Parijs-Roubaix Blog

Verzamelen

2012-02-29T20:00:00.003+01:00

Mensen verzamelen de meest uiteenlopende zaken. Soms past een verzameling echt bij iemand en kan ik met wat inlevingsvermogen dat nog wel begrijpen.
Maar er zijn mensen die sparen beurtbalkjes! Om maar wat te noemen. Sommige zo fanatiek dat ze ze gewoon pikken!
Dat geloof je toch niet? Beurtbalkjes? Heb je dan een of ander wachtrijsyndroom?

Ik ken mensen die verzamelen whisky. Die hebben honderden DICHTE flessen staan? Voor mij ben je dan rijp voor een inrichting.
Zelf heb ik ook een behoorlijk aantal flessen staan, maar die zijn allemaal goed op weg om de bodem te halen. Want daar is whisky voor. Lekker opdrinken!
Boeken zijn om te lezen, cd's om af te spelen, auto's om in te rijden en whisky om met je vrienden van te genieten.

Foto: DVD's zijn mooie verzamelobjecten
die ook nog behoorlijk functioneel zijn.

Zelf ben ik niet zo'n verzamelaar. Daar ben ik teveel een doener voor.
Een verzameling boeken heeft alleen zin als ik de boeken regelmatig gebruik.
Toch zal voor veel mensen een onderwerp als Parijs-Roubaix erg aanspreken om een verzameling aan te leggen.
Het is een oer-onderwerp. Het heeft heroïek, tragiek, romantiek en vooral heldendom. Ingrediënten die voor veel mensen van belang zijn als het om verzamelen gaat.

Als ik eerlijk ben dan heb ik zelf inmiddels ook een aardige verzameling rond dit onderwerp.
Boeken, DVD's, persmappen, clubbladen, kaderplaatjes, kasseien, bidons, shirts, sleutelhangers, kerstkaarten, t-shirts, petjes...........het is al een aardige "verzameling" aan het worden zonder dat dit de bedoeling was.
Niet dat ik bezig ben om als een neuroot spullen rond Parijs-Roubaix te verzamelen.
Je kent die mensen wel. Dan verzamelen ze olifantenbeeldjes en iedere vorm van kritiek is weg. Zolang het in de auto past gaat het mee naar huis. Ik snap dat niet en aan m'n inlevingsvermogen mankeert echt niks.

Heb ik zelf dan geen wensen? Ja....

Ik zou best een Bianchi Paris-Roubaix met gelijknamig versnellingssysteem van Campagnolo willen hebben. Alleen ik zet de fiets niet al een dood stuk ijzer in de hoek.
Ik ga er zeker een keer L'Eroica (historische fietstocht in Toscana) mee rijden of zelfs een keer de toerversie van Parijs-Roubaix. In zo'n mooie blauwe wollen trui Bianchi!

Foto: Documentatie die handig (lees: boeiend) is om deze blog gestalte te geven verzamel ik wel. Zeker de clubbladen van Les Amis de Paris-Roubaix. Boeiende historie en betrouwbare bronnen.

Er is genoeg wat ik nog van Parijs-Roubaix zou willen hebben. Maar niet voor "de heb" maar vooral om deze schitterende koers nog beter te begrijpen en vooral nog beter te doorleven.

Verzamelen...............het blijft een bijzonder gebeuren!

Heb jij een bijzondere verzameling van Parijs-Roubaix en vind je het leuk dat ik daar een reportage van maak?
Stuur dan een mailtje naar gastheerg@gmail.com

Foto: Een van de weinige dingen die ik erg leuk vind om te bewaren zijn de kader en stuurplaatjes.

Fabian Cancellara: 2010

2012-02-28T20:00:00.005+01:00

Met nog 50 kilometer koers wist de Vlaamse commentator te melden dat het een wat vreemd tussenmoment is. 30 seconden later bleek wat voor een understatement dit zou worden.
Fabian gaat er vandoor en in het voorjaar van 2010 was Cancellara eigenlijk door niemand te kloppen. Dus achtervolgen was zinloos!
Fabian was in het voorjaar van 2010 bezig met een zeldzame lijstje bij elkaar te fietsen. Ook deze Parijs-Roubaix zou hij daar aan toevoegen.

De koplopers die hij voorbij snelde mochten heel even aan hem ruiken maar der Fabian was gevlogen.
Samen met zijn demarrage op De Muur van Geraardsbergen een week eerder riep ook deze prestatie vraagtekens op.
Boze tongen beweerde dat Fabian gebruikt maakte van een elektro motor. Heel internet was er in een paar dagen mee "behangen".
Nu is een dergelijk iets technisch wel haalbaar, maar de realiteit dat het ook wordt toegepast lijkt mij toch ver te zoeken.
Een renner die wanhopig op zoek is naar een overwinning? Die doen rare dingen, maar laat zich denk ik toch liever betrappen met een peertje onder z'n oksel, dan met een motortje onder z'n zadel.

Nu is het niet slecht om vanuit de UCI na te denken over vormen van fraude. Sierlijk zou echter zijn dat dit soort organisaties dat dan doen vanuit een visie en niet vanuit stemmingmakerij in de pers.

Jammer want het is een vlekje op een van de prachtigste solo's naar Roubaix die we ooit gezien hebben.
Cancellara verdient dat soort stemmingmakerij niet, maar heeft de overwinning wel dik verdient!

Schitterend!

Geniet nog even mee hoe Cancellara op "kousenvoeten" aan de haal gaat:

Podium 2010:
1 Fabian Cancellara
2 Thor Hushovd
3 Juan Antonio Flecha

Superklassieker

2012-02-27T20:00:00.005+01:00

De Superklassieker is een uitdaging voor wielertoeristen. De tocht omvat een aantal belangrijke hellingen uit de Ronde van Vlaanderen plus de laatste kasseistroken van Parijs-Roubaix.

Als kers op de taart is er dan de finish op het velodroom in Roubaix.
Je kan kiezen uit verschillende afstanden zodat je de uitdaging kan aanpassen aan je eigen niveau.
De rit wordt dit jaar voor de vierde keer georganiseerd en erg leuk is de deelname van een aantal ex-profs.
In de afgelopen jaren hebben onder andere Moser, De Vlaeminck, Plankaert, Kelly en Peter Van Petegem deelgenomen.

De tocht wordt traditioneel op 1 mei verreden. Dat is in België een feestdag en er komt dan ook een enorm pak deelnemers op af. Bij de lange afstanden heb je daar eigenlijk nauwelijks last van. Wel vroeg starten om de drukte voor te zijn!

Hieronder een sfeerimpressie van de editie van 2010.

Foto: Start in Oudenaarden. Wie vroeg start heeft een vrije baan voor zich.

Foto: De Paterberg is voor menig wielertoerist een zeer stevige uitdaging.

Foto: De bevoorradingen tijdens de Superklassieker zijn ook gewoon Super!

Foto: Een van de eerste bochten op Carrefour de L'Arbre.

Foto: Niet iedereen heeft het op Carrefour de L'Arbre naar z'n zin.

Foto: Even showen bij "Je Held". Van alle winnaars ligt een dergelijke plaquette in de laatste strook.

Foto: Finish op de wielerbaan. Als je de lange afstand rijdt is het feest bij aankomst daar echter wel achter de rug.

Meer info op: De Superklassieker

Records

2012-02-26T20:00:00.009+01:00

Records zijn er om gebroken te worden, maar records zijn er vooral om niet te serieus te nemen. Voorbeeld is het record van Peter Post. Zonder afbreuk te doen aan de prestatie van Post is een blik op het parcours van toen en nu het duidelijk dat dit record niet snel zal vallen.

Hoewel deze blog er niet een moet worden met vooral lijstjes is dit toch wel een leuk overzicht.

Stand van deze records per februari 2012

Meeste overwinningen: 4 keer
Roger de Vlaeminck: 1972, 1974, 1975 en 1977

Meeste deelnames: 16 keer
Raymond Impanis: 1947-1963
Servais Knaven: 1995-2010

Snelste race: 45.131 km pu
Peter Post in 1964

Langzaamste race: 22.857 km pu
In 1919 (1e editie na WWI)

Langste afstand: 280 km
In 1896 en 1897

Meeste winnaars uit één land
België 54 keer

Oudste winnaar: 38 jaar
Gilbert Duclos-Lassalle in 1993

Minst aantal km's kasseien:
22km in editie van 1965

Foto: Met vier overwinningen is Roger de Vlaeminck op dit moment recordhouder.

Van Looy: 1962

2012-02-25T20:00:00.004+01:00

Wat hebben Algerije en deze editie met elkaar gemeen?

Op zondag 8 april werd er in Frankrijk een referendum gehouden over de onafhankelijkheid van Algerije.
Stemmnen voor een dergelijk referendum is verplicht en dat zou veel toeschouwers bij de koers weghouden.
Dus besloten de inrichters om de koers één dag door te schuiven.
Voor Van Looy maakte het niet uit want die kon wel een dagje extra rust gebruiken.
Een week daarvoor had Rik immers de Ronde Van Vlaanderen gewonnen en winst in Roubaix zou een mooie dubbel betekenen.
We waren toe aan de 60e editie en Rik was al een gearriveerd kampioen.
Als wereldkampioen had hij zich dat jaar al goed laten zien met overwinningen in de reeds genoemde Ronde Van Vlaanderen en in Gent-Wevelgem.
In 1961 won Van Looy in de sprint maar dit keer wilde hij geen risico's lopen. Daems was er in 1961 bij geweest toen Van Looy ze er op het velodroom allemaal oplegde.
Dat alles inclusief een scheur in de pols.
Daems wilde in 1962 geen risico lopen en maakte het Van Looy niet eenvoudig. Van Looy nam daarom het heft in eigen hand en trok zelfzeker solo naar Roubaix.

Dit waren de top jaren van Van Looy en als Rik iets in z'n kop had dan zat het echt nergens anders.
Bijna mechanisch en voor sommige wellicht ook wat afstandelijkheid.
Rik II was natuurlijk een tikje arrogante meneer maar met zijn erelijst? Dat mag he!
Wederom een overwinning in de regenboogtrui en als wereldkampioen Parijs-Roubaix winnen blijft toch wel iets heel bijzonders.

Podium 1962
1 Rik Van Looy
2 Emile Daems
3 Frans Schoubben

Coppi fiets

2012-02-24T16:13:00.000+01:00

Parijs-Roubaix is een van m'n grote passies. Anders maak je ook niet een blog als deze. Ik wil er alles over lezen, DVD's zien, filmpjes op Youtube, tijdschriften noem het maar op.
Maar ik ben zelf ook regelmatig in "De Hel" actief.
De volledige toerversie wordt om de twee jaar op de even jaren verreden. In 2008 had ik voor deze gelegenheid speciaal een stalen Bianchi opgebouwd. Voor 2010 moest iets anders speciaals gezocht worden.....

In 2010 was het 50 jaar geleden (2 januari 1960) dat Fausto Coppi was overleden. Geen renner heeft mij zo gefascineerd als Fausto Coppi.
Om gepast stil te staan bij dit bijzondere jaar heb ik speciaal voor Parijs-Roubaix een Coppi fiets opgebouwd.

Het frame was nieuw maar heb ik speciaal opnieuw laten spuiten. De kleur blauw omdat dat de kleur is waar Coppi het meest in gekoerst heeft.
Op de linker achtervork heb ik in het Italiaans de overlijdensdatum van Coppi aan laten brengen. Bij het balhoofd op de bovenbuis de tekst "Parigi-Roubaix". Bij de zadelpen op de bovenbuis de bijnaam van Coppi: "Il Campionissimo". Kampioen der kampioenen.

Ik wilde de fiets perse af monteren met aluminium kleurig onderdelen om het geheel een klassiek uiterlijk te geven. Wel gewoon 10 speed dus moderne gemakken gecombineerd met een klassieke uitstraling.
De fiets is niet erg licht maar voor hier in de polder en voor Parijs-Roubaix is dat niet heel erg belangrijk.

Enige minpunt aan de fiets is de beperkte ruimte voor de 28mm banden. Maar het past net. In 2010 heb ik er een natte maar heerlijke toerversie van Parijs-Roubaix op gereden en in de polder heeft de fiets het nog steeds erg naar z'n zin.

Johan Museeuw: 1996

2012-02-23T18:28:00.000+01:00

Voor mij is dit een zwarte dag in de geschiedenis van Parijs-Roubaix. Natuurlijk was de Mapei ploeg uitzonderlijk sterk, maar wat mij betreft ga je in de koningin van de klassiekers niet als drie wielertoeristen over de streep.
Het was knap dat Museeuw, Bortolami en Tafi met z'n drieën op kop kwamen. Toch was het een schande dat er niet om gesprint werd.
Een criterium geef je weg aan een ploegmaat, desnoods een nationale titel of een Tour etappe, maar Parijs-Roubaix?
Dan sprint je om op leven en dood. Ook al betekend dat je ontslag.

Museeuw had er niet helemaal vertrouwen in en bleef tot het laatste moment zenuwachtig achterom kijken. Maar de twee Italianen fietsten als twee makke schapen op keurige afstand achter Johan over de streep.
Of ze door een mafiabaas waren ingefluisterd dat ongehoorzaamheid in deze "de kogel" zou betekenen.
Normaal kan ik na een middagje Parijs-Roubaix er nog weken over nagenieten. Niet dit keer.
Onwaardig voor een ploeg als Mapei. Onwaardig voor een kampioen als Museeuw, maar vooral onwaardig voor een monumentale koers als Parijs-Roubaix.

Museeuw en Tafi zetten in volgende edities deze misser recht door als echte winaar over de streep te gaan.
Bortolami zal echter op z'n honger blijven zitten en die zal van de drie het meest wrang terugdenken aan deze gemiste kans.

Podium 1996:
1. Johan Museeuw
2. Gianluca Bortolami
3. Andrea Tafi

Vélodrome Roubaix

2012-02-22T18:08:00.000+01:00

Een van de doelstellingen van de eerste edities van Parijs-Roubaix was het onder de aandacht brengen van de wielerbaan van Roubaix.
In die jaren (eind 19e eeuw) werden de meeste wielerwedstrijden op wielerbanen gehouden.
Op de baan was in die jaren ook een veelvoud te verdienen ten opzichte van wedstrijden op de weg.
Toch ontbrak het aan wedstrijden op de baan aan een heroïsche component.
Door lange afstand wedstrijden te organiseren die van stad tot stad gingen ontstond er meer heroïek. In die jaren barsten het van de wielerbanen en veel lange afstandswedstrijden eindigde op een wielerbaan.
De aankomst werd vooraf gegaan door een programma op de baan, zodat het publiek de hele dag vermaakt werd.

Foto: Voor een wielerbaan is het velodroom van Roubaix met een lengte van 500 meter aan de forse kant.

De huidige wielerbaan wordt sinds de Tweede Wereldoorlog gebruikt met uitzondering van de jaren 1986-1988. In die jaren zorgde een sponsor voor enige verloedering in het gemeengoed van Parijs-Roubaix.
In de eerste 50 jaar van de koers is de finish op diverse plaatsen gefinisht waaronder de paardenbaan van Marqc. De oude wielerbaan bestaat niet meer.

Foto: Menig wielertoerist moet zich op deze piste even laten gaan.

De huidige baan is door de jaren heen een monument op zich geworden. Hier solo aankomen is een van de mooiste momenten die een coureur kan overkomen.
Het contrast tussen de helse kasseien en de gemoedelijke sfeer in het velodroom is enorm.
Maar ook een sprint voor de overwinning op deze baan heeft ook iets mythisch. Vraag het aan Jan Janssen, Eddy Planckaert, Roger de Vlaeminck of Duclos-Lassalle.

Foto: Basisplan voor het plaatsen van een overdekte baan naast het bestaande velodroom.

Twee jaar terug ging er een kleine schok door wielerland. Er werd een aankondiging gedaan van een nieuwe dichte wielerbaan in Roubaix.
Snel werd de conclusie getrokken dat dit ten koste zou gaan van de traditionele finish van Parijs-Roubaix.
De tekening met het voorstel was echter duidelijk zat.
De nieuwe overdekte baan komt naast het bestaande velodroom. Dus de aankomst zoals we die al bijna 60 (!!!) jaar gewend zijn is voorlopig gegarandeerd.

Foto: Maquette van het nieuwe overdekte velodroom.

De wielerbaan is doorgaans op een doordeweekse dag goed te bezoeken. In het weekend zijn er regelmatig activiteiten dus als je een bezoekje wilt doen is het handig dat vooraf uit te zoeken.

Foto: De nieuwe wielerbaan tijdens de bouw in januari 2012

Joseph Fisher: 1896

2012-02-21T20:00:00.004+01:00

Wat moet het mooi zijn om de eerste editie van een klassieker te hebben gewonnen. Ieder ander "record" kunnen ze immers van je "afpakken".
De snelste kan verbeterd worden hoewel we daar bij Parijs-Roubaix al even op zitten te wachten.
Het aantal meeste overwinningen kan verbeterd worden. Boonen en Cancellara zijn daarbij zelfs serieuze kandidaten.
Er kan een langere editie komen. Alle records kunnen er aan............ behalve de eerste!
De eerste heeft altijd iets magisch.
Toch zal het de Fransen best zijn tegengevallen dat het juist een Duitser was die de eerste Parijs-Roubaix kwam winnen. Vergeet niet dat de Frans-Duitse oorlog bij de meeste mensen nog fris in het geheugen zat. Zo diep dat wij ons dat nu nauwelijks voor kunnen stellen.

Parijs-Roubaix was vanaf de eerste editie een groot opgezette internationale koers. Vanuit een wat nuchtere kijk was het dus helemaal niet zo slecht dat een buitenlander de koers kwam winnen.
De eerste editie was maar liefst 280 kilometer lang en dat is nog steeds een record.
De koers was opgezet door een tweetal textielfabrikanten uit Roubaix: Théodore Vienne en Maurice Perez.

Met de koers wilde ze aandacht voor Roubaix en aandacht voor de textielindustrie en die voor het velodroom realiseren.
Achteraf moeten we stellen dat ze dat aardig gelukt is want wie had er ooit van Roubaix gehoord als deze koers er nooit was geweest.
Daarnaast moest de koers zwaar genoeg zijn zodat deze een ideale voorbereiding zou zijn voor Bordeaux-Parijs.

De start van de eerste editie was in Parijs-Porte Maillot. Dat is echt hartje Parijs. De koers liep in de begin jaren echt van Parijs over nagenoeg de kortste weg naar Roubaix.
Fisher was wel degelijk een van de kanshebbers maar er was een enorm sterk veld naar Parijs gekomen. Werkelijk uit alle hoeken en de eerste editie leverde gelijk een zeer internationale uitslag op.
Fischer had al een aantal jaren ervaring in het winnen van koersen over lange afstanden. Zo gebruikelijk was dat in die jaren nog niet want er werd vooral op de wielerbaan gekoerst.
In deze eerste editie kwam de winnaar uiteindelijk met bijna een half uur voorsprong over de streep. Dat ook nog eens in het monsterlijke gemiddelde van 30 kilometer per uur.

Podium 1896
1 Josef Fischer
2 Charles Meyer
3 Maurice Garin

Foto: Plaquette van Fisher in de laatste kasseistrook voor het oprijden van het velodroom. Fisher heeft daar een ereplaats en is de laatste waar de renners overheen rijden.

Boek: Parijs-Roubaix

2012-02-20T18:28:00.000+01:00

Dit prachtige boek heeft de eenvoudige titel Parijs-Roubaix meegekregen met als ondertitel: "De Hel van het Noorden"
Hoe eenvoudig de titel ook mag zijn het boek zelf is een snoepje van de week.
Schitterende foto's en heerlijke verhalen.
Een groot aantal vakmensen heeft aan het boek gewerkt en het is dan ook een must voor iedere fan van Parijs-Roubaix.
Erg geslaagd is de diversiteit aan insteek.
Steeds wordt er op een andere manier (thema) naar deze prachtige koers gekeken.
Vanuit de hoek van de overwinnaar, vanuit de hoek van de pech, het weer, het parcours, maar er is ook ruimte voor feitelijk naslagwerk.
Naast het met zorg uitgezochte fotowerk zijn het beklijvende teksten die je helemaal in de koers der koersen trekken.
Mijn eigen exemplaar vertoont al de nodig slijtplekken. Niet om te raadplegen voor deze blog, maar vooral omdat het een boek is wat je meermaals tevoorschijn haalt.

Genieten!

Eddy Planckaert: 1990

2012-02-19T17:07:00.000+01:00

Voor Eddy Planckaert heb ik altijd een enorme sympathie gehad. Ik veerde ook helemaal op toen hij als winnaar over de streep ging.
Dit na een ijzingwekkende sprint tegen Steve Bauer. Overigens had ik het Bauer ook gegund want ook hij was een van de kleurgevers in die periode van de wielersport.

Maar Eddy heeft altijd een speciaal plaatsje gehad. Hart op z'n tong altijd een grap maar toch afzien als een otter.
Ik vind het ook prachtig hoe Planckaert na z'n fietscarrière invulling aan z'n leven heeft gegeven. Buiten wonen als vlucht van de moderne maatschappij, maar wel meedoen aan real life soap. Eigenzinnig maar altijd met veel zelfspot.

In Parijs-Roubaix valt er echter niet te spotten. Toch was het in 1990 behoorlijk mooi weer en eigenlijk een niet zo spectaculaire editie. Er werd ook zeer traag gereden en dit is de twee na langzaamste editie sinds de Tweede Wereldoorlog.
Hoewel er veel uitvallen waren bleven er heel veel renners binnen een window van een paar minuten fietsen.
Binnen een achterstand van 2 minuten waren er al 27 renners over de streep en bijna 100 aan de finish! Binnen 10 seconden al 13!

Toch is zelfs een wat minder spannende editie van deze koers een lust om naar te kijken en het waren weer prachtige beelden.
Uit het laatste stof kwam een wat rommelige kopgroep en wat achtervolgers naar voren. Pas in de straten van Roubaix en op de wielerbaan komt alles in een plooi.
Met nog één ronde op de wielerbaan komen twee achtervolgers bij de drie koplopers. Wampers - ploegmaat van Planckaert en winnaar in 1998 - houdt het tempo hoog maar op 300 meter kan van Hooydonck z'n zenuwen niet meer beheersen.
Bauer reageert direct gevolgd door Planckaert. Een ijzingwekkende sprint met een huize hoge inzet. De finishfoto moest met de loep bekeken worden.
Het verdict was voor Bauer genadeloos hard en voor Planckaert zoet als honing.
De essentie de wielersport in minder dan 1 luttele centimeter. Dit keer geen dramatiek op de kasseien maar in de laatste centimeter.
Beide kampioenen zullen er nog regelmatig aan terugdenken en de sprint maakte het uiteindelijk ook nog tot een onvergetelijke editie. Prachtig!

Het Youtube filmpje is met Engels commentaar en de beste man slaat in de laatste 50 meter helemaal over. Schitterend om te zien maar vooral om te horen.

Podium 1990
1 Eddy Planckaert
2 Steve Bauer
3 Edwig Van Hooydonck

Les Amis de Paris Roubaix

2012-02-18T19:46:00.000+01:00

De profkoers Parijs-Roubaix wordt georganiseerd door de ASO. Dat is zeg maar dezelfde organisatie als van de Tour de France.
Zij doen de inschrijving, de accreditatie van de pers, de sponsoring, de contacten met de UCI, vergunningen en politie. Ook het parcours en in dit geval is daar Jean-François Pescheux voor verantwoordelijk.
Parcours is hoe de route loopt en geeft geen garantie voor de kwaliteit van het wegdek.
Dit is een verantwoordelijkheid van de plaatselijke overheid.
Bij alle andere koersen gaat dat prima omdat de wegen die gebruikt worden deel uit maken van de normale infrastructuur.
Bij Parijs-Roubaix ligt dat anders. Op een enkele kasseistrook na zijn alle stroken geen onderdeel van een dagelijkse infrastructuur.
Gruson en Hem zijn voorbeelden van kasseistroken die door het dagelijks verkeer worden gebruikt. Het Bos van Wallers is een voorbeeld van een strook die nooit wordt gebruikt. Sterker dit is een natuurgebied waar het verboden is om met gemotoriseerd verkeer te rijden. Alleen voor Parijs-Roubaix wordt een uitzondering gemaakt.
Een groot aantal kasseistroken valt daardoor buiten de boot als het om onderhoud gaat.
Nu zal je denken dat je juist niet wilt dat stroken onderhouden worden maar zo simpel is het niet. Stroken gaan snel achteruit als er niets aan gebeurt.

Foto: Jaarlijks krijgen de leden van de club een diploma met daarop de winnaar van de editie van dat jaar.

Het laatste stuk van de strook van Pont Thilbault was een paar jaar geleden zo ver weggezakt dat de organisatie het risico liep deze strook te verliezen.
Stroken moeten zodanig worden onderhouden dat ze steeds net goed genoeg zijn om goedgekeurd te worden voor de koers.
Daarnaast moeten stroken die deel uitmaken van de dagelijks infrastructuur van dusdanige kwaliteit zijn dat de doorsnee (in Le Nord gelden wel wat andere normen) burger er zich niet aan gaat ergeren. Anders komt de asfaltmachine eraan!
Om de kasseistroken op het juiste niveau te houden is er een vereniging opgericht met de mooie naam Les Amis de Paris-Roubaix.
Zij waken over het parcours. Zowel het parcours wat al jaren wordt gevolgd als over een groot aantal reserve stroken.
Deze reserve stroken zijn vaak in een erg slechte staat maar kunnen als alternatief worden opgelapt zodra een andere strook wordt geasfalteerd.
Een voorbeeld is Chemin de Bourghelles. Deze strook loopt van onder Carrefour de L’Arbre tot boven Gruson.
Mocht de strook van Gruson worden geasfalteerd kan deze gruwelijke Chemin worden opgeknapt. Klei van de kasseien af en de grootste gaten repareren en er is weer een prachtige vijf sterren strook in de finale.
Jaarlijks maakt Les Amis een onderhoudsplan. Leerling stratenmakers en leden van de club worden ingezet om de werkzaamheden uit te voeren.

Foto: Le Haut du Pavé is het clubblad dat een aantal keer per jaar door Le Amis wordt uitgegeven. Aandacht voor herstelwerkzaamheden maar ook boeiende historische achtergronden.

Als groot fan van de Koningin der klassiekers ben ik natuurlijk al een aantal jaren lid van deze vereniging. Naast een betrokken gevoel heeft dat ook al een aantal leuke contacten opgeleverd.
Overigens kan ik de liefhebbers van echte slechte stroken aanraden eens wat van die reserve stroken te rijden.
Smullen voor de kassei-virtuoos en Carrefour de L’Arbre en het Bos van Wallers plaats je dan ineens in een ander perspectief.
Tijdens de MTB versie van Parijs-Roubaix worden een aantal van deze reserve stroken aangedaan. Smullen! Ze zijn echter in de huidige staat te gevaarlijk om een koersend peloton over te laten denderen.

Naast het onderhoud van het parcours zorgt Les Amis voor promotie voor Parijs-Roubaix.
Ook zorgt zij dat oud winnaars een kassei-trofee krijgen die gewonnen hebben in de periode dat ritueel nog niet bestond.
Meestal vind deze uitreiking plaats op een ronde een evenement.

Les Amis doet dus mooi werk, maar of alle renners dat ook zo zien is nog maar de vraag.........

Les Grandes Figures de Paris-Roubaix

2012-02-17T19:24:00.000+01:00

Christian Teel laat op een heel eigenzinnige wijze alle winnaars (t/m 2010) de revue passeren. Alle renners worden als karikatuur afgebeeld, maar ieder wel in zijn zo kenmerkende stijl.
De grimassen die zo herkenbaar zijn als de renners op de kasseien dokkeren zijn prachtig uitgebeeld.
Ze komen allemaal langs van de eerste winnaar Josef Fisher tot onze eigen Peter Post, Jan Janssen, Jan Raas, Hennie Kuiper en Servais Knaven.

Een heerlijk boek om met warme choco weg te kruipen in de bank.
Schitterende platen en het peloton kampioenen op de cover is natuurlijk helemaal geweldig.

Toerversie 2008

2012-02-16T18:09:00.000+01:00

Het is altijd m'n wens geweest om na m’n vijftigste nog een keer (m'n eerste was in 1988) Parijs-Roubaix te fietsen.
In het jaar dat het zover was viel ik met skiën en toen volgde er (maanden later) een operatie aan m'n knie. Niet zo'n dramatisch verhaal als bij Museeuw. Toch zat het goed in de weg en na de operatie was revalidatie noodzakelijk.
Hierna extra hard trainen en zorgen dat alles tip top in orde kwam.
Dat was hard nodig want de inactieve maanden had ik vooral DVD's zitten kijken en appeltaart zitten eten.
Dus ruim een jaar kei en keihard trainen.
Conditie was super en op kasseien rijden gaat me aardig af.
Het was een geweldige dag en met de strook ging ik beter rijden. Eigenlijk ging het me vrij makkelijk af.
Neemt niet weg dat bij het oprijden van de wielerbaan ik toch even een heel klein jongentje was.

De vijftig voorbij maar als je die betonnen "badkuip" in fietst prikken toch de ogen even.

Fotoalbum 2008:

Johan Museeuw: 2000

2012-02-15T06:00:00.009+01:00

In 1998 was Johan Museeuw tijdens Parijs-Roubaix zwaar gevallen in het Bos van Wallers. Heel even werd er zelfs voor z'n been gevreesd.
De vreselijke val had als effect dat het Bos in 1999 en 2000 in omgekeerde richting werd gereden. Van Noord naar Zuid loopt het iets berg op en dat zou het tempo moeten drukken.
In welke richting het bos ook gereden zou worden Johan wilde wraak. Wraak op z'n knie en daarnaast wilde hij natuurlijk een keer echt winnen.
Natuurlijk was de overwinning uit 1996 niet uit de lucht komen vallen, maar je wint liever solo dan "in een sprint" met twee ploegmaten die vol in de remmen gaan.
Diep in de finale zaten er echter nog wat snelle mannen op het vinkentouw zoals van Petegem, Zabel, Zanini en Hincapie.
Johan nam geen risico en zorgde dat hij alleen de wielerbaan op kwam rijden.
Dat gaf hem ook voldoende tijd om met een prachtig gebaar naar z'n knie te wijzen toen hij over de streep kwam. Wat moet dat een ongelooflijk mooi moment voor Johan zijn geweest.
Tristan Hoffman werd netjes vierde en Mapei die in die jaren in "De Hel" Oppermachtig was had weer drie man in de eerste tien.

Podium 2000:
1 Johan Museeuw
2 Peter van Petegem
3 Erik Zabel

Rapha is een fabrikant van opvallende wielerkleding. Ze promoten deze kleding door al even opvallende filmpjes te maken.
In een van die filmpjes hebben ze zich door de knie van Johan laten inspireren: "A throw of the dice" Prachtig!

Douches

2012-02-14T19:36:00.000+01:00

Bij de meeste klassiekers is het na de streep gedaan. Bij Parijs-Roubaix volgen er nog twee coupletten.
De huldiging met de kassei en de douches. Een huldiging vind er natuurlijk na iedere klassieker plaats maar niet met zo'n toepasselijke trofee.
Maar na de prijsuitreiking mogen de renners onder de meest legendarische douches die er zijn.
Niet alleen binnen de wielersport. Vraag gewoon eens aan iemand om een aantal bijzondere douches te noemen.
Heel wat keren zullen de douches van het velodroom van Roubaix worden genoemd.

Foto: Na hun editie van Parijs-Roubaix gaan wielertoeristen graag in de rij staan voor de ultieme experience.

De douches liggen achter het kantoor in een sobere ruimte. Als je hier naar binnen loopt waan je je in een zwembad zo'n 60 jaar geleden. Of 70? 80?
Een stap over deze drempel geeft je het gevoel in een tijdmachine te zijn meegesleurd.
Eenvoudige betonnen kleedhokjes. Zonder deur. Een simpel bankje.
Je twijfel of je wel goed zit wordt slechts ontnomen door het naambordje op het kleedhokje: Cancellara, Merckx, Coppi, Van Looy.
Ze hangen er allemaal en het is het enige tastbare bewijs dat deze vooroorlogse douches inderdaad bij Parijs-Roubaix horen.

Foto: Samen douchen na het sporten blijft een speciaal ritueel maar nergens beklijft dit zo als in de douches van het Velodroom.

Het rijden op kasseien is bijna een magisch ritueel. Dat is het douchen op het velodroom ook.
Het is meer dan het zweet, stof en blubber van je afspoelen.
Het is een bijna spirituele overpeinzing. Alle renners kunnen gebruik maken van de moderne douches in de ploegbus. Toch gaan heel veel renners juist douchen in dit stuk prehistorie.
Waarom? Worden ze schoner dan in de ploegbus? Nee........dit douchegebouw heeft iets mythisch wat zich niet in woorden en foto's vast laat leggen.
Er gewoon een keer rondlopen is ook niet voldoende.
Je zal de kasseien moeten getrotseerd om het te voelen.
Menig prof strijkt bij het verlaten met z'n vinger over het naambordje. Als een ritueel van bloedbroeders. Jij en ik. Jij en ik weten wat het is..........

Foto: Van alle winnaars hangt een bordje met z'n naam en jaar (of jaren) waarin hij gewonnen heeft. Van het jaar 1949 hangen er dus twee namen.

In 2010 was er redelijk wat commotie dat de wielerbaan en het volledige complex inclusief de douches zou worden afgebroken.
De kantine lag immers al tegen de grond en er gaat een nieuwe wielerbaan komen.
Er komt inderdaad een nieuwe wielerbaan. Dit is echter een overdekte piste en deze komt naast de open wielerbaan.
Wielerbaan en douches blijven voorlopig nog velen jaren onderdeel uit maken van de erfenis van Parijs-Roubaix. Gelukkig maar!

Raid Paris-Roubaix VTT

2012-02-13T18:17:00.000+01:00

De wielertoerist die echt wil ervaren hoe het is om Parijs-Roubaix te rijden zal altijd voor de racefiets kiezen.
Maar buiten de stroken die in de koers worden aangedaan zijn er nog slechtere stroken.
Normaal worden de kasseistroken aangeduid met 1 to 5 sterren.
Maar er zijn stroken die zeker 7 sterren verdienen. Niet in de koers, niet in de toertocht, maar wel in de speciale MTB editie.
Om de twee jaar op de even jaren organiseert Velo Club Roubaix (VCR) een toerversie van Parijs-Roubaix.
Op de oneven jaren organiseert VCR een MTB versie. Deze start in Arenberg en is zo'n 125 kilometer lang. 45 kilometer kasseien uit de profkoers, 60 kilometer afgekeurde kasseien, boerenwegen en akkers.
De liefhebbers van asfalt hebben deze dag slecht want die moeten het met 20 kilometer doen.
Natuurlijk is dit evenement niet te vergelijken met de ruim 200 kilometer van "gewone" toertocht.
Toch is deze MTB versie uitdagend genoeg om een dagje naar Frankrijk af te reizen.
Daarnaast blijft het natuurlijk een feest om op deze historische wegen te fietsen met als toetje de finish op de legendarische wielerbaan van Roubaix.

Hieronder een kleine sfeerimpressie van de laatste twee edities.

Foto: Start 2009. Omdat de afstand relatief klein is gaan de deelnemers erg gretig uit het vertrek.

Foto: Een van de betere stroken. Er zijn nog slechtere maar dan ga je niet meer met 1 hand aan het stuur zitten fotograferen.

Foto: Net als bij de "gewone" toertocht zorgt VCR voor een aantal uitstekende bevoorradingen.

Foto: Hoewel er wel een paar hoogtemeters overbrugt moeten worden zal de MTBer die klimmen als voorwaarde ziet het niet naar z'n zin hebben.

Foto: De rit is uitstekend van pijlen voorzien.

Foto: Maar 125 gaat op het eind toch wegen.

Foto: Alle grote mythische stroken worden aangedaan. Dit blijft een van m'n persoonlijke favorieten.

Foto: Ook met de MTB op de wielerbaan aankomen is voor de ogen een prikkend moment. Blijft toch heel speciaal.

Foto: Zo blijven ook de douches - ook na een MTB editie - keer op keer een ware beleving.

Volgende MTB editie is mei 2013. Meer info op VCR

Fotoalbum Paris-Roubaix MTB 2009
Fotoalbum Paris-Roubaix MTB 2011

Fausto Coppi: 1950

2012-02-12T18:32:00.000+01:00

Toen Fausto in 1950 naar Parijs kwam was het getergd tot op het bot. Een jaar eerder had z'n broer Serse gewonnen.
Dit was echter een gedeelde overwinning met Mahé. Een hoop getouwtrek en het heeft maanden geduurd voor dit compromis er eindelijk was.

Coppi had al z'n macht aangewend om te zorgen dat z'n broer gelijk kreeg, maar vond de oplossing van de dubbel winnaar toch maar magertjes.
Maar Coppi had in de pers al genoeg laten weten wat hij van de situatie vond.
Coppi wilde met de pedalen antwoorden en Coppi wilde vooral z'n erelijst compleet maken. Een overwinning in Parijs-Roubaix hoort daar dan gewoon bij.

Als Coppi iets in z'n hoofd had dat zat het werkelijk nergens anders. Coppi was een van de eerste kampioenen die de ploeggeest heeft geïntroduceerd. Hij liet z'n gregario's dan ook volle bak rijden om met een kleine 80 kilometer zelf op avontuur te gaan.
Een enkele renner spartelde nog na maar Coppi fietste niet. Coppi zweefde als lichtvoetige ballerina over de kasseien.
Als een hovercraft van satijn verdween hij voor z'n tegenstanders aan de horizon. Ieder die ook maar even dacht om samen met Coppi naar de streep te rijden wist dat hij kansloos was.
Coppi haalde met deze Parijs-Roubaix een van z'n meest indrukwekkende overwinningen. Voor Fausto was het een volgende stap naar een zeer complete erelijst. Een complete erelijst van een wel heel compleet kampioen.

Podium 1950
1 Fausto Coppi
2 Maurice Diot
3 Fiorenzo Magni

Foto: Net als van alle winnaars ligt er ook van Coppi op de de laatste kasseistrook een plaquette.

Coppi reed deze editie met een versnellingssysteem van Campagnolo wat een verbetering moest zijn van de bekende Cambio Corsa. Dit systeem heeft geen verende parallellogram zoals moderne derailleurs, maar het wiel schuift in de achterpadden om de ketting strak te houden.
Een ingenieus maar onnodig ingewikkeld systeem.
Coppi was zelf niet erg tevreden over de "verbeterde" versie, maar Coppi was ook zeldzaam kritisch op z'n materiaal.
Toch waren ze bij Campagnolo erg content met de overwinning van Coppi en vanaf dat moment ging het systeem over de toonbank als: Cambio Paris-Roubaix.
Bianchi (het fietsmerk van Coppi) nam ook nog een hap uit de taart en bracht een fiets uit die verwees naar deze historische overwinning.

Pavé

2012-02-11T20:00:00.006+01:00

Natuurlijk denken we bij pavé direct aan de stenen in Noord Frankrijk.

Pavé heeft echter nog een paar betekenissen.

De belangrijkste zijn soorten kaas. Een groot aantal soorten kaas heeft pavé in de naam. Denk aan Pavé d’Auge, Pavé Blesois en Pave d'Affinois.
Meer eetbare pavé is brood. Het gaat doorgaans om brood ter grote van een kassei. Vaak zeer stoer brood wat vrij compact gebakken is.
Het begrip pavé wordt veel gebruik in namen van recepten waar een blok vis (zalm), vlees of taart wordt geserveerd.
Pavé au chocolat zal beslist van vele een favoriet zijn en een stuk beter te verteren dan de Noord Franse stenen.

Een ander opmerkelijke pavé is de zetting van edelsteenjes. Hierbij wordt een bepaald oppervlak van een sieraad met steentje "geplaveid".

Pavé is natuurlijk een mooi krachtig woord, maar wij kennen het natuurlijk vooral als die verduivelde stenen.

Toch werd vroeger heel veel belangrijke wegen waar zwaar verkeer over moest bestraat met kasseien. Zelfs tot de jaren 80 waren veel oude industriegebieden nog bestraat met kasseien.
Ook in Nederland zoals in het havengebied van Rotterdam.
Nu zijn het vooral in België en Noord Frankrijk nog wat kleine wegen die maar minimaal van belang zijn voor de infrastructuur.
De pavé is de afgelopen tientallen jaren echter wel enorm populair voor sierbestrating in tuinen en oprijlaantjes.

In ieder land worden ze natuurlijk weer anders genoemd. Hier de belangrijkste:

Frans: Pavé
Belgie: Kassei(en)
Nederland Kinderkopjes
Duitsland: Kopfsteinpflaster
Engeland: Cobblestones
In Spanje en Italie wordt in wielerkringen doorgaans pavé gebruikt.
Japans: 石畳

Tijdens commentaar bij wielerwedstrijden wordt ook gebruik gemaakt van "stenen" zoals in: "dames en heren we gaan de stenen weer op".
Eigenlijk vind ik dat een heel mooie uitdrukking: "we gaan de stenen weer op".
Dat klinkt als muziek in de oren en is een signaal om weer op het puntje van je stoel te gaan zitten.....

Foto: Hier een heel slechte strook met heel slechte pavés. De strook (Chemin de Bourghelles) wordt niet meer gebruikt in de koers. Einde van deze strook komt uit op het eindpunt van Carrefour de L'Abre. Voor wie een keer wil: aan de achterkant van het restaurant naar het zuiden rijden.

Wallpapers

2012-02-10T20:00:00.004+01:00

Op Facebook heb ik een "vind ik leuk pagina" gemaakt. Op die manier hoef je niet iedere keer naar deze blog om te kijken of er wat nieuw geplaatst is.
Binnen Facebook zie je deze dan in jouw rijtjes verslagen staan.

Als extra bonus voor de Facebook vrienden van deze blog heb ik een fotoalbum met wallpapers aangemaakt.
De komende maanden ben ik een keer of zes (!!) in "De Hel" en neem ik uiteraard steeds een camera mee. Dus het album met wallpapers ga ik de komende maanden flink laten groeien.
De foto's zijn echt bedoeld als wallpaper dus voldoende ruimte voor je snelkoppelingen.

Album met wallpapers op Facebook
Vind ik leuk pagina op Facebook

Wie zelf graag foto's maakt heeft graag nog even geduld. Begin Maart zal ik de details bekend maken voor een fotowedstrijd. Uiteraard met maar één thema: Parijs-Roubaix!

Charles Crupelandt: 1912 en 1914

2012-02-09T17:38:00.000+01:00

Heroïsche verhalen zijn mooi, maar van het verhaal van Crupelandt wordt ik altijd wat verdrietig.
Verstoten door de Franse wielerbond en blind sterven met twee geamputeerde benen.
Hoeveel leed kan een mens hebben.
Charles was bij het uitbreken van de oorlog (WWI) aan het smokkelen gegaan. Tegenwoordig zou hij tot held worden uitgeroepen, maar in de Eerste Wereldoorlog ging dat er allemaal wat anders aan toe.
Vergruist en geschorst door de bond. Na de oorlog waren er voor Crupelandt dan ook geen mogelijkheden meer voor een derde overwinning in zijn Roubaix.
Hoe zoet en tegelijk wrang is het eerherstel voor Charles dat laatste strook in Roubaix naar hem is vernoemd.
Crupelandt was een echte Nordist en kwam uit het industriële Roubaix. Hij was een zeer verdienstelijk coureur met een hele fraaie erelijst.
Binnen het kader van deze blog is het nog noemenswaardig dat Charles in 1910 de eerste etappe van de Tour de France won: Paris-Roubaix.
Nu klagen renners als er in een Tour etappe een paar sukkelige strookjes gedaan moeten worden. Vroeger reden ze als eerste etappe een complete Parijs-Roubaix!
In 1912 won Crupelandt eveneens de eerste etappe die eveneens door Le Nord ging maar nu eindigde in Duinkerken.

Aantoonbaar een groot specialist die zonder de gruwelijke oorlog beslist een onnavolgbare erelijst in Le Nord bij elkaar had gereden.
Bedenk dat Crupelandt al op z'n zeventiende aan de start stond en deze sterke vent gerust tot z'n vijfendertigste had kunnen koersen.

Het is dus helaas bij twee overwinningen gebleven.

Podium 1912
1 Charles Crupelandt
2 Gustave Garrigou
3 Maurice Léturgie

Podium 1914
1 Charles Crupelandt
2 Louis Luguet
3 Louis Mottiat

Een Vlaamse koers

2012-02-08T18:15:00.000+01:00

Met 54 op 109 edities heeft België (lees Vlaanderen) het leeuwendeel (what's in a name) van de overwinningen binnen weten te halen.
Maar liefst 19 keer. NEGENTIEN KEER!
19 keer was het podium volledig gevuld met Belgen.
In 1959 wist de Fransman Tino Sabbadini te voorkomen dat de Belgen een volledige top tien gingen vullen.

Dit zijn de kille cijfers en dat maakt iets nog geen Vlaamse koers. Opmerkelijk is dat het juist meerdere Fransen journalisten zijn die deze stelling wel eens droppen.
Puur geografisch gezien kan je ook stellen dat het een Vlaamse koers is. Als we maar ver genoeg teruggaan is het wellicht zelfs een Hollandse koers. Zeker de finale!

Overigens gaat de laatste 40 kilometer wel heel dicht langs de Belgische grens. Maar ook dat maakt iets nog geen Vlaamse koers.

Parijs-Roubaix heeft natuurlijk al helemaal niks met de mondaine lichtjesstad te maken waar voorheen de start werd gehouden.
De besmeurde renners, de kuilen in de weg, krakende wielen, vloekende coureurs, stof, modder en zweet. Het staat lijnrecht tegenover waar Parijs voor staat.
Toen de inrichters van de koers voor Parijs als startplaats kozen was dat puur een marketing truc. Niks meer en niks minder. Een start in Parijs zou veel volk trekken.

De koers zelf is natuurlijk al ruim 100 jaar lang het slagveld van de echte Flandrien. Dit is geen terrein voor verfijnde moederskindjes. Geen koers voor vewende jongetjes uit de grote stad.
Hier ben je niet welkom als je AFZIEN niet standaard met hoofdletters schrijft.

Deze streek is er ook een van eenvoud en hard werken. Werken? Labeur!
Iets wat beslist - qua beleving - beter aansluit bij het eenvoudige Vlaanderen dan bij het wat hautaine Parijs.

De laatste jaren kunnen de Belgisch verslaggevers op TV echter nog wel een chauvinistisch doorslaan. Een beetje mag, want niemand zit onafhankelijk naar de TV te kijken en een beetje supporteren mag.
Graag zelfs....maar....
Als er een Belg wint dan is het gelijk Merckiaans terwijl het in die gevallen toch goed is om de erelijst van Eddy er nog eens bij te pakken.
Wint er een Noord Europeaan, een Kroaat of een Zuid Afrikaan? Geen nood want deze heeft vast een Belgische oom of tante. Anders verblijft hij wel bij een Belgisch gastgezin.
Het kan wel eens wat minder..........

Toch zal ik niet gaan staan steigeren als Parijs-Roubaix een Vlaamse koers wordt genoemd.
Want wees nu eerlijk. Het decor kan niet Vlaamser en het is toch een koers waar alleen de echte Flandriens de dienst uit maken?

Foto: Gedicht van Willie Verhegghe
op de gevel van t'Hemelryck
(café top Muur van Geraardsbergen)

Monumenten

2012-02-07T16:52:00.000+01:00

Langs de laatste 150 kilometer van Parijs-Roubaix staan heel wat wielermonumenten.
Monument neem ik in deze even heel ruim. Ik zie de wielerbaan en bijzondere aanduidingen voor een kasseistrook ook even als een monument.
Misschien is het begrip bezienswaardigheid een betere keuze, maar emotioneel past het woord monument nu eenmaal beter bij een koers als Parijs-Roubaix.

Een aantal monumenten komen aan bod bij artikelen over de betreffende renner, maar toch leuk om er eens een paar op een rij te zetten.

Foto: Monument van Jean Stablinski (1932-2007) aan de linkerzijde bij het binnenrijden van het Bos van Wallers. Stablinski is min of meer de ontdekker van het Bos van Wallers en gaf in 1968 de organisatie het advies deze strook op te nemen.

Foto: Dit eenvoudige zuiltje staat aan het begin van Pavé Madiot. Officiële naam van de strook is Beuvry-la-Forêt - Orchies. Na twee overwinningen door de Fransman kreeg deze zijn naam.

Foto: Als je de ene Fransman bij twee overwinningen een strook cadeau doet kom je er niet onderuit om dat bij de ander ook te doen. Duclos-Lassall was in Frankrijk toch al het fietsende knuffeldier en na twee overwinningen kwam dit schild bij het uitrijden van Cysoing.

Foto: Aan het einde van de strook van Hem staat een monument om de totale carrière van Hennie Kuiper te onderstrepen. Een paar honderd meter verder waar hij in 1983 met een defect heel wielerminnend Nederland een hartverzakking bezorgde. De profs razen hier door, maar voor wielertoeristen een verplichte stop.

Foto: De wielerbaan is natuurlijk een monument op zich. Alle grote kampioenen hebben zich hier besmeurd aan het publiek getoond. Op een rustige doordeweekse dag kan je de baan meestal wel bezoeken.

Foto: Cafe Au Pavé is een verzameling monumenten. Cafe ligt op het terrein van de wielerbaan en heeft een unieke verzameling wielersportrelikwieën.

Foto: De douches zijn natuurlijk de belichaming van de koers uit de oertijd die Parijs-Roubaix toch is.

Als je de laatste honderd kilometer van Parijs-Roubaix rijdt kan je tientallen bezienswaardigheden bezoeken. Dit bovenop een 17 tal kasseistroken die in de laatste 100 kilometer zitten. Op een doordeweekse dag is dit een erg leuk uitje voor wielertoeristen.
Om dat wat makkelijker te maken heb ik in Google Maps een kaart gemaakt met de meest bijzondere monumenten:
Kaart bezienswaardigheden Parijs-Roubaix

Toerversie 2010 in zwart/wit

2012-02-06T18:10:00.000+01:00

Dit was m'n derde volledige Parijs-Roubaix en een beter cadeau hadden ze me niet kunnen doen. Tot de eerste bevoorrading op 90 kilometer was het droog en vanaf de eerste kasseien is het gaan regenen.
Ik was al zeker 25 keer in "De Hel" wezen fietsen en ik had nog nooit een druppel regen gevangen.
2010 was het zover. Voor mij is bij ieder project (actief of passief) voorpret en napret erg belangrijk.
Van alle bijzondere fietsprojecten maak ik als napret dan ook een fotoboek.
Voor de natte 2010 versie van Parijs-Roubaix moest dat natuurlijk in zwart wit.
De eerste pagina's bevatten een aantal foto's van een tweetal vrije ritten die we ter voorbereiding hebben gedaan.

Zwart wit is toch wel erg lekker........

Gilbert Duclos-Lassalle: 1992 en 1993

2012-02-05T17:40:00.000+01:00

Iedereen heeft z'n favorieten coureurs. Bij sommige wordt dat wat chauvinistisch ingegeven. Andere door een sponsor waar ze sympathie voor hebben.
Bij mij komt mijn sympathie voor bepaalde renners vooral voort uit hun gedrevenheid.
Trainingsbeesten en commitment zijn dan sleutelwoorden. Als we naar de laatste 50 jaar kijken dan hebben we het over De Vlaeminck, Moser, Ballerini, Kuiper, Hincapie, van der Poel, Tafi maar vooral Gilbert Duclos Lassalle.

Wat is dat een heerlijke vent!

Afkomstig uit de uitlopers van de Pyreneeën maar vooral succesvol in "Le Nord".
Ik heb Duclos-Lassalle altijd een pracht coureur gevonden. Lastig als hij het dan andere van je helden lastig maakt.

1992 Eindelijk
Ik veerde helemaal op toen Gilbert in 1992 z'n eerste Parijs-Roubaix won. Kippenvel! Sinds 1978 had deze held zich gegeven in "De Hel" en nu was er de beloning.
De grote beloning!

In 1980 was Duclos-Lassalle al eens tweede geworden achter een ontketende Moser. In 1983 weer een tweede plaats en nu was het Hennie Kuiper die voorkam dat Duclos-Lassalle in Roubaix kwam winnen.
Duclos-Lassalle reed altijd een korte uitslag in "de Hel".
Toch was hij in 1992 al vijftien (!!!) jaar prof toen hij z'n eerste zege behaald in Parijs-Roubaix.
Het zolang proberen in je favoriete koers. Geweldige rapportcijfers neer kunnen leggen en..............en.......niet die hoogste tree.
Niet die sokkel met die kassei. Niet die koppen in de krant. Niet de complimentjes van collega's.
Hoe prachtig is het dat zo'n vent dan keer op keer toch gemotiveerd in Compiegne aan de start gaat staan. Het weer probeert.
Misschien een ander type tubes. Een andere voorbereiding. Een andere tactiek.
Kan allemaal zijn, maar Duclos-Lassalle beschikte vooral over volharding. Heel veel volharding.
Het is ook ondenkbaar dat er iemand het Gilbert niet gunde toen hij op zondag 12 april solo de wielerbaan op kwam rijden.
De Fransen werden bijkans helemaal gek want Duclos-Lassalle was ook nog eens het nationale knuffeldier.
Een status die je in Frankrijks niet snel verdient. Fransen zijn best chauvinistisch, maar om een knuffelheld te worden moet je toch wel wat bij ze losmaken.
Dat deed Gilbert op deze zondag. Menig wielerfan heeft bij de TV toch even moeten slikken en de ogen zullen best even aangedrongen hebben om wat tranen te laten.
Bij mijn prikte ze ook even. Wat een prachtig sportmoment!

Podium 1992
1 Gilbert Duclos-Lassalle
2 Olaf Ludwig
3 Johan Capiot

1993 IJzingwekkend
Een jaar later deed Gilbert het nog even dunnetjes over. Alleen nu was het een stuk lastiger.
Ook voor mij als toeschouwer was het een stuk lastiger. Duclos-Lassalle kwam namelijk samen met Franco Ballerini de wielerbaan oprijden.
Ballerini had al een paar jaar op de deur geklopt en laten zien dat hij uit het juiste hout gesneden was op de Koningin van de Klassiekers een keer te winnnen.
Op de wielerbaan gaat de bel voor de laatste ronde en als supporter van beide renners zit je nerveus voor de buis.
Natuurlijk gaat een van je helden winnen maar............er gaat ook een van je helden verliezen.
Je probeert in 500 meter een keuze te maken. Gilbert, Franco, Gilbert, Franco.
Ik zie ze over de pompeuze baan rijden en frommel de laatste chips naar binnen en neem nog gehaast een slokje cola.
Gilbert, Franco, Gilbert, Franco....................
Ik bedacht dat Gilbert met zijn staat van dienst best wel twee keer deze koers op z'n erelijst mag hebben. Ik bedacht dat het tijd was voor Ballerini om definitief door te breken.

Vervolgens bedacht ik dat ze het maar samen uit moesten vechten. Zoek het maar uit. Je neemt even emotioneel afstand om een nakende teleurstelling aan te kunnen.
Je hoopt dan op een sprint waarbij het resultaat een dikke fiets verschil is. Dan is er geen kater. Dan weet je dat het zo was. Dan was een van de twee op afstand de sterkste.
Nu maakte beide heren er een triller van. Met minimaal verschil gingen ze over de streep.
Ballerini gooide direct de handen in de lucht.
Ik gunde het hem maar was er niet zo zeker van. Met een opera alsof er niet zoiets als een fotofinish is probeerde Ballerini niet alleen zichzelf, maar iedereen te overtuigen dat hij en niemand anders de winnaar was.
Ballerini was geen onsportieve renner, maar in een aantal deelnames had hij geproefd dat hij deze koers ooit zou gaan winnen. Wat wilde hij graag dat dit waar zou zijn.

Ooit maar niet die dag. De camera's waren meedogenloos.

Duclos-Lassalle mocht plaats nemen op het hoogste schavot. Een verdient winnaar en ieder had gezien dat Ballerini klaar was om deze koers zeker een keer te komen winnen.

Podium 1993
1 Gilbert Duclos-Lassalle
2 Franco Ballerini
3 Olaf Ludwig

Als renners zoals Duclos-Lassalle stoppen met koersen heb ik altijd een beetje het gevoel dat de wielersport een beetje dood gaat.

Wat een vent, wat een coureur, wat een held!

Foto: De kasseistrook even buiten Cysoing is vernoemd naar onze Franse held. Links van de weg staat bij het oprijden van de kasseien dit fraaie schild.

Bij Ballerini was de teleurstelling enorm groot. Op de vraag waar het fout ging antwoorden Franco heel emotioneel: "Dat ik ooit aan wielrennen ben gaan doen"
Hij bezwoer nooit meer in Roubaix te verschijnen.
Gelukkige heeft Franco zich niet aan z'n woord gehouden en heeft z'n hart (Franco hield van koers) het van de teleurstelling gewonnen.
Neemt niet weg dat deze prachtige overwinning van Duclos-Lassalle voor Franco even een hele mand zure appels was.

NetApp in het diepe

2012-02-04T17:28:00.000+01:00

NetApp is een kleine bescheiden ploeg die vorige jaar de kans kreeg om deel te nemen aan Parijs-Roubaix.
Voor deze ploeg een enorme opsteker maar ook een flinke sprong in het diepe.
Weinig ervaring en dan is dit wel ineens een heel stevig project.
Schitterend beelden en mooi om te zien dat zo'n kleine ploeg tijdens zo'n dag maar met één ding bezig is: overleven!

Uiteindelijk lukt het 5 van de 8 renners in de offciele uitslag te komen. Dat is evenveel als onze eigen Rabo ploeg.
Ter vergelijking: Het grote Euskaltel brengt slechts één renner naar de streep. Met 25 ploegen en 100 man aan de finish heb je met 5 finishers het boven gemiddeld goed gedaan.
Toch hebben de mannen van NetApp een zware dag gehad getuigen onderstaand filmpje.

NetApp valt echter bij organisatoren steeds meer in de smaak. De ploeg heeft dan ook voor de komende Giro een wildcard weten te bemachtigen. Opmerkelijk want Acqua e Sapone - de ploeg van Giro winnaars Stefano Garzelli en Danilo Di Luca - mag aan de kant blijven staan.
De Giro start op 5 mei 2012 in Denemarken.

Hennie Kuiper: 1983

2012-02-03T18:16:00.000+01:00

Ieder die op de tiende april 1983 voor de buis zat kreeg zowat een hartverzakking toen ze Kuiper met pech van z'n fiets zagen stappen.
Bijna neurotisch klappend in z'n handen om snel een nieuwe fietst te krijgen. 250 meter van het punt waar de laatste echte strook eindigt.
Vijftig kilometer kasseien getrotseerd en op...............op 250 meter stranden.
Gelukkig had Hennie snel een fiets, maar alle wielerliefhebbers zaten op het puntje van hun stoel.
Heel groot was de voorsprong van Kuiper niet en het waren niet de minste die Hennie op de hielen zaten. Gilbert Duclos-Lassalle, Francesco Moser, Ronan De Meyer en Marc Madiot.
De mannen in dit achtervolgende groepje zouden gezamenlijk in hun carrière goed zijn voor 7 (zeven!) overwinningen in "De Hel". Kanonnen dus, kleppers, kanjers.

Moser in en dolle jacht om het record van De Vlaeminck te evenaren.
Duclos-Lassalle als relatieve beginner in "De Hel" wilde snel scoren en Madiot klopte eveneens aan de deur.
Kuiper werd op de hielen gezeten door veel ervaring en veel aanstormend talent.
Het was ook nog eens nat en koud en slechts 32 renners kwamen aan de streep.
TWEE-EN-DERTIG!
Als je zo'n Parijs-Roubaix weet te winnen ben je een hele grote. Hennie was geen veel winnaar, maar alle overwinningen die hij behaalde kunnen zo in een gouden lijstje.
Z'n mooiste? Kom zeg.....

Vandaag is het de verjaardag van Hennie en wat is er mooier om bij dit historische moment nog eens stil te staan.

Naast Parijs-Roubaix wist Kuiper nog een aantal top klassiekers te winnen: Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen en de Ronde van Lombardije.
Vier van de vijf mooiste klassiekers op je erelijst. Dan mag je toch heel trotst omkijken.
Ook in kampioenschappen deed Kuiper het erg goed. HIj haalde nationale titels in het veld en op de weg.
Als amateur werd hij Olympisch kampioen en als tweede jaars prof behaalde hij in 1975 in Yvoir de wereldtitel.

Het grote publiek kent Kuiper uiteraard als een zeer strijdlustig renner uit de Tour de France waar hij twee keer een tweede plaats wist te behalen.

Kuiper reed werkelijk alles. Van het veld, alle grote rondes en alle (!) klassiekers. Hij reed nooit zomaar mee, maar altijd om de koers te maken.

Prachtige renner die vele wielerfans regelmatig de harten sneller liet kloppen.
Soms iets te veel zoals die zondag in april 1983.

TGV

2012-02-02T17:59:00.000+01:00

Heel vaak wordt gesteld dat de oprukkende asfaltmachine de grootste bedreiging voor Parijs-Roubaix is.
Strikt genomen is dat ook waar, maar er is nog een lelijke tegenstander namelijk de TGV.
Deze doorkruist precies de finale van het parcours.

Even ten noorden van Cysoing liggen nog genoeg kasseistroken alleen veel eindigen inmiddels..............bij een hekwerk van de TGV.

Een opmerkelijke strook is die van Cysoing naar Gruson. Voor het laatst in het parcours in 1977.
Toen snelde Roger de Vlaeminck over de Route de Gruson naar z'n vierde overwinning.
Tegenwoordig is de strook letterlijk in tweeën gescheurd door de voorbij denderende treinen.
In 1978 werd uitgeweken naar de Rue de Bourghelles. Deze loopt aan de oostkant van Gruson van Bourghelles tot de noordkant van Gruson.
De renners namen deze strook niet helemaal, want vanaf Restaurant de L'Abre werd de "gewone" strook naar Gruson genomen.
Als de renners in 78 op het "kruispunt met de boom" (Carrefour de L''Arbre) kwamen hadden ze het restaurant aan de rechter hand. De laatste jaren komen ze aan de andere kant van het restaurant aan het einde van de strook.
In 1978 showde Moser op deze "tijdelijke" strook zijn regenboogtrui en ging op weg naar z'n eerste overwinning in de helleklassieker.

Ook de Rue de Bourghelles werd echter "geknipt" door de TGV.

Foto: Rue de Bourghelles in de richting waarin deze in 1978 werd gereden. Bij et kleine groepje bomen staat het restaurant de L'Arbre.

Gelukkig is er in deze regio nu een stabiele situatie ontstaan. Na Cysoing rijden de renners naar het oosten over een tweetal (meestal als 1 sector geteld) stroken. Het eerste deel is genoemd naar tweevoudig winnaar Gilbert Duclos-Lassalle
Via Bourghelles en Wannehain komen de renners bij het viaduct dat over het TGV traject gaat.
Als je hier eens bent beslist de moeite waard om even op een TGV te wachten.
Indrukwekkend!
Let dan ook even op het extra derde werkspoor wat daar loopt. Als de trein over de wissels dendert hou je toch je hart een beetje vast.

De renners zullen daar geen oog voor hebben. De afdaling van het viaduct wordt graag gebruikt om tempo te maken, omdat er twee volgende stevige stroken (4 en 5 sterren) liggen te wachten: Camphin-en-Pévèle en Carrefour de L'Arbre.
De stroken brengen de renners weer richting Gruson wat met Hem de laatste opstap is richting Roubaix.

Interessant is dat het laatste deel van het huidige Carrefour de L'Arbre in 1958 al in het parcours was opgenomen maar dan in tegenovergestelde richting werd gereden.

Enige strook in deze regio wat nog een probleem kan worden is het stuk naar Gruson. Dus het stuk kasseien van de D90 tot Gruson. Wie de afgelopen jaren de koers op TV heeft gevolgd kent het thriller moment wel waar Pozato door twee meisjes bijna van de fiets werd gelopen.
De strook maakt als een van de weinige stroken deel uit van de dagelijkse infrastructuur.
Ik kan me goed voorstellen dat de mensen uit Gruson daar er wel een keer klaar mee zijn om over de kasseien te rijden.
Mocht deze weg geasfalteerd worden dan ligt er een prachtige 5 sterren strook aan de noordkant van Gruson te wachten. Namelijk het tweede deel van eerder genoemde Rue de Bourghelles. Dat is na restauratie echt een 5 sterren strook en zou de finale zelfs nog wat zwaarder maken.

Carrefour de L'Arbre is een van de hoogtepunten in de laatste jaren van Parijs-Roubaix. Gek genoeg was deze strook zonder de TGV misschien nooit op deze wijze in het parcours opgenomen.

Afbeelding: Bij de kruizen is erg geen tunnel of brug over de TGV gekomen waardoor deze stroken doodlopend zijn geworden.

Team Sky mecanicien 2011

2012-02-01T20:00:00.003+01:00

Niet alleen de coureurs krijgen het met Paris-Roubaix zwaar te verduren. Het materiaal krijgt natuurlijk flink op z'n donder en dat betekend werk aan de winkel voor de mecaniciens.
Strikt genomen kan je met een gewone moderne racefiets over de kasseien rijden.
Ook die in Noord Frankrijk. Alleen het is dik vijftig kilometer van die duivelse stenen. Dan wil je meer comfort en minder risico's. De mecanicien van Team Sky legt ons uit wat er zoal aan een fiets aangepast kan worden.

Leon Van Daele: 1958

2012-01-31T18:00:00.000+01:00

Het werd met 33 gemiddeld een van de langzaamste edities van na de oorlog. Dat zorgde ervoor dat een zeer omvangrijke groep zich op de wielerbaan kwam melden.
Op het moment dat er niet al te hard gekoerst is dan zijn het de meest zuivere sprinters die de meeste kansen hebben.
Zeker zij die ook nog een beetje ervaring op de baan hebben.

Bij de bel gingen maar liefst 25 man de laatste ronde (500 meter) in. Hierbij een aantal grote kampioenen en een aantal zeer snelle mannen:
Naast Van Daele waren dat Poblet, Van Looy, Van Steenbergen, Forestier, De Bruyne, Janssens, Hassenforder, Impanis, Zagers, Dupont, Derijcke, Schotte, Anquetil, Van Gompel, Cerami, Truye, Verplaetse, Barone, Elliot, Pardoen, Molenaers en Schoubben.
Als ik goed geteld heb zaten er elf (11!!!!) Parijs-Roubaix overwinningen in deze kopgroep!
Als je dan razendsnelle mannen van Van Looy, Poblet en Van Steenbergen weet te kloppen ben je geen kleine jongen.
Kenners keken niet op van de overwinning van Van Daele . Zeker niet na z'n derde plaats in 1957.

Toch zal Leon Van Daele bij het grote publiek geen bekende naam zijn. Jammer want Leon liep altijd met een glimlach in het rond. Er zijn bijna geen foto's waar hij niet op lacht. Altijd een glimlach. Maar ook altijd netjes gesoigneerd. Tot in de puntjes!

Leon heeft overigens naast Parijs-Roubaix een keurige erelijst bij elkaar gefietst waar menig modern prof jaloers op zal zijn.
Zo won Van Daele onder andere Parijs-Brussel en driemaal het Vlaams Kampioenschap, wat met de tegenstand in die jaren een hoogstaande overwinning was.
Verder staat op z'n erelijst Nokere koers, tweemaal Kuurne-Brussel-Kuurne en Gent-Wevelgem.

Dat Van Dale iets heeft met Roubaix blijkt uit zijn overwinning als debutant in Roubaix-Kassel-Roubaix.
Een stoere vent met een eeuwige glimlach, een prachtig erelijst met 88 overwinningen in een dozijn jaren als profwielrenner.
Maar de mooiste overwinning van allemaal zal altijd blijven zijn perfecte sprint op de wielerbaan van Roubaix.

Podium 1958
1 Van Daele
2 Miguel Poblet
3 Rik Van Looy

Het filmpje is helaas zonder geluid en zelfs Leon moet even serieus kijken. Op 2:25 zie je hoe de renners de Cote de Doullens beklimmen. Een beklimming die toen nog deel uitmaakte van het parcours.
Daarna is ook mooi om te zien dat in het kantje rijden heel wat lekke banden op kan leveren.

Andrea Tafi: 1999

2012-01-30T15:19:00.000+01:00

Tafi zit voor mij in dezelfde hoek als Ballerini. Renners waar ik enorm zwak voor heb.
Geen absolute toppers, maar jongens die vooral door hard werken en afzien toch een zeer fraaie erelijst bij elkaar weten te scharrelen.

In het begin van z'n carrière had Tafi wat moeite om korte uitslagen te rijden in Parijs-Roubaix.
Toen hij echter de smaak te pakken had was hij niet meer weg te denken in de voorste rijen.
Van 1995 tot en met 2003 fietste Tafi in Le Nord met de eerste mee.

1996 Zuur
In 1996 stond Tafi voor het eerst op het podium in Roubaix. Dat zal echter niet naar z'n zin zijn geweest en een van de weinige keren dat Tafi z'n benen heeft stil gehouden.
Dit was immers de editie dat er drie Mapei's de wielerbaan op kwamen rijden.
Prachtig dit machtsvertoon, maar in de ploegleidersauto was de uitslag al vastgesteld.

Persoonlijk vind ik dat Tafi gewoon volle bak had moeten doorrijden toen Museeuw lek reed. Dan maar ontslag! Als Museeuw weer was bijgekomen er ook volle bak voor spurten.
Ik heb niks tegen Museeuw, maar wel tegen de manier waarop deze overwinning is verkwanseld. Tafi werd in 1996 uiteindelijk derde.

Twee jaar later in 1998 stond Tafi weer op het podium. Ook nu waren het weer drie Mapei's die het podium vulde maar om het resultaat was gekoerst.
Ballerini had een superdag en was door niemand te houden. Tafi haalde de tweede plaats voor de derde Mapei Wilfried Peeters.

1999 Eindelijk raak
In 1999 was het dan eindelijk raak voor Tafi. Ook nu was Mapei weer oppermachtig en stonden wederom met drie man op het podium.
Maar wel na een geanimeerde koers. Al van het begin waren er diverse uitvalspogingen en met nog 50 kilometer koers was het peloton in een groot aantal groepjes uiteengevallen.
Op zo'n 40 kilometer voor de streep komen er in de kop twee groepjes samen met Andrea Tafi, Wilfried Peeters, Tom Steels, George Hincapie, Jo Planckaert, Leon Van Bon , Frank Vandenbroucke, Andrei Tchmil.
Renners die in een zware koers aan elkaar gewaagd zijn en dat dit de slag zou zijn was direct duidelijk.
Wat minder vanzelfsprekend was is de demarrage van Tafi op een zeer langer, brede asfaltweg.
Minuten lang rijdt hij voor het grijpen voor de achtervolgers uit. Bij de achtervolger doen Steels en Peeters natuurlijk geen trap teveel.
Zodra Tafi weer op de kasseien komt rijdt hij met een zeer krachtige en overtuigende pedaalslag stelselmatig bij achtervolgers weg.
In z'n Italiaanse driekleur stuif Tafi richting Roubaix en behaald z'n mooiste overwinning uit z'n carrière.
Peeters en Steels maken het Mapei podium compleet en Van Bon wordt netjes zesde.

Podium 1999
1 Andrea Tafi
2 Wilfried Peeters
3 Tom Steels

Foto: Net als alle andere winnaars heeft Tafi recht op een plaquette welke ligt verwerkt in de laatste strook vlak voor het oprijden van de wielerbaan.

Hoewel Tafi beslist in Parijs-Roubaix de meest consistente rapportcijfers wist te behalen, stond hij in veel andere eendagskoers ook z'n mannetjes.
De meeste van ons herinneren nog wel z'n prachtige overwinning in de Ronde van Vlaanderen in 2002.
Maar ook de Ronde van Lombardije, Parijs-Brussel en Parijs-Tours staan op de erelijst van Tafi.
Verder een enorme rij Italiaanse semi-klassiekers. Koersen die in de laars en bij de kenners een groot aanzien hebben: Giro del Lazio (3x), Coppa Sabatini, Coppa Agostoni, Giro del Piemonte, Coppa Placci en Trofeo Melinda (voorheen Giro di Umbrie)

2005 Maglia Pavé
In 2005 nam Tafi in Parijs-Roubaix afscheid.
In een speciaal voor Andrea gemaakt trui met kassei-print wilde Tafi nog één keer schitteren.
Tafi was echter bijna veertig en al die jaren in iedere koers waar hij uitkwam volle bak gereden. Nooit met de rem erop gekoerst. Zeventien jaar als prof volle bak gekoerst. Het was genoeg.....
Een vijfde plaats in 2003 is het laatste aansprekende succes van Tafi in "De Hel"

Na zijn carrière als wielrenner begon Tafi een Bed & Breakfast in het prachtige Toscane. Een van de appartementen heeft natuurlijk de naam van Tafi's favoriete koers: Paris-Roubaix

Video 1999
Registratie van de laatste 2 uur. Let vooral een op hoe Tafi bij het uitrijden van Cysoing de oplopende strook (Cysoing-Bourghelles) beetpakt. Op 1:14:40 is hij er net aan begonnen.

François Faber: 1913

2012-01-29T17:00:00.000+01:00

In 1913 waren de spanning in Europa al aardig aan het oplopen. In de Balkan laait de oorlog weer op en in Griekenland wordt koning George I vermoord.
Heel Europa vraagt zich al lang niet meer af of er oorlog gaat komen, maar vooral wanneer deze gaat komen.
Zolang het nog niet zover is proberen de mensen te genieten van grote evenementen zoals Parijs-Roubaix.
Een jaar eerder was het de plaatselijk renner Charles Crupelandt gelukt z'n "eerste" binnen te halen. Ging specialist en thuisrijder Crupelandt op weg naar een zelfde indrukwekkend rijtje als Lapize?
Octave Lapize was het als eerste gelukt om de Helleklassieker drie keer op rij te winnen. Overigens een kunstje dat tot nu toe alleen nog Francesco Moser is gelukt.

In 1913 stonden er echter nog een paar kanshebbers aan de start. Faber was er daar een van en stond met een prachtige erelijst aan de start.
Tour en toen al 15 etappes (kwamen er nog 4 bij) maar ook de Ronde van Lombardije, Parijs-Tours (2x) en Parijs-Brussel.

Faber was oorspronkelijk Luxemburger maar bracht nagenoeg z'n hele leven door in Frankrijk.
Hij was overigens wel de eerste niet Fransman die de Tour wist te winnen.
Een mooie erelijst en Faber wilde daar graag de toen al hoog aangeschreven Parijs-Roubaix aan toevoegen.
Het was een zware editie met hagel, wind en veel valpartijen. Ook top favoriet Crupelandt was gevallen en een aantal keren lek. Toch zat Crupelandt in de kopgroep maar zijn wanhopige poging om het in een lange sprint te halen mislukte.
Allrounder Faber beschikte na 265 kilometer over de meeste inhoud en mocht op de hoogste trede van het podium plaats gaan nemen.

Podium 1913
1 François Faber
2 Charles Deruyter
3 Charles Crupelandt

Faber kwam zoals zo veel jonge mannen in de Eerste Wereldoorlog om het leven. De verschillende berichten over hoe Faber om het leven is gekomen zijn wat tegenstrijdig.
Wel staat vast dat de eenheid waar hij deel van uitmaakte voor twee derde is gesneuveld.
Faber kreeg postuum de Militaire Medaille. Op de militaire begraafplaats Notre-Dame de Lorette bij Ablain-Saint-Nazaire hangt in de kapel een gedenksteen ter nagedachtenis aan François Faber.

Een groot kampioen die net als zovelen door de oorlog geen kans kreeg z'n dromen verder te leven.

Foto (Bron BNF): Prachtig hoe
statig Faber hier poseert.

Mons en Pévèle

2012-01-28T16:00:00.000+01:00

3000 meter - vijf sterren

Sinds 1955 is dit een naam waar menig renner zuid Chinese knokkelkoorts van krijgt.
De strook is meermaals gewijzigd, maar de zwaarte van de huidige strook past nog steeds bij de legendarische naam.

Mons en Pévèle is een dorp op een ruim honderd meter hoge heuvel in het Pays de Pévèle.
Mijn kennis van de vaderlandse geschiedenis is niet hele top, maar volgens mij hoorde Pevelenberg in de Middeleeuwen bij de zuidelijke Nederlanden.
Ik wil er zeker geen ruzie over maken want dat is in deze regio iets te vaak gebeurd.
Vooral bekend is de slag bij Pevelenberg (1304) waar geschiedkundige het nog steeds niet eens zijn wie er nu echt gewonnen heeft.

Gelukkig wordt er nu alleen nog slag geleverd op de fiets. In de eerste jaren dat de koers Mons en Pévèle aandeed ging dat via de beklimming van Le Caouin. Een zware fors omhoog lopende kasseistrook.
De melkboer in Mons en Pévèle was het echter zat om iedere keer met boter in plaats van met melk aan te komen. Dus Le Caouin werd geasfalteerd.

Foto: Wielertoeristen aan het einde van de strook. Goed is te zien dat de strook fors oploopt. Een van de wielertoeristen is een bidon verloren. Als een prof peloton hier voorbij dendert regent het dan ook bidons.

De koers week uit naar de andere kant van de berg en via de Pas Roland werd nu het dorp beklommen. Maar ook deze route naar de top kon niet ontkomen aan de asfaltmachine.

Gelukkig liggen er in het land van Pévèle vele, vele kilometers kasseistrook tussen de landerijen.
Even onder de heuvel is er nu een Z vormige kasseistrook die een van de zwaarste is.
Slechte tot zeer slechte kasseien en daarnaast is het voor een groot deel smerig vals plat. Dit in combinatie met de wind die hier bijna altijd staat maakt het tot een loodzware strook.
De strook maakt deel uit van het parcours sinds 1978 en is sindsdien slecht één keer niet aangedaan.
Een paar keer is alleen het eerste deel gebruikt en in 2008 zijn de zeer slechte delen gerestaureerd.

De strook Mons en Pévèle zorgt er doorgaans wel voor dat er de nodige renners over boord gaan. In de koers is dan inmiddels de kaap van de 200 gepasseerd en de mannen die voor de overwinning gaan zullen er nu eens fors aan ranselen. Voor de mindere goden is dit stadium van de koers dan ook doorgaans een cursus in nederigheid.
Na de strook komt nog een stukje vals plat. Een niemendalletje voor een getrainde prof, maar in dit stadium van de koers gaat alles wegen.

Foto: Wielertoeristen op Mons en Pévèle tijdens hun totaal verregende editie van 2010.

Toch is het nog vijftig kilometer naar Roubaix met onderweg nog 13 kilometer grotendeels erg slechte stenen.

Heeft het geregend dan is dit een strook waar de duivel spreekuur houdt. Met name de laatste 1500 meter zijn dan een bijna onmogelijke opgave.
De kuilen in de zijkant van de weg zijn gevuld met plassen en je weet niet hoe diep ze zijn. Alleen zij met een heel groot hart durven nog van de rug van de weg te komen om andere in te halen. Zit je in een regen editie verder dan de 20 plaats is dit het moment dat je de koers gaat verliezen.
Tijdens de koers trekt deze strook dan ook zeer veel publiek.

De strook loopt in een Z vorm van de D917 naar de D120.

Kasseistroken Parijs Roubaix weergeven op een grotere kaart

De neutrale materiaalwagen

2012-01-27T18:00:00.000+01:00

Al jaren zijn de mensen van Mavic een begrip in het peloton. Ze verzorgen al jaren de neutrale materiaalauto's.
In koersen waar het lastig is om met de auto bij de renners te komen zetten ze zelfs motoren in met achterop een rek met wielen.
In een normale vlakke etappe in de Tour waarschijnlijk een doodsaaie baan. Met een koers als Parijs-Roubaix moeten echter ook zij vol aan de bak.
Vanuit de auto en vanaf de motor. Smullen!

Hem

2012-01-26T18:40:00.000+01:00

1400 meter - 1 ster

Over deze strook heb ik zelf al tientallen malen gefietst en iedere keer verbaas ik me over de 1 ster aanduiding.
Er mogen dan wel asfaltstrookjes langs de kanten liggen maar die zijn zo gruwelijk slecht.
Vol met gaten, kuilen en scherpe randen. Dit is de laatste echte strook maar mag niet onderschat worden.

Wie kent er niet de beelden uit 1983 van Hennie Kuiper die zenuwachtig in z'n handen staat te klappen voor een nieuwe fiets?
Een kuil op deze strook van Hem koste hem bijna een van z'n mooiste overwinningen. Bloedstollend spannend maar zou dit echt op een 1 ster strook gebeurd zijn?

Johan Museeuw zal ook niet met plezier aan Hem terugdenken. In 2004 zat hij in een kopgroep waar hij zeker niet kansloos was op een vierde overwinning. De strook van Hem maakte aan alle aspiraties een einde.

De strook mag niet onderschat worden en misschien toch eens een klacht indienen over die ene ster. Ieder die ik spreek - van toerfietser of wie hier gekoerst heeft - is het met elkaar eens dat Hem een meer dan lastige strook is!

Foto: Typisch beeld van de strook van Hem. Goed is te zien dat de kasseien op sommige plaatsen verder uit elkaar liggen dan een bandbreedte van een racefiets.

Foto: Als er plassen water liggen zijn de kuilen in de asfalt strook slecht te zien en kan je "het randje" beter mijden.

Foto: Aan het eind van de strook staat een monument (spuuglelijk) voor Hennie Kuiper. Wielertoeristen laten zich hier maar wat graag op de foto zetten.

Foto: Bij het afrijden van de strook van Hem is het echt nog maar een stukje naar de finish.

Kasseistroken weergeven op een grotere kaart

Stuart O'Grady: 2007

2012-01-25T18:40:00.000+01:00

De tragiek van de sterkste ploeg (CSC) leverde toch nog de overwinning op. Cancellara was na zijn overwinning van het jaar daarvoor huize hoog favoriet.
Ook ploegmaat Lars Michaelsen was goed op stoom en reed wederom erg sterk in "De Hel".
Lars was bezig aan z'n laatste koers en wilde nog één keer vlammen.
Nog één keer presteren voor het sterke collectief van CSC wat in die jaren een bijna sektarische club was.
Helaas viel Lars en kon hij niet meer bij de kop komen. Cancellara was in de kop weggevallen en kon het resultaat van 2006 niet evenaren.

Voor CSC een tegenvaller maar O'Grady zou alles toch nog rechtzetten.
In een zomerse editie gaat hij even buiten Cysoing aan de haal.
O'Grady beschikt over een zeer sterk eindschot, maar ging toch het risico van een sprint liever uit de weg.
In een solo van 25 kilometer stormde hij naar Roubaix. Zijn wereldtitel achtervolging (1995) kwam nu goed van pas.
Zeer sterk en met veel overtuigingskracht gaat hij over de stenen en z'n overwinning komt niet één keer in gevaar.
Met gebalde vuist rijdt hij z'n ererondje met bijna een minuut voorsprong op de achtervolgers.

Opmerkelijk in de uitslag is de achtste plaats van Enrico Franzoi. Deze Italiaanse veldrijder gaf minder dan een minuut toe op de winnaar. Jammer dat hij de daaropvolgende jaren met dat resultaat verder niks gedaan heeft.

Puike overwinning van O'Grady!

Podium 2007
1 Stuart O’Grady
2 Juan Antonio Flecha
3 Steffen Wesemann

Geen Bos van Wallers in 2012?

2012-01-25T10:38:00.000+01:00

Op dit moment verschijnt als een ware lawine het bericht dat mogelijk in de komende editie van Parijs-Roubaix er geen Bos van Wallers zal zitten.
Nu zal iedereen denken dat het niet zo'n vaart zal lopen, maar wie mijn berichten van december serieus heeft genomen weet beter.
Ik ben in december op verkenning in Het Bos van Wallers geweest. Daar trof ik een strook aan die nog nooit zo slecht heeft gelegen.
Ik schrok zelfs wel een beetje. Met een paar man kan je daar dan wel fietsen, maar een peloton wat langs dranghekken moet? Renners die stilvallen?

De natuur is de strook op dit moment werkelijk aan het overwoekeren. Ik zag door het gras en de bladeren ook een put niet en stond direct voor en achter met een platte band.

Het mooie van berichtgeving als die in de kranten van de afgelopen dagen is dat iedereen elkaar maar nakwekt.
Papagaaienpers! Sommige berichten zijn echt 1 op 1 klakkeloos overgenomen!
Dit alles zonder getuigen te zijn geweest van de daadwerkelijk status van de betreffende strook.
Makkelijke en sensationele krantvulling.
Overigens kan een Parijs-Roubaix prima zonder een Bos van Wallers. We hebben immers vaker zonder dan met gedaan.

Ik heb m'n link van het fotoalbum van de betreffende verkenning aan diverse instanties doorgestuurd alleen de traditionele wielersportpers moet nog een beetje wennen aan crowdsourcing.

Ik meen oprecht dat ik er niet heel erg wakker van lig als het bos komt te vervallen. Parijs-Roubaix heeft haar faam niet aan het Bos van Wallers te danken.
Andersom is dit wel het geval. Alleen als het Franse Staatsbosbeheer er voor kiest de natuur haar gang te laten gaan moeten we dat respecteren.
Goed nieuws voor wielertoeristen: je mag er gewoon fietsen.

Foto: Deze foto heb ik in december rond gestuurd naar instanties en media met de vraag of dit wel goed gaat komen. Niemand reageert!

Fotoalbum verkenning Bos van Wallers december 2011

Carrefour de l'Arbre

2012-01-24T20:00:00.000+01:00

2100 meter - 5 sterren

Dit is wellicht de meest cruciale strook van Parijs-Roubaix. Als het hier fout gaat heb je nauwelijks nog kans om het goed te maken. Na deze 2100 meter kasseien is het immers nog slechts 15 kilometer tot aan de finish.
De huidige vorm van Carrefour de l'Arbre zit pas sinds 1980 in de koers, maar de strook is inmiddels een legende op zich.
Dit vooral omdat op deze strook vaak de beslissing valt.
Mannen die niet zo snel in de sprint zijn proberen hier snellere medevluchters te dumpen.
Renners die de zoete smaak van een solo willen proeven wagen hier een laatste kans.

Foto: Hier in het begin van de strook. Let op het hoogteverschil van de kasseien. Ook is goed zichtbaar dat "reparatie" met andere kasseien is uitgevoerd.

Het oprijden van de strook is niet zonder risico en in deze bocht kan je een fatale fout maken. Vraag het maar aan Flecha die in 2009 hier z'n kansen verspeelde.
Het eerste deel van de strook is zeer, zeer slecht. Een aantal bochten maken het erg lastig om de juiste lijn te rijden.
Toch zal een ieder die deze strook een aantal keren goed verkend ontdekken dat ook dit deel van Carrefour prima te nemen is.
De zeer slechte sectie met de bochten is ongeveer een halve kilometer lang.
Dan volgt er een halve kilometer die nagenoeg recht is, maar er liggen geen twee kasseien netjes naast elkaar.
Grote verschillen in hoogte en stenen die ontbreken. Dit is een stuk stenen voor de allersterkste. Hier wordt het verschil gemaakt.
Wie sterk is moet hier vol gas geven. De zwakste gaan hier echt overboord. Hier kan je in 500 meter je tegenstanders volledig uitschakelen.
Je mag hier niet aarzelen. Wil je Parijs-Roubaix winnen dan moet je hier vol op het gas.
De bocht die volgt is enorm lastig. Hushovd verspeelde hier in 2009 z'n kansen door deze bocht verkeerd in te schatten.
Als je Parijs-Roubaix wilt winnen moet je deze bocht in een verkenning drie, vier waarom geen tien keer doen.
Aan de binnenkant van de bocht zitten diepe kuilen. Die probeer je te vermijden maar daardoor loop je het risico te ver naar buiten uit te komen.
Deze laatste bocht wordt in de volksmond inmiddels wel de Hushovdbocht genoemd.

Foto: Hier is goed te zien hoe het eerste zeer slechte deel overgaat in de laatste kilometer die er wat beter ligt. Goed is ook te zien dat dit een bocht is waar een foutje snel gemaakt is. Zeker als het stampvol staat met supporters en je overzicht beperkt is.

Na deze bocht is het nog één kilometer tot aan Restaurant de L'Arbre. Als je het restaurant zo zielig in het verlaten landschap ziet staan, dan vraag je je af welke optimist hier een horecagelegenheid begonnen is.
Het valt overigens niet mee om hier een afspraak te maken. Vaak dicht en rond evenementen alleen voor speciale gasten.
De kilometer tot het restaurant loopt iets op en na 250 kilometer koers doet dat extra zeer.
De kasseien liggen hier wat beter en het publiek schreeuwt je naar het einde. Vaak is het hier toch extra zwaar omdat in negen van de tien gevallen je hier wind op kop hebt.

Wie voor het eerst hier koerst denkt er bij het restaurant te zijn, maar je mag dan nog een voetbalveld tot de provinciale weg.
Nog 100 meter van die verduivelde stenen. Menig renners zal zich hier moedeloos naar het einde slepen.
Geen tijd om bij te komen want 180 meter verder is het de beurt aan de strook naar Gruson.

Carrefour de L'Arbre zorgt altijd voor schade en hier wordt ieder die misplaatst in de kopgroep zit overboord gesmeten. Als een afgedankte bidon gaan ze in de kant.

Niet ieder zal de behoefte hebben hier te gaan fietsen, maar ga er toch eens wandelen. Misschien niet de meest romantische plek om met uw lief te gaan wandelen maar wel boeiend.
In de velden staat immers nog genoeg wat aan oorlogen doet herinneren.
Wandel deze strook eens af op een dag dat er geen koers is.
Probeer vanaf de boerenhoeve - waar de renners de stenen oprijden - je eens een voorstelling te maken dat hier gekoerst wordt. Probeer je eens voor te stellen hoe je hier zelf zou fietsen.

Foto: Na het restaurant is het nog 100 meter verduivelde stenen voor je het verlossende asfalt bereikt.

Een prachtige quote over deze strook is van Michel Wuyts: "Dit is de strook waar den Duvel z'n Moortgat opentrekt!" Helaas is dat voor het massaal opgekomen publiek het signaal om iets teveel bier te drinken.
Op deze strook is het jaarlijks namelijk bom en bomvol met supporters en niet een ieder weet zich even goed te gedragen.
Daarom is al een paar jaar tijdens de koers deze strook een biervrije zone. Jammer dat een paar prutsers het voor de rest verstieren.
Neemt niet weg dat een nuchter kijk op Carrefour de L'Arbre überhaupt niet mogelijk is.
Je moet wel een sadist zijn om hier renners te laten koersen. Wie dit in een parcours opneemt had ook regisseur van horrorfilms kunnen zijn. De meeste beschaafde jongens leren hier vloeken. Hier ben je in de achtertuin van de duivel.

Kasseistroken weergeven op een grotere kaart

Leuk is om in bovenstaand kaartje streetview aan te klikken. De volledig strook is in beeld gebracht.

Op het restaurant hangt een plaquette. De strook is genoemd naar Jean Marie Leblanc maar ieder zal toch de inmiddels mythische naam gebruiken: Carrefour de L'Arbre.

Filmpje valpartij Hushovd 2009

Magnus Bäckstedt: 2004

2012-01-23T17:00:00.000+01:00

Deze editie had niet alleen een zeer geanimeerd koersverloop maar ook een aantal relevante incidenten.
Johan Museeuw kon in z'n jaar van afscheid voor een evenaring van het record van De Vlaeminck zorgen.
Maar er waren meer Vlamingen goed op dreef zoals van Petegem, Hoste, Dierckxsens en Boonen.

Van begin waren er veel uitvallen en de laatste 30 kilometer was het volle bak finale.
Hoofdrolspelers Boonen, Hoste, Mengin, Flecha, Baldato, Wesseman, van Petegem, Bäckstedt, Cancellara, Hincapie, Hammond en Hoffman.
Leif Hoste viel weg vanwege een onzorgvuldige supporter en werd letterlijk door een Vlaamse Leeuw uitgeschakeld.
Helaas is er dat jaar niet veel van geleerd en is het op een aantal stroken nog idioter geworden. De laatste twee jaar is het gelukkige strenger, maar daar heeft Hoste niets meer aan.
Een andere kanshebber Van Petegem reed lek en ondanks z'n geweldige achtervolging kwam hij niet meer bij de eerste.
Voor het oprijden van de laatste relevante strook in Hem bleef er vijf man over: Hammond, Museeuw, Bäckstedt, Cancellara en Hoffman.
Als deze vijf naar de wielerbaan zouden rijden maakte Museeuw veel kans op een record overwinning. Maar ook een Bäckstedt en Hoffman zijn na een zware koers niet traag en na 260 kilometer kan een sprint gek uitpakken.
Helaas voor Museeuw liep de lucht uit een van z'n banden en was hij genoodzaakt om samen met Van Petegem de achtervolging in te zetten.
Ze komen tot op een halve wielerbaan, maar Bäckstedt had toen de overige drie koplopers al verschalkt.
Onze landgenoot Hoffman wordt prachtig tweede voor Hammond.
De Zwitser Cancellara die vierde wordt bonkt duidelijk stevig op de deur van "De Hel" en laat zien voor dit werk gemaakt te zijn.
Museeuw en van Petegem gaan samen elkaar troostend over de finish wat wel heel erg mooie plaatjes opleverde.

Podium 2004
1 Magnus Bäckstedt
2 Tristan Hoffman
3 Roger Hammond

Film van de laatste twee kilometer en de finish op de wielerbaan:

Niet alleen Museeuw had tragische pech. In dit filmpje is te zien hoe Leif Hoste door een supporter kansloos wordt gemaakt. Supporters..............je kan er ook een paar teveel hebben!

Waarom Parijs Roubaix?

2012-01-22T14:44:00.000+01:00

Deze blog is nu een maand in de lucht en ik heb behoorlijk wat reacties gekregen. Via reacties op de blog, twitter, facebook, de mail, maar ook de schrijvende pers en de radio.
Dank daarvoor!
Ook vragen of ik ergens aandacht aan kan besteden en ik neem al jullie input graag mee.

Maar ook veel vragen - vooral van mensen die mij nog niet kennen - in de sfeer van:

"Waarom Parijs-Roubaix?"

Ja waarom Parijs-Roubaix? Dat is natuurlijk lastig om dat te rationaliseren.
Hoe je het ook wend of keert is Parijs-Roubaix een totaal andere koers dan alle andere koersen.
De oerkoers. Terug naar het verleden. Veel mannen van mijn leeftijd hebben last van sentimenten dus daar zou het vandaan kunnen komen.

Zou....

Want ik heb al sinds m'n 14e m'n hart definitief aan Parijs-Roubaix verpand. Toen ik in 1971 Roger Rosiers door het stof zag denderen is er een schakelaar omgegaan.

Toch zal ik hieronder een poging doen om een aantal aspecten te benoemen, die bij mij invloed hebben op de keuze.

Oudste klassieker
Hoewel de organisatie van Luik-Bastenaken-Luik anders doet geloven is Parijs-Roubaix echt de oudste internationale profkoers die NU nog gereden wordt. Voor het eerst georganiseerd in 1896.
De eerste edities van Luik-Bastenaken-Luik gingen over een duidelijk ander parcours en deze wedstrijden waren niet voor profs. Vanaf de eerste editie van Parijs-Roubaix ging het om een internationale koers voor professionele wielrenners.

Aantal edities
In dit jaar (2012) is Parijs-Roubaix maar liefst toe aan haar 110 editie. Het aantal edities bepaald toch in hoge mate de rijkheid aan historie van de klassieker.
Hoe graag zou ik al die edities als een film kunnen aanschouwen. Deze blog is een bescheiden eerbetoon aan al die 110 edities.

Kasseistroken
In geen enkel ander parcours zitten zoveel slechte wegen die alles, maar dan ook alles vragen van renner, materiaal en mecanicien.
Er is geen ruimte voor foutjes en verkeerde keuzes. Parijs-Roubaix is een koers voor perfectionisten iets waar ik zelf ook wel een beetje last van heb.

Materiaal
Daar op aansluitend is natuurlijk het materiaal bij deze koers op een heel andere manier belangrijk dan normaal. Renners en mecaniciens halen de malste dingen uit om comfortabel en zonder pech over de stroken te geraken.
Ik ben verre van een hardware-fetisjist. Integendeel en ik hou het zelf doorgaans bij vrij klassieke fietsen.
Wat als we Tom Boonen op de fiets (Gios) zetten waar De Vlaeminck in 1977 z'n "vierde" mee won?
Is hij dan kansloos? Sponsor technisch niet haalbaar maar wel een prikkelende gedachten......

Parcours
Net als andere klassiekers heeft het parcours van Parijs-Roubaix zich geëvolueerd. In dit geval is het parcours wat naar het oosten opgeschoven om de oprukkende asfaltmachines te ontlopen.
Wat uniek is ten opzichte van iedere andere klassieker is de "bewaking" van het parcours.
Er is zelfs een serieuze vereniging voor opgericht: Les Amis de Paris-Roubaix.
De vereniging draagt er zorg voor dat de kasseistroken in goede (lees: eigenlijke slechte) staat blijven. Daarnaast doet de vereniging aan promotie om de koers positief op de kaart te zetten en zo voldoende draagvlak te krijgen bij de bevolking. Die vereniging is het HELE jaar met deze koers bezig. Zo gek is zo'n blog nog niet!

Individuele sport
Wielrennen is natuurlijk al jaren geen individuele sport meer. Een van de grondleggers van de moderne ploegtactiek was Fausto Coppi. Vanaf de tweede wereldoorlog is het heel normaal dat een ploeg opgebouwd wordt rond één of twee kopmannen.
Hoewel in Parijs-Roubaix de kopmannen zeker voordeel van helpers kunnen hebben, is er geen koers waar de individuele prestatie zo'n invloed heeft op het eindresultaat.

Erelijst
Hooguit de erelijst van Milaan-San Remo komt in de buurt van die van Parijs-Roubaix. Natuurlijk kent de erelijst van Parijs-Roubaix ook een aantal kleinere namen, maar wie zich er in verdiept zal zien dat dit ook geen toevalligheden zijn.
Voor velen was Vansummeren vorig jaar een toevallige winnaar. Kijk eens naar de prestaties van Johan in 2008 en 2009! En in de kassei-etappe in de Tour van 2010.
Mooi aan de erelijst van Parijs-Roubaix vind ik de mix tussen kampioenen en de echte specialisten.
Toch zou het mooi zijn als er weer eens een Tour winnaar zich in "De Hel" kwam laten zien. Hinault is nu de laatste Tour winnaar die ook Parijs-Roubaix heeft gewonnen.

Openlucht museum
Alleen de Ronde van Vlaanderen kan hier mee wedijveren. Nergens is er langs het parcours zoveel zichtbaar dat hier één keer per jaar een grote koers is.
Van de reuzefietsen bij het uitrijden van Haveluy, het infobord bij het inrijden van het Bos van Wallers, het monument van Kuiper en in Roubaix hebben ze er helemaal een circus van gemaakt.
Cafe Au Pave is een waar museum en de douches, de plaquettes in de laatste strook, de superkassei en de wielerbaan zijn natuurlijk "must haves" om een keer te bezoeken.

De bijnamen
Geen koers heeft zoveel bijnamen gekregen. In eerste instantie "Le Pascale" omdat de koers op Pasen of in de dagen eromheen werd georganiseerd. "La Reine" of koningin der klassiekers, de Hel van het Noorden, de Helleklassieker en Kasseiklassieker. Een fascinerend verschijnsel. Probeer eens in één woord Parijs-Roubaix een label te geven. De ideale bijnaam voor deze koers zal dan ook altijd een zoektocht blijven.

Fotogeniek
Zowel regen en stof zorgen op een dergelijk parcours voor geweldige plaatjes en ik ben nu eenmaal een plaatjes mens. Ik zou er ook heel wat voor over hebben om een keer achterop de motor met een paar camera's mee te mogen.
Liever nog twee keer: een keer met stof en een keer met blubber.

Oorlogsverleden
De streek waar Parijs-Roubaix doorheen trekt is er een van veel veldslagen. Vooral het deel van Valenciennes tot aan de finish. Natuurlijk de meest gruwelijk periode in deze streek was de Eerste Wereldoorlog waar de koers een van haar bijnamen aan te danken heeft.
Ook de Tweede Wereldoorlog heeft er zijn sporen achtergelaten.
Maar voor de twee wereldbranden was het hier om de zoveel jaren wel een keer raak. Het kan niet anders dat dat invloed heeft de atmosfeer die in deze streek hangt.
Nergens is het slagveld ook zo'n metafoor als hier in Le Nord.

Schoonste koers
Vergelijk de erelijst van Luik-Bastenaken-Luik met die van Parijs-Roubaix en streep de doping zondaars eruit. Ik heb het niet bedacht het is gewoon een feit. Koersen waar veel geklommen moet worden zijn minder schoon!

Zelf fietsen
Op kasseien rijden gaat me redelijk goed af. Ik dwing mezelf in een trance en dat bereik ik met geen een andere activering. Een soort van superfocus dat me echt het gevoel geeft los te komen van de wereld.
Maar zelfs als ik straks te oud ben om zelf nog te fietsen zal ik deze koers op de voet blijven volgen.

Het zijn wat quasi wetenschappelijk beschouwingen om een gevoel te geven waarom voor mij dit de mooiste koers is. Veel zaken zijn feiten maar het is toch vooral het oergevoel dat deze koers mijn hart heeft doen stelen.

Foto: Om het oergevoel te versterken duik ik
ook wel eens op een retrofiets "De Hel" in.

Testrit januari

2012-01-21T22:52:00.001+01:00

Fietsmaatje Ferry loopt al een paar jaar er tegen aan te hikken om een keer in "De Hel" te fietsen.
Ingmar - waar ik veel mee fiets - wilde z'n filmcamera wat verder testen. Deze wil hij de komende toereditie in gaan zetten.
Tot slot wilde ik een paar routes verkennen, om het komende jaar met vriendjes geslaagde uitjes te houden.
Vandaag die drie dingen maar eens gecombineerde dag.
Finale vanaf Pont Thibaut tot de wielerbaan gereden.
Ongelooflijke veel wind. Vooral laatste stuk Carrefour de L'Arbre was door de wind bijna geen doen.
Sommige stroken lagen er redelijk bij maar een paar was het een glibber en glijpartij.

Geslaagde dag en hier een sfeerimpressie:

Fotoalbum Le Nord Januari 2010

Nooit gewonnen

2012-01-21T20:00:00.004+01:00

Van sommige renners verwachte je dat ze een keer toeslaan in "De Hel" en op de een of andere manier wil het niet lukken.
De lijst is verre van compleet maar toch eens een aantal opvallende namen:

Edouard Wattelier was er in de beginjaren van de koers een aantal keren zeer dicht bij. Een vijfde plaats, tweemaal vierde, een keer derde en een keer tweede. Voor toen een zeer indrukwekkend rijtje uitslagen. Een echte overwinning zat er helaas niet in.

Raymond Poulidor had natuurlijk z'n bijnaam al tegen. Met de "eeuwige tweede" wilde het ook in Roubaix niet lukken. Zes keer bij de eerste tien en elf keer bij de eerste vijfentwintig! Dan kan je echt wel een stukje op de stenen trappen.

Jacques Anquetil heeft qua klassiekers een vrij magere erelijst en wilde wat graag de Noord Franse koers op z'n naam zetten. In al z'n pogingen kwam hij niet verder dan een 8e plaats.

Freddy Maertens heeft maar een paar keer deelgenomen aan Parijs-Roubaix maar kwam wel met uitstekende rapportcijfers terug: 5e, 7e, 6e, 3e en 4e. Me dunkt! Maar geen overwinning zelfs niet na een contractuele en schriftelijke combine met De Vlaeminck.

Adrie van der Poel mag je met z'n cross ervaring hier ook verwachten. Maar liefst dertien keer staat van der Poel in de uitslag maar zelfs een podiumplaats zat er voor dit trainingsbeest niet in.

Tristan Hoffman had iedereen het gegund. Altijd sterk en alert in het Franse Noorden. In 2004 in zijn laatste deelname een prachtige tweede plek.
In 2005 gingen z'n kansen verloren door een zware val in het begin van het seizoen. Deze val zorgde voor een versnelde wissel van de racefiets naar de ploegleidersauto.

Renners die dit jaar nog actief zijn en eigenlijk een keer "moeten scoren" zijn natuurlijk Felcha, Hoste, Hushovd, Pozzato, Leukemans en Hincapie.

Foto: Tristan Hoffman in z'n nieuwe rol tijdens
de verkenning van het parcours in 2011.

Francesco Moser: 1979

2012-01-20T16:44:00.000+01:00

Een jaar eerder had Moser z'n eerste overwinning in Parijs-Roubaix behaalt. Toen met enige dank aan ploegmaat De Vlaeminck.
In 1979 waren Moser en De Vlaeminck geen ploegmaten meer en Moser wilde niks liever dan de stenenkoers nu helemaal zelf winnen.
Net als in 1978 had ook nu De Vlaeminck weer Milaan-San Remo gewonnen. Een koers waar Moser als Italiaan maar op z'n honger bleef zitten.
Hoewel Moser Gent-Wevelgem had gewonnen moest er een dikke vis binnen worden gehaald en welke vis is nu dikker dan een overwinning op het velodroom.

In de finale ontstaat er een kopgroep met Moser, De Vlaeminck, De Meijer en Kuiper.
In hun carrières samen goed voor negen overwinningen in deze koers.
Een kopgroep om van te dromen, maar de boel blijft niet lang samen.
De laatste drie vallen alle weg door lekke banden en Moser lijkt de overwinning in de schoot geworpen te krijgen.
Niet helemaal want ook Moser voelt de lucht uit een van z'n banden lopen in deze zeer stoffige editie.
Moser heeft mazzel dat de mecanicien niet ver is en zit razendsnel op een nieuwe fiets.

In zijn bekende hoekige maar zeer krachtige stijl maalt hij naar de laatste bevrijdende kilometer.
In de achtervolging zijn De Vlaeminck, Kuiper en een opmerkelijk sterk koersende Zoetemelk samen gekomen.
De drie komen te laat en zullen moeten spurten voor de overige twee podiumplaatsen.
Prachtige prestatie van de beide Nederlanders.

De Vlaeminck stond bij deze editie voor de zesde keer onafgebroken op het podium.

Podium 1979
1 Francesco Moser
2 Roger De Vlaeminck
3 Hennie Kuiper

Pont Thibaut

2012-01-19T20:45:00.000+01:00

1400 meter - 3 sterren

Van hier is het nog 35 kilometer tot de finish met in totaal nog 11 kilometer kasseien. De strook van Pont Thibaut heeft "maar" 3 sterren maar dat komt vooral door de lengte.
Als de strook langer was geweest was het zeker een kandidaat geweest voor vier sterren.
De strook bevat immers een paar erg lastig bochten. Vooral de rechts links combinatie in het tweede deel is erg lastig. Renners vallen hier of je bent ineens helemaal je tempo kwijt.
Het laatste deel is erg slecht. De grootste kuilen zijn recent gedicht maar de strook mag nog steeds niet onderschat worden.
Als je in een van de bochten stilvalt kom je in het laatste deel nauwelijks nog op gang.
In de koers wacht hier niemand op elkaar want de rook van Roubaix is al zichtbaar.

De strook maakt sinds 1978 deel uit van Parijs-Roubaix.
In 2011 plaatste Fabian Cancellara op deze strook een schitterende aanval. Bijzonder hoe hij op de pedalen ging staan om maximale snelheid te krijgen.
Toch ging een stuurmanskunstenaar als Cancellara opmerkelijk voorzichtig door de bochten. Bewijs van parcourskennis en inzicht. Daarnaast is Fabian natuurlijk iemand die weer snel op tempo komt en deze strook is als het waren op maat voor hem gemaakt.

Drie sterren maar toch regelmatig een breekpunt in de koers. Als het geregend heeft is met name het tweede deel één grote modderpoel. De plassen zijn in deze strook diep en het is zeer onverstandig om hier door de plassen te rijden.

De strook loopt van Pont Thibaut naar Ennevelin en heeft in het dagelijks leven nauwelijks een andere functie dan een boerenweg.

Kasseistroken weergeven op een grotere kaart

Hart van Holland (krant)

2012-01-19T17:45:00.000+01:00

Hart van Holland is een wekelijkse regionale krant. Een regio met veel fietsers en fietsliefhebbers.
Juist dan leuk als deze blog dan onder de aandacht komt.

Hugo Camps & Roger De Vlaeminck

2012-01-18T21:23:00.000+01:00

Roger De Vlaeminck heeft altijd het hart op z'n tong gehad. Zelf weet ik dat wel te waarderen waarbij ik niet zeg dat ik het altijd met hem eens ben.
De laatste jaren laat hij zich helaas iets teveel verleiden tot uitspraken die de pers graag hoort. Een soort tegengeluid ten opzichte van het moderne wielrennen.
Natuurlijk heeft Roger niet helemaal ongelijk, maar de tijden veranderen nu eenmaal. Ik mis alle kampioenen rijden alles ook. Maar het is nu eenmaal zoals het is!

Daarom moet hij zich ook niet iedere (zo nu en dan is prima) keer laten verleiden door ranzige journalisten.
Een typische Belgisch journalistiek truukje wat in het veldrijden ook z'n weerslag vind.
Stemmingmakerij! Het zorgt ook - met name in het cyclocross - voor een sfeertje wat teveel op voetbal lijkt. Onwenselijk!

Roger zou verstandiger moeten zijn, maar ook interviewers - zeker als het echte vakmensen zijn - zouden verstandiger moeten zijn.
Kijk eens welk een mooi interview er dan kan ontstaan. Roger zegt niks anders dan 10 jaar eerder, dan 5 jaar later of 15 jaar later.
Hugo Camps creëert een sfeer waarin Roger zich volledig op z'n gemak voelt en Roger laat meer van zich zien dan in welk ander interview dan ook.

Natuurlijk gaat het over Parijs-Roubaix, maar ook over wereldtitels, over Merckx, over verdriet en dus Monsere, veldrijden, De Ronde en vooral over koers!

Nu na jaren nog prachtig om te zien en een voorbeeld hoe je in een interview meer uit een (ex)sporter weet te halen!

Wat zou ik graag voor deze blog zo'n interview eens overdoen!

Frédéric Guesdon: 1997

2012-01-18T15:45:00.000+01:00

Toen Guesdon in 1997 een omvangrijke kopgroep op de wielerbaan verraste door een extra lange sprint, was dat voor veel toeschouwers een verrassing.
Niet voor ploegleider Madiot (zelf twee keer winnaar) die Guesdon op z'n hart had gedrukt dat hij na een dergelijk koers beslist niet kansloos in een sprint zou zijn.
Madiot wist als geen ander dat na 260 kilometer (waarvan 50 kasseien) bij de meeste sprinters de benen er behoorlijk zijn afgedraaid.
1997 was een zeer opmerkelijke editie en echt een beslissing is er nooit gevallen. Er ontstonden in de finale wel kopgroepje maar niet één groep slaagde erin echt ver weg te rijden.
Bloedstollend was wel het moment dat Tchmil en Moncasssin pas bij het oprijden van de wielerbaan werden teruggepakt.
Daardoor draaide deze editie bijna uit op een uitgedunde massaspurt. Bijna 30 renners binnen een halve minuut over de streep.

Toch bleek maar weer dat Parijs-Roubaix vooral om de individuele kwaliteiten gaat. Sommige ploegen hadden veel renners vooraan maar konden geen vuist maken.
Voor Lotto zal de appel het zuurst geweest zijn. Drie man in de kopgroep van acht en de bloemen laten lopen.

Overigens heeft Guesdon in "De Hel" een zeer indrukwekkende staat van dienst:
16 keer aan de start (klopt 2002?) , 1 keer winnaar, 10 keer bij de eerste twintig.
Met een overwinning in Parijs-Tours maakte Guesdon z'n erelijst betreft Franse klassiekers compleet.

Ook prijkt de Tro Bro Leon op de erelijst van Guesdon. In Nederland een totaal onbekende koers. Dit omdat de koers vaak gereden wordt in het weekend van de Amstel Gold Race.
Kasseispecialisten gaan dan echter in Bretagne nog even een robbetje met elkaar vechten. Zeer slechte wegen die eerder lijken op de strade bianche van L'Eroica dan op de Noord Franse kasseien. Toch zien we hier in Bretange veel dezelfde namen als in Le Nord.

Ondanks z'n 40 jarige leeftijd heeft Guesdon er nog geen genoeg van en wil hij nog één keer een keer vlammen in zijn koers. In zijn Parijs-Roubaix. In zijn koers! Als laatste koers en wat een mooi afscheid om dat in zo'n koers te doen.
8 april 2012 staat in de agenda van Frédéric dan ook al maanden dik omcirkelt. Maximaal gesteund door Madiot die weet hoe het is om aan het eind van je carrière bij het grof vuil gezet te worden.
Nog één keer door "De Hel" trekken als een afscheid aan de fans, een afscheid aan de kasseien en een afscheid aan een kleine 20 jaar hard labeur.

Helaas kwam Guesdon afgelopen week in de Tour Down Under zeer zwaar ten val. De kans is groot dat dit het einde van z'n carrière betekend. Frédéric heeft z'n heup gebroken en dat betekend doorgaans een operatie en een vrij lange revalidatie periode.

Triest want Guesdon is al 17 jaar niet weg te denken in deze koers. Als hij de komende editie aan de finish had weten te komen was hij mede recordhouder geworden. Dit samen met Servais Knaven en Raymond Impanis die beide 16 keer de finish wisten te halen.
Hopelijk komt het goed, maar de berichten op dit moment (18 januari 2012) zijn niet goed.

Van hier: Sterkte Frédéric en hopelijk krijg je je afscheid wat je verdient!

Om de moed erin te houden genieten we nog even van z'n overwinning in 1997:

Podium 1997
1 Frédéric Guesdon
2 Jo Planckaert
3 Johan Museeuw

Gaston Rebry: 1931, 1934 en 1935

2012-01-17T20:13:00.000+01:00

Rebry was niet de eerste coureur die Parijs-Roubaix drie keer wist te winnen.
Octave Lapize was hem voorgegaan en had zelfs als eerste drie op een rij gescoord.
Toch viel aan Rebry de beurt om als eerste de mooie eretitel Monsieur Paris-Roubaix te mogen dragen.
In dit geval spreken we immers niet van zomaar over een bijnaam maar van een eretitel.
Overigens had Gaston nog wel wat bijnamen zoals de Bulldog en de Locomotief.
Die bijnamen waren niet zomaar uit de lucht komen vallen.
Rebry was een matige sprinter en moest het dus hebben van de ontsnapping. Voor Gaston geen probleem en z'n hele carrière was hij veroordeeld om te soleren.
Het heeft hem een aantal indrukwekkende overwinningen opgeleverd. De drie in Parijs-Roubaix spreken natuurlijk enorm tot de verbeelding.
Het is Merckx niet gelukt om aan meer te komen. Ook een super specialist als Moser is niet voorbij de drie weten te komen.
In 1934 scoorde Rebry een prachtige dubbel door zowel De Ronde Van Vlaanderen als Parijs-Roubaix te winnen.
Gaston had een ondeugende stoere kop en zat vrij gedrongen op de fiets. Hij straalde power uit en als hij de pedalen ging ranselen dan liet hij de tegenstanders flink in de sturen bijten.
Drie keer kwam Rebry solo aan hoewel het verschil in 34 slechts een paar seconden was.
De overwinning van 1934 werd enigszins ontsiert omdat de oorspronkelijke winnaar een ilegale fietswissel had uitgevoerd.
In 1935 reed Rebry het ongelooflijke gemiddelde van 37,363km pu. Aardig is om het gemiddelde van tempobeul Andrei Tchmil in 1994 eens tegen aan te houden: 36.160
In 1936 zat Gaston er weer erg dicht bij met een derde plaats. Z'n matig sprint zorgde ervoor dat de teller op drie bleef staan.

De top drie van de drie edities die Rebry wist te winnen:

Podium 1931
1 Gaston Rebry
2 Charles Pelissier
3 Emile Decroix

Podium 1934
1 Gaston Rebry
2 Jean Wauters
3 Frans Bonduel

Podium 1935
1 Gaston Rebry
2 André Leducq
3 Jean Aerts

Toen Rebry in 1939 deelnam aan z'n laatste Parijs-Roubaix had hij drie records waardoor de titel "Monsieur Paris Roubaix" geheel terecht was.
- meeste overwinningen: 3 stuks (samen met Lapize)
- meest aantal deelnames 14 stuks
- snelste editie 1935 met 37,363km pu

Rebry was niet alleen een kerel die hard kon fietsen. Na z'n carrière wist hij als zakenman een aardig bestaan op te bouwen.
Helaas heeft hij daar niet lang van mogen genieten en op 48 jarige leeftijd stierf hij in Wevelgem.

Foto: Met drie jaartallen achter z'n naam is Rebry een deftige verschijning in de douches van het velodroom.

Nummer 27

2012-01-17T15:16:00.000+01:00

Natuurlijk moeten er dit jaar eerst nog de edities voor Profs, Junioren en Espoirs gereden worden. Toch zijn heel wat wielertoeristen al blij dat hun inschrijving voor 2012 in orde is.

Zelf start ik met nummer 27 en daar gaat mijn neusje wel een beetje van krullen.
Het is het nummer waar Roger de Vlaeminck in 1977 z'n vierde overwinning in Roubaix mee binnenhaalde.
Voor mij een heel bijzondere koers maar daar kom ik later dit jaar nog op terug.

In 1971 toen ik Roger Rogiers door het stof zag denderen werd ik verliefd op deze Parijs-Rouabix. Toen De Vlaeminck in 75 Merckx erop legde was het een soort van verloving die ik met deze koers kreeg.
In 1977 werd het eeuwige liefde en tot de dood ons scheidt.

De komende toereditie wordt mijn vierde deelname en om dat te vieren heb ik mezelf op een Gios Torino Super Record Paris-Roubaix 77 getrakteerd.
Wat leuk als je daar dan een kaderplaatje met nummer 27 aan kan hangen.
Heeft niks met bijgeloof (dat ik 27 heb is ook geen toeval) te maken maar is gewoon leuk. Strikt genomen gaat het ook nergens over maar ik vind het gewoon leuk.

Zie je 10 juni iemand op op een blauwe Gios Super Record met kaderplaatje 27? Wel even zwaaien!

De Profs en Junioren zijn 8 april aan de beurt en de Espoirs (U23) komen 27 mei in actie.

Bijnamen

2012-01-16T18:06:00.000+01:00

Is het je wel eens opgevallen dat het juist de winnaars van Parijs-Roubaix zijn die aansprekende bijnamen hebben gekregen?
Het zal verre van compleet zijn maar hier een leuk begin. Via reacties (of Facebook pagina) hoor ik graag als er aanvullingen zijn.
Ook leuk om te horen welke bijnamen jullie het mooiste vinden.

Hippolyte Aucouturier - De Verschrikkelijke
Tom Boonen - Tornado Tom
Fabian Cancellara - Spartacus, Platwalser
Fausto Coppi - Il Campionissimo
Charles Crupelandt - De Stier van het Noorden
François Faber - De reus van Colombes
Bernard Hinault - Le Blaireau (de das)
Sean Kelly - King Kelly
Rik Van Looy - de Keizer van Herentals, Rik II
Eddy Merckx - De Kannibaal
Johan Museeuw - de Leeuw van Vlaanderen
Francesco Moser - Checco
Henri Pélissier - Man van IJzer (Fil de Fer)
Peter Van Petegem - De Zwarte van Brakel, De Peet
Peter Post - De Lange
Jan Raas - "Amstel Gold" Raas
Gaston Rebry - Monsieur Paris-Roubaix, De bulldog
Rik Van Steenbergen - Grote Rik, Rik I
O'Grady Stuart - Stuey
Andrea Tafi - Il Gladiatore, Il Locomotiva
Roger De Vlaeminck - Monsieur Paris-Roubaix, Le Gitan

Foto: Hoe mooi sommige bijnamen ook zijn............in officiële publicaties worden toch de echte namen gebruikt. Op de foto de erelijst boven de bar van Cafe Au Pavé op het complex van het velodroom van Roubaix.

Henri Pélissier: 1919 en 1921

2012-01-15T17:25:00.000+01:00

Waarschijnlijk een van de kleurrijkste coureurs die er ooit is geweest. Geen makkelijke jongen voor zichzelf en zeker niet voor z'n omgeving.
We hebben nog wel eens de neiging om topsporters ook op persoonlijk vlak te idealiseren.
Maar topsporters zijn in de regel egoïstisch, meedogenloos, rücksichtslos en eerzuchtig.
Als topsporter moet je ook bijna maniakaal zijn. Zeker in de wielersport waar je veel en hard moet trainen. Waar je veel van huis bent en veel onder extreme (hitte, kou, wind, nat, slechte wegen) omstandigheden aan het sporten bent.

De moderne top wielrenners lijken vaak van die aardige jongens, maar beschikken nog steeds over de eigenschappen van de topsporters van weleer.
Alleen door een stuk mediatraining hebben ze geleerd wanneer ze bepaalde dingen beter niet kunnen zeggen.

In de tijd van Henri Pélissier bestond er nog geen mediatraining. Henri Pélissier (niet te verwarren met z'n broers Francis en Charles) presteerde het dan ook met iedereen wel een keer ruzie te krijgen.
Hij floepte alles eruit wat op z'n tong kwam en dat leverde wel eens ruzie op.
Met collega's, sponsors, organisatoren, media, z'n vrouw en z'n tweede vrouw.
Hoewel de laatste ruzie hem noodlottig werd trok Henri zich overal niks maar dan ook niks van aan.

Z'n leven - met name z'n wielercarrière - werd letterlijk verscheurd door de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) en dat zal Henri ook geen goed hebben gedaan.
Hij verloor in de oorlog sowieso een aantal (Lapize, Faber) collega coureurs wat je als mens toch zal doen nadenken.
Pélissier was hard en bot naar anderen maar vooral hard voor zichzelf. Voor iemand die z'n carrière deels verloren zag gaan in oorlogsjaren heeft hij een zeer imposante erelijst bij elkaar gefietst.

De Tour de France is natuurlijk z'n grootste overwinning. Maar Henri deed het ook erg goed in eendagskoersen. In Italië haalde hij het zowel in Milaan-San Remo als in de Ronde van Lombardije (3x!).
Dat laatste leverde hem ook een mooie bijnaam in Italië op: De Koning van de Lombardije.
Hij won ook alle drie de grote Franse klassiekers: Parijs-Tours, Bordeaux-Parijs en Parijs Roubaix.

Z'n eerste overwinning in Parijs-Roubaix was in 1919. De renners trokken voor het eerst na de oorlog door een totaal verwoest gebied richting Roubaix.
Aan dit jaar heeft de koers ook haar naam te danken. L'Enfer schreven de kranten. Tijdens de oorlog was de pers maar mondjesmaat in het frontgebied aanwezig geweest.
De gruwelijkheden in de loopgraven werden voor het gewone volk zo veel mogelijk weggehouden.
Er was immers steeds minder belangstelling om naar het front te gaan.

Toen in 1919 de karavaan van Parijs-Roubaix door dit hopeloze, trieste en totaal verwoeste landschap trok werd voor het grote publiek heel concreet wat er vier jaar lang gebeurd was.
De renners fietsen van ruïne naar bomkrater. Iedere ruïne stond symbool voor een verwoest gezin. Iedere loopgraaf voor de dood van honderden soldaten.

Henri had de bijnaam Fil de Fer en was inderdaad van ijzer. Natuurlijk zal het aanzicht van de oorlogswonden ook hem wat gedaan zal hebben. Toch was Pélissier na vier jaar inactiviteit gebrand om deze Parijs-Roubaix te winnen. Hij moest en zou deze eerste editie na de oorlog winnen.
De gedrevenheid van Henri is zo groot dat als ze voor een stilstaand trein moeten wachten hij met de fiets op de nek door de trein naar de andere kant loopt. Het typeert z'n rebelse karakter maar ook z'n gedrevenheid om een koers te winnen.
Maar net iets meer dan 20 coureurs halen de finisch. Niet gek want de meeste hebben de laatste jaren nauwelijks getraind.
Voor Henri was de feestvreugde overigens snel over want na z'n winst moet hij nog een paar maanden terug naar het leger.

Podium 1919
1 Henri Pelissier
2 Philippe Thys
3 Honoré Barthélémy

In 1921 wist Henri Pélissier nog een keer de Helleklassieker te winnen en ook toen was het landschap nog steeds bezaait met puinhopen van de oorlog.
Z'n broer Francis werd tweede en in de familie werden er geen cadeaus uitgedeeld. Henri was te eergierig en wilde gewoon alles zelf winnen.

Podium 1921
1 Henri Pelissier
2 Francis Pelissier
3 Léon Scieur

Charles was de derde fietsende broer en wist ook twee keer op het podium van Parijs-Roubaix te komen: 1927 (3e) en 1931 (2e).

Foto (bron BNF): Over de oorlogsjaren van
Henri Pélissier is niet veel te vinden.

Na z'n loopbaan als coureur is het leven van Henri eigenlijk één groot drama geworden. Z'n vrouw pleegt zelfmoord en een paar jaar later wordt hij met het zelfde wapen door z'n nieuwe lief vermoord.
Een triest einde van één van de grootste kampioenen die Frankrijk heeft voortgebracht.

Het Bos als wielertoerist

2012-01-14T22:00:00.000+01:00

Hieronder een ingekort verslag wat ik maakte de dag na de 2010 editie voor toerfietsers. Leef mee hoe het Bos door een wielertoerist wordt ondergaan:

Een van de meest mythische plekken voor de wielersport. Het Bos van Wallers Arenberg, de loopgraaf van Arenberg, La Drève des Boules d'Hérin, Trouée d'Arenberg maar wellicht zijn er nog meer namen voor.
Welke naam je ook gebruikt. Als je begrijpt waar het over gaat spreek je hem met respect uit.
Zo’n strook behandel je met respect. Natuurlijk heeft deze strook nooit op een directe manier invloed op het koersresultaat gehad. Daar zit ze te vroeg voor in de koers.
Maar wel indirect, want je wordt compleet gesloopt. Niet een beetje, maar compleet. Het Bos van Wallers bevat ook geen gewone kasseien maar een soort afdankertjes.
Geen mooi rechthoekig geklopte stenen maar een bij elkaar geraapt zooitje stenen, die als je het zo ziet door straal bezopen stratenmakers zijn neergekwakt.

Sinds 1968 maakt deze strook deel uit van Parijs-Roubaix. Het parcours is toen een stuk naar het oosten geschoven om toch aan voldoende kasseistroken te komen.
Sommige zullen het Bos van Wallers een weg uit de prehistorie vinden maar strikt genomen is het één van de mijlpalen van de moderne Parijs-Roubaix.

De passage van het Bos van Wallers was er dit jaar niet zomaar een. Vlak voor we de controlepost in Arenberg bereikte was Pluvius bezig al het overtollige water over boord te smijten.
Onweer in combinatie met een zondvloed aan regen. Wind tegen en spek maar dan ook spek gladde kasseien.
Nagenoeg alle fietsers bleven bij het mijngebouw staan schuilen. Overigens niet slim want hoe langer er water op kasseien valt hoe slechter ze erbij gaan liggen.
M’n fietsmaatjes en ik besloten echter een stempel te halen en direct door te gaan.
Apocalyptisch is het woord wat het meest in de buurt komt.
Hans en Serge waren direct doorgereden en Ingmar en ik hadden wat later een stempel.
Heel dreigend riepen we nog door het oude mijngebouw: "wij gaan hoor".
Tientallen fietsers keken me aan als krijgsgevangen die geen uitweg meer zagen. Besmeurde gezichten met inmiddels forse tekenen van afzien met een grote A.

Ik maakte nog een foto en pakte m’n Coppi die geen mooier pavé debuut had kunnen maken dat dit. Zelfs sterven moet je in schoonheid doen en ik was on a mission.
Er viel zoveel regen dat het zeer deed aan je armen en gezicht.
Ik bedacht dat de pijn snel niet op zou vallen. Zodra we op de stenen zijn voel ik de regen niet meer bedacht ik nog.
Bij het oprijden van het bos genoten we van wat ijzersterke supporters. Onder druipende paraplus stonden een paar mensen te wachten op hun fietsers.
Teleurgesteld dat die maar wegbleven kozen ze ervoor om dan maar ons hartstochtelijk aan te moedigen.

Pluvius was in een supervorm. De opspattende modder op m’n benen was kansloos. Want van boven kwam er meer water. Nog meer water.
De kasseien in het Bos van Wallers worden alleen met een paar koersdagen per jaar met auto’s bereden dus het gras heeft er zijn intrek genomen.
Gras op kasseien...........glad, gladder, gladst en daarna heb je nog het Bos van Wallers in de regen.
Concentratie, kracht en stuurmanskunst en de absolute wil om dit te doen zijn de ingrediënten om deze afschuwelijke 2400 meter onder je door te schuiven.
Sommige zullen nu hun wenkbrauwen fronzen. Maar hoe komt het dan dat bijna ieder voor het asfaltpaadje koos?
Eigenlijk staat er bij het oprijden van Wallers een groot virtueel bord: Mannen links, jongens rechts.
Deze strook is de absolute belichaming van dit begrip.
Toch moet ik toegeven dat ik meermaals verlekkerd naar het asfaltstrookje heb gekeken. Als een roker die net zes weken is gestopt en door z’n eeuwige liefde aan de kant is gezet.
Het pakje sigaretten ligt aan de andere kant van de tafel. Je hoeft alleen je hand maar uit te steken.
Nergens is verleiding zo dichtbij maar nergens geeft het negeren van de verleiding zo’n voldoening.
Vijf minuten de duivel van je nek houden. Ik keek op m’n horloge bij het op en afrijden en had slechts vijf minuten nodig.
Beukende regen. Wind tegen en spekglad. Ook vijf minuten van euforie. Het gevoel dit te kunnen en dit te ervaren.
Aan het eind van de strook stond m’n lief en ik was nog nooit zo blij haar te zien, maar ze heeft nog nooit zo weinig aan me gehad.
In vijf minuten naar de kloten. Snot langs je mond, je kont beurs, je handen verkrampt.
Maar eigenlijk.......eigenlijk...............m’n mooiste fietsmoment.
"De Hel" onder duivels omstandigheden................ik kan ook van minder dromen.

Foto's:"Yellowcube" Roeland

Blog op Omroep Zuidplas

2012-01-14T16:44:00.000+01:00

Vanmorgen een mini-interview gedaan bij Omroep Zuidplas. Wie het gemist heeft:

Geluidsfragment (10:44) op Omroep Zuidplas

Foto: Uiteraard komt ook het Bos van Wallers in het interview aan bod.

Tom Boonen: 2005, 2008 en 2009

2012-01-13T17:27:00.000+01:00

Direct bij z'n eerste deelname aan Parijs-Roubaix stond Tom op het podium. Een prachtige prestatie van een gedreven knaap.
Inmiddels heeft Tom tienmaal deelgenomen aan "La Reine" en dat heeft een indrukwekkend rijtje opgeleverd.
Drie overwinningen, een keer tweede en een keer derde. Van de tien keer maar liefst acht keer bij de eerste 10.
Tom Boonen is op dit moment ook de enige renner die bij de komende editie van 2012 het record van Roger de Vlaeminck kan evenaren.

Hoewel ik het Tom als mens en sportman gun hoop ik niet dat dat gebeurd. Misschien journalistiek niet afhankelijk maar dat is een blog ook niet. Ik heb mijn voorkeuren en ik vind De Vlaeminck z'n totale erelijst beter passen bij een titel als "Monsieur Paris-Roubaix" dan die van Tom.
Ik ben er ook van overtuigd dat als De Vlaeminck dezelfde tegenstand had gehad als Tom hij wel zes keer had gewonnen.

Ik mag dat zeggen maar het is wel eens jammer dat Roger dat ook iets te vaak doet.
Ik snap Roger's hang naar het verleden waar ALLE kampioenen ALLES reden, maar die tijd is helaas voorbij. Ik mis het ook..............en misschien vandaar ook wel deze blog. Een lichte hang naar oerwielrennen. Een hang naar romantiek.

Toch mogen we de prestaties van Tom niet bagatelliseren. Integendeel! Hij staat met z'n drie overwinningen tussen een aantal indrukwekkende namen zoals Lapize, Merckx, Moser, Museeuw, Van Looy en Gaston Rebry die de eerste monsieur Paris-Roubaix werd genoemd.

2005 Tom's eerste
Niet de meest spectaculaire editie. Van Petegem valt letterlijk weg en Cancellara moest door een lekke band nog een jaar op z'n honger gaan zitten.
De definitieve beslissing valt vrij laat op Carrefour de L'Arbre waar Boonen fietsles geeft.
Alleen specialisten Hincapie en Flecha kunnen volgen.
Met z'n drieën rijden ze naar het velodroom waar Boonen vrij makkelijk z'n eerste Parijs-Roubaix wint. Een week eerder won Tom al de Ronde van Vlaanderen waarmee hij als jonge knaap direct de begeerde dubbel scoorde.

Podium 2005
1 Tom Boonen
2 George Hincapie
3 Juan Antonio Flecha

2008 Onklopbaar
In deze zeer snelle editie ging Tom weer met twee specialisten naar de wielerbaan. Nu was het de beurt aan Cancellara en Ballan.
De hele dag wordt er snel en vooral zenuwachtig gekoerst. Hierdoor ook de nodige valpartijen met kanshebbers.
Uiteindelijk ontstaat met 35 kilometer koers een kopgroep met Boonen, Cancellara en Ballan.
De drie werken fantastisch samen. Op een van de stroken bij Cysoing lijkt het wel of ze met een ploegentijdrit bezig zijn.
Kippenvel moment om te zien hoe drie van deze kanonnen over de kasseien stuiven. Hoewel Cancellara en Ballan een ijzersterke koers rijden zijn ze in de sprint tegen Boonen volledig kansloos.

Podium 2008
1 Tom Boonen
2 Fabian Cancellara
3 Alessandro Ballan

2009 Foutloos
Met meer dan 200 kilometer koers voor de wielen zijn er al de eerste serieuze aanvallen.
Toch duurt het tot Carrefour de L'Arbre tot de definitieve beslissing valt.
We rijden naar deze 5 sterren strook met een kopgroep met daarin Boonen, Pozzato, Hushovd, Flecha, Vansummeren en Hoste.
In de eerste bocht maken Hushovd en Flecha een stuurfout. Hushovd kan op de fiets blijven maar Flecha gaat onderuit. Hoste kan niet ontwijken en wordt meegesleurd. Ook Vansummeren (toen ploegmaat van Hoste) wordt door de valpartij zwaar gehinderd.
Boonen trekt zich er allemaal niks van aan en heeft op Carrefour het gas vol open gedraaid.
Het publiek is talrijk en uitzinnig. Zelfs wel iets te.
In de bocht halverwege de strook maakt Thor wederom een inschattingsfout die hem duur komt te staan. Hij gaat onderuit en voor hij op de fiets zit is hij kansloos voor de overwinning.
Boonen is nu alleen weg en is werkelijk ontketend. Pozzato doet er alles aan om nog bij Tom te komen maar Tom is deze Parijs-Roubaix op afstand de sterkste.
Tom komt solo aan op de wielerbaan nadat hij de hele koers heeft gedomineerd.
De beide Lotto's struikelen over elkaar om Flecha de schuld te geven, maar Carrefour is een strook waar geen ruimte voor foutjes is.
Vansummeren laat zien dat z'n 8e plek van 2008 geen toeval is en wordt netjes 5e en beloofd veel voor de toekomst.

Deze editie werd gekenmerkt door zeer veel valpartijen waaronder een motor die in het publiek terecht kwam met een aantal zwaar gewonden tot gevolg.

Puike overwinning van Boonen!

Podium 2009
1 Tom Boonen
2 Filippo Pozzato
3 Thor Hushovd

Foto: Bij het afrijden van Carrefour de L'Arbre ziet Tom al jaren heel groot z'n naam op het wegdek staan. Gaat dit genoeg motivatie geven om mede recordhouder te worden?

Gios Torino Super Record 1977

2012-01-12T19:00:00.000+01:00

Geen renner heeft het merk Gios-Torino zo op de kaart gezet als Roger de Vlaeminck. In z'n Brooklyn periode reeg Roger de ene na de andere overwinning aan z'n blauwe Gios.
Van z'n vier overwinningen in Parijs-Roubaix waren er drie op een Gios.
De Vlaeminck, Parijs-Roubaix en Gios zijn eigenlijk een soort van drie-eenheid.
Gaat me iets te ver om het een heilige drie-eenheid te noemen maar voor alle drie heb ik een zwak.

Toch hebben in dit geval de renner, de koers als de fiets voor veel heroïek gezorgd, die bij veel liefhebbers niet onopgemerkt is gebleven.
Het zijn alle drie enorm aansprekende begrippen. Ook drie eigenzinnige begrippen. De Vlaeminck heeft z'n hart op z'n tongen liggen wat niet ieder weet te waarderen. Parijs-Roubaix is een koers die door de renners meer gehaat dan bemint wordt.
Gios is met alleen die blauwe fietsjes natuurlijk ook een wat eigenzinnige constructeur.

Foto: Trots wordt vermeld dat deze speciale Gios

met dezelfde handen als vroeger in Italië is gemaakt.

Helaas is het merk Gios niet in staat geweest de modern trends te volgen. Carbon bakken is toch iets anders dan met zilver buizen mooi vloeiend in een lug solderen.
De gebroeders Gios volgen op dit moment beide een eigen weg. Alfredo is in zee gegaan met Aziaten en melkt daar vooral z'n naam nog uit.
Aldo is met z'n zoon Marco alleen nog op de Italiaanse markt actief met een bescheiden aanbod aan fietsen en bedienen vooral een nichemarkt.

Foto: Ook het gerenommeerde Bicisport ontging het

niet dat Gios deze klassieker op de markt brengt.

Helaas niet in Nederland leverbaar.

Tijdens L'Eroica (m'n andere fietspassie) 2010 presenteerde het Gios van Aldo en Marco hun nieuwe productlijn.
Keus uit alle materialen maar het meest opvallende frame is toch de Super Record 1977.
Het frame waar Roger De Vlaeminck in 1977 z'n vierde overwinning in Parijs-Roubaix mee behaalde. Het wordt in een beperkte oplage van 35 stuks opnieuw geproduceerd.
Voor een klimkoers een achterhaalde keuze maar om op zondag een gentlemen ritje mee te maken een geweldige keuze.

Of..................of om zelf nog een keer de toerversie van Parijs-Roubaix mee te rijden. Geen slecht plan.

Blog in Het Kanaal

2012-01-11T16:31:00.000+01:00

Altijd leuk een beetje aandacht voor een nieuw project. Mocht iemand ergens in de gedrukte pers een vermelding van deze blog zien dan hou ik me aanbevolen voor een scan of liever nog een origineel exemplaar.
Kosten worden uiteraard vergoed!

Holland Sport

2012-01-11T08:00:00.000+01:00

Dit is toch een van de beste sportprogramma's die we de afgelopen jaren in Nederland op TV hebben gehad.
Vorig jaar stond Holland Sport op de strook van Mons en Pevele met een extra goeie (snelle) camera opgesteld en ze hebben er dit weergaloos mooie filmpje gemaakt:

Interview Jasper Stuyven

2012-01-10T18:29:00.000+01:00

Jasper is een Belgisch talent en werd op 17 april 1992 in Heverlee (Leuven) geboren.
Als Junior werd hij in 2009 wereldkampioen en in de regenboogtrui wist hij een jaar later Parijs-Roubaix te winnen.
In 2011 ging hij over naar de Espoirs (Beloften-U23) waar hij met een tweede plaats in Parijs-Roubaix direct voor de bevestiging zorgde.
De erelijst van Jasper is inmiddels te omvangrijk om in één blogje te behandelen en de nadruk in dit interview ligt uiteraard op Parijs-Roubaix.

PRB (Parijs-Roubaix Blog): Jasper ik vind het fantastisch dat een aankomend coureur een aankomende blog de gelegenheid geeft voor een interview.
Jasper (met veel charme): Ik heb u graag uitgenodigd.

We spreken af elkaar te tutoyeren en de sfeer is er direct een of we al jaren buren van elkaar zijn. Toffe frisse knul die recht in de wereld kijkt!

PRB: Om te beginnen is het leuk om te weten hoe je met de koers in aanraking bent gekomen.
Jasper: M’n vader deed wat aan mountainbiken en opa keek graag koers op TV. Vooral cyclocross. Op m’n zesde een eerste MTB en dat altijd graag gedaan. Later ook een beetje rolschaatsen en atletiek, maar de fiets was altijd nummer 1.

PRB: MTB is prachtig maar wanneer kwam de koersfiets in je leven?
Japser: Van dat ik me herinner hou ik van de koersfiets, maar hier in Leuven zijn er weinig mogelijkheden. Op m’n twaalfde kwam er dan toch een heuse koersfiets en ging ik naar de wielerschool in Tienen.

PRB: Even kort hoe je de jeugd, Aspiranten en Nieuwelingen hebt doorlopen?
Jasper: Ik vond het vooral leuk om te koersen en won in alle categorieën vrij snel de nodige koersen. Zowel provinciaal kampioen als tijdrit kampioen bij de Aspiranten en Belgisch kampioen bij de Nieuwelingen.

PRB: Voelde je al een beetje wielrenner of was het wielrenner spelen?
Jasper: Nee ik voelde het toch vooral als een leuke hobby en m’n ouders dachten dat ik niet geschikt was voor de koers.

PRB: Omdat?
Jasper: Ik niet tegen m’n verlies kan!

PRB: Toch juist een goede eigenschap?
Jasper: Wellicht, maar ik kies vooral m’n doelen uit. Waar ik wil winnen ben ik teleurgesteld in mezelf als het niet lukt. Je kan niet van al je koersen een doel maken en koersen die iets minder belangrijk zijn is ook minder ernstig om te verliezen.

PRB: Dan wordt je junior en pak je de wereldtitel?
Jasper: Dat was voor mij het moment dat het niet zomaar een hobby was. Vanaf toen werd het serieus. Toch duurde het een aantal dagen dat ik me besefte wat ik had gepresteerd.

PRB: Je hebt toch zelf heel sterk gefietst op het WK?
Jasper: Niet om te vleien maar we hadden toch een heel goede ploeg. Ik mocht van Carlo (Bomans de ploegleider) proberen bij de kopgroep te komen. Sean DeBie (familie van!) en ik zaten toen samen voor België en om beurten hebben we gedemarreerd. Zelf ging ik onder het rode vot, maar kreeg nooit meer dan 50 meter maar het was genoeg.

PRB: Dan ben je wel gelijk wielrenner! Merkte je dat ook?
Jasper: De ontvangst op het vliegveld was echt geweldig. Maar ook de aandacht van de pers. Ook begonnen zich allerlei ploegen te melden.

PRB: Ik kan me voorstellen dat je zo’n trui dan wilt tonen?
Jasper: Ja dat hebt je goed. Zo snel mogelijk wilde ik met de trui winnen!

PRB: Maar de mooiste kwam een jaar later in Parijs-Roubaix?
Jasper: Ja dat is als een droom. In de regenboog trui met uw handen naar de hemel op het velodroom van Roubaix.

PRB: Je maakte ook een schitterend zegegebaar!
Jasper: Winnen in Roubaix moet u schoon doen he!

Jasper zegt het met een passie en een gedrevenheid dat je – ik had z’n vader kunnen zijn – echt niet met hem in discussie gaat. Winnen in Roubaix doe je met stijl. Een knul naar m’n hart!

PRB: Had je vooraf het gevoel dat je een kans maakte?
Jasper: Ik wilde in eerste instantie niet deelnemen. Zonde van het materiaal wat ik toen nog zelf moest betalen. Maar de druk van de (nationale) ploeg was groot. Als Belg moet je in deze koers de regenboogtrui laten zien.
Op de donderdag voor de koers ging ik op het parcours trainen en ineens was er een klik. Ik wilde op het podium.

De manier waarop Jasper het uitspreekt geeft geen ruimte voor een ander antwoord. Gedreven en passie! Ook z’n kennis van het parcours van Parijs-Roubaix is uniek. Iedere bocht en strook kan hij haarfijn tot in de kleinste details uitleggen.

PRB: De sprint kennen de meesten van ons maar hoe verliep de koers.
Jasper: Er stond veel wind en de koers bleef in eerste instantie gesloten. Bij Cysoing waren er een paar man weg, maar dat was voor ons (de Belgische ploeg) toch het moment om eens serieus op de pedalen te duwen. Uiteindelijk blijven we met vier man over. Op het nijdige stukje vals plat na Hem wordt het nog even spannend en doen de benen serieus pijn als de Rus (Kiril Yatsevitch) een poging doet.
Met vier de wielerbaan op, waar ik m’n ervaring op de baan weet om te zetten in een overwinning.

Heel even is het stil en vervolgens trekt Jasper al z’n tanden bloot en geniet zichtbaar opnieuw van z’n overwinning.

PRB: Ook al ben je pas Junior maar als je in de regenboogtrui Parijs-Roubaix weet te winnen dan val je op?
Jasper: Ja maar er zijn meer dingen in m’n leven. Ik heb een geweldige lief en ben met een studie bezig. Ik wil serieus door met koersen en niks liever dan prof worden maar laat me niet gek maken.

PRB: Bij de Beloften (U23) stond je in 2011 toch weer aan de start van Parijs-Roubaix?
Jasper: Het WK en Parijs-Roubaix zijn twee koersen waar ik graag voor piek. Dat lukt me ook goed. Toch was het even aanpassen bij de Beloften want daar rijden serieus ouderen jongens.

PRB: Maar in Parijs-Roubaix trok je je er niks van aan?
Jasper: Ik geloof erin dat je je eigen weg moet gaan. Niet laten afleiden door anderen. Ik kies m’n wedstrijden en Parijs-Roubaix is er daar één van.

PRB: Ondanks dat je eerstejaars was, wist je gelijk knap tweede te worden.
Jasper: Meer zat er echt niet in. Ik was ook tevreden met het resultaat.

PRB: Al die andere overwinningen en ereplaatsen! Dan moeten er toch een aantal mensen onrustig worden?
Jasper: Ja, toch trek m’n eigen plan. Ik ga niet leven als een prof terwijl ik Beloften ben. Ik doe alles voor de koers maar doe ook m’n studie (Kinesitherapie en Revalidatiewetenschappen). Over 1-2 jaar besluit ik wat ik ga doen!

Ondanks dat ik hem met wat extra vragen het erg lastig maak is Jasper vastberaden. Prof worden is de mooiste droom maar realist blijven is wel zo handig.

PRB: De verre toekomst is wat lastig maar hoe ziet 2012 er voor je uit?
Jasper: Ik rij in 2012 voor de Bontrager-Livestrong (in 2011 Trek-Livestrong) ploeg en Axel (zoon van Eddy Merckx) is de ploegleider waar ik veel vertrouwen in heb.

PRB: Axel lijkt me een integer mens en vooral erg ervaren!
Jasper: Ja ik heb er ook een erg goed gevoel bij.

PRB: Heb je al doelen met Axel afgesproken?
Jasper: Parijs-Roubaix staat natuurlijk hoog op de verlanglijst. Ik ga weer voor een podium en winnen is natuurlijk helemaal waar ik van droom. De schoonste koers! Leuk ook die blog!

Ik spreek met hem af dat bij de komende U23 editie van Parijs-Roubaix ik op Carrefour met een camera zal staan en verwacht dat hij in de kopgroep langs komt. Met een gezonde flair belooft hij dat. Niet arrogant maar charmant en zelfbewust.

PRB: En als het niet lukt?
Jasper: Een ander belangrijk doel is het WK in Valkenburg. Ik heb het parcours verkend en het ligt me wel. Vooral de uitloop na de Cauberg past goed bij het type coureur dat ik ben.

We filosoferen nog wat over de toekomst en ik zie vooral een ongecompliceerde knaap die zich niet gek laat maken.
Ik bedank Jasper voor het interview en met de ruiterwissers in de hoogste stand rij ik terug naar huis.
Aan de files stoor ik me niet! Waarom zou ik. Ik heb een middag met een prachtig sportmens mogen meemaken en dat laat ik niet verprutsen door een rijtje blik.

Jasper bedankt en ik zie je op Carrefour de L’Arbre!

Website Jasper Stuyven
Website Trek Livestrong U23

Coppi en Mahé: 1949 en Van Summeren: 2011

2012-01-09T19:11:00.000+01:00

Vorig jaar april schreef ik de week na Parijs-Roubaix een column voor Italiaanse Racefietsen Blog.
In mijn ogen is het verhaal de moeite waard om op deze Parijs-Roubaix blog nog eens te plaatsen omdat een drietal winnaars aan bod komen.

Bianchi in de Hel (april 2011)

Wat een leuke vrouw en wat een verdiende overwinning. We waren er afgelopen zondag allemaal getuigen van. Johan van Summeren kwam solo op het velodroom van Roubaix. Zijn eerste reactie was zijn vriendin ten huwelijk vragen. Geweldig!

Leuke vriendin trouwens. Zo’n vriendin wil je niet delen. Met niemand! Net zoals je de overwinning in Parijs-Roubaix niet wilt delen. Het liefst solo aankomen. Alleen! Dik onder het stof of onder het slijk al of niet met schaafwonden en een gescheurd shirt. Maar vooral alleen! Alleen aankomen op het velodroom.

Natuurlijk maken moderne, door mediatraining geïndoctrineerde renners gelijk de nodige sociaal wenselijke opmerkingen: "dankzij de ploeg" of "zonder de ploeg was dit niet gelukt". Johan hoeft wat mij betreft met niemand de overwinning te delen. Het is zijn verdienste. Hij heeft getrapt en hij is een overblijver uit een vroege vlucht. Alle grote namen zaten in het wiel van Fabian te punniken dus Johan hoeft helemaal niemand te bedanken. Laat staan de overwinning delen.

Toch is het in de overvloedige historie van Parijs-Roubaix voorgekomen dat de winnaar de overwinning heeft moeten delen. Dat was in 1949 toen zowel André Mahé als Serse Coppi als winnaar werden aangewezen. Serse was de eerste renner die regulier over de streep was gekomen. Mahé had – volgens sommige door een fout van een seingever – de verkeerde route naar de wielerbaan genomen en was eerder over de streep gekomen.

Strikt genomen lag Mahé op kop maar hij had dus niet de reguliere route gereden. Een bijna clowneske soap ontvouwde zich over een periode van ruim een half jaar. Mahé werd weliswaar gehuldigd maar de bloemen kregen niet eens de tijd te verwelken en gingen dezelfde middag nog naar Serse.
Weer een paar dagen later was Mahé weer de winnaar en zo ging het nog even door. Op enig moment was de UCI het beu en zou deze editie zonder winnaar de geschiedenis ingaan.

Het liep hoog op en Fausto nam het stevig op voor z’n broer. Hij zou geen koersschoentje meer in Frankrijk zetten als Serse niet tot winnaar werd uitgeroepen. Het conflict zorgde zelfs voor een versnippering in de wielersport. Zowel de Italianen als de Fransen zochten bondgenoten waarbij de Belgen openlijk de kant van de Azzurri kozen. Wat ook niet hielp was het feit dat Louison Bobet voor Bianchi fietste. De chauvinistische Fransen vonden dat maar niks.

Opmerkelijk was dat een jaar later Bobet weer in een warm Frans nest werd opgenomen. In de ploeg van, je raadt het al: Mahé. De deal dat Bobet van Bianchi-Ursus naar het Franse Stella-Dunlop zou gaan was rond en toen viel het verdict over de uitslag van Parijs-Roubaix 1949. Alle partijen (Bianchi, Stella, Equipe, broertjes Coppi, Mahé en UCI) kwamen overeen dat Parijs-Roubaix 1949 twee winnaars zou hebben.

Mahé heeft er altijd wrang op gereageerd en meermaals in interviews nageschopt. Tot z’n negentigste heeft hij dat volgehouden. Natuurlijk was het niet leuk maar zonder dit incident had niemand hem ooit nog voor een interview gevraagd. Juist dankzij deze gedeelde overwinning bleef hij tot z’n dood in de Franse belangstelling staan.

Serse heeft echter een stuk korter van zijn gedeelde overwinning mogen genieten. Juni 1951 viel hij zwaar in de Ronde van Piemonte en overleed diezelfde dag in de armen van zijn broer. Fausto was ontroostbaar en bij Bianchi kwam de klap zeer hard aan. Kenners beweren dat Fausto sindsdien nooit meer de oude is geworden.

Zelfs zonder de gedeelde overwinning is Parijs-Roubaix voor Bianchi de meest succesvolle klassieker buiten Italië. Over het optreden van Bianchi in de hel is zelfs wel een boek te schrijven. Natuurlijk over hoe Coppi een jaar na de conflictrace de Fransen een enorme draai om hun oren gaf door in hoogsteigen persoon de winst in de kasseienklassieker binnen te halen. Een overwinning in Parijs-Roubaix is voor een fietsfabrikant van essentieel belang dus ook voor Bianchi.

Een grote heroïsche waarde maar ook een imago dat de fietsen betrouwbaar zijn. Een van de meest opmerkelijke fietsjes waarmee Bianchi 'De Hel' introk was de dames-mtb. Een andere naam kan ik even niet bedenken. Een fiets met een – zeker voor die tijd – wel heel erg aflopende geometrie en zowel voor als achter een verende vork. Museeuw was de berijder maar slaagde er niet in om deze dame naar de hoogste trede te krijgen.

De laatste overwinning van Bianchi in 'De Hel' is die van Magnus Backstedt in 2004. Hij won op een titanium Bianchi in een sprint met vier. Dit frame is ook in productie genomen en ik bezit een dergelijk frame. Bedoeling was om met dit frame in 2008 de toerversie van Parijs-Roubaix te rijden. Ik heb met deze titanium Bianchi drie keer de finale gereden maar voor een complete versie koos ik in 2008 toch voor een stalen Bianchi. In 2010 koos is voor een stalen Coppi om het verhaal weer helemaal rond te maken.

Zelf een keer fietsen op de kasseien in Noord Frankrijk blijft een unieke ervaring en je respect voor de grote mannen neemt behoorlijk toe. De Toerversie van Parijs-Roubaix wordt op even (2008, 2010) jaren georganiseerd. Daarnaast zijn er tochten die een gedeelte van het parcours doen zoals de Superklassieker. Vooral deze laatste is een mooie gelegenheid om eens zelf aan ‘De Hel’ te snuffelen.

Sommige zullen 'De Hel' altijd blijven haten en sommige zijn er blijvend op verliefd en vooral door verliefd. Vraag dat maar aan van Summeren.

Oorspronkelijk geplaatst op IR in april 2011

Foto: Van alle winnaars van Parijs-Roubaix ligt er in de laatste strook een herdenkingsplaquette. Voor het jaar 1949 liggen er dus twee.

Bernard Hinault: 1981

2012-01-08T06:00:00.006+01:00

Een strontkoers noemde hij het. De kasseien vond hij maar helemaal niks. Net zoals hindernissen als de Koppenberg.
Geweldig om iets een strontkoers te vinden en er dan toch naar toe gaan om hem een keer te gaan winnen. Dan ook nog in de regenboogtrui!

1981 was een prachtige natte Parijs-Roubaix met een hoofdrol voor Roger De Vlaeminck die er niet aan moest denken dat Francesco Moser een vierde op rij ging scoren.
Moser was daar natuurlijk op gebrand want dat was nog niemand gelukt. Buiten de koers konden (en nog) die twee samen prima een bordje pasta slurpen maar op de stenen richting Roubaix was het water en vuur.
Dat had alles te maken met gemiste kans voor De Vlaeminck toen hij voor de ploeg van Moser fietsten. Roger letten in 1981 dus vooral op Moser.
Hennie Kuiper had de week ervoor de Ronde van Vlaanderen gewonnen en wilde graag wat terug doen voor ploegmaat De Vlaeminck.
Wie had ooit gedacht dat die twee nog eens in één ploeg voor elkaar zouden werken. Toen Kuiper wereldkampioen werd kon De Vlaeminck z'n tranen van verdriet niet bedwingen.
Roger heeft z'n hart op z'n tong liggen en iedere journalist die het maar horen wilde kreeg hetzelfde verhaal: "Kuiper is geen waardig kampioen".
Tijdens dat WK was Kuiper natuurlijk de oorzaak dat De Vlaeminck op twee kwam te staan, maar nu op de baan in Roubaix had De Vlaeminck het aan zichzelf te danken.
Kuiper had z'n werk gedaan door Hinault terug te halen en het was nu aan Roger om met een vijfde overwinning onsterfelijk te worden.
Na een zeer geanimeerd koers bereikt een kopgroep van zes de wielerbaan in Roubaix.

Hinault was meermaals gevallen maar keerde steeds terug. Andere kassei-specialisten zoals Kelly, Planckaert, De Wolf, Braun, Delcroix en Ducloss Lasalle was het niet gelukt om terug te keren. De zes man in de kopgroep konden gaan uitmaken wie er met de bloemen en de kassei naar huis mocht.
Vrij snel kwam Hinault op kop en ging steeds een beetje harder rijden. Harder, harder, harder, harder, harder, winnen!

De Vlaeminck gunde hem geen blik toen ze aan het uitbollen waren. Verslagen in een strontkoers.
De Fransen waren door het dollen heen. Het was immers al even geleden (Bobet 1956) dat er een Fransman op het hoogste podium had gestaan.

Schitterende overwinning!

Toch nog wel een kritische noot aan het adres van onze Hinault. Als je nou als coureur echt vond dat dit soort koersen niet gehouden moeten worden, dan ga je na je carrière toch niet in een officiële rol na diezelfde koers op het podium handjes staan schudden?

Podium 1981:
1 Bernard Hinault
2 Roger De Vlaeminck
3 Francesco Moser

Foto: Ondank dat hij het een strontkoers vindt is er zelfs een kasseistrook naar Hinault genoemd. Het gaat om de strook bij Haveluy en bij het oprijden van de strook staat een kleine stenen zuil met zijn naam.

Eddy Merckx: 1968

2012-01-07T16:44:00.000+01:00

Veelvraat Merckx kon alles, deed alles en won alles. De Helleklassieker wist hij maar liefst drie keer te winnen.
Daarmee staat hij op gelijke hoogte met experts als Octave Lapize, Gaston Rebry, Rik Van Looy, Francesco Moser, Johan Museeuw en Tom Boonen. Alleen top specialist Roger De Vlaeminck doet met vier overwinningen beter.

De jonge Merckx was 23 toen hij aan de start stond van deze geheel vernieuwde editie van Parijs-Roubaix.
Door het oprukkend asfalt was de organisatie genoodzaakt het parcours een stuk naar het oosten te verplaatsen waar nog wel prehistorische wegen te vinden zijn.
In de loop van de zestiger jaren was het aantal kasseistroken fors terug gelopen. De organisatie wilde kost wat het kost een statement maken dat deze koers behouden moest worden.
Maar dan wel met voldoende kasseien.
In deze editie van 1968 zat een kleine 60 kilometer kasseien.
Voor het eerst werd het roemruchte Bos van Wallers opgenomen. Indrukwekkend is ook de 15 kilometer lange strook (kaartje) die diep in de finale zit. Van Templeuve via Nomain naar Bachy en hierna was het nog slechts 20 kilometer (en 5 kasseistroken) naar de finish.

Aan z'n erelijst kon je niet zien dat Merckx pas 23 was. Op dat moment bevatten de erelijst van Merckx immers al: twee wereldtitels (amateurs en profs), twee maal Milaan-San Remo, tweemaal Trofeo Baracchi, Gent-Wevelgem, de Waalse Pijl en etappes in Parijs-Nice en de Giro.
Een erelijst waar menigeen over z'n hele carrière trots op zou zijn, maar voor de veelvraat Merckx was het pas het begin.
De amuse van z'n erelijst en Merckx was klaar voor een stevig voorgerecht!
Een koers als Parijs-Roubaix hoort op je erelijst als je tot de grootste wilt horen. Hoe mooi zou het ook zijn om in de regenboogtrui als winnaar in Roubaix over de streep te rijden.
Een jaar eerder had Eddy in een bloedstollende sprint Jan Janssen op een paar millimeter van een "in huis" wereldtitel weten te houden.

Mede door het zware parcours doen de renners in de eerste uren rustig aan, maar zodra de eerste kasseien zijn bereikt slaat de boel op hol.
Het wordt een ware afvalrace. Tourwinnaar (67) Roger Pingeon blijft over van een vroege kopgroep en trekt als eerste door het Bos van Wallers.
Omdat het het Bos van Wallers voor de eerste keer in de koers zit is dit natuurlijk voor de Fransman een geweldig glorieus moment. Bijna euforisch begint Roger aan de eerste doortocht door de loopgraaf van Arenberg.
Maar het is nog 80 kilometer tot de meet en Pingeon is duidelijk met een zelfmoordactie bezig.
Pingeon valt weg en komt zelfs niet in de uitslag voor.
Hierna wordt het niet meer rustig in de koers en na diverse pogingen komen er vier man aan de leiding: Eddy Merckx, Herman van Springel, Ward Sels en Willy Bocklant.
Willy is al blij als hij nog weet hoe je Roubaix moet schrijven. Wanhopig over z'n fiets gevouwen probeert hij aan te klampen maar bezwijkt en zal uiteindelijk eindigen op een 25e plaats. In het laatste uur koers verliest hij 9 (negen!) minuten.
Maar niet alleen Willy maar het hele peloton krijgt vandaag een stukje fietsles.
Slecht 44 renners bereiken de finish van deze vernieuwde en vooral verzwaarde editie. De parcoursbouwers hebben hun werk prima gedaan net zoals Merckx die voor een ware slachting zorgt.
Van de drie koplopers rijdt Sels lek en Merckx besluit met Van Springel naar de wielerbaan te rijden.

De sprint voor de overwinning in Roubaix was echter een formaliteit. Herman komt als eerste op de baan en drong wel aan maar was in de spurt een "vogel voor de kat" zoals onze zuiderburen zo mooi kunnen zeggen.
De zuiderburen zullen echter wel in hun nopjes zijn geweest want Walter Godefroot zorgde voor een compleet Belgisch podium.

Podium 1968:
1 Eddy Merckx
2 Herman Van Springel
3 Walter Godefroot

Commentaar in het filmpje is in het Frans maar de beelden geven een prachtig tijdsbeeld. Let ook op de kale wielerbaan. Deze is tegenwoordig licht kleurig geschilderd en voorzien van de nodige reclame.
Het publiek is zichtbaar content met de overwinning van Eddy Merckx.

In 1970 en 1973 zou Eddy eveneens de stenenklassieker op z'n naam weten te schrijven.

Dirk Demol: 1988

2012-01-06T17:30:00.000+01:00

Er is geen andere eendagskoers waar zo weinig "kleine namen" op de erelijst staan dan bij Parijs-Roubaix.
Toch staan op de erelijst van Parijs-Roubaix ook een paar kleine namen.

1988 was een "kleine" editie maar met een succesvolle recordvlucht toch van historische waarde.
Demol ging met een aantal medevluchters ruim 200 kilometer in de aanval.
In de finale vielen een aantal medevluchters af en Dirk hoefde alleen nog met Wegmüller af te rekenen.
Dirk was het meest fris na 266 kilometer en gedurende de koers had hij dan ook heel efficiënt gefietst.
Misschien geen grote winnaar maar wel groots gereden.
Op Youtube vond ik een prachtige documentaire van ruim een half uur. Genieten deze video mede omdat de winnaar niet uit het "standaard" rijtje komt.

Overigens reed Fignon een dijk van een koers en redden met z'n derde plaats de eer van de grote namen.
Fignon overleed in augustus 2010 op een veel en veel te jonge leeftijd (50) aan kanker.
Een eigenzinnig kampioen waar we er maar weinig van gezien hebben. Zelf kon ik hem door die eigenzinnigheid wel waarderen.
Na z'n actieve carrière heeft hij zich enorm ingezet voor de wielersport.
Laurent Fignon is overigens de laatste die zich als tourwinnaar nadrukkelijk in Parijs-Roubaix heeft laten zien. Hierna sloeg het specialiseren definitief toe. Helaas!

Dit alles neemt niet weg dat Demol in 1988 een prachtige en tevens z'n mooiste overwinning binnenhaalde.

Podium 1988:
1 Dirk Demol
2 Thomas Wegmüller
3 Laurent Fignon

DVD: A Sunday in Hell

2012-01-05T20:00:00.003+01:00

Deze documentaire is gemaakt door de Deense filmproducent Jorgen Leth. Leth is niet zomaar een jongen en wint al 40 (!!!) jaar lang prijzen met z'n doorgaans wat eigenzinnige films en documentaires.
A Sunday in Hell is gemaakt tijdens Parijs-Roubaix 1976 en geeft een prachtig kijkje in het toenmalige professionele wielrennen.

Hoofdrolspelers zijn natuurlijk Merckx en De Vlaeminck (top favoriet), Moser, Demeijer en Godefroot.
Mede omdat De Vlaeminck topfavoriet is wordt de Brooklyn ploeg zeer nadrukkelijk gevolgd.
Leth geeft echter vanuit een groot aantal invalshoeken een kijk op de koers.
Het is ook niet zomaar een kunstje wat Leth doet. Hij is een echte liefhebber van de koers, want zo doet hij ook jarenlang de Tour voor de Deense TV.
A Sunday in Hell is een prachtig tijdsbeeld en een must voor iedere liefhebber van de historie van de wielersport.
Erg fraai vind ik de shots vlak voor de start. Je kan goed zien dat de grote mannen veel respect voor elkaar hebben.
De film moet gedraaid zijn met een ongelooflijk aantal camera's. Je hebt tijdens het kijken echt het gevoel dat ze overal staan: tussen het publiek, in het peloton, in de karavaan en op de wielerbaan.
De camera's zijn werkelijk overal. De coureurs laten zich gewillig filmen maar op de stroken is het volle bak. Een koers die snel opent en eindigt met een kopgroep van vier man.
Op de wielerbaan laat een zegezekere De Vlaeminck zich kloppen door een hongerige Demeijer en een al even winst gierige Moser.

In 1976 zat ik voor de TV op het puntje van m'n stoel. Alles in de hoop dat Roger "z'n vierde" (een record) zou pakken. Voor de tragiek van de film is het echter wel fraai dat hem dat (toen) niet lukte en De Vlaeminck mocht nog even een jaar op z'n honger gaan zitten. Wie deze film kijkt doet dat echter niet en het is 120 minuten genieten en een must voor de Parijs-Roubaix verzamelaar!

Marc Madiot: 1985 en 1991

2012-01-04T18:20:00.000+01:00

Madiot was geen erg groot coureur maar hij heeft twee belangrijke talenten: hij kan gruwelijk hard over de stenen rijden en hij heeft een zeer sterk organisatievermogen.
Dat laatste zorgt ervoor dat hij al 31 (!!) jaar in de wielersport werkzaam is. De laatste jaren als ploegleider maar als coureur vooral als kapitein van de ploeg.
Madiot heeft een groot inzicht en gevoel voor wat er gaande is.

Het goed kunnen rijden op de stenen heeft Marc wellicht te danken aan z'n flirt met het cyclecrossen.
Ik blijf erbij dat het voor veel renners goed zou zijn daar wat meer mee bezig te zijn.
Wordt veel te weinig in ploegen gedaan aan stuurkunst en hier iets meer in investeren kan in een aantal gevallen geen kwaad.

Opmerkelijk is dat het juist Franse ploegen zijn die dit helemaal begrijpen en regelmatig met hun ploegen op excursie (cyclocross of MTB) gaan.
Madiot is iemand die daar in gelooft en met z'n beperkte mogelijkheden wist hij twee keer Parijs-Roubaix te winnen.
Eén keer kan een mazzeltje zijn maar twee keer? Dan ben je gewoon goed in "De Hel". Heel goed zelfs!
Eigenlijk won Madiot drie keer want als jong renner wist hij ook al een keer de amateur editie van de kasseienklassieker te winnen. Voor kenners kwam zijn eerste prof-overwinning in Roubaix dan ook niet uit de lucht vallen.

1985 Kenners wisten het
Een bizarre koers was het. Veel belangen en Madiot wist daar handig van gebruik te maken. Kelly wilde zichzelf opvolgen. Kuiper had geproefd dat hij dit kon dus wilde nog wel een keer winnen in "De Hel".
Moser, niet super jong meer maar na z'n top jaar van 1984 vol vertrouwen om het record van De Vlaeminck te evenaren. Een jonge hongerige Eddy Planckaert maar ook gretige jongens als Lemond en van der Poel. Veel kanshebbers dus!

Vooral ook veel snelle mannen en Madiot nam geen enkel risico. Een kleine 20 kilometer voor de streep ging hij alleen op pad. Carrefour de L'Arbre was het decor waar hij fors aan de boom schudden en kwam prachtig onder het slijk als eerste op de wielerbaan. Schitterende solo!

Podium 1985
1. Marc Madiot
2. Bruno Wojtinek
3. Sean Kelly

1991 Zoete wraak
Zonder wat af te doen aan de prestatie van Madiot was dit een van de "slappe" Helletochten. Natuurlijk is dat nooit de schuld van de winnaar en het blijft natuurlijk altijd een stoer potje wielrennen.
Er is echter relatief langzaam gereden. Meer dan 7 uur deden de renners er over.
Daarom ook veel renners in de officiële uitslag namelijk net geen 100.
Madiot kan daar niks aan doen en liet de kans van z'n leven niet van z'n bord eten en pakte keurige z'n tweede Parijs-Roubaix.
Ook nu koos Madiot op Carrefour het hazenpad. Hij moest een heel stuk harder op de tanden bijten dan in 1985 maar Marc wist dat dit een kans uit duizenden was.
Deze kans kwam nooit meer. Z'n benen branden van de pijn maar het moest, het moest!
Hij wist dat hij een dergelijke solo aankon en dat vertrouwen bezorgde hem wederom een gigantisch mooie overwinning
De overwinning zal erg zoet gesmaakt hebben want Marc was in de ogen van heel wat ploegen (en ploegleiders) toch een beetje een afdankertje.
Cyrille Guimard kwam in 1985 een paar kilometer voor de finish nog naast Madiot rijden om hem uitvoerig te feliciteren. Een paar jaar later werd Madiot door diezelfde Guimard afgedankt. Daarnaast had Madiot ook wat met de gezondheid lopen sukkelen.
Het koste Madiot dan ook heel wat moeite om bij een ploeg te komen. De ploeg van R.M.O. had wel vertrouwen in Madiot en zullen zeker geen spijt van hun keuze hebben gehad.

Nederlander Nico Verhoeven werd netjes zevende.

Podium 1991
1. Marc Madiot
2. Jean Claud Colotti
3. Carlo Bomans

Madiot is de enige renner die het tot nu toe gelukt is om zowel bij de amateurs als bij de profs Parijs-Roubaix te winnen.

Foto: Als waardering voor de prestaties van Madiot is een van de stroken naar hem vernoemd. Lastige strook trouwens. Loopt op en ligt deels in de schaduw dus droogt slecht en de stenen liggen in het eerste deel ver uit elkaar.

Rock 'n' Roll naar Roubaix

2012-01-03T18:20:00.000+01:00

De Muur is een wielertijdschrift dat in eenvoudige boekvorm verschijnt. Je vindt er niet de standaard verslagen zoals in de doorsnee wielertijdschriften.
Verwacht geen pagina's vol met knallende foto's. Het geschreven woord als emotie is hier waar het om gaat.
Grondige diepgaande achtergronden en vooral vanuit het hart geschreven. Niet een koele feitelijk blik, maar wielersport als aanjager van emotie.
Smullen voor een ieder die de wielersport net wat intenser wilt volgen dan wat de krant en de standaard sportbladen te melden hebben.

Nummer 24 (maart 2009) was voor een groot deel aan Parijs-Roubaix gewijd met de prachtige ondertitel: Rock 'n' Roll naar Roubaix.
Nu drie jaar na het verschijnen zijn de verhalen nog steeds om je vingers bij af te likken.
Hoewel niet alle verhalen pure wielerheroïek zijn.
Het verhaal over de dood van z'n kind door Willie Verhegghe gaat dan ook dwars door je hart. Het grijpt je bij de keel waarbij de meest bloedstollende finale van Parijs-Roubaix verbleekt. Kippenvel en prikkende ogen.
Ik heb het net voor de vierde keer zitten lezen en krijg er weer een brok van in m'n keel.

De diversiteit maakt De Muur keer op keer de moeite waard.
Voor liefhebbers van de Hellekoers is deze editie een must. Misschien nog na te bestellen maar op verzamelbeurzen kom je hem zeker tegen.

Toch bevatten dit soort uitgaven ook lelijke missertje. Foto op het schutblad is heel herkenbaar Sean Kelly en niet Moser zoals op pagina 2 wordt geclaimd.
Nog een misser: Op pagina 33 zien we een fraaie foto van De Vlaeminck in Brooklyn outfit en Moser met een verwijzing naar het jaar 1972. In dat jaar was Moser nog geen prof en fietste De Vlaeminck voor Dreher.

Los van dit soort missers een must have voor iedere Parijs-Roubaix liefhebber.

Roger Rosiers: 1971

2012-01-02T18:27:00.000+01:00

Dit was mijn eerste bewuste kennismaking met Parijs-Roubaix. De editie van het jaar voordien had ik wel iets van meegekregen maar is niet zo blijven hangen als deze editie van 1971.
Het is vooral het moment waarop ik Roger Rosiers solo de wielerbaan op zag fietsen dat m'n hart gestolen heeft.
Dat is voor mij het moment geworden dat ik verliefd ben geworden op deze koers.
Die verliefdheid is uitgeroeid naar passie en al wat daar nog boven zit.

Nu 40 jaar later is die passie er nog steeds, maar realiseer me wel dat ik met de overwinning van Rosiers naar een van de mooiste edities heb zitten kijken.
In 1971 was het vooral stoffig en er komen 12 kleppers aan de leiding. Niet zomaar een dozijn coureurs maar kanonnen. Super kanonnen!
Eddy Merckx, Jos Spruyt, Herman Van Springel (Molteni), Eric en Roger De Vlaeminck, Eric Leman (Flandria), Felice Gimondi, Gianni Motta (Salverani), Jan Janssen, Roger Rosiers (BIC), Raymond Poulidor (Mercier), Georges Pintens (Hertenkamp) en Jean Jourden (Peugeot).

De laatste zal voor de wat minder ingewijde misschien niet zo bekend zijn, maar deze klepper is wel wereldkampioen bij de amateurs geweest. Helaas kwam het er bij de profs niet helemaal uit.

Tel eens het aantal klassieke overwinningen wat deze kopgroep bij elkaar heeft gefietst! Zelden is er in "De Hel" zo'n indrukwekkende kopgroep aan de haal gegaan.
Dat had echter ook een wat verlammende werking waar Eric de Vlaeminck handig gebruik van probeerde te maken.
Eric was als crosser natuurlijk zeer behendig op de smalle strookjes naast de kasseien. Z'n vlucht werd afgeschermd door z'n broer Roger en door Leman.
Rosiers was die dag echter onklopbaar. Zelfs drie valpartijen konden hem niet tegenhouden hoewel z'n ploegleider hem wel een paar keer heeft moeten "oppoken".

Eric de Vlaeminck was op dreef maar toen Rosiers hem eenmaal had achterhaald was er geen houden meer aan. Heel even waren ze samen in beeld (er zijn echt maar een paar foto's van) maar toen was Rosiers gevlogen. Verdwenen aan de stoffige horizon.....

Met de ketting tegen het frame vloog hij werkelijk naar Roubaix. Stof, stof en nog eens stof.
Met ruim een minuut voorsprong arriveerde hij op de wielerbaan. Het stof op z'n gezicht, armen en benen geplakt en genieten van het rondje op de baan. Wat een held!

Ik heb daarna nog jaren gedroomd van zo'n prachtig oranje BIC shirt. Ik kan ook niet naar zo'n trui kijken zonder aan de schitterende overwinning van Rosiers te denken.

Podium 1971:
1 Roger Rosiers
2 Herman van Springel
3 Marino Basso

Foto: Rosiers zal na afloop wat blij geweest zijn met de douches ook al stammen deze uit de oertijd. Ieder kleedhokje (stel je er niks bij voor) bevat tegenwoordig een naamplaatje van een winnaar. Dus ook van mijn held Roger Rosiers.

Zelf in 2012 fietsen?

2012-01-01T20:00:00.004+01:00

Ik ben op deze blog nu bijna twee weken bezig met berichten over Parijs-Roubaix en misschien ben je enthousiast aan het worden.
Misschien wil je dit jaar wel zelf een keer in "De Hel" gaan fietsen. Of gewoon nog een keer als je dat al eerder hebt gedaan.

Vrij rijden (hele jaar)
Alle kasseistroken inclusief het Bos van Wallers zijn met de fiets het hele jaar toegankelijk. Hoewel een groot deel van de de pijlen van de koers meestal wel blijven hangen is het zaak een goede kaart of GPS mee te nemen.
Je kan natuurlijk de hele afstand rijden, maar dat is niet handig met vervoer en de eerste 90 kilometer zijn nauwelijks interessant.
Wat goed werkt is het volgende. Parkeer je auto op een parkeerplaats bij zo'n grote supermarkt ergens in de buurt van het parcours. In Hem bijvoorbeeld.
Rij over gewone D wegen een stuk tegen het parcours in. Wil je 100km rijden doe je 40 naar het zuiden rijden want het parcours slingert nogal. Dan ga je het parcours op en met behulp van de pijlen, kaart en gps volg je het parcours tot je in de buurt van je auto bent.
Op normale dagen kan je ook het Velodroom op maar de dagen rond een evenement is de toegang meestal gesloten.
De kaart kasseistroken kan handig zijn om de weg te vinden.

Foto: Tijdens een vrije winterrit op Pavé Hinault (Haveluy).

Zondag 1 april 2012 - Paris Roubaix Challenge
Een cyclo georganiseerd door de ASO. Vorig jaar in mij ogen een mager geheel voor de veel te hoge prijs. Dit jaar gaan ze hun leven beteren en ze zijn zo te zien op tijd begonnen met de vergunningen.
Lengte 140km met finish op de legendarische wielerbaan. Start is in Saint-Quentin en je gaat over alle belangrijke kasseistroken. Parcours is op een groot aantal punten autovrij gemaakt en er wordt gewerkt met tijdwaarneming.
De datum vind ik overigens ongelofelijk onhandig gekozen. Dit is het weekend van de Ronde van Vlaanderen met op zaterdag de toertocht en op zondag de koers.

Meer info op: www.parisroubaixchallenge.com

Zaterdag 7 april 2012 - Kasseinvreten
Naast een gezinstocht van 50km is er keuze uit twee sportieve tochten van respectievelijk 108 en 138 km. Dit zijn serieuze uitdagingen voor een wielertoerist in deze tijd van het jaar. Start en finish is in Bouvines (in de buurt van Gruson).
Via bepijlde route gaat het richting het parcours van Parijs-Roubaix waar via de originele wedstrijd pijlen het belangrijkste deel van het parcours wordt afgelegd. Aan het eind gaat het weer via "eigen" pijlen naar de finish. Inschrijfgeld is respectievelijk 5, 6 of 9 Euro en dat is inclusief bevoorradingen en verzekering.
Zelf ga ik voor het eerst deelnemen aan deze tocht. Gezien de berichten van de afgelopen jaren is er alle aanleiding om hier met plezier naar uit te kijken.

Meer info op: Website Kasseinvreten

Dinsdag 1 mei 2012 - De Superklassieker
De Superklassieker bevat een deel van de Ronde van Vlaanderen en de laatste stroken en finish op de wielerbaan van Roubaix.
Ik heb de twee lange afstanden gereden en de tocht is uitstekend georganiseerd. Leuk is dat er altijd een flinke groep ex-profs deelnemen. Deze rijden weliswaar een korte afstand, maar je kan toch zeggen dat je met De Vlaeminck, Moser en Kelly de Superklassieker hebt gefietst.
De tocht start in Oudenaarde en voor alle niveaus is er wel een keuze. De langste afstand (196) is een heel pittig rondje. Zeker als je ook weer op de fiets teruggaat naar Oudenaarde.
Deze tocht is een uitstekende keuze voor wie de hele Ronde van Vlaanderen en een hele Parijs-Roubaix te heftig vind. De 134km versie is dan een erg goede keuze. Kom je op 174 als je op de fiets teruggaat. Het is vrij druk op de midden afstanden dus probeer vroeg te starten.

Meer info op: http://superklassieker.be/

Zondag 10 juni 2012 - Paris Roubaix Cyclotourisme
De klassieke toerversie van Parijs-Roubaix krijgt in mijn ogen dit jaar een kleine deuk. Afgelopen jaren kon je kiezen uit drie afstanden en dat zijn er voor 2012 nog twee.
De twee langste afstanden zijn "samengevoegd" en de langste versie is nu 210 kilometer. Voor menig toerfietser nog steeds een aardig stukje fietsen. Natuurlijk is de eerste 90 kilometer van de originele versie oersaai maar het hoort er wel bij en het weegt wel aan het einde.
Aan kasseien wordt niet gemorreld en met 53 kilometer kasseien en finish op de wielerbaan blijft het een prachtig geheel.
Tevens een alleszins acceptabel inschrijfgeld zeker gezien de uitstekende verzorging.
Velo Club Roubaix staat al jaren garant voor een perfecte organisatie. Hoewel ik het jammer vind van de afstand ben ik dit jaar zeker weer van de partij.

Meer info op: Velo Club Roubaix

Foto: Als wielertoerist aankomen op het velodrome van Roubaix blijft toch een onklopbaar fietsmoment. In het midden fietsvriend Hans en rechts de in 2011 veel te jong gestorven Andrea Pinarello.

Naast de hierboven genoemde evenementen zijn er nog en aantal kleine evenementen. Het is handig om daarvoor de website van de verschillende bonden in de gaten te houden.

La Legende

2011-12-31T16:54:00.000+01:00

Deze prachtige documentaire duurt maar liefst 50 minuten. Schitterende oude beelden en voor de echte fan van Parijs-Roubaix is dit genieten. Ik ben iemand van soms wat veel woorden maar in dit geval zou dat echt misplaatst zijn. Prachtig!

Servais Knaven: 2001

2011-12-30T20:00:00.003+01:00

Voor de Nederlandse fans was dit een prachtige editie. Nat, glad, blubber, wind en regen en toch helemaal geweldig.
Een zware editie en het gemiddelde kwam dan ook niet boven de 40.
Als het zo zwaar is maakt dat het extra mooi om dan solo op de wielerbaan aan te komen.
Servais profiteerde optimaal van de kracht van ploeg. Daar waar hij jaren hard voor de verschillende ploegen heeft gewerkt werd dit de dag van de beloning.
Zoet zal het gesmaakt hebben!
Hoewel z'n vlucht door maar liefst drie ploeggenoten werd afgeschermd was het geen cadeautje en moest Servais er volle bak voor trappen.
Domo zat met vier man in de voorste linies en zette duidelijk de suprematie van de laatste jaren van Mapei voort.
De vier Domo's buiten Servais waren: Johan Museeuw (zelf 3 keer winnaar), Romans Vainsteins en Wilfried Peeters,

Knaven zou in totaal 16 keer in Parijs-Roubaix starten en uitrijden. Dat is een record wat hij deelt met Raymond Impanis.

Geniet nog een keer mee hoe Servais zijn mooiste overwinning behaald:

Podium 2001:
1 Servais Knaven
2 Johan Museeuw
3 Romans Vainsteins

Felice Gimondi: 1966

2011-12-29T20:00:00.002+01:00

Gimondi alla Coppi schreven de kranten. Geloof me zo'n vergelijking wordt in Italië niet zomaar gemaakt.
Maar de Tifosi waren natuurlijk al helemaal lyrisch van Gimondi.
In 1965 had hij in z'n debuutjaar als prof direct de Ronde van Frankrijk gewonnen. De pers struikelde toen al over de superlatieven.
Toen hij een jaar later (in 66 dus) half april de grootste klassieker won werden ze in Italië helemaal gek.
Gimondi werd weliswaar niet zo'n groot kampioen als Coppi maar heeft een zeer indrukwekkende erelijst bij elkaar gereden.
Felice is één van de vijf renners die alle drie de grote rondes een keer gewonnen heeft. Daarnaast werd Gimondi een keer wereldkampioen (Barcelona 73) en won hij onder andere Milaan-San Remo, de ronde van Lombardije en Parijs-Brussel. Een alleskunner dus.

Gimondi rijdt een klassieke solo vanaf Mons en Pévèle waar toen nog de Pas de Roland beklommen moest worden.
De achtervolgers bleven in eerste instantie hangen op enkele seconden terwijl dat niet de minste waren. In de achtervolging zaten onder andere Merckx (rijzende ster), Godefroot, Willy Planckaert, Janssen, Poulidor, Van Looy en De Cabooter. Toch liep Gimondi iedere tien kilometer een minuut op z'n achtervolgers weg.

Met z'n overwinning in Parijs-Roubaix waren de Italianen helemaal buiten zinnen. Een nieuwe Coppi!
De overwinning van Felice in 1966 was inderdaad groot en vooral groots. Grande!
In werkelijk hondenweer en maar 30 man aan de streep. Zo'n editie zou je met de moderne middelen wel eens in beeld willen hebben.
Heel even viel er zelfs sneeuw en Gimondi fietste met wollen handschoen over de streep.
Met een voorsprong van ruim 4 minuten (!!) op de achtervolgende groep.

Jan Janssen was de snelste van de achtervolgers. Gerben Karstens wordt netjes tiende en de jonge Merckx eindigt in z'n eerste Parijs-Roubaix op een keurige 15e plaats.

Podium 1966:
1 Felice Gimondi
2 Jan Janssen
3 Gilbert Desmet

Foto: Gimondi (rechts op de foto) is nog steeds actief in de wielerwereld. Zo doet hij zo nu en dan nog promotie voor Bianchi en heeft hij een eigen Gran Fondo met start en finish in Bergamo.

Vinkenbrood

2011-12-28T20:00:00.004+01:00

Lax (Christian Lacroix) is een briljante striptekenaar. Liefhebbers van strips en wielersport kennen dan ook vast zijn meesterwerk "De Teenloze Adelaar".

De Teenloze Adelaar! Iemand die dat bedenkt is al briljant. Geweldig!
Lax laat keer op keer zien niet alleen een sterk verhaal neer te zetten, maar kan ook prachtige en vooral sfeervolle (stemmige) illustraties maken.

Met Vinkenbrood (deel 1 en 2) geeft hij een schitterend tijdsbeeld.
Dat alles uit de periode waar deze klassieker Parijs-Roubaix haar naam aan te danken heeft. We schrijven immers 1919 toen na "De Grote Oorlog" (WWI) de renners door een kapot geschoten landschap werden gestuurd. Het parcours lag bezaaid met resten van de oorlog.
Daar waar wegen al gerestaureerd waren zijn de kasseien er gewoon neergesmeten. Lax zet een geweldig tijdsbeeld neer van hardwerkende mijnwerkers, een land in opbouw na een gruwelijk oorlog en jongens die als renner het avontuur zoeken.

In deel 1 begint het verhaal over wees Reine. Wat op zich al een geniaal gekozen naam is.
Reine groeit op in een weeshuis onder het bewind van een gefrustreerde ex-officier die gehandicapt uit de oorlog is teruggekeerd.
Uiteindelijk komt ze onder het juk vandaan en via de school voor de journalistiek komt ze in aanraking met Parijs-Roubaix. Ze kiest overigens wel voor een zeer opmerkelijke aanpak om zich te verdiepen in de koers.

In de parallelle verhaallijn raakt Elie door zijn oom gefascineerd voor de "Paaskoers". Oom Quetin is ex-renner en kan door zijn oorlogswonden niet meer koersen. Quetin geeft z'n liefde voor de koers door aan Elie tot groot ongenoegen van diens vader.
Je voelt al snel de wat clichématige samenkomst van de twee verhaallijnen maar het verhaal gilt het uit om verfilmd te worden.

Je ruikt het zweet, het stof en het muffige leven uit die tijd. Iedere pagina is een kunststukje op zich en dit zijn strips die je graag een tweede en een derde keer pakt.

Voor fijnproevers!

ISBN deel 1: 9789088101564
ISBN deel 2: 9789088102486

Vinkenbrood is de benaming voor de restjes eten dat de kompels aan het eind van de dag voor hun kinderen mee naar huis namen.
De Franse benaming voor Vinkenbrood is Pain d'alouette. Prachtig toch?

De kasseistroken - Secteurs

2011-12-27T20:00:00.005+01:00

Kasseistroken worden bij Parijs-Roubaix secteurs genoemd. Een sector dus.
Een sector bestaat uit één of een paar direct op elkaar volgende kasseistroken.
Het zal duidelijk zijn dat niet alle sectoren even zwaar zijn.
Een enkele strook is zelfs voor de grootste kassei hater redelijk te doen zoals de laatste strook voor het oprijden van de wielerbaan.
Maar er zijn ook stroken die zelfs voor de grootste specialisten een meer dan forse kluif zijn.

Om renners maar ook journalisten en publiek vooraf enig inzicht te geven hoe zwaar stroken zijn hebben deze een sterindicatie gekregen.
Net als bij een restaurant is het heel simpel: hoe meer sterren hoe "beter".

Beter betekend in dit geval wel zwaarder, slechter, langer, gevaarlijker en meer blubber of stof.
De steraanduiding loopt van 1 ster tot 5 sterren.

Foto: De Saxo ploeg op training op een nieuwe strook. Voor de editie van 2011 was Millonfosse à Bousignies voor de renners een nieuwe ervaring.

De stroken zijn genummerd van hoog naar laag. Dus de strook met het hoogste nummer komt als eerste en strook nummer 1 als laatste.
Rijden de renners strook 8 op dan zijn het dus nog acht stroken tot aan de finish.

De moderne edities van Parijs-Roubaix bevatten doorgaans 25 a 28 sectoren. Maar let op sommige sectoren bestaan dus uit meerdere kasseistroken.
Zo wordt de strook Cysoing - Bourghelles en Bourghelles - Wannehain als één secteur (laatste jaren nummer 6) gerekend, terwijl het twee lastige kasseistroken zijn van respectievelijk 1300 en 1100 meter.

Foto: De opvallende rood witte zuiltjes staan zowel aan het begin als aan het einde van een strook.

In de wedstrijd wordt het begin en het einde (fin secteur) van een sector met een spandoek aangeduid.
Daarnaast zijn een zeer groot aantal van de stroken permanent gemarkeerd met een wit/rood zuiltje. Deze zuiltjes bevatten de naam en de lengte van de strook.
Handig voor wielertoeristen want sommige stroken zijn zelfs met een goede kaart lastig te vinden.

Een aantal stroken heeft naast een officiële naam ook nog een vernoeming naar een ex-renner.
Voorbeelden zijn:
Haveluy: Bernard Hinault
Beuvry-la-Forêt to Orchies: Madiot
Cysoing naar Bourghelles: Duclos Lassalle
Carrefour de L'Arbre: Jean Marie Leblanc
Roubaix: Espace Charles Crupelandt

Foto: Sommige stroken zijn lastig te vinden en zelfs profs die onder begeleiding aan het trainen zijn hebben moeite om de weg te vinden. Parcoursverkenning 2010.

Er zijn op dit moment een drietal stroken met het hoogste aantal sterren:
- Bos van Wallers 2400 meter
- Mons en Pévèle 3000 meter
- Carrefour de L'Arbre 2100 meter

De langste strook die op dit moment deel uit maakt van het parcours is Quievy naar Saint Python en is 3700 meter lang.
Een stuk korter dan kasseistroken in het verleden waren. In de beginjaren was de laatste 40 kilometer onafgebroken kasseien.
In 1968 was er nog een strook van 15 kilometer van Templeuve naar Nomain naar Bachy.

Er zijn echter geen lange doorgaande wegen meer waar nog kasseien liggen. Dus zal de koers het grotendeels moeten doen met stoffige (of blubberige) boerenwegen.
Toch zijn het juist die stroken die de laatste 40 jaar van Parijs-Roubaix zo'n dynamische koers hebben gemaakt.

Van alle stroken die in de moderne Parijs-Roubaix zitten zal ik de komende maanden een artikel maken dus op naar de volgende strook.............

Café Au Pavé

2011-12-26T20:00:00.003+01:00

Op het complex van het velodroom van Roubaix is een klein café Au Pavé genaamd.
Voor de liefhebber is dit café dik de moeite waard om een keer te bezoeken.
De openingstijden zijn wat onregelmatig.
De ruimte naast het café wordt door de administratie van de wielerbaan en club (VCR) gebruikt en als er iemand is dan schenken ze doorgaans wel even "un brun".

Het uithangbord laat duidelijk zien waar je zijn moet.

Het café is een mooi doel voor een uitje met wielertoeristen. Parkeer je auto ergens in Zuid België en fiets over de laatste kasseistroken naar Roubaix.
De stroken aan de oostkant van Gruson en Cysoing liggen bijna in België.
Rij de finale wat altijd iets speciaals blijft.
Bezichtig de wielerbaan en drink een biertje in Au Pavé, bewonder de talrijke foto's en rij op je gemak terug.

Het café hangt vol met prachtige foto's.

Muren vol en je zou die lijstje zo van de muur willen graaien.

Boven de bar hangt de erelijst. Handig zo'n geheugensteuntje voor als je "un brun" teveel ophebt.

In de bar zit een prachtige pavé (wat anders) verwerkt.

Een biertje in Au Pavé is verplichte kost voor de Parijs-Roubaix liefhebber en je kijkt je ogen uit in dit mini museum.

Proost!

Telegram aan Gios

2011-12-25T20:00:00.000+01:00

Veel van ons weten niet eens meer wat een telegram is. Eigenlijk is een telegram net zoiets als een SMSje.
Alleen je moest naar het postkantoor om je tekst op te geven. Deze werd dan overgeseind naar het postkantoor welke zo dicht mogelijk bij de ontvanger zat.
Daar werd de tekst op een strookje uitgeprint. De strookjes werden op een formulier geplakt en een speciale postbode bracht het naar de ontvanger.
Razendsnel voor die tijd.
Mijn laatste telegram heb ik verstuurd toen ik "verkering" met m'n vrouw kreeg.
Iets minder dan 20 jaar geleden maar mail was alleen "professioneel" beschikbaar en SMS was in een experimenteel stadium. Laat staan iets als een webblog!
Een soort prehistorie maar daardoor zo mooi passend bij Parijs-Roubaix.

Bij Gios Torino hadden ze nog een oud telegram liggen. Het is door Columbo aan Gios verstuurd toen Roger de Vlaeminck in 1975 z'n derde overwinning behaalde.
Een overwinning die telde want hij klopte wereldkampioen Merckx die na een zware koers nooit de traagste was.

Columbo was de fabrikant van de stalen Columbus buizen waar Gios haar frames mee maakte. Mooi om te zien hoe fabrikanten elkaar een felicitatie stuurde.

Vrij vertaald: Hartelijk gefeliciteerd met de klinkende overwinning van de Vlaeminck in Parijs Roubaix.
Getekend A.L.Colombo (Angelo Luigi Colombo).
Colombo was de oprichter van Colombo SPA en al vanaf 1919 actief. Niet alleen in stalen buizen voor racefietsen (Columbus buizen) maar ook in de auto- en motorsport vonden de buizen van Colombo hun weg.
In 1977 werd Columbus (buizen voor racefietsen) afgesplitst om zich volledig te specialiseren.
Een zeer groot deel van de Italiaanse racefietsen werden in die periode gebouwd van Columbus buizen waaronder dus ook de Gios waarop de Vlaeminck in 1975 z'n overwinning behaalde.

Prachtige overwinning maar wat te denken van dit prachtige document. Het is nog niet eerder gepubliceerd en ik ben Marco Gios - de zoon van Aldo - dan ook zeer erkentelijk dat hij dit fraaie telegram voor deze blog beschikbaar heeft gesteld.

Op de website van Gios Torino staan de nodige fraaie historische foto's.

Franco Ballerini: 1995 en 1998

2011-12-24T20:00:00.005+01:00

In februari 2010 kwam het bericht binnen als een zware dreun. Franco Ballerini was tijdens een rally in Toscane dodelijk verongelukt.
De ganse Italiaanse wielersport weende. Franco was immers niet alleen een mooie coureur, maar inmiddels een zeer succesvolle bondscoach en een graag gezien mens.

45 jaar jaar werd Franco en dat is natuurlijk veel en veel te jong.

Mede door zijn magnifieke optreden in Parijs-Roubaix heb ik altijd een zwak voor Ballerini gehad. Ik ben dan ook in september 2010 zijn graf wezen bezoeken.
Natuurlijk sta je dan stil bij het feit hoe hij in z'n laatste deelname met een Merci Roubaix over de streep kwam rijden. Een moment dat de ogen prikken.

Natuurlijk denk je met een glimlach terug aan zijn tweede plaats in 1993. In een prangende spurt met Duclos-Lassalle werd hij net geklopt. De fotofinish moest uitsluitsel geven. Met een opera theater speelde Ballerini uitvoerig of hij de winnaar was. Prachtig!
De beelden waren echter meedogenloos en hij zou stoppen met fietsen.
Nooit zouden ze hem nog in Roubaix zien! Z'n grootste fout was dat hij ooit aan wielrennen was gaan doen.
Toch een mooie overwinning voor Gilbert. En Ballerini dan? Ieder zag dat zijn tijd nog zou komen en die kwam er.

1995
Als je in deze jaren Parijs-Roubaix wilde winnen moest je vooral van de jongens van Mapei winnen. Ballerini fietste dat jaar ook voor Mapei.
In de finale - die eigenlijk al voor het Bos van Wallers begonnen was - waren uit de Mapei ploeg ook Bortolami, Tafi en Museeuw op jacht naar winst.
Na een tweede plaats in 1993 en een derde plaats in 1994 ging Franco nu voor winst. Geen risico om met een snelle ploegmaat (Museeuw) op de wielerbaan te belanden. Franco ging met een klein uur koers aan de haal en ze zagen hem pas terug op het podium.
Voor de tweede plaats werd Museeuw nog verrassend geklopt door een sterke Andrei Tchmil.

Podium 1995:
1 Franco Ballerini
2 Andrei Tchmil
3 Johan Museeuw

1998
In 1996 bleef het Ballerini bespaard om aan de misselijkmakende Mapei show mee te doen. In dat jaar werd Franco vijfde.
Gelukkig werd er in 1997 wel om de bloemen gesprint maar Ballerini had niet z'n dag en kwam als 24e op de wielerbaan aan.
Het jaar 1998 werd ontsiert door een gruwelijk valpartij van Johan Museeuw in het Bos van Wallers.
De ploegmaten van Johan gingen er echter niet langzamer van fietsen. Integendeel! Als je in die jaren bij Mapei zat wist je dat de concurrentie in je eigen ploeg zat.
In een prachtige klassieke solo van ruim een uur daverde Ballerini naar de wielerbaan.
De eerste achtervolgers waren twee ploegmaten en de Nederlander Leon van Bon werd netjes vierde.

Podium 1995:
1 Franco Ballerini
2 Andrea Tafi
3 Wilfried Peeters

Bondscoach
Franco was een renner van de oude stempel en nam deel aan alle klassiekers. Overigens niet geheel zonder succes. Zo wist hij ook Parijs-Brussel en Omloop het Volk te winnen. Podiumplaatsen waren er in de Ronde van Vlaanderen, Gent Wevelgem en de Ronde van Lombardije.
Daarnaast wist Ballerini een aantal Italiaanse semiklassiekers te winnen. Ballerini was dus een zeer veelzijdig coureur en deze ervaring wist hij later om te zetten als zeer succesvol bondscoach van de Italiaanse ploeg.

Triest genoeg heeft dat niet erg lang mogen duren.

Foto's: Graftombe van Franco Ballerini in Casalguidi (Toscane - Italië).

Handleiding van deze blog

2011-12-23T20:00:00.005+01:00

Gister kondigde ik aan dat ik tot Parijs-Roubaix 2012 iedere dag een artikel ga plaatsen.
Die belofte ga ik ook waarmaken want er zijn al ruim 130 artikelen klaar, staan opgemaakt en van foto's voorzien.
Als ik nu - om een absurd voorbeeld te geven - op een onbewoond eiland beland zonder internet gaat het hele circus tot ver in april automatisch door.
Met historische artikelen maakt dat ook niet uit. Een blog over de editie van 1971 ( een van m'n favorieten) kan ik nu plaatsen, over twee weken of over 6 maanden.

Natuurlijk wil ik ook op actualiteiten inspelen. Dan maak ik daar op dat moment een actueel blogje van en de rest schuift gewoon door. Is er heel veel actueel te melden schuift er dus veel door.

Om extra van deze blog te genieten even een kleine uitleg hoe de opbouw zal zijn.

Thema's
De meeste blogjes zullen onderaan een label/thema krijgen. Handig als je meer blogjes zoekt over dat zelfde thema. Zo komt er een thema "espoirs" en klik je daarop dan krijg je alle blogjes die over de espoirs (amateurs) gaat.
Wil je alles over Italiaanse winnaars klik je op Italië.
De belangrijkste thema's komen rechts in de kantlijn.
Als iemand een suggestie heeft voor een thema om de blogjes beter te kunnen vinden laat het gerust weten. Input is altijd welkom.

Pagina's
Ik heb een aantal hulppagina's gemaakt (hierboven in de menubalk zichtbaar) om het zoeken wat eenvoudiger te maken. Hoewel het niet het doel is wordt een blog als deze toch een soort van naslagwerk.

De pagina's met "links" en "over mij" spreken denk ik voor zich.
Heb je een link die er beslist de moeite waard is om op te nemen laat het weten. Ook hier is input meer dan welkom. Als je "over mij" suggesties hebt zijn deze ook welkom, alleen ik ben bang dat het is zoals het is.

Op de pagina parcours gaat een overzicht komen van secteurs (kasseistroken) en historische parcoursen. Gewoon een hulppagina om van daaruit eenvoudig iets over het parcours te vinden.

De pagina "erelijst" geeft een chronologische opsomming van alle winnaars.
Van alle edities komt er een blogje. Dat gaat wel even duren, maar ik maak ze van iedere winnaar. Is een blogje gepubliceerd dan zal er een link verschijnen op het betreffen jaar/winnaar. Ook deze pagina is dus bedoeld om snel iets te kunnen vinden. De eerste weken zal er nog weinig te vinden zijn maar daar gaat de komende drie maanden rap verandering in komen.

De pagina "coureurs" werkt hetzelfde als erelijst alleen nu staan de coureurs in alfabetische volgorde. Coureurs die meermaals een overwinning hebben behaald heb ik een label (thema) van gemaakt. Op deze pagina zal ik ook coureurs opnemen die wellicht nooit gewonnen hebben maar wel een bijzondere rol hebben gespeeld.

De pagina "wielertoeristen" is het verzamelpunt voor een ieder die zelf een keer in "De Hel" wil gaan fietsen. Op deze pagina vind je een overzicht van verwijzingen naar blogjes die vooral van toepassing zijn voor wielertoeristen.

Ben je de weg kwijt druk je gewoon weer op "start" en krijg je de meest actuele blogjes.
Het zoekveld in de linkerbovenhoek werkt ook erg goed als je iets heel specifieks zoekt.

Op ieder artikel kan je reageren met de reactieknop (Reaties). Om de interactie met de gebruikers van deze blog verder te vergroten heb ik een Facebook pagina aangemaakt.
Hier staan wat extra's als wallpapers maar kan je zelf ook naar hartenlust berichten plaatsen over jouwe favoriete editie, coureur of kasseistrook.

Parijs-Roubaix blog op Facebook

Vanaf morgen het eerste inhoudelijke (ik begin met Ballerini) blogje en dan 110 dagen iedere dag klokslag 20:00 uur.
Input van lezers en bezoekers blijft welkom, want na die 110 dagen ga ik gewoon door met deze blog verder uit te bouwen.

Na twee dagen van introductie moet het nu wel helder zijn. Plannen en ambitie genoeg nu maar hopen dat het in de smaak gaat vallen.

Vanaf morgen gaan we genieten van de mooiste koers die er is: PARIJS-ROUBAIX!

Foto: Zelf in actie in wat wel de Hushovd bocht wordt genoemd. Let op de retro fiets.

Nog 110 nachtjes slapen

2011-12-22T20:00:00.008+01:00

Dan is er weer een Parijs-Roubaix. In 2012 zal de koningin van de klassiekers verreden worden op 8 april. Dat valt op eerste Paasdag wanneer deze koers ook oorspronkelijk gereden werd. In de begin jaren had Parijs-Roubaix dan ook de bijnaam "La Pascale"

110 dagen nog! HONDERD EN TIEN DAGEN!
Ik kan ze wel vanaf de kalender kijken. Het gaat de 110e editie worden. Vanaf vandaag zal ik IEDERE dag een bericht plaatsen over de mooiste koers die er is.
Als ultieme voorpret.
Morgen geef ik nog een korte uitleg over deze blog en daarna onafgebroken iedere dag een bericht.
Soms is dat een uitvoerig verslag van een eigen onderneming in "De Hel", soms een link naar een mooi filmpje. Een portret van een van de winnaars of een mooie anekdote uit het verleden.
Een recensie van een boek of DVD die dan natuurlijk over "La Reine des Classiques" zal gaan.
Zo nu en dan vis ik een oud verhaal op omdat dat de moeite is om in deze nieuwe context nog eens te plaatsen.

Gewoon 110 dagen voorpret op Parijs-Roubaix en iedere avond om 20:00 is er een volgend verhaal, filmpje, boekbespreking of gewoon een aardige foto.

De artikelen zal ik zo veel mogelijk illustreren met foto's die ik zelf heb gemaakt maar oud beschikbaar archiefwerk zal ik ook een aantal keer gebruiken.

Overigens zal het na 8 april 2012 niet rustig worden. Ik zal doorgaan met het uitdiepen van de historie. Ook dan aandacht voor de editie voor espoirs en die van wielertoeristen die beide later dat jaar zijn.

Foto: Hier ben ik zelf in actie in het voorjaar 2011

Verder wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om ieder fijne feestdagen te wensen en een mooi maar vooral gezond 2012.

Leuk dat je deze blog gevonden hebt en veel leesplezier de komende maanden.

Parijs-Roubaix Blog Vooraankondiging

2011-12-12T12:00:00.001+01:00

Deze blog staat nu "live" om een aantal zaken te testen.
Vanaf 22 december a.s. is er hier meer te zien.
Nog even geduld aub.