groep van zeven renners die om de zege moeten sprinten.
De kleine Maye is echt razendsnel en pakt zijn mooiste overwinning.
Maye had al een mooie erelijst met maar liefst vier nationale titels, waarvan één bij de amateurs en militairen en twee (1938 en 1943) bij de beroepsrenners.
Naast zijn overwinning in 1945 van Parijs-Roubaix wist Maye driemaal Parijs-Tours te winnen en is daarmee een van de vier recordhouders. De andere drie zijn Zabel, Danneels, en Reybrouck.
In zijn eerste jaar als prof won Maye twee etappes in de Tour en natuurlijk dacht de Franse pers de komende jaren een mooie rittenkaper te hebben.
Maye was echter niet graag van huis en het is bij die twee etappes gebleven. Maye nam zesmaal deel aan de Tour maar wist slechts één maal Parijs te halen.
Maye is een van de renners waarbij hun sportcarrière door het gruwelijke oorlogsgeweld werd onderbroken. Juist daarom is zijn erelijst er een om heel trots op te zijn.
Na 14 jaar als prof te hebben rondgereden hing Maye z'n fiets aan de wilgen. Toch bleef zijn hart de wielersport volgen. Zo heeft hij een tijd in een fietsenwinkel gewerkt en is hij geruime tijd ploegleider geweest.
Daarnaast heeft Maye een slijter gehad en is hij vertegenwoordiger geweest van speelautomaten die begin jaren 50 enorm in opkomst kwamen.
Een veelzijdig baasje en dat kwam nog extra tot uitdrukking door zijn optredens als zanger. Soms in een duet met een zangeres en soms solo. Het bezorgde hem de titel "La Plus Belle Voix Du Peloton".
Ook qua dames wist Maye wat hij wilde en trouwde kort voor de oorlog met een prachtig model en samen kregen ze een dochter.
Een kleurrijk persoon in een zwarte periode.
Podium 1945
1. Paul Maye
2. Lucien Teisseire
4. Kléber Piot
In 2018 wist Peter Sagan Parijs-Roubaix te winnen maar z'n erelijst is natuurlijk nog vele, vele malen langer. We vinden immers ook de Ronde van Vlaanderen op de erelijst van Sagan en verder 7(!!) groene truien, driemaal Gent Wevelgem, de E3-Prijs, vele etappes in grote en kleine rondes en niet te vergeten drie wereldtitels op een rij.
De laatste jaren is Sagan aan het uitbollen en wil volgend jaar alleen nog op de MTB in competitie komen en gaat het duidelijk rustig aan doen.
Sagan is dan ook druk bezig met het leven na een wielercarrière en heeft zelfs een eigen hotel geopend. Het hotel bevind zich op een half uur lopen van het schitterende oude centrum van Žilina (Slowakije).
Met dit hotel richt Sagan zich vooral op de wat sportieve toerist en alle kamers zijn ingericht met thema's welke bepalend zijn geweest in de carrière van Sagan.
Zo is er een Groene Trui kamer, een WK kamer en natuurlijk een Parijs-Roubaix kamer. Als groot fan van deze koers zou ik zo in de auto stappen om daar een keer te overnachten...........
Sagan heeft natuurlijk niet alleen een fenomenale erelijst bij elkaar gefietst, maar was ook naast de fiets een enorme kleurrijke gast. Met dit hotel laat Sagan zien dat ook na zijn wielercarrière hij niet zal gaan inboeten op de kleurrijke gast die hij in het peloton altijd is geweest.
Hopelijk stunt hij de komende 12 maanden nog een keer op de MTB en we gunnen hem natuurlijk veel gasten in dit bijzondere hotel.
Les Amis de Paris-Roubaix maakte gister bekend dat voorzitter François Doulcier is overleden. Zonder Les Amis de Paris-Roubaix zal het binnen een paar jaar op de tweede zondag in april een heel flauwe koers worden. Mensen als Doulcier spelen een belangrijke rol om te zorgen dat de heritage van deze geweldige koers gekoesterd wordt.
Doulcier was een verbinder en zelfs als je op een doordeweekse dag op de wielerbaan was kon je hem tegen het lijf lopen. Natuurlijk was zijn inzet vooral gericht op de koers voor de profs, maar bij andere evenementen liet hij graag zijn neus zien en was hij in de deelnemers en staf geïnteresseerd.
François Doulcier was een belangrijke verbindende factor tussen ASO, UCI, gemeentes
Voor de schoonste koers een groot verlies en nog meer voor de familie want François Doulcier was nog geen 60 jaar.
De begrafenis van François Doulcier zal plaatsvinden te Avèze, in de Gard, op woensdag 9 augustus om 14.30 uur.
Ik heb op Paaszondag geen minuut van de koers gemist. Parijs-Roubaix is mijn lievelingskoers en sinds deze volledig wordt uitgezonden mis ik geen moment. Al jaren kijk ik Parijs-Roubaix samen met een maatje waarmee ik in 1988 de toerversie van Parijs-Roubaix heb gereden.
Als je allebei als kijker een beetje idee hebt wat de renners meemaken voegt dat echt iets toe als je deze koers zit te kijken. Daarom viel onze bek ook open met welk gemiddelde er werd gereden. Met een onwaarschijnlijk gemiddelde van 46,841 km per uur arriveerde Mathieu van der Poel als eerste op de wielerbaan. Dat na een kijkspel van vijf en half uur waarbij wij ons geen minuut verveeld hebben.
Je zou kunnen stellen dat de eerste twee uur niets gebeurd is, want na 100 kilometer was er nog steeds geen vroege vlucht. Het zijn toch de vele demarrages en het moordende tempo in die eerste twee uur dat in de finale er alleen maar hele sterke kerels overblijven.
Vanaf de start was al duidelijk dat Alpecin-Deceuninck (voor deze dag Alpecin-Elegant) serieuze plannen had en kopman Mathieu van der Poel koerste al vrij snel heel attent van voren. Ook Jumbo-Visma maakte direct duidelijk dat ze serieuze plannen hadden.
Kort voor de eerste strook (Troisville) liet het peloton dan toch vier mindere goden rijden waaronder onze landgenoot Sjoerd Bax. Op de eerste tien stroken werd er door het achtervolgende peloton al wel wat gespeeld, maar het was duidelijke dat Alpecin en Jumbo vooral bezig waren hun kopmannen probleemloos over de eerste stenen te krijgen.
Na 150 kilometer was het spelen voor Jumbo echter voorbij en gaven ze op de strook van Haveluy er een flinke lap op met als gevolg een kopgroep met alleen maar toppers. Deze elitegroep kon dus zonder veel problemen over de legendarische strook in het Bos van Wallers.
Dat bleek ook toen het achtervolgende peloton daar arriveerde en een aantal lekke banden voor nare valpartijen zorgde. Helaas betekende een van die valpartijen ook einde koers voor Dylan van Baarle. Vorig jaar nog winnaar en nu met nog 90 kilometer naar het ziekenhuis.Er zijn al weer foto's van Dylan waar hij lacht, maar breuk in hand en schouder zorgen ervoor dat hij zondag niet zal starten in de Amstel Gold Race.
Vooraan kreeg de elitegroep de koplopers in zicht maar viel La Porte weg door een lekke band. De elitegroep werd nog aangevuld met twee ploegmaten van van der Poel. Naast Vermeersch ook de razendsnelle Philipsen en die laatste wil je eigenlijk niet meenemen naar de meet.
Voor Wout van Aert zat er niet veel anders op om zich in deze elitegroep mee te laten drijven in de hoop dat ploegmaten La Porte en Van Hooydonck weer aansluiting gingen maken. Kleppers als van der Poel, Ganna, Kung., Pedersen, Degenkolb en Walscheid lieten dat echter niet gebeuren. Het waren echter vooral de twee ploegmaten van van der Poel die voor veel leven in deze elitegroep zorgde. Zowel Vermeersch als Philipsen maakte beide op de kasseien enorme indruk en zorgde strook op strook voor een indrukwekkend tempo.
Hier en daar checkte de favoriete wel de temperatuur van het water, maar niemand kon aan deze groep boordevol met klasse ontsnappen. Van der Poel probeerde het nog op het stuk vals plat direct na Mons en Pévèle en daarna werd het rustig in de kopgroep.
Ruim twintig kilometer was er relatieve rust en het zou wachten zijn op de monsterstrook van Carrefour de l’Arbre. Helaas gooide deze strook wat roet in het eten. Tot dat moment was Parijs-Roubaix een schouwspel om te watertanden maar Carrefour de l’Arbre liet de hel pijnlijk haar tanden zien. In heb begin van Carrefour de l’Arbre komt door ongelukkige samenloop John Degenkolb ten val. Jammer want Degenkolb was met een ijzersterke koers bezig en wist op de wielerbaan al eens in de sprint te winnen dus zeker niet kansloos als deze groep naar de meet zou gaan.
Degenkolb kon zonder veel schade op een andere fiets verder en werd uiteindelijk zevend. Op voorhand een mooie stek, maar zoals John fietste had er zeker meer ingezeten. De duivel was echter nog niet klaar met ellende uitdelen. Door het incident met Degenkolb was er even verwarring in de kopgroep en dat was voor van Aert het signaal om fors door te trekken.
Dat deed hij waarschijnlijk toch iets te enthousiast en als ik de beelden zie betwijfel ik of hij voor de bocht wel de ideale lijnen rijdt. Dat met misschien een iets te lage bandendruk zorgde toch voor een ontknoping die je niet wilt. Van Aert greep naar z'n communicatiesysteem en dan weet je genoeg: lek! Als van Aert vol door mag trekken na een valpartij in de kopgroep dan mag van der Poel ook vol doortrekken na een lekke band van een van de koplopers.
Van der Poel was van Aert dan wel kwijt maar een snelle man als Pedersen ga je ook liever niet mee naar de meet. Ook Ganna heeft al laten zien niet traag te zijn en kan voor een late uitval zorgen en ga hem dan maar eens halen. Dat geldt ook voor Kung dus van der Poel moest door. Hij had geen keus en was begonnen aan waarschijnlijk z'n zwaarste 15 kilometer uit z'n leven.
Veel kijkers (waaronder mijn maatje en ik) zullen hem graag met van Aert de wielerbaan op hebben zien draaien maar alle gespeculeer was zinloos want van der Poel was weg. Strikt genomen was er nog tijd voor van Aert om met Ganna, Kung en Pedersen het gat dicht te rijden. Van der Poel fietste echter als een duivel en wist dat bij de achtervolgers ook nog z'n ploegmaat Philipsen zat. De aanwezigheid van Philipsen zal voor de overige achtervolgers niet de grootste motivatie zijn geweest, maar het was vooral het moordende tempo van deze editie dat ieder zo'n beetje op z'n tandvlees zat.
Van der Poel kwam dan ook solo aan op het legendarische velodrome en het stadion ontplofte bijna. Voor de vele van Aert fans zuur maar van der Poel was van de toppers onderweg de bedrijvigste dus een dik verdiende winnaar.
Ploegmaat Philipsen kwam samen met van Aert de wielerbaan op en pakte in de sprint op keurige wijze de tweede plek. Ploegmaat Vermeersch lukte het net niet de tiende plek te pakken. Plek 10 was voor de onfortuinlijke La Porte. De hele Alpecin ploeg haalde de eindstreep wat aangeeft hoe deze ploeg klaar was voor de klus. Klasse!
Top 10 editie 2023 1 - Mathieu van der Poel (Alpecin-Deceuninck) 2 - Jasper Philipsen (Alpecin-Deceuninck) 3 - Wout van Aert (Team Jumbo-Visma) 4 - Mads Pedersen (Trek-Segafredo) 5 - Stefan Küng (Groupama-FDJ) 6 - Filippo Ganna (INEOS Grenadiers) 7 - John Degenkolb (Team DSM) 8 - Max Walscheid (Cofidis) 9 - Laurenz Rex (Intermarché-Circus-Wanty) 10 - Christophe Laporte (Team Jumbo-Visma)
Niet in de top tien maar erg knap is de 13e plek van Sjoerd Bax. Bax zat in de eerste kopgroep en wist nog een tijdje aan te klampen bij de elitegroep. Na een paar keer aan het elastiek te hangen moest hij echter ervaren wat het verschil is tussen een goede wielrenner en een topper. Toch was het voor hem een geweldige ervaring zoals hij een interview blijkt wat gemaakt werd door Wielerflits.
.png){kind=tracking}
