Francesco Moser: 1980

Bernard Hinault laat met z'n vierde plaats zien klaar te zijn voor een overwinning wat een jaar later ook zou lukken. De jonge Fons de Wolf laat met een zesde plaats zien dat zijn overwinning in 1978 bij de amateurs geen toeval is geweest.
Helaas ontpopt het talent de Wolf onvoldoende. Ondanks overwinningen in Milaan-San Remo en De Ronde van Lombardije is er in mijn ogen aan Fons een groot talent verloren gegaan. Een zeer groot talent.

Aan Moser is er echter geen talent verloren gegaan en met zijn palmares neemt hij plaats in de top tien aller tijden.
Na zijn droomdebuut in Parijs-Roubaix van 1974 - tevens z'n eerste podiumplaats in een klassieker - stoomde Moser op als klassiekerspecialist.

Moser haalde in zijn carrière in alle klassiekers podiumplaatsen, maar Parijs-Roubaix was toch zijn absolute specialiteit.

In 1980 ronde hij een perfecte hattrick af en evenaarde daarmee de prestatie van Octave Lapize.
Met nummer 1 (winnaar vorige editie) en in de Italiaanse driekleur maakt Moser er een groots nummer van.
Met een enorm verzet stormde Moser richting velodroom. Duclos-Lassalle was een van de weinige die nog enige tegenstand probeerde te geven.
Maar Gilbert was nog jong maar vooral nog onervaren en in z'n eerste twee deelnames in de hel eindigde hij op een 28 en 25e plaats.

Voor Duclos-Lassalle was 1980 het jaar van de doorbraak. Eerder dat jaar had hij Parijs-Nice weten te winnen. Dan heb je echt wat in je mars en in deze Parijs-Roubaix liet hij zien dat hij een bijter is en een geboren kassei-specialist.
Gilbert moest echter nog 12 (!!!) jaar wachten voor hij z'n eerste Roubaix ging winnen.
In 1980 zat hij er dicht bij, maar 'Checco' was gewoon niet te houden. Op een monster van een verzet dendert Moser door de Hel heen.
Soms bruusk dat je met het zweet in je handen het zit te aanschouwen. Maar de Italiaan weet wat hij doet en komt met ruime voorsprong aan op de wielerbaan.

Even later komt de dapper Duclos-Lassalle binnenrijden en de Fransen weten z'n prestatie te waarderen.

Thurau wordt derde en dit was het laatste grote resultaat van Didi op de weg. Jammer want een talent als Thurau zou toch minimaal vijf klassiekers in z'n carrière moeten winnen.
Hinault eindigde zoals reeds genoemd op de vierde plaats en liet duidelijk zien in "De Hel" progressie te tonen. Voor iemand die het maar een strontkoers vond deed hij toch al drie jaar erg enthousiast mee. Dat hij grotere plannen had dan alleen maar meedoen werd een jaar later wel duidelijk.

In 1980 was Moser echter nog de sterkste en dat zonder enige vorm van discussie. Een indrukwekkende overwinning en een fenomenale hattrick.

Podium 1980
1. Francesco Moser
2. Gilbert Duclos-Lassalle
3. Dietrich Thurau

Ruim 50 minuten van deze editie op Youtube. Let op welk verzet Moser trapt en hoe Duclos-Lassalle met de moed der wanhoop het gat probeert te dichten. Smullen!

Franco Ballerini: 1995 en 1998

In februari 2010 kwam het bericht binnen als een zware dreun. Franco Ballerini was tijdens een rally in Toscane dodelijk verongelukt.
De ganse Italiaanse wielersport weende. Franco was immers niet alleen een mooie coureur, maar inmiddels een zeer succesvolle bondscoach en een graag gezien mens.

45 jaar jaar werd Franco en dat is natuurlijk veel en veel te jong.

Mede door zijn magnifieke optreden in Parijs-Roubaix heb ik altijd een zwak voor Ballerini gehad. Ik ben dan ook in september 2010 zijn graf wezen bezoeken.
Natuurlijk sta je dan stil bij het feit hoe hij in z'n laatste deelname met een "Merci Roubaix" over de streep kwam rijden. Een moment dat de ogen prikken.

Natuurlijk denk je met een glimlach terug aan zijn tweede plaats in 1993. In een prangende spurt met Duclos-Lassalle werd hij net geklopt. De fotofinish moest uitsluitsel geven. Met een opera theater speelde Ballerini uitvoerig of hij de winnaar was. Prachtig!
De beelden waren echter meedogenloos en de teleurstelling deed hem besluiten te stoppen met fietsen.
Nooit zouden ze hem nog in Roubaix zien! Z'n grootste fout was dat hij ooit aan wielrennen was gaan doen.
Toch een mooie overwinning voor Gilbert. En Ballerini dan?
Ieder zag dat zijn tijd nog zou komen en die kwam er.

1995
Als je in deze jaren Parijs-Roubaix wilde winnen moest je vooral van de jongens van Mapei winnen. Ballerini fietste dat jaar ook voor Mapei.
In de finale - die eigenlijk al voor het Bos van Wallers begonnen was - waren uit de Mapei ploeg ook Bortolami, Tafi en Museeuw op jacht naar winst.
Na een tweede plaats in 1993 en een derde plaats in 1994 ging Franco nu voor winst. Geen risico om met een snelle ploegmaat (Museeuw) op de wielerbaan te belanden. Franco ging met een klein uur koers aan de haal en ze zagen hem pas terug op het podium.
Voor de tweede plaats werd Museeuw nog verrassend geklopt door een zeer sterke Andrei Tchmil.

Podium 1995:
1 Franco Ballerini
2 Andrei Tchmil
3 Johan Museeuw

1998
In 1996 bleef het Ballerini bespaard om aan de misselijkmakende Mapei show mee te doen. In dat jaar werd Franco vijfde.
Gelukkig werd er in 1997 wel om de bloemen gesprint maar Ballerini had niet z'n dag en kwam als 24e op de wielerbaan aan.
Het jaar 1998 werd ontsiert door een gruwelijk valpartij van Johan Museeuw in het Bos van Wallers.
De ploegmaten van Johan gingen er echter niet langzamer van fietsen. Integendeel! Als je in die jaren bij Mapei zat wist je dat de concurrentie in je eigen ploeg zat.
In een prachtige klassieke solo van ruim een uur daverde Ballerini naar de wielerbaan.
De eerste achtervolgers waren twee ploegmaten en de Nederlander Leon van Bon werd netjes vierde.

Podium 1998:
1 Franco Ballerini
2 Andrea Tafi
3 Wilfried Peeters

In totaal nam Ballerini 13 keer deel aan Parijs-Roubaix en kwam alle keren aan de finish. Z'n slechtste is een 34ste plaats. Zevenmaal bij de eerste 10 en viermaal op het podium.
Met recht een specialist!

Bondscoach
Franco was een renner van de oude stempel en nam deel aan alle klassiekers. Overigens niet geheel zonder succes. Zo wist hij ook Parijs-Brussel en Omloop Het Volk (tegenwoordig Omloop Het Nieuwsblad) te winnen. Podiumplaatsen waren er in de Ronde van Vlaanderen, Gent Wevelgem en de Ronde van Lombardije.
Daarnaast wist Ballerini een aantal Italiaanse semiklassiekers te winnen. 
Ballerini was dus een zeer veelzijdig coureur en deze ervaring wist hij later om te zetten als zeer succesvol bondscoach van de Italiaanse ploeg.

Triest genoeg heeft dat niet erg lang mogen duren.

Foto's: Graftombe van Franco Ballerini in Casalguidi (Toscane - Italië).

Als eerbetoon trok de Giro van 2013 langs de begraafplaats waar Ballerini zijn laatste rustplaats heeft gevonden.

Marc Madiot: 1985 en 1991

Madiot was geen erg groot coureur maar hij heeft twee belangrijke talenten: hij kan gruwelijk hard over de stenen rijden en hij heeft een zeer sterk organisatievermogen.
Dat laatste zorgt ervoor dat hij al 31 (!!) jaar in de wielersport werkzaam is. De laatste jaren als ploegleider maar als coureur vooral als kapitein van de ploeg.
Madiot heeft een groot inzicht en gevoel voor wat er gaande is.

Het goed kunnen rijden op de stenen heeft Marc wellicht te danken aan z'n flirt met het cyclecrossen.
Ik blijf erbij dat het voor veel renners goed zou zijn daar wat meer mee bezig te zijn.
Wordt veel te weinig in ploegen gedaan aan stuurkunst en hier iets meer in investeren kan in een aantal gevallen geen kwaad.

Opmerkelijk is dat het juist Franse ploegen zijn die dit helemaal begrijpen en regelmatig met hun ploegen op excursie (cyclocross of MTB) gaan.
Madiot is iemand die daar in gelooft en met z'n beperkte mogelijkheden wist hij twee keer Parijs-Roubaix te winnen.
Eén keer kan een mazzeltje zijn maar twee keer? Dan ben je gewoon goed in "De Hel". Heel goed zelfs!
Eigenlijk won Madiot drie keer want als jong renner wist hij ook al een keer de amateur editie van de kasseienklassieker te winnen. Voor kenners kwam zijn eerste prof-overwinning in Roubaix dan ook niet uit de lucht vallen.

1985 Kenners wisten het
Een bizarre koers was het. Veel belangen en Madiot wist daar handig van gebruik te maken. Kelly wilde zichzelf opvolgen. Kuiper had geproefd dat hij dit kon dus wilde nog wel een keer winnen in "De Hel".
Moser, niet super jong meer maar na z'n top jaar van 1984 vol vertrouwen om het record van De Vlaeminck te evenaren. Een jonge hongerige Eddy Planckaert maar ook gretige jongens als Lemond en van der Poel. Veel kanshebbers dus!

Vooral ook veel snelle mannen en Madiot nam geen enkel risico. Een kleine 20 kilometer voor de streep ging hij alleen op pad. Carrefour de L'Arbre was het decor waar hij fors aan de boom schudden en kwam prachtig onder het slijk als eerste op de wielerbaan. Schitterende solo!

Podium 1985
1. Marc Madiot
2. Bruno Wojtinek
3. Sean Kelly

1991 Zoete wraak
Zonder wat af te doen aan de prestatie van Madiot was dit een van de "slappe" Helletochten. Natuurlijk is dat nooit de schuld van de winnaar en het blijft natuurlijk altijd een stoer potje wielrennen.
Er is echter relatief langzaam gereden. Meer dan 7 uur deden de renners er over.
Daarom ook veel renners in de officiële uitslag namelijk net geen 100.
Madiot kan daar niks aan doen en liet de kans van z'n leven niet van z'n bord eten en pakte keurige z'n tweede Parijs-Roubaix.
Ook nu koos Madiot op Carrefour het hazenpad. Hij moest een heel stuk harder op de tanden bijten dan in 1985 maar Marc wist dat dit een kans uit duizenden was.
Deze kans kwam nooit meer. Z'n benen branden van de pijn maar het moest, het moest!
Hij wist dat hij een dergelijke solo aankon en dat vertrouwen bezorgde hem wederom een gigantisch mooie overwinning
De overwinning zal erg zoet gesmaakt hebben want Marc was in de ogen van heel wat ploegen (en ploegleiders) toch een beetje een afdankertje.
Cyrille Guimard kwam in 1985 een paar kilometer voor de finish nog naast Madiot rijden om hem uitvoerig te feliciteren. Een paar jaar later werd Madiot door diezelfde Guimard afgedankt. Daarnaast had Madiot ook wat met de gezondheid lopen sukkelen.
Het koste Madiot dan ook heel wat moeite om bij een ploeg te komen. De ploeg van R.M.O. had wel vertrouwen in Madiot en zullen zeker geen spijt van hun keuze hebben gehad.

Nederlander Nico Verhoeven werd netjes zevende.

Podium 1991
1. Marc Madiot
2. Jean Claud Colotti
3. Carlo Bomans

Madiot is de enige renner die het tot nu toe gelukt is om zowel bij de amateurs als bij de profs Parijs-Roubaix te winnen.

Foto: Als waardering voor de prestaties van Madiot is een van de stroken naar hem vernoemd. Lastige strook trouwens.

 Loopt op en ligt deels in de schaduw dus droogt slecht op en de stenen liggen in het eerste deel ver uit elkaar.

Inschrijven Paris-Roubaix Cyclotourisme 2022 is open

Op de website van Velo Club Roubaix (VCR) is het mogelijk om je in te schrijven voor de editie van 2022. Dit is toch de moeder aller edities voor wielertoeristen. Democratische prijzen, onwijs aardige en behulpzame staf, uitstekende bevoorrading en natuurlijk dat legendarische parcours.

Omdat er traditioneel veel Nederlanders en Vlamingen aan de start staan maakt heeft VCR de goede gewoonte voor ons een speciale pagina te maken met alle info:

Info pagina Paris-Roubaix Cyclotourisme 2022 (link naar website VCR)

Laat even weten of je er bij zal zijn!

In 2022 zelf fietsen

Uiteraard kan je iedere dag Parijs-Roubaix gaan fietsen. Nagenoeg altijd is de wielerbaan open en kan je het magische gevoel ervaren hoe het is om na een dagje stuiteren deze legendarische baan op te rijden.

Wie liever deelneemt aan een georganiseerd event heeft het de laatste jaren niet best gehad want menig evenement is door de Coronacrisis gesneuveld.

 

Gelukkig laten organisatoren de kop niet hangen en is de planning voor 2022 bekend gemaakt. We mogen toch aannemen dat deze nu doorgaan. Daarbij is het niet uitgesloten dat organisaties door de Franse overheid gedwongen worden het aantal deelnemers te beperken.

Inschrijven is nog niet mogelijk maar als je aan een bepaald evenement mee wil doen is het verstandig om het in de gaten te houden en op tijd in te schrijven.

 

12 april 2022 - Paris-Roubaix Challenge (ASO)

Het is al weer de 12e editie van deze toertocht die traditioneel wordt gehouden op dag voor de koers van de Elite mannen. De koers is dit jaar vanwege verkiezingen niet op de tweede zondag in april maar een week later. Daardoor is de Challenge ook een weekje later.

Afstanden : 145. 107 en 70km

Meer info op www.parisroubaixchallenge.com/nl/

30 april en 1 mei 2022 - Roubaix Gravel #1 (VCR)

Velo Club Roubaix organiseert al jaren naast de gewone toertocht ook een editie voor de MTB (VTT in Frankrijk) maar willen nu ook liefhebbers van gravel bedienen. De Corona-crisis heeft er voor gezorgd dat de eerste editie even op zich liet wachten maar volgend jaar is het dan toch zover.

Deelnemers kunnen kiezen uit 125, 95 en 70km.  

Asfalt maar deelnemers worden vooral getrakteerd op veel kasseien en veel gravel. Finish is uiteraard op de wielerbaan.

Meer info op: www.vc-roubaix-cyclo.fr/site/

5 juni 2022 - Paris-Roubaix Cycloturismo (VCR)

VCR heeft een paar jaar geleden er voor gekozen de eerste saaie asfalt km's eraf te snijden. Met 210 kilometer waarvan 52 met kasseien heb je echt wel het idee dat je Parijs-Roubaix hebt gereden. Sterker dit is echt een stoer potje toerfietsen en het grootste deel van de deelnemers is doorgaan erg blij als ze de wielerbaan hebben bereikt.

Wie die 210 kilometer toch te lang vindt kan kiezen voor 120 of 70km.

Meer info op: www.vc-roubaix-cyclo.fr/site/

Fabian Cancellara : 2013

2013 was een zonovergoten editie wat zorgde voor een geanimeerde koers en een hoog gemiddelde van ruim 44 per uur. Deze editie was 254 kilometer lang en de renners moesten ruim 52 kilometer kasseien verteren.

Van de 198 gestarte renners zijn er 118 in de officiële uitslag opgenomen. Opmerkelijk is dat nummer 20 slechts een minuut achterstand heeft op winnaar Cancellara. Dat ondanks dat er vanuit de start knalhard gefietst is.

De top 20 binnen een minuut betekend wel dat diep in de finale er nog heel veel renners zichzelf een kans gaven op de overwinning.

Toch waren het Fabian Cancellara en Sep Vanmarcke die de rest achter zich lieten en op de wielerbaan mochten gaan sprinten om de begeerde winst.
Deze sprint werd nog wat chaotisch omdat de achtervolgers net iets minder dan een ronde op de wielerbaan aan achterstand hadden.

Uiteindelijk won Cancellara vrij makkelijk de sprint en haalde op die manier zijn derde overwinning in Parijs-Roubaix.

Dit was ook een editie die ook voor de TV kijker voorbij vloog. Daarom lekker om op een druilerige dag nog eens van deze editie te gaan zitten genieten. 

Podium 2013
1.  Fabian Cancellara
2. Sep Vanmarcke
3. Niki Terpstra

Kasseien in Tour 2022

Het schema van de Tour de France 2022 is zojuist bekend gemaakt. We beginnen volgend jaar in Denemarken en de finish is zoals gebruikelijk in Parijs.

De renners krijgen een serieus pak bergen te verteren. Maar liefst zes keer zal de finish bergop zijn. Voor veel Nederlandse fans zal het goed nieuws zijn dat de beklimming naar Alpe D'Huez weer in het parcours zit.

Deze blog gaat echter niet over cols maar over kasseien. We zijn dan ook verheugd dat er volgend jaar weer een kasseienrit in het etappeschema is opgenomen.

De afgelopen drie edities heeft de Tour het zonder kasseienrit gedaan maar deze keert in 2022 weer terug.
Rit 5 staat op woensdag 6 juli gepland en gaat van Lille naar Wallers-Arenberg. Totaal 11 stroken met een totale lengte van net geen 20 kilometer kasseien.
Voor specialisten zoals Van Aert, Van Der Poel en Lampaert een "walk in the park" maar voor lichtgewicht klimmers die dit niet gewend zijn gaat 6 juli een onvergetelijk dagje worden.

 

 

Sonny Colbrelli : 2021

Vorige week zondag was het na tweeënhalf jaar eindelijk weer zo ver. Alle fans van deze koers zaten flink op hun honger, maar het wachten is ruimschoots beloond. Dit was een koers waar je wel honderd boeken over kan schrijven.
Het was sinds 2002 dat we een natte editie hebben gekregen dus geen van de renners had ooit in koers op natte noord Franse kasseien gereden. Voor zo'n 60 renners was het sowieso een debuut en het volledige podium zou uiteindelijk bezet worden door debutanten. 

 

Voor het zover was hebben we een spectaculaire koers gezien. Sommige "experts" voorstelde hooguit 20 man aan de streep en volle ziekenhuizen. Zo'n 100 renners staan in de officiële uitslag en dat is 60%. Mooi getal om eens bij stil te staan. Heel veel renners voelde dat dit - om meerdere redenen - een special editie was en wilde in de uitslag komen. Naast de renners die in de officiële uitslag staan hebben nog een aantal renners de wielerbaan weten te bereiken. Echter buiten tijd maar de wil om deze editie uit te rijden was onwaarschijnlijk groot. 

 

Het duurde even voor de vroege vlucht op gang kwam, maar voor de eerste kasseien reed er uiteindelijk een zeer grote groep weg. In deze kopgroep renners van alle grote ploegen maar op de eerste kasseistroken begonnen de eerste renners al af te haken.

De kopgroep werd bij iedere volgende strook dunner maar bepaalde toch in grote mate het verloop van de koers. Uiteindelijk waren alleen Florian Vermeersch en Nils Eekhof over.

Op hun hielen gezeten door een groepje wat eveneens was overgebleven van de grote kopgroep. Daarachter probeerde ploegen van mogelijke kanshebbers terug in de koers te komen maar het tempo aan de kop van de wedstrijd bleef - zeker gezien de staat van het parcours - zeer hoog.

 

Eekhof viel van voren weg en op enig moment leek Gianni Moscon op weg naar een groot solonummer. Vermoeidheid, een lekke band en een val waren diep in de finale een pijnlijke cocktail dat hij niet langer podium kandidaat was.

Van der Poel en Colbrelli waren knap van achter naar de kop van de koers weten te komen. De jonge Vermeersch wist van geen ophouden en zou samen met de Italiaan en de Nederlander op weg gaan naar de wielerbaan.

De jacht achter de kopgroep was rommelig maar het gat was te klein om als kopgroep te gaan zitten treuzelen. Colbrelli die tot dan toe vrij zuinig zich in de kop van de wedstrijd had weten te manoeuvreren nam nu ook zijn verantwoording.

Helemaal gerust was Colbrelli niet in z'n sprint want op Carrefour de l'Arbre probeerde hij van z'n twee medevluchters te komen. Hoewel zowel Vermeersch en van der Poel al enorm met hun krachten hadden gesmeten kwam Colbrelli niet van ze af.

 

Op het eind van de Gruson probeerde Vermeersch het dan nog een keer. Ook in de straten van Roubaix probeerde Vermeersch het nog en keer en toen was al duidelijk dat Colbrelli z'n twee kompanen in de sprint ging opeten.

In een sprint met drie was Colbrelli op afstand de sterkste. Vermeersch was ondanks zijn droomdebuut toch teleurgesteld en dat mag. Als je zo dicht bij bent wil je ook winnen.

Van der Poel kon leven met z'n derde plaats en heeft zoals hij dat zelf zo mooi kan zeggen "gekoerst zoals ik wil koersen"

Colbrelli is aan een geweldig seizoen bezig en absoluut een verdiend winnaar, maar Florian en Mathieu hebben deze editie op onnavolgbare wijze gekleurd.

 

Podium 2021

1. Sonny Colbrelli

2. Florian Vermeersch

3. Mathieu van der Poel 

 

Interview trotse vader na 3de plek Mathieu

Adrie vd Poel geeft op trotse wijze zijn visie op de podium plek van zoon Mathieu na een legendarische editie van Parijs-Roubaix.

Delko in klassieke Look trui

Het team van Delko start vandaag in een heel speciale trui. Speciaal voor deze Parijs-Roubaix heeft het team truien laten maken die gebaseerd zijn op het shirt van de voormalige La Vie Claire ploeg.

De ploeg die we kennen van Bernard Hinault en Gre LeMond en natuurlijk van de introductie van de Look klikpedaal.

Het origineel  uit de jaren 80 was gebaseerd op schilderijen van Mondriaan en het was in alle opzichte een vernieuwd shirt. Het waren ook de jaren dat moderne stoffen hun intreden deden en de wollen trui naar het museum kon.

Fraaie keuze om als ploeg hier mee uit te pakken alleen of met de modder van vandaag de truien lang herkenbaar gaan blijven?

1e vrouwen editie voor Lizzie Deignan

Elizabeth Deignan heeft vanmiddag op indrukwekkende wijze de eerste editie van Parijs-Roubaix voor vrouwen gewonnen. 

Op de eerste kasseistrook met nog 82 kilometer te gaan begon ze aan een groot avontuur wat ze succesvol wist af te ronden.

 

De extreme regen bleef uit maar op een aantal kasseistroken was toch veel blubber wat voor de nodige valpartijen zorgde. Toch zal zonder die valpartijen er geen andere winnares zijn geweest. Deignan was enorm sterk en bouwde haar voorsprong stelselmatig uit. 

Marianne Vos probeerde op de strook van Camphin-en-Pévèle in een alles of niets poging nog bij Deignan te komen. Vos snoepte snel een minuut van de voorsprong af maar Deignan was te ver weg.

 

Zeer knappe prestatie van Vos maar na de tweede plek van vorige week op het WK had dit toch een heel mooie revanche kunnen zijn.

Op Deignan stond echter geen maat en Lizzie had ook slim gekoerst. Door vroeg in de aanval te gaan bleef ze uit de ellende van valpartijen. Alleen rijden is uiteraard mega zwaar maar heeft in een koers als deze veel voordelen.

Waarom hebben we gezien in de achtervolgende groep waar toch een paar keer een serieuze valpartij viel op te te tekenen.

Dat neemt niet weg dat Lizzie het voor ons als TV-kijker ook een paar keer heel spannend wist maken. Zo was er de slipper in de laatste bocht op Mons-en-Pévèle en ook op Camphin-en-Pévèle maakte Lizzie het voor de TV-kijker even heel spannend.

Een mooie eerste editie voor vrouwen maar er mag volgend jaar echt wel 40-50 kilometer aan de voorkant voor gezet worden. Daarnaast hoop ik dat volgend jaar de live uitzending eerder begint, want toen deze vanmiddag begon was de koers - ondanks de schitterende achtervolging van Vos - eigenlijk al gedaan.

Achter Vos kwam ook Elisa Longo Borghini alleen aan op de wielerbaan en dat leverde bij elkaar wel een heel schitterend podium op.

 

Podium vrouwen 2021

1. Elizabeth Deignan

2. Marianne Vos

3. Elisa Longo Borghini

2002 de laatste natte Roubaix

Voorlopig is de editie van 2002 de laatste echte natte editie. Er zijn dus geen renners in het huidige peloton die al eens een natte editie van Parijs-Roubaix hebben gereden.

Zowel voor vandaag als morgen wordt er regen verwacht en dat zullen maar heel weinig renners en rensters echt weten te waarderen.

Voor ons als toeschouwer levert dat spectaculaire beelden op, maar mogelijk ook valpartijen met minder fraaie afloop.

De vrouwen rijden vanmiddag hun eerste editie van Parijs-Roubaix. Daar hebben ze veel en veel te lang op moeten wachten maar het ziet er naar uit dat het gelijk een natte editie wordt. 

Veel fans zullen met spanning uitkijken naar beide koersen en om het wachten op deze zaterdagochtend wat aangenamer te maken zijn hier twee(!!) uur Parijs-Roubaix 2002...........

Speciale truien Jumbo ploeg

Vanwege het 100 jarig jubileum van de sponsor rijdt de Jumbo-Visma ploeg zondag in een aangepast tenue. Naast een jubileumschild is vooral de print met kasseien op de achterzijde van de kampioenstrui van Wout Van Aert schitterend om te zien.

Dit zullen wel truitjes worden die onder verzamelaars het heel goed gaan doen.

Voorpret

Vandaag staat in het AD editie Rotterdam-Oost een interview met mij over.................de schoonste koers.

Altijd leuk zo'n stukje in de krant maar de voorpret gaat natuurlijk verder. Lekkernijen in huis halen, reserve TV, dubbele internet verbindingen.......niks mag er natuurlijk fout gaan dit weekend.

Ja weekend want morgen rijden de vrouwen hun eerste editie en zondag zijn de mannen aan de beurt voor de 118 keer al weer.

Editie 2022

Ja er staat echt 2022. Al jaren wordt Parijs-Roubaix georganiseerd op de tweede zondag in April en dat is precies een week na de Ronde van Vlaanderen. De Vlaamse hoogmis staat al jaren geprogrammeerd op de eerste zondag van April.

 

Door de Corona is geen koers zo hard geraakt als Parijs-Roubaix en maar liefst drie (!!) keer is een geplande datum geannuleerd. Eerst sneuvelde het voorjaar 2020 en ook het alternatief in het najaar haalde het niet. Ook dit voorjaar ging de stekker eruit en het zal voor veel fans uitkijken zijn naar aanstaande zondag.

Organisaties als de ASO die verantwoordelijk is voor Parijs-Roubaix werken met planningen over meerdere jaren en zo moet nu al de datum voor volgend jaar vast staan.

Dat is dit keer echter WEER niet de tweede zondag in April. 

Dit keer zijn het Franse verkiezingen die in de weg zitten. In het verleden is de koers wel een naar de maandag verschoven zoals in 1972. 

Om diverse (lees: geld) redenen was dat geen interessante optie en de ASO heeft geruild met de Amstel Gold Race.

Onze Nederlandse klassieker komt volgend jaar dus tussen De Ronde Van Vlaanderen en Parijs-Roubaix te zitten en het gaat uiteraard om eenmalige ruil.

Voorlopige kalender voorjaar 2022:

5 Maart - Strade-Bianche

19 Maart - Milaan-San Remo

27 Maart - Gent-Wevelgem

3 April - Ronde van Vlaanderen

10 April - Amstel Gold Race

17 April - Parijs-Roubaix

24 April - Luik-Bastenalen-Luik